II SA/Wr 167/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skarg D. F. i I. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia .... w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą budowa elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą oddala skargi. Decyzją z dnia 4 grudnia 2013 r. nr IOŚ.7624-8/2013 Burmistrz Miasta K., na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 1235 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "k.p.a." (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 30 czerwca 2010 r. przez W. w sprawie "Budowy elektrowni wiatrowej K.o mocy 2,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą (liniami niskiego napięcia, stacją kontenerową, przyłączem ziemnym kablowym elektroenergetycznym SN oraz infrastrukturą komunikacyjną), dz. .... dr, obręb . K.", ustalił środowiskowe uwarunkowaniach dla wymienionego wyżej przedsięwzięcia. Odwołania od powyższej decyzję złożyli D. F. (dalej "skarżąca") i I. F. (dalej "skarżący"). Skarżąca wnosząc o jej uchylenie zarzuciła, że przy jej wydaniu organ rażąco naruszył: – art. 104 k.p.a. w związku z funkcjonującymi w obrocie prawnym orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 370/08 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1159/07 - poprzez nie umorzenie postępowania, które zmierza do dopuszczenia realizacji inwestycji powodującej zakłócenia wpływające na ptaki, oraz w związku z art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. UEL 206 z 22 lipca 1992 r., s. 7 ze zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, s. 102 ze zm. - dalej jako Dyrektywa Siedliskowa) poprzez rozpatrywanie realizacji działań negatywnie oddziaływujących na ptaki, z pominięciem oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, czyli przed włączeniem obszaru ostoi IBA S. PL...do sieci Natura 2000; – art. 4 ust 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz. U. UE.L. 20 z 20 stycznia 2010 r., s.7 ze zm. dalej jako Dyrektywa Ptasia), polegające na kontynuacji postępowania zmierzającego do umożliwienia realizacji na obszarze ostoi IBA S. inwestycji wywołującej zakłócenia wpływające na ptaki, czyli nietraktowanie obszaru ostoi jako obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody- dalej "u.o.p." (t. jedn. z 2013 r. Dz.U. poz. 627 ze zm.) dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia m.in. Dyrektywy Siedliskowej i w ocenie skarżącego Dyrektywa ta znajduje bezpośrednie zastosowanie bez konieczności przenoszenia jej postanowień do prawa krajowego, bowiem jej postanowienia nakładają na państwa członkowskie wyraźne i dokładne zobowiązania, które są bezwarunkowe, tzn. bez zastrzeżeń, a ich stosowanie nie jest uwarunkowane przez jakikolwiek przepis wydany przez instytucję Wspólnoty, czy też państwa członkowskiego i nie umożliwiają stosowania przepisów dyrektywy według swobodnego uznania. Jako potwierdzenie powyższego stanowiska skarżąca wskazała wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 stycznia 1982 r. w sprawie C-8/81, Ursula Becker przeciwko Finanzamt Munster-Innenstadt oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawach połączonych C-6/90 I C-9/90, Andrea Francovich i Danila Bonifaci oraz inne przeciwko Republice Włoskiej. Dodała, że ochrona obszaru Natura 2000, o jakiej mowa w art. 33 ust. 2 u.o.p. (stosowana odpowiednio do obszarów projektowanych, jak również do obszarów umieszczonych na tzw. "Shadow List" m.in. ostoja ptaków IBA S., na terenie, której zlokalizowana jest planowana budowa turbiny 2,5 MW, wysokości całkowitej 150 m), nie ma charakteru bezwzględnego i sprzeciwia się tylko takim działaniom, które w znaczący sposób mogą pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki objęte ochroną w danym obszarze Natura 2000. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z powołanymi wyżej wyrokami sądów administracyjnych oraz wyrokami ETS (nr C-388/05 i nr C-96/98) na obszarach nowo proponowanych ostoi należy podjąć właściwe kroki w celu uniknięcia powstania zanieczyszczenia, pogorszenia warunków naturalnych siedlisk lub jakichkolwiek zakłóceń wpływających na ptaki. Wskazała, że obszar ostoi IBA S., proponowany jest do włączenia w obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, o czym decydowało kryterium naukowe (jedna z dziesięciu najważniejszych w skali kraju ostoi bociana czarnego, puchacza sóweczki, dzięcioła zielonosiwego, jarzębatki oraz gąsiorka, ponadto istotna dla derkacza i włochatki), a nie sporządzony na potrzeby inwestora raport oddziaływania na środowisko. Według skarżącej potwierdzeniem, że budowa przedmiotowej turbiny wiatrowej nie tylko wywoła powstawanie zakłóceń wpływającym na ptaki (emisja przez turbinę hałasu, pola elektromagnetycznego, efektu migotania cienia i infradźwięków), ale stanowi dla nich śmiertelne zagrożenie, jest nałożony na inwestora pkt. VI w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach monitoring porealizacyjny śmiertelności ptaków. Dodała, że potwierdzeniem realnych zagrożeń jest również treść uchwały Sejmiku Województwa D. z dnia 27 października 2011 r. Nr XVI/329/11 w sprawie ustanowienia planu ochrony R.Parku Krajobrazowego, gdzie § 8 pkt 13 stanowi, że "w celu eliminacji lub ograniczenia zagrożeń zewnętrznych dla obszaru całego Parku proponuje się następujące ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego gmin: zachowanie sylwet poszczególnych miejscowości, ograniczenie wznoszenia nowych obiektów o charakterze dominant dysharmonijnych". Odwołanie tożsamej treści złożył skarżący. Decyzją z dnia ... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja jest prawidłowa i spełnia wszelkie wymogi, jakie nakłada na nią ustawa. Organ dodał, że jego zdaniem decyzja została wydana po przeprowadzeniu niezbędnych uzgodnień, uzyskaniu wymaganych przepisami opinii, sporządzeniu raportu zgodnie z wymogami przepisów ustawy, a w toku postępowania zapewniono dostęp społeczeństwa do udziału w postępowaniu. Skargi na powyższą decyzję wnieśli skarżąca (skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Wr 167/14) oraz skarżący (skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Wr 168/14). W skargach o tożsamej treści skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, przywołując zarzuty oraz argumenty zawarte w swoich odwołaniach. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), zarządził połączenie ww. spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia jej pod sygnaturą II SA/Wr 167/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem orzekające w sprawie organy prawidłowo rozstrzygnęły analizowaną sprawę i wydały należycie umotywowane decyzje. Zgodnie ze stanowiskiem skarżących organy nie powinny były w ogóle prowadzić postępowania w przedmiocie ustalenia dopuszczalności przedmiotowej inwestycji z uwagi na sam jej charakter oraz na fakt, że ostoja IBA S.(znajdująca się na terenie inwestycji) zgłoszona jest do listy proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty Europejskiej. Takie założenie jest błędne, gdyż nawet na obszarach Natura 2000 nie ma a priori ogólnego zakazu realizacji inwestycji. Dopuszczalna jest m.in. realizacja przedsięwzięcia, o ile nie wywoła ono znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko (art. 33 ust. 1 u.o.p., zob. wyrok NSA z 10 marca 2011 r. sygn. II OSK 2561/10, LEX nr 992529). Złożenie wniosku przez Inwestora obligowało zatem organ I instancji do przeprowadzenia stosownego postępowania, a nie jak sugeruje skarżąca – do umorzenia postępowania. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy przeprowadziły wyczerpujące i wszechstronne postępowanie dowodowe, a ocena przez nich materiału dowodowego była bardzo wnikliwa. Wbrew zarzutom skargi organy dokonały oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia również w stosunku do obszaru ww. ostoi IBA S.. Nietrafna jest ogólnikowa argumentacja skarżącej, że z założenia każda tego rodzaju inwestycja zawsze znacząco negatywnie wpłynie na środowisko. Nie świadczy również o tym nałożony na inwestora w pkt. VI decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej wpływu elektrowni na ptaki i nietoperze (w tym przekazanie informacji o śmiertelność ptaków i nietoperzy wyniku kolizji z elementami elektrowni) czy też treść uchwały Sejmiku Województwa D. z dnia 27 października 2011 r. Nr .... Jak wskazuje znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem"), przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogącego tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i dla których może być nałożony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ta potencjalność znaczącego oddziaływania na środowisko elektrowni wiatrowych nie oznacza, że zagrożenie dla środowiska występuje przy tych przedsięwzięciach zawsze. Ocena może dotyczyć więc tylko konkretnej planowanej elektrowni, na dokładnie określonym obszarze i przy konkretnie ustalonych przez właściwe organy warunkach (nakazach, zakazach) ww. inwestycji. Wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych jest właśnie celem postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy). Organ I instancji zasadnie, uwzględniając opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.- dalej "PPIS" (postanowienie z dnia 5 sierpnia 2010 r.) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W.dalej "RDOŚ" (postanowienie z dnia 6 sierpnia 2010 r.), postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania elektrowni wiatrowej K.na środowisko i orzekł też o obowiązku sporządzenia raportu. W ocenie Sądu zakres treści raportu został określony prawidłowo z uwzględnieniem brzmienia art. 66 ust. 1 oraz art. 68 ustawy i uprzednio uzyskanych opinii ww. organów wyspecjalizowanych w dziedzinie ochrony środowiska i wymagań higieniczno-sanitarnych, w tym wskazano m.in., że raport powinien zawierać m.in. "przewidywane oddziaływanie na cele i przedmiot ochrony potencjalnych Obszarów Specjalnej Ochrony ptaków Natura 2000: S., projektowanych Specjalnych Obszarów Ochrony siedlisk Natura 2000: G.i R.oraz obszarów Specjalnej Ochrony Ptaków K., R. Parku Krajobrazowego, oraz integralności tych obszarów." Wspomniane postanowienie organu I instancji nie zostało zakwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Zauważyć należy, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia (K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Wrocław 2009, s.179). Raport oddziaływania inwestycji na środowisko jest dokumentem opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia ale podlega ocenie przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Ocena ta nie może być dowolna, a sam raport powinien zawierać kompleksową ocenę przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, Lex nr 1369033). Przedłożony w niniejszym postępowaniu przez Inwestora raport -w ocenie Sądu -jest dokumentem sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w art. 66 ustawy. Jako podstawowy dokument w sprawie został oceniony przez organy obydwu instancji i stanowił podstawę dokonanych uzgodnień. Wyspecjalizowane organy (PPIS i RDOŚ) nie kwestionowały wyników badań ani ocen w nim zawartych. Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania merytorycznej zawartości raportu (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 85/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Może go natomiast oceniać tylko pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów czy weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną. W przekonaniu Sądu przedmiotowy raport jest rzetelny, jasny, szczegółowy, logiczny i spójny, nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości oraz pozwala zweryfikować tok rozumowania autorów raportu. Zawiera precyzyjny i obszerny opis przedsięwzięcia. Nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Brak jest przy tym dowodów przeciwnych w tym względzie. Zasadna- zdaniem Sądu- jest ocena organu odwoławczego, że raport ten zawiera wszystkie niezbędne elementy, w szczególności zawiera wymaganą analizę akustyczną i został poprzedzony wymaganym rocznym monitoringiem ornitologicznym i badaniem chiropterologicznym. Ocena oddziaływania na ptaki projektowanej elektrowni i raport z badań chiropterologicznych prowadzone na terenie przyszłej inwestycji w okresie XII 2010 r. – XI 2011 r. stanowią załącznik do raportu. Z ustaleń raportu wynika, że przyjęte przez Inwestora rozwiązania techniczno- technologiczne zapewniają bezpiecznie funkcjonowanie elektrowni wiatrowej, bez szkody dla środowiska naturalnego oraz ludzi. Wyniki rocznego monitoringu nietoperzy wykazują, że oceniana inwestycja polegająca na budowie elektrowni wiatrowej zaliczana jest do inwestycji niskiego ryzyka negatywnego oddziaływania na nietoperze. Ponadto