II SA/Sz 492/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na uchwałę Rady Miejskiej w Policach z dnia 22 maja 2012 r., nr XX/144/2012 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości: Tanowo, Węgornik, Zalesie - tzw. "Tanowo" I. stwierdza nieważność § 17 ust. 4 pkt 1 lit. c oraz § 17 ust. 4 pkt 2 lit. c zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Gminy Police na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miejska w dniu 22 maja 2012 r. podjęła uchwałę nr XX/144/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości: Tanowo, Węgornik, Zalesie - tzw. "Tanowo". W dniu [...] mr., po bezskutecznym wezwaniu Rady Miejskiej w Policach do usunięcia naruszenia prawa ww. uchwałą, Sp. A. z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika, skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Policach nr XX/144/2012 r. wnosząc w niej o: - orzeczenie niezgodności z prawem części uchwały Rady Miejskiej w Policach nr XX/144/2012 r. (dalej zwanej "Miejscowym Planem" lub "mpzp") poprzez uchylenie § 17 ust. 4 pkt 1) lit. c) mpzp i § 17 ust. 4 pkt. 2) lit. c) mpzp, w szczególności, w odniesieniu do działki nr [...] przy ul.[...] , w m. T. gm. P., w związku z inwestycją spółki polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym wieży kratowej o wysokości [...] m n.p.t. wraz z pozostałymi urządzeniami; - zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 46 w zw. z art. 48 w zw. art. 75 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - poprzez wprowadzenie w Miejscowym Planie w §17 ust. 4 pkt 1) lit. c) i § 17 ust. 4 pkt 2) lit. c) ograniczenia budowy nowych stacji bazowych telefonii komórkowej, - art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie ww. zapisów Miejscowego Planu, które całkowicie i bez uzasadnienia dyskryminują niektórych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, poprzez uniemożliwienie budowy nowych stacji bazowych, w sytuacji, gdy przeznaczenie terenu w żaden sposób nie przeciwstawia się takiej inwestycji, - art. 64 (w szczególności ust. 3) Konstytucji w związku z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny poprzez nieuzasadnione ograniczenie praw właściciela nieruchomości i innych osób uprawnionych (w szczególności do władania nieruchomością na podstawie umowy najmu), które to ograniczenia nie wynikają z obowiązujących przepisów i nie znajdują żadnego uzasadnienia. Uzasadniając skargę spółka wskazała, że interes prawny związany ze skargą wynika zarówno z umowy najmu zawartej z właścicielem nieruchomości w dniu [...] r., na podstawie której wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę, jak i z faktu, że jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym (co potwierdza zaświadczenie o wpisie do ewidencji przedsiębiorców) i z art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który stanowi legitymację dla niej do wniesienia niniejszej skargi. Pismem z dnia [...] r. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym wieży o wysokości ok. [...] m. Inwestycja planowana była na nieruchomości położonej w m. T., działka nr[...] , dla której Miejscowy Plan określa kartę terenu [...] . W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem odwołań, została wydana w dniu [...] r. przez Wojewodę decyzja ([...] ) - w załączeniu - odmawiająca zgody na udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla jej inwestycji, ponieważ - zdaniem Wojewody - inwestycja jest niezgodna z postanowieniami Miejscowego Planu, tj. w § 17 ust. 4 pkt 1) lit. c), który wprowadza nakaz budowy stacji bazowych w ramach istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie [...] , w konsekwencji uniemożliwia lokalizowanie nowych stacji bazowych. Ponadto, zdaniem Wojewody, zapisem, który przeciwstawia się inwestycji jest również § 17 ust. 4 pkt 2) lit. c) mzpm, wskazujący na wysokość zabudowy, który odnosi się również do obiektów infrastruktury. Według skarżącej, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są wyrazem władztwa planistycznego gminy. Jednakże uprawnienie to nie jest nieograniczone i nie może być wykorzystywane w sposób nieuzasadniony. Prawo własności jest jednym z podstawowych praw w ramach obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej porządku prawnego, zgodnie z art. 64 (w szczególności ust. 3) Konstytucji. W konsekwencji zasady dotyczące ustalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mogą być elementem nieograniczonej i swobodnej działalności organów. Tam gdzie pojawiają się wątpliwości związane z ograniczeniem prawa własności organy powinny działać tak aby możliwie najpełniej uwzględnić prawo inwestora do zagospodarowania i zabudowy terenu jednocześnie uwzględniając interes publiczny. W tym miejscu skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2006 r. II OSK 