II GSK 5477/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agata Zdunek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 683/16 w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych w 2009 roku 1. uchyla pkt. 2 zaskarżonego wyroku i w tej części przekazuję sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania; 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałej części; 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 683/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [..] sierpnia 2013 r. w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2009 uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz skarżącej 5510 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy: K.T. (dalej: skarżąca, Wnioskodawczyni) złożyła w dniu 9 kwietnia 2009 r. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Łączna powierzchnia działek rolnych zgłoszonych do płatności wyniosła 236,51 ha. W trakcie przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono, że działka ewidencyjna nr 15/2 (woj. ...) nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Uprzednia kontrola przeprowadzona w dniach 17-18 sierpnia 2004 r. na tej działce u innego producenta, metodą inspekcji terenowej, wykryła nieprawidłowości typu DR 10 (brak utrzymania w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.) na powierzchni równej 110,29 ha, co skutkowało trwałym wykluczeniem działki z płatności obszarowej do gruntów rolnych. W konsekwencji powyższego, Kierownik Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w N. (Kierownik Biura ARiMR) decyzją z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] przyznał Wnioskodawczyni płatności na rok 2009 w łącznej wysokości 108.734,26 zł, wynikającej z pomniejszenia o powierzchnię o stwierdzonym braku dobrej kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Dyrektor [..] Oddziału ARiMR, po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem, decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [..] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wskazując na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) oraz na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1257/13 oddalił skargę. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który po jej rozpoznaniu, wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2182/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W ocenie NSA zasadny był zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zdaniem NSA, Sąd I instancji uchylił się od zbadania i oceny w przedmiotowej sprawie zarzutów skargi, w szczególności nie odniósł się do kwestii zastosowania art. 143b ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003) i tym samym pozbawił NSA możliwości instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku. NSA uznał, że rozpoznanie tego zarzutu mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem uwzględnienie stanowiska strony, co do postulowanego przez skarżącą sposobu rozumienia tego przepisu, świadczyłoby o wadliwości decyzji organu II instancji, przesądzając o bezcelowości prowadzenia jakiegokolwiek dalszego postępowania dowodowego w kierunku badania stanu działki [...] na dzień 30 czerwca 2003 r., gdyż stan gruntu na ten dzień przestałby mieć znaczenie prawne dla wydania decyzji. NSA wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnośnie do prawnych konsekwencji obowiązywania art. 143b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 prezentowany jest jednolity i ugruntowany już pogląd aktualny także w odniesieniu do art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30 z 31.1.2009; dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009), stanowiącego dosłowny odpowiednik pierwotnie obowiązującej regulacji. NSA wskazał na następujące wyroki: wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 228/09; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 199/10; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1324/10; wyrok z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 500/10; wyrok z dnia 23 października 2012, sygn. akt II GSK 1432/11.(publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, a o zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie 5510 zł na rzecz skarżącej orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Sąd I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2016 r., którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., przekazując sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Tak więc zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym WSA dokonując ponownej kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, iż zarzuty skargi odnośnie do naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z poźn. zm.; dalej: ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego) oraz art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 zasługują na uwzględnienie. WSA uznał, że regulacja