II SA/Bk 399/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy, we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję W postępowaniu toczącym się w trybie wznowienia decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., orzekając jako organ pierwszej instancji na podstawie art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), odmówiło uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...]. Powyższe rozstrzygnięcie SKO z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. przyznał E. J. na jej dwoje małoletnich dzieci świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie odpowiednio 400 i 250 zł miesięcznie na okres od 1 października 2014 r. do 30 września 2015 r. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor MOPS zmienił własną, powyższą decyzję w ten sposób, że ograniczył okres uprawnienia do tego świadczenia do dnia [...] marca 2015 r. Ustalił, że E. J. po zakończonym urlopie wychowawczym od dnia [...] lutego 2015 r. podjęła pracę i uzyskała w marcu 2015 r. dochód w wysokości 2 168,14 zł. W tej sytuacji ponownie przeliczając dochód jej rodziny ustalono, że wynosi on 2 298,85 zł miesięcznie, co w przeliczeniu na osobę daje kwotę 766,28 zł, a kwota ta przekracza kryterium dochodowe uprawniające do otrzymywania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] czerwca 2015 r. utrzymało ją w mocy podzielając w całości ustalenia organu pierwszej instancji i jego ocenę prawną. Wyrokiem z dnia 17 września 2015 r. w sprawie II SA/Bk 518/15 tutejszy Sąd oddalił skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. uznając poczynione przez organy ustalenia faktyczne i przeprowadzoną ocenę prawną za nienaruszające prawa. Wyrok stał się prawomocny w dniu 3 grudnia 2015 r. bez zaskarżenia. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. E. J. wystąpiła o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego na kolejny okres świadczeniowy. Orzekający co do wniosku Dyrektor MOPS w Z. w dniu [...] października 2015 r. odmówił przyznania świadczenia wskazując na przekroczenie kryterium dochodowego (kryterium 725 zł, faktyczny dochód na osobę w rodzinie wnioskodawczyni został wyliczony na kwotę 766,88 zł). SKO w Ł. orzekając na skutek odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymało rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. E. J. złożyła skargę na powyższą decyzję i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie II SA/Bk 43/16 uchylił zarówno decyzję SKO z dnia [...] listopada 2015 r. jak i decyzję Dyrektora MOPS z dnia [...] października 2015 r. wskazując, że na podstawie przepisu art. 9 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów należało ustalić, iż dochodem utraconym jest również stypendium socjalne syna Skarżącej K. J., otrzymywane w okresie 1 września 2014 r. – 28 lutego 2015 r., co do którego wstrzymano jego wypłatę z dniem 1 marca 2015 r. na mocy decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Tymczasem, jak wskazał Sąd, organy obu instancji nie zajmowały się kwestią utraty dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 3 powyższej ustawy, a skupiły się na uzyskaniu dochodu przez Skarżącą w 2015 r. Zdaniem Sądu w sprawie II SA/Bk 43/16, w dniu ustalania prawa do świadczenia stypendium syna było dochodem utraconym w światle art. 9 ust. 3 w związku z art. 2 pkt 17b ustawy. Sąd zalecił dokonanie prawidłowego wyliczenia dochodu zgodnie ze wskazanymi przepisami, a następnie wykazanie czy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W międzyczasie, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. została wydana decyzja o uznaniu za nienależne pobranych przez E. J. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na syna K. J. w kwocie 400 zł miesięcznie za okres 1 kwietnia – 30 kwietnia 2015 r. w łącznej kwocie 650 zł, którą to decyzję SKO w Ł. utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] marca 2016 r. znak [...]. Powołując się zaś na wyrok w sprawie II SA/Bk 43/16 E. J. wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. zwróciła się do SKO o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2015 r. Jako podstawę prawną wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a jako nową okoliczność istniejącą w dniu wydania decyzji co do której żąda wznowienia – wyrok w sprawie II SA/Bk 43/16, w którym wskazano, jak stwierdziła, że nieprawidłowe było postępowanie Kolegium zaliczające do dochodu jej rodziny stypendium, którego na dzień wydawania decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. jej syn już nie otrzymywał. Na potwierdzenie swoich żądań przedłożyła kserokopię decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2015 r. wstrzymującą z dniem 1 marca 2015 r. stypendium szkolne przyznane K. J. na okres 1 września 2014 r. – 26 czerwca 2015 r. Rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania, po orzeczeniu o wznowieniu postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., SKO w Ł. