II SA/Ol 503/14

Dnia 26 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi W. B. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia 18 lutego 2014 roku; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz W.B. i R. B. solidarnie kwotę 440 złotych (słownie: czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 8 maja 2013r. R. B. wystąpił do Burmistrza o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr "[...]", obręb S. Do wniosku załączył kopię mapy zasadniczej z ewidencji gruntów w skali 1:500 z oznaczeniem działki nr "[...]" oraz znajdujących się na niej zabudowań, poświadczoną za zgodność z oryginałem przez Inspektora Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego. Decyzją z dnia "[...]"., nr "[...]" Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr "[...]", obręb S. Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2013r. R. J. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Wyjaśnił, że nieruchomość, której dotyczy decyzja została wydzielona z działki nr "[...]" o powierzchni 9,64 ha, stanowiącej własność K. J., na podstawie decyzji podziałowej z dnia "[...]". Zgodnie z tą decyzją wydzielone zostały działki: nr "[...]" o powierzchni 0,36 ha na rzecz K. J. jako siedlisko, nr "[...]" o powierzchni 0,29 ha na rzecz K. J. w dożywotnie użytkowanie oraz działka nr "[...]" o powierzchni 8,99 ha na rzecz Skarbu Państwa. Podał, że decyzją z dnia "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji podziałowej na wniosek L. J. Podkreślił, że taki stan prawny jest znany zarówno Burmistrzowi jak i Staroście, gdyż organy te były powiadomione o decyzji SKO. Podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej spowodowało przywrócenie poprzedniego stanu prawnego nieruchomości, a dotychczas nie dokonano nowego podziału działki nr "[...]". Nie są więc znane granice działki nr "[...]". Ponadto zaznaczył, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy pominięto jako strony postępowania R. J. i P. J. Postanowieniem z dnia 23 września 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji o warunkach zabudowy, zawiadamiając strony o możliwości zgłaszania uwag i zastrzeżeń. Pismem z dnia 22 października 2013r. W. i R. B. udokumentowali, że są właścicielami działki nr "[...]" od 4 stycznia 2013r. Zgodnie z przedłożonym aktem notarialnym nieruchomość tę, zabudowaną budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr "[...]", zakupili od J. i B.y S., którzy pozostawali jej właścicielami od 18 listopada 1988r. Wyjaśnili, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy wynikał z potrzeby rozbudowy budynku mieszkalnego z powodu braku wystarczającego pomieszczenia gospodarczego oraz nieprzystosowania urządzeń sanitarnych dla osób niepełnosprawnych. W toku postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do Starostwa Powiatowego o przesłanie aktualnego wypisu z ewidencji gruntów oraz aktualnej kopii mapy ewidencyjnej dotyczącej działki nr "[...]", obręb S. Kolegium wystąpiło też do Burmistrza z zapytaniem, czy po stwierdzeniu nieważności wskazanej decyzji podziałowej wydana została decyzja o podziale działki nr "[...]". W odpowiedzi Burmistrz poinformował Kolegium, że nie wydawał decyzji o podziale działki nr "[...]". Natomiast Starosta przesłał żądane dokumenty, z których wynika, że na dzień 22 listopada 2013r. działka nr "[...]" o powierzchni 0,36 ha i urządzonej księdze wieczystej Nr "[...]" jest terenem mieszkalnym i stanowi własność R. i W. B. Decyzją z dnia ‘[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza nr "[...]"z dnia "[...]" ustalającej warunki zabudowy. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podało, że decyzją z dnia "[...]" 2010r. orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji podziałowej z 1985r., zatwierdzającej projekt podziału działki nr "[...]". Zaznaczono, że w decyzji stwierdzającej nieważność wskazano, że stwierdzenie nieważności decyzji powoduje, że sprawa zakończona decyzją uznaną za nieważną wraca do stanu w jakim się znajdowała przed wydaniem decyzji, tak jakby decyzja w ogóle nie została podjęta. Zaznaczono, że decyzja Kolegium została doręczona Burmistrzowi i Staroście. Zdaniem składu Kolegium orzekającego w niniejszej sprawie oznaczało to, że Burmistrz winien był rozpoznać wniosek o dokonanie podziału działki nr "[...]", a Starosta powinien był wprowadzić stosowną zmianę w ewidencji gruntów w oparciu o decyzję Kolegium z dnia "[...]" 2010r. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że decyzja Burmistrza a nr "[...]" rażąco narusza art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r. poz. 647 ze zm. - dalej jako: "u.p.z.p."), gdyż ustaliła warunki zabudowy dla nieistniejącego terenu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. i R. B. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji w związku z naruszeniem: 1. art. 156 § 1 ptk 2 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 61 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że działka nr "[...]" obręb S, gmina Z. nie funkcjonuje w obrocie prawnym, w sytuacji kiedy nieruchomość ta stanowi odrębny przedmiot własności uwidoczniony w treści księgi wieczystej numer "[...]", prowadzonej przez Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych. 2. art. 6 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz 3. art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 707 ze zm.). Skarżący nie zgodzili się z twierdzeniem organu, że działka nr "[...]" nie istnieje w sensie prawnym. Powołali się na zasadę rękojmi wiary publicznej księgi wieczystej, podkreślając, że są właścicielami wskazanej nieruchomości, co zostało uwidocznione w księdze wieczystej. Stwierdzili, że zgodnie z art. 140 k.c. mają prawo rozporządzać swoją własnością w granicach określonych przez ustawy, w tym zgodnie z art. 6 u.p.z.p. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia "[...]", "[...]", podzielając w całości stanowisko i argumenty wyrażone w tej decyzji. Skład orzekający potwierdził, że Burmistrz naruszył w sposób rażący art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 i art. 61 u.p.z.p., gdyż ustalił warunki zagospodarowania działki, co do której miał informację, iż jej nie ma. Zarzucono, że w dacie orzekania organ I instancji nie podjął działań mających na celu ostateczne ustalenie kwestii podziału działki nr 147. Natomiast przytoczone przepisy u.p.z.p. jednoznacznie wskazują, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się dla konkretnego terenu, oznaczonego prawidłowo w ewidencji gruntów i budynków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie W. i R. B. podnieśli zarzuty i argumenty na ich poparcie takie same, jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnieśli o uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i w konsekwencji umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie wskazują, że decyzje o warunkach zabudowy wydaje się dla konkretnego terenu oznaczonego prawidłowo w ewidencji gruntów i budynków. Fakt nieprawidłowego oznaczenia w ewidencji, to jest zamieszczenia w niej działki nr "[...]", nie powinien sankcjonować wadliwie wydanej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr "[...]". Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014r. pełnomocnik skarżących wniósł i wywiódł jak w skardze. Podał, że poprzednicy prawni państwa B. – państwo S. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO . z dnia "[...]" 2010r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Postępowanie to jest w toku. Wskazał, że skarżący dowiedzieli się o decyzji z 2010r. dopiero z decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Zaznaczył, że dotychczas nie zostały wprowadzone zmiany w ewidencji gruntów i zdaniem Starosty nie ma podstaw do ich wprowadzenia, bo decyzja jest niewykonalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia w tym zakresie całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako: "p.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest to, czy decyzja Burmistrza, ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr "[...]", obręb S. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a więc czy istnieje podstawa do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, powoływanej też jako: "k.p.a."), w związku z przyjęciem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że działka nr "[...]" nie stanowi konkretnego terenu, gdyż nie istniej w sensie prawnym na skutek stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej, na podstawie której została wyodrębniona i ustalenie warunków zabudowy dla tej działki rażąco narusza art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 u.p.z.p. Analiza zasadności przedstawionego wywodu wymaga przypomnienia istoty postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Rolą tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie co do istoty sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Postępowanie to nie zastępuje bowiem postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające. Podkreślić należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 k.p.a. W świetle tego unormowania zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 marca 1996 r. (IIIARN 70/95 OSNP 1996/18/258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Ponadto należy zauważyć, że interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nierozszerzająca, albowiem usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania mogą prowadzić do jego wzruszenia. W rozpatrywanym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja Burmistrza rażąco narusza wyszczególnione przepisy u.p.z.p. Uwzględnić w związku z tym należy, że w judykaturze oraz w doktrynie utrwaliło się stanowisko, iż rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienia rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, P i P 1986 nr l , s. 69 i n.). Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, nr 2, s. 26). Oznacza to, iż rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001 r., III SA 1110/00). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jej następstwem jest rażące naruszenie prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (zob. np. wyroki NSA z dnia 12 października 2001 r., III SA 1472/00 oraz z dnia 7 sierpnia 2001 r., III SA 1285/00; z dnia 12 sierpnia 2005r., II FSK 27/05). W świetle powyższego za nieusprawiedliwiony należało uznać stawiany w zaskarżonej decyzji zarzut, że rozstrzygnięcie Burmistrza rażąco narusza art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 oraz art. 61 u.p.z.p. Dwa pierwsze z wymienionych artykułów odnoszą się ogólnie do możliwości ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 61 u.p.z.p. precyzuje zaś przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego terenu. Z unormowań tych w ogóle nie wynika, jak należy rozumieć użyte w nich pojęcie terenu. Interpretacja tego sformułowania wymaga analizy innych przepisów u.p.z.p. oraz ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287, dalej jako: "p.g.k."). Tym samym nie sposób przyjąć, aby decyzja, która ustaliła warunki zabudowy dla określonego terenu rażąco naruszyła wskazane przepisy u.p.z.p. Zauważyć należy, że w art. 2 pkt 12 u.p.z.p. zdefiniowane zostało