wskazano, że uwzględnienie zaleceń minimalizujących, które zaproponowali autorzy monitoringu chiropterologicznego pozwala stwierdzić, że inwestycja nie będzie miała znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko życia nietoperzy i jest możliwa do akceptacji. Natomiast wyniki monitoringu ptaków wskazują, że na tle innych rejonów Polski południowo- zachodniej na badanym terenie występuje niewielka różnorodność gatunkowa ptaków. Brak intensywnych przelotów w okresie migracji klasyfikuje badany teren, jako odpowiednie miejsce lokalizacji elektrowni wiatrowej. Na terenie przeznaczonym pod lokalizację turbiny wiatrowej nie odnotowano żadnych gatunków podlegających ochronie ani żadnych cennych zbiorowisk roślinnych. Autorzy raportu wykazali, że wybór wariantu realizacji planowanego przedsięwzięcia pozwala na zachowanie podczas eksploatacji wymaganych standardów emisyjnych w zakresie wszystkich przewidzianych emisji tj. hałasu, zanieczyszczenia powietrza, promieniowania elektromagnetycznego oraz efektu migotania cieni. Podkreślić przy tym należy, że podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym miały możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii czy opracowania sporządzonych przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę, w których dokonana byłaby szczegółowa analiza zagadnień oraz sformułowane wnioski, które w oczywisty sposób wskazywałyby na wadliwość raportu (zob. wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, LEX nr 526577; wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 363/06 i wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1717/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże zarówno skarżący, jak i inne strony postępowania takich wniosków nie złożyły. Dodać trzeba, że zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 ustawy, a także przepisem prawa materialnego, w oparciu o który został ustalony zakres treść raportu (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., II OSK 1848/10, LEX nr 787129). Pamiętać należy, iż osoby sporządzające raport ponoszą odpowiedzialność za rzetelność przeprowadzonych badań i za prawdziwość treść raportu. Osoba, która świadomie wprowadziła fałszywe dane do raportu może zostać pociągnięta do odpowiedzialności karnej. Podkreślić trzeba, iż Inwestorowi szczególnie powinno zależeć na tym, aby raport sporządzony został jak najrzetelniej, albowiem w przeciwnym razie naraża się on na to, że gdy po zrealizowaniu inwestycji okaże się, że raport był sporządzony nieprawidłowo czy wręcz świadomie sfałszowany i inwestycja oddziaływuje znacząco negatywnie na środowisko, poniesie on odpowiedzialność określoną w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.jedn. z 2013 r. Dz. U. poz.1232 ze zm.), zobowiązany zostanie do przeprowadzenia działań zapobiegawczych i ewentualnie naprawczych, a właściwy organ może wznowić postępowanie, uchylić dotychczasową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i negatywnie dla Inwestora rozstrzygnąć sprawę. Stosownie do treści art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, który jest organem właściwym w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na tereny chronione. W przedmiotowej sprawie organ I instancji takie uzgodnienie uzyskał (postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z dnia 15 listopada 2012 r. nr ...)). RDOŚ stwierdził, iż m.in., że nie przewiduje znacząco negatywnego wpływu inwestycji na gatunki ptaków, będące przedmiotem ochrony Obszaru Specjalnej Ochrony ptaków Natura 2000: S.Spośród gatunków chronionych w ramach ww. obszaru, na terenie badań stwierdzono: trzmielojada, bociana czarnego, gąsiorka, jarzębatkę, bociana białego, lerkę, sokoła wędrownego oraz błotniaka stawowego. Dwa pierwsze gatunki były nieliczne, nie stwierdzono, aby wykorzystywały teren inwestycji, jako żerowisko, nie stwierdzono znacznych natężeń przelotów w okresie migracji wiosennej i jesiennej, wykluczono możliwość przebiegu przez teren inwestycji trasy przelotów z gniazda na żerowiska. W przypadku bociana białego, lerki, sokoła wędrownego oraz błotniaka stawowego — stwierdzono oddalenie miejsc rozrodu od terenu inwestycji, brak obserwacji żerowania oraz znikomą liczbę obserwowanych osobników. Spośród