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. Przyznało, że okoliczność wydania decyzji wstrzymującej wypłatę stypendium od dnia 1 marca 2015 r. jest okolicznością nową, która nie była znana Kolegium w dniu orzekania tj. [...] czerwca 2015 r. Okoliczność tę należy, jak wskazało Kolegium, interpretować jako utratę dochodu, na co wyraźnie wskazał WSA w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Bk 43/16. Tym samym spełniła się przesłanka określona w art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. i należało ocenić jej wpływ na decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. Czyniąc to organ odwoławczy ustalił, że Wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dziećmi K. (lat 11) i Mają (lat 5); od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. przebywała na urlopie wychowawczym; do pracy wróciła w lutym 2015 r., zaś w marcu 2015 r. uzyskała dochód z tytułu zatrudnienia w wysokości 2 168, 14 zł (netto). Powołując się na regulację art. 9 ust. 1, 2, a w szczególności ust. 3 i 4a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów Kolegium wskazało, że w sytuacji Wnioskodawczyni należało – przy obliczaniu dochodu na cele orzekania o świadczeniu z funduszu alimentacyjnego na okres październik 2014 r. – wrzesień 2015 r.: nie uwzględniać dochodu utraconego (z tytułu uzyskania prawa do urlopu wychowawczego w 2013 r. i utraty wynagrodzenia), nie uwzględniać dochodu utraconego z tytułu wstrzymania wypłaty stypendium na syna od dnia 1 marca 2015 r., zaś uwzględnić dochód uzyskany w marcu 2015 r. z tytułu powrotu do pracy. Kolegium ustaliło, że po ponownym przeliczeniu dochodu, z uwzględnieniem dochodu utraconego i uzyskanego, wyniósł on na członka rodziny 748, 62 zł. Składają się na niego: - kwota 77,71 zł (miesięczny dochód rodziny Wnioskodawczyni w 2013 r.), który jest wynikiem podzielenia przez 12 miesięcy jej dochodu za 2013 r. tj. kwoty 932,50 zł wyegzekwowanych przez komornika w 2013 r. alimentów; - kwota 2 168, 14 zł (dochód uzyskany w marcu 2015 r. z tytułu powrotu do pracy). Suma powyższych kwot (77, 71 zł plus 2 168, 14 zł = 2 245, 85 zł) dzielona na 3 osoby w rodzinie zamyka się wynikiem 748, 62 zł miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie Wnioskodawczyni. Jak wskazało Kolegium, mimo nieuwzględnienia dochodu utraconego syna Wnioskodawczyni, nowo wyliczony dochód nadal przekracza wartość progową tj. 725 zł. Stąd też zastosowano art. 146 § 2 k.p.a., bowiem na skutek wznowienia mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. E. J. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej powyższą decyzją nie zgadzając się z przedstawionymi wyliczeniami. Zakwestionowała wliczenie do dochodu z 2013 r. zaległych alimentów. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało własne rozstrzygnięcie w mocy. Powołując regulacje art. 146 § 2, art. 151 § 2 i art. 145 § 1 oraz art. 145a k.p.a. Kolegium wskazało, że faktycznie wystąpiła okoliczność nieznana organowi w dniu wydawania decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. (co do której wniesiono o wznowienie) tj. wydanie przez Burmistrza Z. decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wstrzymującej synowi Wnioskodawczyni z dniem 1 marca 2015 r. wypłatę stypendium. W ocenie Kolegium, zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu ze sprawy II SA/Bk 43/16, że jest to utrata dochodu. W pozostałej części uzasadnienia decyzji skład orzekający Kolegium ponownie rozpoznający sprawę powtórzył w całości rozważania i wyliczenia Kolegium zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 20 kwietnia 2016 r. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia również wskazał art. 146 § 2 k.p.a. (w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i w związku z art. 127 § 3 k.p.a.). E. J. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2016 r. Wskazała, że organy nadal nie uwzględniają utraconego dochodu w postaci wstrzymanego jej synowi z dniem 1 marca 2015 r. stypendium szkolnego, zaś uwzględniają błędnie jednorazowe uzyskanie w 2013 r. zaległych alimentów (wyegzekwowanych przez komornika). W jej ocenie, alimenty powinny zostać uznane za dochód utracony, zaś jedynym dochodem podlegającym uwzględnieniu powinno być wynagrodzenie za pracę uzyskane w marcu 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, że w 2013 r. komornik sądowy ściągnął od dłużnika na rzecz wierzyciela (Skarżącej jako matki uprawnionego małoletniego K.) kwotę 932, 50 zł, co stanowi dochód uzyskany w 2013 r. a nie dochód utracony za ten rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wznowione postępowanie dotyczyło ostatecznej i prawomocnej (po oddaleniu skargi w sprawie II SA/Bk 518/15) decyzji SKO w Ł. z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o zmianie decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zdaniem Sądu, trafnie Kolegium ustaliło i oceniło, że we wniosku o wznowienie wskazano ustawową podstawę wznowienia tj. art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) tj. wystąpienie w sprawie nowych okoliczności nieznanych wcześniej organowi w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2015 r. (chodziło o decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] kwietnia 2015 r. wstrzymującą z dniem 1 marca 2015 r. wypłatę stypendium synowi Wnioskodawczyni, którą to okoliczność sąd w sprawie II SA/Bk 43/16 ocenił jako utratę dochodu). Faktycznie ta nowa okoliczność nie była znana Kolegium w dniu 9 czerwca 2015 r., mimo że już wówczas istniała. Stąd też wznowienie postępowania administracyjnego było uzasadnione, przy tym o niedopuszczalności tegoż wznowienia nie może świadczyć fakt skontrolowania decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. przez tutejszy Sąd w sprawie II SA/Bk 518/15 i oddalenie skargi. Zauważyć należy, że ani Kolegium w decyzjach z dnia [...] kwietnia 2015 r. i [...] czerwca 2015 r., ani Sąd w sprawie II SA/Bk 518/15 nie wspominają o fakcie wstrzymania wypłaty stypendium, co świadczy o braku znajomości tej okoliczności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie I OSK 312/07: "dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego po wyroku sądu oddalającym skargę, zależy od tego, czy Sądowi znane były przy oddaleniu skargi okoliczności powołane następnie jako podstawa wznowienia postępowania. W sytuacji, gdy strona powołuje się na okoliczności i dowody nie znane Sądowi przy oddaleniu skargi, a jednocześnie istniejące i nie znane organowi w dniu wydania decyzji a więc wskazuje na inny stan faktyczny niż przyjęty przez Sąd, to wówczas organ administracji uprawniony jest do wznowienia postępowania bez potrzeby wznowienia postępowania sądowego (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Kluczowa dla oceny zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym o wznowienie jest jednak to, jakie prawem dopuszczalne są sposoby zakończenia tego postępowania. Wynikają one z art. 151 k.p.a.: - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ może odmówić uchylenia decyzji ostatecznej, jeśli po wznowieniu stwierdziłby brak podstaw do jej uchylenia wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a.; - na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ może uchylić ostateczną decyzję, jeśli stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i może wydać nową decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy; - na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. organ może stwierdzić, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa oraz może wskazać okoliczności, z powodu których tej decyzji nie uchylił, wynikające z art. 146 k.p.a. Okolicznościami wymienionymi w art. 146 k.p.a., z powodu których nie można uchylić ostatecznej decyzji we wznowionym postępowaniu: - jest upływ czasu tj. gdy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.) lub gdy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a.) – co wynika z art. 146 § 1 k.p.a.; - jest sytuacja, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - art. 146 § 2 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych, po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., SKO przeprowadziło postępowanie co do przyczyn wznowienia: decyzji wstrzymującej wypłatę stypendium z dniem 1 marca 2015 r. oraz wyroku w sprawie II SA/Bk 43/16. Po przeanalizowaniu regulacji art. 9 ust. 3 w związku z art. 2 pkt 17b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2016 r., poz. 169 ze zm.) – Kolegium przeprowadziło ponowne ustalenie dochodu w rodzinie Skarżącej uwzględniając stanowisko Sądu ze sprawy II SA/Bk 43/16 odnośnie uznania dochodu w postaci wstrzymanego stypendium jako dochodu utraconego i niemogącego być wliczonym do dochodu rodziny Skarżącej. Nadto Kolegium nie wliczyło do dochodu rodziny Skarżącej świadczeń utraconych w związku z nabyciem prawa do urlopu wychowawczego. Konkludując swoje rozważania stwierdzeniem, iż ponowne wyliczenia prowadzą do