I OSK 131/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 526/16 w sprawie ze skargi Ł.P. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania wpisu z rejestru gruntów 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta Gliwice z dnia [...]; 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach na rzecz Ł.P. kwotę 1137 (tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 526/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Ł.P., dalej także skarżący, na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów. W uzasadnieniu podniesiono, że pismem z dnia 14 października 2015 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Prezydenta Miasta Gliwice o wydanie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej dla nieruchomości położonej w Gliwicach przy ul. W. Zgodnie z jego oświadczeniem informacja powyższa jest mu niezbędna do dochodzenia swoich roszczeń w związku z uszkodzeniem samochodu. Przyczyną tych uszkodzeń była wyrwa w drodze. Pismem z dnia [...] organ administracji poinformował wnoszącego, że ww. wypis i wyrys nie może mu zostać udzielony, albowiem informacje takie mogą być udzielone tylko podmiotowi, który wykaże interes prawny do ich uzyskania. Wnioskodawca takiego interesu zaś nie wykazał. Pełnomocnik skarżącego w pismach z dnia 28 października 2015 r., 17 listopada 2015 r. oraz 27 listopada 2015 r. podniósł, iż swój interes prawny wywodzi z konieczności wystąpienia swojego klienta z powództwem przeciwko właścicielowi (zarządcy) terenu, na którym nastąpiło zdarzenie. Brak żądanych informacji uniemożliwi mu skuteczne dochodzenie swych roszczeń. Dnia 19 listopada 2015 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę na sposób załatwienia sprawy przez Prezydenta Miasta Gliwice do Wojewody Śląskiego, podnosząc, że organ administracji bezpodstawnie odmawia udzielenia danych ewidencyjnych. W trakcie postępowania wnioskodawca rozszerzył swoje żądanie o udzielenie informacji o numery ksiąg wieczystych działek o numerach ewidencyjnych 331 i 332, obręb ewidencyjny "Politechnika". Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Gliwice odmówił Łukaszowi Pactwie wydania wypisu z rejestru gruntów oraz informacji o numerach ksiąg wieczystych dla działek [...] w obrębie ewidencyjnym "Politechnika". W uzasadnieniu wskazał na treść art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, który określa komu taki wypis może zostać wydany. W ocenie organu, do wnoszącego o udostępnienie danych mógłby znaleźć zastosowanie pkt 3 tego ustępu, jednakże pod warunkiem wykazania interesu prawego do uzyskania informacji, a taki interes nie został wykazany. Odwołanie od ww. decyzji złożył Ł.P., kwestionując stanowisko organu administracji dotyczące interesu prawnego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji oraz wywiedzione z nich skutki prawne. Podniósł, że przepis prawa cywilnego nie może być źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył Ł.P., domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, zobowiązania organu I instancji do wydania wypisu z rejestru gruntów, udzielenia informacji o numerach ksiąg wieczystych dla działki [...], obręb ewidencyjny "Politechnika" oraz zasądzenia kosztów postępowania. Organowi II instancji zarzucił naruszenie: 1) art. 24 ust. 2 i 4 w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 5 pkt 3 tej ustawy, przez przyjęcie, że do udostępnienia informacji dotyczącej oznaczenia ksiąg wieczystych prowadzonych dla wskazanej przez wnioskodawcę konkretnej nieruchomości konieczne jest posiadanie interesu prawnego; numer księgi wieczystej stanowi element opisu nieruchomości zawarty w ewidencji gruntów i budynków, a informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne; 2) art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną jego wykładnię, co doprowadziło do konstatacji, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego do uzyskania informacji. W tym zakresie przytoczył argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Gliwice. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie tego Sądu, w rozpatrywanej sprawie sporne są w istocie dwa zagadnienia. Pierwsze dotyczy tego, czy numer księgi wieczystej konkretnej nieruchomości jako element opisu nieruchomości zawarty w ewidencji gruntów i budynków podlega udostępnieniu bez konieczności wykazania się przez wnioskodawcę interesem prawnym. Drugie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy ewentualne roszczenie o charakterze prywatnym statuuje interes prawny uzasadniający prawo żądania wypisu (wyrysu) z ewidencji gruntów i budynków. Sąd I instancji, przytaczając art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), dalej p.g.k., podał, że nie wszystkie wymienione dane w tym przepisie podlegają wolnemu i nieograniczonemu dostępowi. Art. 24 ust. 5 wprowadza bowiem ograniczenie w zakresie danych podmiotów będących właścicielami nieruchomości. Sąd ten przytoczył wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 101/09, w którym skład orzekający uznał, iż "jawność oznacza jedynie to, że informacje zawarte w ewidencji nie mają charakteru informacji w rozumieniu prawa niejawnych, nie oznacza jednak powszechnego do nich dostępu". Sąd I instancji podał, że w oparciu o powyższe przepisy ukształtowała się jednolita linia orzecznictwa sądów administracyjnych. Wyróżnia się w niej trzy kategorie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Są to dane przedmiotowe, podmiotowo-przedmiotowe i podmiotowe. Jako, że te dwie ostatnie zawierają informacje o właścicielach nieruchomości, podlegają one reżymowi udostępniania, o którym mowa w art. 24 ust. 5 p.g.k. Sąd zgadza się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Kielcach z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 213/15, w którym stwierdzono, że "przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych, udzielanych w trybie art. 24 ust. 2 i 4 p.g.k. informacji o gruntach, budynkach i lokalach, na żądanie każdego, tj. bez konieczności wykazywania interesu prawnego, ani władania gruntem, budynkiem lub lokalem, mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym. Natomiast informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym, z uwagi na ochronę zawartych w nich danych osobowych, mogą być udzielane tylko w trybie art. 24 ust. 5 ustawy, a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń". Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd I instancji uznał, iż informacje o numerach ksiąg wieczystych należy uznać, za dane podmiotowo-przedmiotowe. Znajomość tych numerów, ze względu na elektroniczny system dostępu do informacji zawartych w księgach, pozwala bez trudu ustalić właściciela nieruchomości. Na potwierdzenie powyższego Sąd ten przytoczył wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 638/13, w którym skład orzekający stwierdził, iż "za dane osobowe w rozumieniu u.o.d.o. należy uznać numery ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, skoro w tych księgach i zbiorach są ujawnione podmioty będące właścicielami nieruchomości, dla których księgi te lub zbiory są prowadzone. Skoro treść ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów jest powszechnie dostępna, to ujawnienie ich numerów pozwala jednocześnie na ujawnienie danych osobowych wpisanych w tych księgach właścicieli nieruchomości oraz danych osobowych właścicieli nieruchomości ujawnionych w dokumentach złożonych do zbiorów dokumentów. Można zatem stwierdzić, że dane ewidencji gruntów i budynków dotyczące numerów ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów zawierają dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k.". W ocenie Sądu I instancji orzekającego w niniejszej sprawie organy administracji trafnie uznały, iż udzielenie informacji o numerach ksiąg wieczystych, jakiej domagał się skarżący, wymagało wykazania się przez skarżącego interesem prawnym. Ten interes prawny jest również wymagany w przypadku żądania o szerszym zakresie, czyli wydania wypisu (wyrysu) z rejestru gruntów. Pojęcie interes prawny, użyte w art. 24 ust. 3 p.g.k. nie zostało zdefiniowane w tej ustawie. Judykatura przyjęła jednak, iż w przypadku dostępu do ewidencji gruntów i budynków interesu takiego nie można w sposób bezpośredni wywodzić z zamiaru zainicjowania postępowania przed sądem powszechnym nawet wtedy, gdy postępowanie takie już się toczy. Sąd I instancji wskazał na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 106/10, w którym Sąd ten stwierdził, że: "Chęć złożenia do sądu powszechnego, na podstawie art. 730 k.p.c., wniosku o udzielenie zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania, które może być udzielone przez obciążenie nieruchomości obowiązanego hipoteką przymusową (art. 747 pkt 2 k.p.c.), nie jest w żadnej mierze wykazaniem "interesu prawnego związanego z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu". W tej sytuacji Sąd I instancji podzielił stanowisko, że interesu prawnego, o którym mowa w "art. 24 ust. 3" p.g.k., nie można bezpośrednio wywieść z ewentualnego roszczenia skarżącego przeciwko właścicielowi nieruchomości, na terenie której doszło do uszkodzenia samochodu. Zatem odmowa wydania wypisu z rejestru była uzasadniona. W skardze kasacyjnej Ł.P. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 24 ust. 2 i 4 oraz art. 24 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjnie i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1629), dalej p.g.k, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że numer księgi wieczystej nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] wchodzi w skład danych dotyczących jej właściciela, a co za tym idzie numer ten podlega udostępnieniu wyłącznie po wykazaniu przez skarżącego interesu prawnego w tym zakresie; 2) art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie ma interesu prawnego w uzyskaniu wypisu z rejestru gruntów oraz informacji o numerze księgi wieczystej obejmującej działkę ewidencyjną nr [...], pomimo, że z powodu stanu ww. nieruchomości doszło do wyrządzenia skarżącemu szkody majątkowej, o naprawnienie której przysługuje mu roszczenia wobec właściciela ww. nieruchomości, którego danych skarżący nie zna. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że numer księgi wieczystej stanowi przedmiotowy element opisu nieruchomości zawarty w ewidencji gruntów i budynków, a nie element podmiotowo-przedmiotowy, jak stwierdził Sąd I instancji. W konsekwencji dane te podlegają ujawnieniu na wniosek, w trybie art. 24 ust. 4 p.g.k., bez potrzeby wykazywania przez wnioskodawcę interesu prawnego. Wskazuje na to samo brzmienie art. 20 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym numer księgi wieczystej stanowi jedną z informacji dotyczących gruntu (obok takich danych jak m.in. położenie, granice, powierzchnia, rodzaje użytków gruntowych). Ponadto w świetle treści art. 24 ust. 2 p.g.k. informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, natomiast nie ulega wątpliwości, że wśród tych danych znajduje się także numer księgi wieczystej. (art. 24 ust. 1 p.g.k.). Wykładnia wyżej powołanych przepisów wprost wskazuje na to, że prawo do uzyskania informacji dotyczącej numeru księgi wieczystej konkretnej nieruchomości przysługuje każdemu bez obowiązku wykazywania interesu prawnego. Powyższy pogląd znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że "sam fakt, że z księgi wieczystej można uzyskać informację o osobie właściciela nieruchomości, nie ma wpływu na stwierdzenie, że numer tej księgi stanowi element przedmiotowy opisu nieruchomości" (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 802/13). Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji przyjął błędną wykładnię art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k. Interes prawny skarżącego przejawiający się możnością żądania należnego odszkodowania za uszkodzenie pojazdu związany jest z konkretną nieruchomością (działka ewidencyjna nr [...]), której nienależyte utrzymanie przez właściciela doprowadziło do powstania szkody. Interes prawny pojawił się po stronie skarżącego już w momencie powstania szkody w pojeździe. W ocenie skarżącego jego interes prawny kreuje właśnie konieczność ustalenia podmiotu, który na podstawie art. 415 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1440) ponosi odpowiedzialność za powstanie szkody w jego majątku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t.: Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), dalej p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące m. in. gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Według art. 24 ust. 2 p.g.k., informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Są zatem powszechnie dostępne. Zgodnie z art. 20 ust. 4 p.g.k., każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 5 p.g.k., starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Przesłanka posiadania interesu prawnego ogranicza zatem, zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, możliwość uzyskania przez podmioty inne niż wymienione w pkt 1 i 2, danych z ewidencji gruntów i budynków zawierających dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, a więc dane dotyczące właścicieli nieruchomości. Wbrew ocenie organów administracji, zaakceptowanej przez Sąd I instancji, numer księgi wieczystej stanowi przedmiotowy element opisu nieruchomości zawarty w ewidencji gruntów i budynków, podlegający ujawnieniu na wniosek w trybie art. 24 ust. 2 p.g.k., bez potrzeby wykazywania przez wnioskodawcę interesu prawnego. Wskazuje na to samo brzmienie art. 20 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym oznaczenie ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty, stanowi jedną z informacji dotyczących gruntu. Warunkiem skuteczności wniosku o wskazanie numeru księgi wieczystej nieruchomości jest jednak konkretne określenie tej nieruchomości przez wskazanie numeru działki lub adresu. W orzecznictwie sądów administracyjnych istotnie utrwalił się przywołany przez Sąd I instancji słuszny pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie służą do poszukiwania majątku konkretnej osoby w celu egzekwowania należności cywilnoprawnych. Jest to jednak pogląd, który wyrażono w sprawach, w których wierzyciel zwraca się do starosty o podanie informacji na temat bliżej nieokreślonych nieruchomości należących do wskazanej osoby w związku z prowadzonym przeciwko tej osobie postępowaniem egzekucyjnym. . Sytuacja taka nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie, w której skarżący zwracał się z wnioskiem o udostępnienie danych z ewidencji dotyczących konkretnej – ściśle określonej nieruchomości, dodać należy, co jest istotne w niniejszej sprawie, nieruchomości stanowiącej drogę publiczną. Poszukiwał zatem informacji o gruncie należącym do katalogu określonego w art. 20 ust. 1 p.g.k. Sam fakt, że z księgi wieczystej można uzyskać informację o osobie właściciela nieruchomości nie ma wpływu na stwierdzenie, że numer tej księgi stanowi element przedmiotowy opisu nieruchomości. Na marginesie tylko wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad, na których opiera się system ksiąg wieczystych, jest zasada ich jawności (art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (j.t.: Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.). Jawność ta obejmuje oczywiście także możliwość uzyskania wiedzy o osobie właściciela nieruchomości. Zauważyć należy, że podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. I OSK 802/13 (wyrok dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: https://cbois.nsa.gov.pl). Uznać należało zatem za usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 24 ust. 2 i 4 w związku z art. 24 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k., oraz art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k., przez błędną wykładnię tych przepisów i wadliwe przyjęcie, że numer księgi wieczystej określonej nieruchomości objętej operatem ewidencji gruntów i budynków oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1, nie stanowią informacji o gruncie, podlegającej ujawnieniu na wniosek każdej zainteresowanej osoby. Z uwagi na to, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...], a także poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gliwice z dnia [...]. Rzeczą organu rozpatrującego sprawę w I instancji będzie udostępnienie skarżącemu żądanych informacji zgodnie z art. 24 ust. 2 i 4 p.g.k. Wobec uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oddalającego skargę i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - o kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w części obejmującej koszty postępowania kasacyjnego oraz na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zakresie kosztów postępowania przed Sądem I instancji. Na koszty te składa się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w kwocie 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, opłata od wniosku o uzasadnienie – 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej – 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w postępowaniu kasacyjnym – 240 zł, co stanowi łącznie kwotę 1137 zł. Podstawę ustalenia wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz w postępowaniu kasacyjnym stanowiły przepisy § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).