art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 nie stanowi podstawy do przyjęcia, tak jak w rozpoznawanej sprawie, że warunkiem przyznania płatności obszarowych w 2009 r. jest wykazanie dobrej kultury rolnej deklarowanych do płatności działek – w tym zwłaszcza spornej działki ewidencyjnej nr [..] - na dzień 30 czerwca 2003 r. W postępowaniu o przyznanie płatności obszarowych istotne znaczenie ma bowiem rzeczywisty areał gruntów rolnych objętych wnioskiem i okoliczność utrzymywania ich w stanie zgodnym z normami w danym roku, w którym beneficjent ubiega się o ich przyznanie. Z regulacji unijnych - rozporządzenia Rady (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., rozporządzenia Rady nr 1782/2003 z 29 września 2003 - wynika bowiem, że stanowiąc o warunkach przyznawania płatności obszarowych wskazują one, że beneficjent pomocy musi wykazać dobry stan upraw rolnych w roku, w którym ubiega się o przyznanie płatności. Z powyższych względów WSA uznał, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko organów, odmawiające przyznania spornych płatności z uwagi na fakt nieużytkowania rolniczo części wspomnianych działek na dzień 30 czerwca 2003 r., gdyż w dobrej kulturze rolnej mają być działki w roku, którego dotyczy wniosek, a nie na dzień 30 czerwca 2003 r. Dlatego, ponownie rozpoznając wniosek, organ powinien ustalić, czy wspomniane sporne grunty były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w 2009 r., jak również ocenić, czy zadeklarowana we wniosku powierzchnia działek jest prawidłowa. Dyrektor [...[ Oddziału Regionalnego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzucił: a) niewłaściwe zastosowanie przepisu "art. 148b" Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 i przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w indywidualnej sprawie, której przedmiotem jest płatność obszarowa przyznawana rolnikowi w danym roku w szczególności poprzez przyjęcie, że w sprawie o przyznanie płatności za 2009 nie ma znaczenia to, czy grunty były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. b) niewłaściwe zastosowanie przepisu "art. 148b" Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 poprzez uznanie, że norma zawarta w tym przepisie skierowana jest wyłącznie do Państw Członkowskich Unii Europejskiej i nie może mieć wpływu na przyznanie płatności rolnikowi, jeżeli ten utrzymywał swoje grunty w dobrej kulturze rolnej w roku w którym ubiega się o płatność. c) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z poźn. zm) poprzez przyjęcie, że w sprawie dotyczącej płatności wnioskowanej w danym roku, Organ bada jedynie to, czy grunty były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w tym roku którego dotyczy wniosek oraz niezastosowanie tego przepisu w związku z przepisem art. 148b Rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003. d) niewłaściwe zastosowanie "art. 6 ust pkt 6" Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 z późn. a j zm.), gdy tymczasem o kosztach należało rozstrzygać w oparciu o przepis § 18 ust 1 pkt 1 lit c) tego Rozporządzenia. Dodatkowo na podstawie art. 187 w związku z art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o przekazanie pytania prawnego Składowi 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał, że "Przedmiotem pytania powinno być zagadnienie prawne dotyczące sposobu stosowania normy art. 143b Rozporządzenia Rady (WE) NR 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270 z 21.10.2003, oraz art. 124 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30 z 31.1.2009) w związku z treścią art. 7 ust 1 Ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z poźn. zm) i udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy przepisy Rozporządzenia numer 72/2009 lub 1782/2003 winny być stosowane w każdej indywidualnej sprawie o przyznanie płatności?" Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na częściowe uwzględnienie. Odnosząc się najpierw do tych jej zarzutów, które Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zauważyć należy, że kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddany został wyrok, w którym Sąd stosownie do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2182/14 dokonał wykładni art. 143b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 143b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (pkt a i b petitum skargi kasacyjnej) wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje stanowisko Sądu I instancji w dwóch aspektach: po pierwsze, że przepis ten nie ma zastosowania w indywidualnej sprawie, której przedmiotem jest płatność obszarowa przyznawana rolnikowi w danym roku w szczególności poprzez przyjęcie, że w sprawie o przyznanie płatności za 2009 nie ma znaczenia to, czy grunty były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., a po wtóre, że norma zawarta w tym przepisie skierowana jest wyłącznie do Państw Członkowskich Unii Europejskiej i