gatunków ptaków, będących przedmiotem ochrony Obszaru Specjalnej Ochrony ptaków Natura 2000: K., na badanym terenie stwierdzono pojedynczą obserwację sokoła wędrownego. W związku z tak rzadkim występowaniem w rejonie inwestycji, nie przewidziano znacząco negatywnego wpływu na ten gatunek. Nie stwierdzono również znacząco negatywnego oddziaływania inwestycji na ostoję IBA "S.. Spośród gatunków kwalifikujących ten obszar, na badanym terenie twierdzono występowanie: bociana czarnego, jarzębatki, gąsiorka, siniaka. Podczas rocznego monitoringu stwierdzono jednego bociana czarnego, nie stwierdzono w obszarze przedsięwzięcia jego tras przelotu ani miejsc żerowania, przelot siniaka nie był intensywny (ok. 50 os.) i miał charakter jednorazowego stwierdzenia. W przypadku jarzębatki i gąsiorka — ze względu na odległość turbiny od stanowisk lęgowych stwierdzono brak bezpośredniego oddziaływania na miejsca rozrodu. Spośród gatunków, stanowiących ochrony Obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty projektowanych Specjalnych Obszarów Ochrony siedlisk Natura 2000: G., R.i K.na udanym terenie stwierdzono jedynie nocka dużego oraz sporadycznie mopka. Ze względu na niewielką aktywność tych gatunków, a także dość znaczną odległość (ok. 800 rn) od rzeki B., mogącej stanowić korytarz migracyjny pomiędzy terenem inwestycji a ww. obszarami, a także brak innych powiązań środowiskowo — terenowych, RDOŚ nie przewidywał, aby planowana inwestycja mogła w sposób bezpośredni, jak i pośredni negatywnie oddziaływać na ww. Obszary Natura 2000. Zaznaczyć należy, iż wydanie postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiązały organ I instancji i praktycznie jego decyzję kształtowały (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2544/11, LEX nr 1138181). W ocenie Sądu rzeczona decyzja bez wątpienia zawiera wszystkie elementy określone w art. 82 ust. 1 ustawy i prawidłowo określa m.in warunki ogólne i szczegółowe wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, i w kilkunastu punktach określa działania, które należy podjąć celem zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W punkcie VI decyzji organ I instancji nałożył na Inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony akustycznej terenów wymagających ochrony przed hałasem oraz w zakresie oddziaływania na przyrodę (w szczególności monitoring środowiska ornitofauny i chiropterofauny). Obowiązek sporządzenia kilku w pewnych odstępach czasowych analiz istniejącej inwestycji służyć będzie weryfikacji przyjętych na etapie obecnym założeń i umożliwi ocenę czy przewidywana intensywność oddziaływania odpowiada intensywności faktycznej. Analizy te będą weryfikowane przez organ I instancji i RDOŚ. Załącznikiem do rozważanej decyzji zgodnie z przepisem art. 84 ust. 2 ustawy jest Charakterystyka i Karta informacyjna przedsięwzięcia. W ocenie Sądu decyzja została prawidłowo uzasadniona, ponieważ uzasadnienie oprócz elementów wymaganych przepisem art. 107 § 3 k.p.a. spełnia dodatkowo wymagania przewidziane w art. 85 ust. 2 ustawy. Zawiera bowiem informacje o postępowaniu przeprowadzonym z udziałem społeczeństwa oraz o uwagach składanych przez samą skarżącą oraz strony i inne podmioty zainteresowane wynikiem przedmiotowego postępowania oraz przyczyny, z powodu których zgłoszone uwagi nie zostały uwzględnione. W motywach rozstrzygnięcia znajdują się ponadto informacje o tym, w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienie RDOŚ i opinia PPIS. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że ustawa o ochronie przyrody i ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku... prawidłowo transponują zapisy Dyrektyw Siedliskowej oraz Ptasiej i w ocenie Sądu całościową regulują przedmiotową materią, dlatego stanowisko skarżących, że organy powinny stosować bezpośrednio zapisy ww. Dyrektyw jest nieuzasadnione. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, do czego ograniczają się kompetencje Sąd nie wykazała, by zaskarżona decyzja jak i poprzedzające ją decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi przepis art. 145 p.p.s.a.. Brak zatem było uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skarg i z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.