pojęcie "działki budowlanej", przez które należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z zapisu tego wynika, że przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy może być nieruchomość gruntowa składająca się z jednej lub kilku wydzielonych geodezyjnie działek. Dalej z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że granice działek objętych wnioskiem muszą być określone i przedstawione na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że R. B. prawidłowo złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr "[...]", przedkładając kopię mapy zasadniczej w skali 1:500, która dokumentuje fakt jej geodezyjnego wydzielenia i ustalenia granic. Stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej, na podstawie której dokonano jej wydzielenia, nie mogło spowodować zniesienia tej działki i zmiany mapy ewidencyjnej, skoro rzeczywiście działka ta stanowi nieruchomość w rozumieniu art. 46 Kodeksu cywilnego, została wydzielona, ma ustalone granice, stanowi odrębny przedmiot własności, stanowiła przedmiot obrotu prawnego i posiada urządzoną księgę wieczystą. Wbrew twierdzeniom Kolegium nie można objąć jedną działką ewidencyjną terenu, który nie jest jednorodny pod względem prawnym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2010r., sygn. akt III SA/Kr 747/09, oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 marca 2012r., sygn. akt II SA/Gl 756/11, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego nie można mówić, że wnioskowany teren to działka nr "[...]" sprzed decyzji podziałowej Takie działanie naruszałoby zasady i cele, którym służyć ma ewidencja gruntów. Stosownie do art. 20 ust. 1 i 2 ustawy p.g.k. ewidencja gruntów dokumentuje m.in. położenie gruntów, ich granice i powierzchnie, a także ich właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Regulacja ta wymaga ujawnienia w ewidencji gruntów prawa własności w stosunku do konkretnej działki. Dlatego oznaczenie działki nr "[...]" pozostaje aktualne pomimo stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Wskazać należy, że to dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania przestrzennego i oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. Stanowi o tym wprost art. 21 ust. 1 ustawy p.g.k. oraz art. 26 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece ( tekst. jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 707 ze zm.), zgodnie z którym podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości (obecnie ewidencji gruntów i budynków). W zakwestionowanej decyzji Burmistrz w oparciu o posiadane dokumenty ( w tym dane z ewidencji) i stosując przepisy u.p.z.p. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Nie było więc podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji z podanych w zaskarżonej decyzji przyczyn, gdyż nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Dodatkowo należy wskazać, że uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji niemal w całości oparte jest o analizę skutków, jakie w ocenie organu wywołało stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej, prowadząc organ do nieuprawnionej w ocenie Sądu konkluzji co do "nieruchomości nieistniejącej w sensie prawnym". Co prawda decyzja SKO z dnia "[...]". stwierdzająca nieważność decyzji Naczelnika Gminy z dnia "[...]" 1985r. w sprawie zezwolenia na podział i zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie S. jako działka nr ‘[...]" pozostaje w obrocie prawnym i nie mogła być przedmiotem badania pod kątem legalności w niniejszym postępowaniu sądowym z uwagi na granice orzekania wskazane w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., to jednak zdaniem składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, decyzja ta może być wadliwa, gdyż nie uwzględnia ewentualnych nieodwracalnych skutków prawnych decyzji podziałowej, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. Przywołać w tym miejscu należy pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uchwale z dnia 28 maja 1992r. , sygn. akt III AZP 4/92 (OSNCP 1992/12/211), w myśl którego, jeśli obrót nieruchomościami poprzedzony był wydaniem decyzji administracyjnej lub przeniesienie własności nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej, a decyzja dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa, zbycie nieruchomości na rzecz osoby trzeciej, chronionej rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 292/11 jednoznacznie wskazał, że decyzja powodująca nabycie prawa własności nieruchomości wywołuje nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., jeżeli następnie to prawo własności jest przedmiotem obrotu prawnego w warunkach pozwalających na zastosowanie przepisów o rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Jak wynika z akt administracyjnych, w szczególności aktu notarialnego z 4 stycznia 2013r. (k. 115 akt adm.) działka nr "[...]" była przedmiotem obrotu w 1988r. Dlatego też, ponieważ skutki decyzji nieważnościowej z dnia ‘[...]" stanowiły podstawę orzekania przez organy w niniejszym postępowaniu, Sąd dokonał oceny tej decyzji. Na marginesie jedynie należy wskazać, że w przypadku ustalenia, że decyzja podziałowa wywołała nieodwracalne skutki prawne, organ może wszcząć z urzędu lub na wniosek strony postępowanie mające na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym wadliwej decyzji SKO z dnia "[...]" 2010r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku oraz z mocy art. 152 tej ustawy orzekł w pkt 3 wyroku, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszonych przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).