wniosku, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, bowiem nadal dochód na osobę w rodzinie Skarżącej wynoszący 748, 62 zł przekracza wartość progową tj. 725 zł – Kolegium odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2015 r. na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. Tymczasem tak sformułowana ocena Kolegium orzekającego zarówno jako organ pierwszej instancji (decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r.), jak i jako organ drugiej instancji (decyzją z dnia [...] maja 2016 r.) nie mogła doprowadzić do wydania na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej. Jak wynika bowiem z art. 151 k.p.a., właściwą podstawę orzekania przy wskazanej wyżej konkluzji organu stanowił art. 151 § 2 k.p.a. Organ prowadzący wznowione postępowanie, jeśli stwierdza – po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia – że nie mógłby wydać decyzji odmiennej od tej, którą w postępowaniu nadzwyczajnym kontroluje, powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji ostatecznej. Wskazanie to obejmowałoby także stwierdzenie, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tymczasem z akt sprawy wynika, że Kolegium nie dostrzegło różnicy między funkcjami i znaczeniem przepisów art. 146 k.p.a. i art. 151 k.p.a. Zdaniem zaś składu orzekającego w sprawie niniejszej, który w kwestii tej podziela w całości pogląd sformułowany w sprawie II SA/Bk 138/16, przepis art. 146 k.p.a. zawiera negatywne przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej (przesłanki niedopuszczalności jej uchylenia) w sytuacji stwierdzenia, że podana przez stronę podstawa wznowienia wystąpiła. Z kolei przepis art. 151 k.p.a. wskazuje sposoby rozstrzygania kończące wznowione postępowanie. Oznacza to, że przepis art. 146 k.p.a., w tym jego § 2, nie jest podstawą rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie ale jest jego przesłanką, zaś podstawą rozstrzygnięcia zawsze powinien być art. 151 k.p.a. Jeśli zatem organ dochodzi do wniosku, że wystąpiła podstawa wznowienia, ale de facto nie miała ona wpływu na wynik sprawy bowiem ponowna merytoryczna ocena sprawy co do istoty prowadzi do konkluzji o braku podstaw do wydania decyzji innej w swej treści niż dotychczasowa decyzja ostateczna – powinien zastosować art. 151 § 2 k.p.a., a nie odmawiać uchylenia decyzji ostatecznej kontrolowanej we wznowionym postępowaniu, z powołaniem się na art. 146 § 2 k.p.a. (tak np. w wyrokach z dnia 26 lutego 2016 r., II OSK 1620/14; z dnia 27 sierpnia 2014 r., II SA/Rz 166/14; z dnia 7 maja 2014 r., II SA/Bd 1132/13, II SA/Bk 138/16, CBOSA). Okoliczność, że w sprawie niniejszej Kolegium orzekając po wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmawiającą na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2015 r., a nie rozważyło – przy sformułowanej konkluzji - potrzeby zastosowania art. 151 § 2 k.p.a., jest uchybieniem procesowym mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Czymś innym jest bowiem "odmowa uchylenia decyzji ostatecznej" a czymś innym "stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji". Skutkiem tego ostatnio wskazanego rozstrzygnięcia jest bowiem pozostawienie wadliwej procesowo, ale prawidłowej merytorycznie decyzji ostatecznej w obrocie prawnym, jednakże również powstanie uprawnienia do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach prawa cywilnego (tak też w wyroku z dnia 17 października 2012 r., II SA/Gd 323/12, CBOSA). Przesądza to o wpływie wadliwości polegającej na zastosowaniu błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. i konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy wadliwą decyzję wydaną w dniu [...] kwietnia 2016 r. Z uwagi na powyżej stwierdzone wadliwości proceduralne sąd nie ustosunkowywał się szczegółowo do sformułowanych w skardze zarzutów prawa materialnego oraz sposobu wyliczenia dochodu. Skutkiem niniejszego wyroku będzie bowiem konieczność rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy po raz kolejny, tym razem z uwzględnieniem stanowiska Sądu co do treści i wzajemnych relacji art. 146 § 2 w związku z art. 151 k.p.a. oraz wydanie rozstrzygnięcia z przedstawieniem własnego sposobu rozumowania jak wymaga tego art. 107 § 3 k.p.a., w tym z przedstawieniem wyliczeń dochodu dowodzących zajętego stanowiska. Rozpoznając ponownie sprawę Kolegium ustosunkuje się do twierdzeń Skarżącej dotyczących błędnego uwzględnienia w jej dochodzie za 2013 r. kwoty wyegzekwowanych alimentów, zamiast – jak wywodzi Skarżąca – uznania ich za dochód utracony. Kolegium rozważy powyższe stanowisko mając na uwadze treść regulacji art. 9 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.