I SA/Gd 712/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi ,,A" z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 marca 2016 r. nr[...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 2877( dwa tysiące osiemset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 marca 2016. Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A S.A., zwanej dalej Spółką, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia 1 czerwca 2015 r. o odmowie zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. w kwocie 15.328 zł wraz z oprocentowaniem. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Spółka złożyła w dniu 25 lutego 2013 r. w urzędzie skarbowym deklarację dla podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., w której wykazała podatek należny do zapłaty w kwocie 105.885 zł. Kwotę tę Spółka wpłaciła w dniach 26 lutego i 13 marca 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 36 zł. W dniu 12 marca 2013 r. Spółka złożyła korektę deklaracji VAT-7, wykazując zobowiązanie podatkowe w kwocie 157 zł. W dniu 29 marca 2013 r. Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji, wykazując w niej kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 48.601 zł. Do korekty Spółka załączyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 48.759 zł, wynikającej z powiększonej o 1 zł różnicy pomiędzy kwotą podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 157 zł wykazaną w korekcie deklaracji VAT-7 za styczeń 2013 r. złożonej w dniu 12 marca 2013 r., a kwotą podatku do zwrotu zadeklarowaną w korekcie z dnia 29 marca 2013 r. Ww. wniosek wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. Postanowieniem z dnia 22 maja 2013 r. Naczelnik US przedłużył termin zwrotu na rachunek bankowy Spółki różnicy podatku wykazanej w korekcie deklaracji z dnia 29 marca 2013 r. w kwocie 48.601 zł, a następnie, po przeprowadzeniu kontroli podatkowej i postępowania podatkowego wszczętego z urzędu w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług m.in. za styczeń 2013 r., wydał w dniu 30 lipca 2014 r. decyzję, w której określił w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 818 zł oraz odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku w kwocie 48.759 zł. W związku z ww. decyzją, Naczelnik US dokonał w dniu 29 sierpnia 2014 r. zwrotu na rachunek bankowy Spółki określonej ww. decyzją nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 818 zł wraz z należnym oprocentowaniem w wysokości 52 zł. Jednocześnie organ dokonał zwrotu kwot 105.728 zł i 157 zł (razem 105.885 zł) oraz zapłaconych przez Spółkę odsetek w kwocie 36 zł. Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 9 grudnia 2015 r. utrzymał decyzję Naczelnika US w mocy. Wnioskiem z dnia 26 marca 2015 r., inicjującym niniejszą sprawę, Spółka wniosła o zwrot nadpłaty w podatku VAT za styczeń 2013 r. w kwocie 15.328 zł wraz z oprocentowaniem. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że należne jest jej oprocentowanie nadpłaty, liczone od dnia 29 marca 2013 r., tj. od dnia złożenia pierwotnego wniosku o zwrot nadpłaty, na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p. Zwróconą Spółce w dniu 29 sierpnia 2014 r. kwotę 105.921 zł, Spółka zgodnie z art. 78a O.p., zaliczyła proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty odsetek, do zwrócenia pozostała zatem jeszcze kwota 13.940,63 zł, od której od dnia 29 sierpnia 2014 r. nadal liczone jest oprocentowanie. W konsekwencji roszczenie składa się z dwóch elementów: zaniżonego zwrotu kwoty nadpłaty za styczeń 2013 r. w wysokości 15.328 zł wraz z należnym oprocentowaniem liczonym od dnia 29 marca 2013 r. do dnia 29 sierpnia 2014r. (art. 78 § 3 pkt 3 lit. c O.p.) oraz oprocentowania pozostałej na dzień 29 sierpnia 2014 r. niezwróconej kwoty nadpłaty za styczeń 2013 r. w kwocie 13.940,63 zł, liczonym za okres od dnia 29 sierpnia 2014 r. do dnia zwrotu nadpłaty (art. 78 § 3 pkt 1 i art. 78a O.p.). Decyzją z dnia 1 czerwca 2015 r. Naczelnik US odmówił Spółce zwrotu nadpłaty za styczeń 2013 r. w kwocie 15.328 zł wraz z oprocentowaniem. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w korekcie deklaracji VAT-7 złożonej w dniu 29 marca 2013 r. skarżąca nie wykazała nadpłaconego lub nienależnie uiszczonego podatku, lecz jedynie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 48.601 zł, w związku z czym nie wystąpiła nadpłata w rozumieniu art. 72 O.p. Również decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. organ podatkowy określił w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy (w wysokości 818 zł) oraz odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w kwocie 48.759 zł. W tej sytuacji żądanie oprocentowania zwrotu nadpłaty jest nieuzasadnione, bowiem nie wystąpiła żadna z okoliczności wymienionych w art. 78 § 3 O.p. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego art. 72 § 1 pkt 1, art. 77 § 1 pkt 6 lit. a, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że od zwracanych Spółce kwot nadpłat oprocentowanie nie jest należne; art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., nr 177 poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej u.p.t.u., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nadpłacona przez Spółkę kwota zobowiązania w podatku VAT w wysokości 105.885 zł podlega zwrotowi w trybie właściwym dla zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a nie w trybie zwrotu nadpłaty przewidzianym w Ordynacji podatkowej. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 121, 122, 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. Decyzją z 24 marca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Za prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji o braku podstawy prawnej do wypłacenia odsetek. Powtórzył argumentację tego organu dotyczącą okoliczności, w jakich może powstać nadpłata w podatku od towarów i usług. Wyjaśnił, że zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, o którym mowa w art. 87 ust. 1 u.p.t.u. nie stanowi nadpłaty w rozumieniu art. 72 O.p. Konstrukcja podatku od towarów i usług polega na odliczeniu podatku naliczonego od podatku należnego, a zatem nie można przyjąć, iż różnica jest podatkiem nadpłaconym lub nienależnie zapłaconym. Podobnie, nie jest nadpłatą kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Naczelnik US decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. określił Spółce w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 818 zł. Kwota ta została Spółce zwrócona wraz z oprocentowaniem liczonym na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W zakresie zwrotu Spółce kwoty uiszczonego pierwotnie zobowiązania podatkowego w kwocie 105.885 zł wraz z zapłaconymi odsetkami za zwłokę w kwocie 36 zł organ odwoławczy nieprawidłowości nie stwierdził. W skardze złożonej na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego art. 72 § 1 pkt 1, art. 77 § 1 pkt 6 lit. a, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że od zwracanych Spółce kwot nadpłat oprocentowanie nie jest należne; art. 87 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nadpłacona przez Spółkę kwota zobowiązania w podatku VAT w wysokości 105.885 zł podlega zwrotowi w trybie właściwym dla zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a nie w trybie zwrotu nadpłaty przewidzianym w Ordynacji podatkowej. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 122, 122 i 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy jest następujący. W dniu 25 lutego 2015 r. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za styczeń 2013 r. wykazując podatek należny do zapłaty w kwocie 105.885 zł. Kwotę tę Spółka wpłaciła w dniach 26 lutego i 13 marca 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 36 zł. W wyniku przeprowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego Naczelnik US wydał w dniu 30 lipca 2014 r. decyzję, w której określił Spółce w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 818 zł. W związku z tym w dniu 29 sierpnia 2014 r. organ zwrócił Spółce kwotę 818 zł (wraz z odsetkami naliczonymi na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u.), a także kwotę 105.885 zł oraz kwotę 36 zł. W dniu 26 marca 2015 r. Spółka złożyła wniosek inicjujący niniejszą sprawę, zatytułowany "wniosek o zwrot nadpłaty wraz z oprocentowaniem". Wniosek ten w istocie dotyczył oprocentowania otrzymanego przez Spółkę zwrotu kwoty 105.885 zł. Strona skarżąca podniosła, że podatek wynikający z pierwotnej deklaracji VAT-7 za styczeń 2013 r. został zapłacony przez Spółkę nienależnie, w wysokości 105.885 zł. Jak bowiem wynika z późniejszych korekt i z decyzji Naczelnika US z dnia 30 lipca 2014 r., zobowiązanie Spółki za ten okres nie powstało, natomiast powstała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym. Wpłacona zatem przez Spółkę kwota stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłata ta podlega zwrotowi wraz z oprocentowaniem na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. c O.p. Zgodnie z tym przepisem oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 – od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją), jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent. Zdaniem Spółki wystąpiły wszystkie przesłanki konstytutywne dla oprocentowania zwracanej kwoty nadpłaty, tj. wystąpiła nadpłata w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. w kwocie 105.885 zł i jej zwrot podatnikowi; Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w dniu 29 marca 2013 r.; przekroczony został dwumiesięczny termin do złożenia przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ w dniu 29 sierpnia 2014 r. zwrócił Spółce kwotę 105.921 zł. Otrzymaną kwotę Spółka zaliczyła zgodnie z art. 78a O.p. proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty odsetek. Jak słusznie wskazał organ w decyzji, przedmiot sporu sprowadza się do oceny czy stronie przysługuje oprocentowanie od zwróconej w dniu 29 sierpnia 2014 r. kwoty 105.885 zł wpłaconego wcześniej przez Spółkę zgodnie z pierwotną deklaracją zobowiązania podatkowego. Mimo jednak prawidłowego określenia przedmiotu sporu, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ II instancji nie odniósł się do istoty sprawy, czym naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 124, art. 121 § 1 i art. 210 § 4 O.p. Zgodnie z art. 124 cytowanej ustawy organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada ta powinna być stosowana przez organy podatkowe zarówno w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, jak też w pisemnym uzasadnieniu decyzji podatkowej. Tym samym reguła ta powinna obowiązywać przez cały czas prowadzonej przed organem sprawy podatkowej (por. S. Presnarowicz, w: C. Kosikowski, L. Etel, R.Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, art. 124, LEX, 2009, wyd. III). Dlatego też w orzecznictwie przyjmuje się, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym art. 124 O.p. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania podatkowego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1380/08, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 29/11, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei z art. 121 § 1 O.p. wynika zasada zaufania do organów podatkowych. Istotnym dla jej zachowania jest ustosunkowanie się przez organy do twierdzeń uznawanych przez stronę za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym odniesienie się przez organ II instancji do zarzutów odwołania. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów powoduje bowiem, że z treści uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że wszystkie istotne dla sprawy argumenty podatnika zostały rozważone przez organ. Zgodnie zaś z art. 210 § 1 O.p., decyzja powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie przystaje do przedmiotu sprawy, którą zainicjował wniosek strony złożony w dniu 26 marca 2015 r. Wniosek ten dotyczył kwestii oprocentowania zwrotu kwoty 105.885 zł, dokonanego na rzecz Spółki w dniu 29 sierpnia 2014r. W odniesieniu do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji znajduje się tylko jedno zdanie, cyt. "W zakresie zwrotu Spółce kwoty uiszczonego pierwotnie zobowiązania podatkowego w kwocie 105.885 zł, wraz z zapłaconymi odsetkami w kwocie 36 zł – organ odwoławczy nieprawidłowości nie stwierdził.". Bardzo szeroko natomiast organ odniósł się do wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty z dnia 29 marca 2013 r. w kwocie 48.759 zł, wynikającej z różnicy pomiędzy kwotą podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 157 zł, wykazaną w korekcie deklaracji VAT-7 za styczeń 2013 r. złożonej w dniu 12 marca 2013 r., a kwotą podatku do zwrotu zadeklarowaną w korekcie z dnia 29 marca 2013 r. Kwestia ta została rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, zakończonym decyzją Naczelnika US z dnia 30 lipca 2014 r. W decyzji tej organ określił Spółce nadwyżkę podatku naliczonego do zwrotu za styczeń 2013 r. w kwocie 818 zł, w miejsce deklarowanej w korekcie deklaracji VAT-7 z dnia 29 marca 2013 r. kwoty 48.601 zł i odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku w kwocie 48.759 zł. Była to jednak sprawa odrębna od niniejszej. W decyzji tej organ nie badał tego, czy wpłacona w związku z pierwotną deklaracją VAT-7 kwota 105.885 zł stanowiła nadpłatę, zajmował się jedynie kwestią wykazanej w korekcie deklaracji z dnia 29 marca 2013 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 48.601 zł stwierdzając, że kwota różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 u.p.t.u., nie stanowi nadpłaty w rozumieniu art. 72 O.p. Argumentacja ta jednak nie przystaje do pierwotnej deklaracji VAT-7, w której Spółka wykazała kwotę zobowiązania podatkowego, wpłacając ją w dniach 26 lutego i 13 marca 2013 r., a to tej właśnie wpłaty dotyczy wniosek z dnia 26 marca 2015 r. Odmawiając stronie "zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2013r. w kwocie 15.328 zł wraz z oprocentowaniem" organ zdaje się uważać, że wpłacona przez stronę kwota 105.885 zł wraz z odsetkami w kwocie 36 zł z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. wykazanego w pierwotnie złożonej deklaracji VAT-7 nie stanowi nadpłaty i nie należą się od niej odsetki, stanowiska tego jednak nie uzasadnia. Nie są więc znane przesłanki, jakimi kierował się organ podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja wymyka się zatem spod kontroli Sądu. Ponownie rozpatrując sprawę organ zobowiązany jest odnieść się do przedmiotu sporu, tj. rozstrzygnąć, uzasadniając szczegółowo swoje stanowisko w świetle zwłaszcza art. 72 § 1, art. 75 § 2 pkt 1 i § 4 (obowiązującego w dacie dokonania wpłaty), art. 78 § 1 i § 3 pkt 3 O.p., czy wpłacona przez Spółkę w dniach 26 lutego i 13 marca 2013 r. kwota 105.885 zł wraz z odsetkami w kwocie 36 zł stanowiła nadpłatę i czy w związku z dokonanym w dniu 29 sierpnia 2014 r. zwrotem tej kwoty stronie należy się oprocentowanie. Organ będzie miał przy tym na uwadze, że decyzja z dnia 30 lipca 2014 r. nie rozstrzygała przedmiotowej kwestii, zatem poczynione w niej ustalenia nie mogą mieć charakteru przesądzającego żądanie strony w niniejszej sprawie. Dalej idąca ocena Sądu w tej sprawie byłaby przedwczesna. Sąd dokonuje bowiem kontroli działalności administracji publicznej wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (rządowej i samorządowej). "Sprawowanie kontroli" oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach. Z natury rzeczy orzeczenia sądu administracyjnego, w razie uwzględnienia skargi, rozstrzygają o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu oraz zobowiązują organ administracji do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy przez organ administracji. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 października 2010r. (II FSK 1067/09) sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 2877 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą to sumę składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy w wysokości 460 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej uiszczonej za udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie radcy prawnego – 2400 zł ustalone zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., nr 31, poz. 153).