nie może mieć wpływu na przyznanie płatności rolnikowi, jeżeli ten utrzymywał swoje grunty w dobrej kulturze rolnej w roku w którym ubiega się o płatność. Kwestie te w istocie zostały przesądzone w uprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016 r. Zważyć bowiem należy, że przedmiotem skargi była decyzja wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa, a uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji uzasadnione było koniecznością ustalenia stanu jednej z działek na dzień 30 czerwca 2003 r. W skardze do Sądu I instancji skarżąca zarzuciła m.in. naruszenie art. 143b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003. Uchylając wyrok z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1257/13 oddalający tą skargę, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu zaniechania odniesienia się przez Sąd I instancji do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał tym samym, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i wykazał ten pogląd odwołując się do linii orzeczniczej, zgodnie z którą adresatem tej normy prawa unijnego są Państwa Członkowskie i nie może on stanowić podstawy odmowy przyznania płatności w indywidualnych sprawach. Oznacza to, że omawiany zarzut w świetle art. 190 p.p.s.a. należy uznać za niedopuszczalny. Zaprezentowana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyżej wskazana wykładnia prawa wiązała w tej sprawie Sąd I instancji, i wiązała również strony postępowania, które stosownie do zakazu określonego w zdaniu drugim art. 190 p.p.s.a. nie mogły oprzeć skargi kasacyjnej na podstawach z nią sprzecznych. Wobec związania Sądu I instancji dokonaną przez NSA, przedstawioną wyżej wykładnią przepisu art. 143b rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003, za nieuzasadniony należało uznać również zarzut naruszenia art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez przyjęcie, że w sprawie dotyczącej płatności wnioskowanej w danym roku, Organ bada jedynie to, czy grunty były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w tym roku którego dotyczy wniosek oraz niezastosowanie tego przepisu w związku z przepisem art. 143b rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o "przekazanie pytania prawnego" składowi siedmiu sędziów NSA wskazać należy po pierwsze, że zgodnie z art. 187 § 1 p.p.s.a. jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Wynika z tego, że jest to uprawnienie składu orzekającego, z którego może skorzystać w sytuacji określonej w tym przepisie. Po wtóre autor skargi kasacyjnej zdaje się nie zauważać regulacji zawartej w art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którą Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle regulacji zawartej w art. 190 p.p.s.a. nie może budzić wątpliwości, że obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną w sprawie, która była wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia przez ten sąd, jest najpierw ustalenie, czy uzasadnienie wcześniejszego orzeczenia zawiera wykładnię prawa i jakich norm prawnych ona dotyczy. Następnie Sąd II instancji jest zobligowany do oceny zarzutów skargi kasacyjnej przez pryzmat tej wykładni. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do składu siedmiu sędziów NSA. Uzasadniony natomiast okazał się ostatni zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do punktu 2 zaskarżonego wyroku. Jest rzeczą bezsporną, która nie budziła wątpliwości Sądu I instancji, że wpis sądowy od skargi w tej sprawie był wpisem stałym. Zauważyć bowiem należy, że wprawdzie skarżąca uiściła wpis stosunkowy uznając za wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę pomniejszenia płatności, niemniej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zarządzeniem z dnia 12 listopada 2013 r. nakazał zwrócić skarżącej nadpłacony wpis sądowy w kwocie 1710 zł. Z akt sprawy nie wynika, czy faktycznie doszło do zwrotu tego wpisu. Z podanej w punkcie 2 zaskarżonego wyroku kwoty zwróconych skarżącej kosztów postępowania sądowego wynika, że składa się na nią wpis sądowy w wysokości 1910 zł oraz koszty za zastępstwo procesowe obliczone tak jak w sprawach, w których występuje wartość przedmiotu zaskarżenia. Jak słusznie wskazano w skardze kasacyjnej stanowiło to naruszenia § 6 pkt 6 rozporządzenia w sprawie opłat. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł wobec wątpliwości co do tego czy doszło do zwrotu nadpłaconego wpisu orzec o kosztach postępowania przed Sądem I instancji. Z tego też powodu uchylił w tym zakresie zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Odstępując od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w punkcie 3 Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod rozwagę to, że skarga kasacyjna została uwzględniona w części. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (punkt 1), art. 184 p.p.s.a. (punkt 2) i art. 207 § 2 p.p.s.a. (punkt 3) orzekł jak w sentencji.