490/05. Następnie skarżąca podała, że podstawowym przeznaczeniem przedmiotowego terenu (działka nr [...] ) jest zabudowa produkcyjno-składowa. Funkcja mieszkaniowa jest dopuszczona jedynie jako uzupełnienie związane z prowadzoną działalnością dla właściciela lub personelu, bez możliwości lokalizacji nowej zabudowy. Ponadto § 9 ust. 9 pkt 1 mpzp określa, że obsługa telekomunikacyjna może zostać zapewniona również z systemów bezprzewodowych. § 9 ust. 10 mpzp dopuszcza realizację innych niż wymienione w ustaleniach planu elementów i urządzeń infrastruktury technicznej, których konieczność realizacji uzasadniają względy techniczne i ekonomiczne, z dopuszczeniem koniecznych do ich funkcjonowania podziałów. Zdaniem skarżącej, obecne zapisy Miejscowego Planu łamią zasadę równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP i faworyzują przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy swoją działalność rozpoczęli wcześniej, uniemożliwiając innym przedsiębiorcom prowadzenie podobnej działalności. Brak jest do tego jakichkolwiek podstaw, ponieważ przedsięwzięcie o charakterystyce planowanej przez spółkę nie zalicza się do przedsięwzięć, które są zawsze, bądź potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko w rozumieniu obowiązujących przepisów, w konsekwencji nie będą w sposób negatywny oddziaływać na środowisko. Ponadto stacja bazowa telefonii komórkowej nie zmieni sposobu wykorzystania nieruchomości, skoro od kilku lat znajduje się na niej stacja bazowa innego operatora o podobnej charakterystyce. Poza tym zapisy Miejscowego Planu naruszają postanowienia ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, która w art 46 ust. 1 wskazuje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustawa ta w ust. 2 tegoż artykułu wprost stanowi, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy usługowej lub produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego jaką jest przedsięwzięcie telekomunikacyjne, w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Na poparcie ww. argumentów skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II SA/GI 865/2011 oraz wyrok z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/PO 581/14 WSA w Poznaniu. Końcowo skarżąca podkreśliła, że § 17 ust. 4 pkt 2) lit. c) mzpm, który wprowadza ograniczenie zabudowy, choć brzmienie nie wskazuje dokładnie na obiekty budowlane nie będące budynkami, ponieważ przepis wskazuje, że wysokość zabudowy do 2 kondygnacji, do 9,5 m, w tym wyskoki dach. Wprowadzenie takiego ograniczenia dla wszystkich obiektów budowlanych jest nieuzasadnionym ograniczeniem dla powstawania nowej infrastruktury telekomunikacyjnej, co w związku z faktem, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się już wieża telekomunikacyjna innego przedsiębiorcy (przekraczająca wysokość 9,5 m), narusza nie tylko postanowienia ww. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ale również postanowienia Konstytucji art. 64 w zakresie swobody działalności oraz art. 32 równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Gminy wskazał, że teren, którego dotyczy wezwanie, jest oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8 PS, dla którego obowiązują ustalenia szczegółowe, które nie stoją w sprzeczności z ustawą o wspieraniu rozwoju usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych, ponieważ w ustaleniach brak jest jakiegokolwiek zapisu o zakazie lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowych, ani zapisu o konieczności lokalizacji innych anten tylko w ramach istniejącej stacji bazowej. Jest jedynie zapis o "istniejącej stacji bazowej do zachowania i modernizacji". Stacja ta została posadowiona przed wejściem w życie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych. Nowe stacje można lokalizować zgodnie z planem oraz obowiązującymi przepisami, w tym ustawą o wspieraniu rozwoju i usług sieci telekomunikacyjnych. W ocenie organu przywołane zapisy planu w żadnym wypadku nie zakazują, czy uniemożliwiają lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowej. Nie sposób przy tym przyjąć, iż zapis mówiący o istniejącej stacji bazowej ("do zachowania i modernizacji") oznacza zakaz budowy nowych urządzeń tego typu. Aby można było mówić o zakazie musiałby on wprost wynikać z treści planu. Znamiennym przy tym jest, iż skarżąca nie wskazuje konkretnego zapisu planu uniemożliwiającego lokalizacje inwestycji, lecz w swojej skardze opiera się na interpretacji (błędnej) treści zapisów planu przez organy administracji budowlanej. Organ wskazał następnie, że nie podziela stanowiska, iż wysokość zabudowy należy stosować do wszystkich obiektów budowlanych. Stanowisko takie również nie wynika z treści kwestionowanego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jest zupełnie błędne. Zapis § 17 ust. 4 pkt 2 lit. c) należy traktować równorzędnie, czyli stosować wszystkie wymogi w nim określone - wysokość zabudowy, ilość kondygnacji i kształt dachu. Wysokość zabudowy określona w § 17 ust. 4 pkt 2 lit. c) uchwały nie dotyczy wszystkich obiektów budowlanych określonych w art. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane (budynków, budowli i obiektów małej architektury), w tym do elementów infrastruktury telekomunikacyjnej (analogicznie wyrok NSA z 3 września 2015 r. sygn. akt II OSK 44/14), lecz tylko i wyłącznie obiektów kubaturowych. Świadczy o tym wskazana w planie maksymalna ilość kondygnacji oraz ustalony kształt dachu, którą ewidentnie można odnieść tylko do obiektów kubaturowych posiadających przegrody budowlane takie jak stropy, podłogi na gruncie, dach czy stropodach. Tym samym możliwa jest lokalizacja kolejnych obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie [...] zgodnie z pozostałymi ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczegółowymi. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie tylko nie zawiera zakazu, a wręcz wprost wskazuje jak realizować cel z zakresu łączności publicznej. Przepisy ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych nie dają możliwości budowania każdego rodzaju infrastruktury telekomunikacyjnej. Art. 46 wspomnianej ustawy stosuje się wówczas, gdy przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie przewidują możliwości lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej, albo całkowicie zakazują jej lokalizowania. Jeżeli natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na danym obszarze możliwość lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej, zgodnie z określonymi w planie ustaleniami, to nie ma podstaw do uznania, że funkcjonuje zakaz lokalizowania takiej infrastruktury, co w dalszej konsekwencji miałoby stanowić podstawę do zastosowania art. 46 ustawy. To, że wydana została decyzja odmowna na zamierzenie inwestycyjne skarżącej nie oznacza, że miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego został naruszony przepis art. 46. Skarżąca sama zarzuciła naruszenie poprzez ograniczenie budowy nowych stacji, a literalne brzmienie przepisu mówi nie o ograniczeniu, a o zakazie, w szeroko określonym pojęciu łączności publicznej (w którym stacje bazowe tel. komórkowej są tylko jedną z możliwości realizacji takiej infrastruktury). Zdaniem organu, decydujące znaczenie ma w sprawie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W świetle tych przepisów, ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro w świetle tych przepisów plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów w lokalizowaniu tego rodzaju inwestycji i nie może zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takich inwestycji, to tym bardziej takich zakazów i przeszkód nie można wyprowadzać z ustaleń planu miejscowego dot. parametrów zabudowy. Tym bardziej z zapisu § 17 ust. 4 pkt 2 lit. c) ww. uchwały (analogicznie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015 roku, sygn. akt II OSK 1020/14). W piśmie z dnia [...] r. skarżąca wskazała, że jej legitymacja do złożenia przedmiotowej skargi wynika z: - art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, - umowy najmu zawartej z właścicielem nieruchomości (działka nr [...] w T., gm. P., przy ul. [...] ., - odmownej decyzji Starosty z dnia [...] r. (znak:[....] ) i następującej po niej odmownej decyzji Wojewody [...] oraz wyroku z dnia [...] r., wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w sprawie o sygn. akt: II SA/Sz 1475/15, który oddalił skargę uznając, skoro zapisy miejscowego planu obowiązują, to organy architektoniczno-budowlane są nimi związane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. po. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Podkreślenia wymaga, że sądowa kontrola administracji jest wyłącznie kontrolą legalności zaskarżonych do sądów aktów, bowiem sądy administracyjne nie są powołane do kontroli słuszności, czy też celowości działań organów administracji publicznej. Oznacza to, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznawana skarga została wniesiona w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2016 r., poz. 446), dalej zwanej "u.s.g.", zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami koniecznymi do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy są uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez stronę skarżącą, że podważana uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Przeprowadzona przez Sąd, w oparciu o powyższe kryteria, kontrola zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Policach nr XX/144/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości Tanowo, Węgornik, Zalesie- tzw. "Tanowo" wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ uchwała w części jest sprzeczna z prawem. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez skarżącą dokonane pismem z dnia [...] r. , które wpłynęło do Rady Miejskiej w P. w dniu [...] r. W kontekście natomiast drugiego z ww. warunków formalnych skutecznego rozpoznania skargi na uchwałę organu gminy należy wskazać, że - jak wynika z brzmienia art. 101 ust. 1 u.s.g. - do wniesienia skargi legitymowany jest jedynie podmiot, który wykaże istnienie interesu prawnego oraz - co istotne – wykaże naruszenie podjętą przez organ uchwałą prawem chronionego interesu skarżącego. Oznacza to, że podmiot wznoszący skargę na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać się nie tylko interesem prawnym, ale też jego naruszeniem. W przypadku przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a takim jest niewątpliwie skarżąca zgodnie z załączonym do skargi odpisem zaświadczenia Prezesa Komunikacji Elektronicznej z dnia 1 września 2008 r. o wpisie do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, przepis art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 880 ze zm.) nadaje tym podmiotom oraz Prezesowi UKE legitymację szczególną do zaskarżenia, w zakresie telekomunikacji, uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego. W tej sytuacji badanie legitymacji w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest zbędne. Przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonych przepisów mpzp niewątpliwie zasadnicze znaczenie ma przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Niewątpliwie budowę infrastruktury telekomunikacyjnej w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się w szczególności z wieży kratowej o wysokości ok. [...] m wraz z zespołem urządzeń nadawczo-odbiorczych można zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 6 pkt 1) ponieważ przedsięwzięcie to służy łączności publicznej. Rada Miejska w Policach w § 17 ust. 4 w ustaleniach dla terenów o symbolach , [...] w pkt 1 lit. c określającym przeznaczenie terenu wprowadziła zapis " istniejąca na terenie [...] stacja bazowa telefonii komórkowej do zachowania, z możliwością modernizacji". Z kolei w pkt 2 lit. c tego przepisu, dotyczącego kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustaliła wysokość zabudowy do 2 kondygnacji, do [...] m, w tym wysoki dach. Efektem istnienia przytoczonych wyżej unormowań w planie jest to, że inwestor planujący realizację inwestycji w zakresie łączności publicznej na terenie, jak wynika z planu, nie może jej zrealizować ze względu na ograniczenie inwestycji tylko dla operatora, który na tym terenie stację telefonii komórkowej już wybudował i tylko on ma prawo do jej modernizacji. Z ograniczeń, na które wskazuje skarżący wynika również, że na terenie nieruchomości, na której Spółka A. z o.o. zamierza usytuować stację telefonii komórkowej wysokość zabudowy dopuszczalna jest do [...] m. W ocenie Sądu, zarzuty podniesione przez skarżącą są zasadne, albowiem przepis § 17 ust. 4 pkt 1 lit. c dopuszczając funkcjonowanie na terenie [...] stacji telefonii komórkowej przy jednoczesnym ograniczeniu do istniejącej stacji bazowej tylko jednego operatora z możliwością jej modernizacji, w istocie narusza przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zawarty w kwestionowanym przepisie uchwały warunek jest bowiem tego rodzaju, że wykonanie danej czynności ( lokalizowanie nowej stacji telefonii komórkowej) staje się obiektywnie niemożliwe a zatem mamy do czynienia nie z ograniczeniem a zakazem. Ograniczenie wysokości zabudowy do [...] m jest również w istocie zakazem albowiem przy planowanej wysokości wieży kratowej ok. [...] m czyni inwestycję nieefektywną. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 46 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, że rozwiązania przyjmowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Władztwo planistyczne gminy jest niewątpliwie szerokie, albowiem może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. Nie może zatem ustanawiać takich uregulowań w planie, które w istocie naruszają uprawnienia określonych podmiotów zagwarantowane ustawą, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Stanowisko Burmistrza w świetle uregulowań ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie zasługuje na aprobatę, albowiem żaden z przedstawionych przez organ argumentów nie może się broni się w świetle uprawnień jakie przedsiębiorcom telekomunikacyjnym ta ustawa przyznała. Wobec powyższego, kontrolując zaskarżoną uchwałę w zakresie wskazanym wyżej, Sąd stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził w pkt. 1 wyroku nieważność skarżonej uchwały w części dotyczącej § 17 ust. 4 pkt 1 lit. c oraz § 17 ust. 4 pkt 2 lit. c. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono w trybie art. 200 p.p.s.a.