I SA/Bk 198/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. (gm. H.) oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Burmistrza H. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] i określiło O. S.A. w W. (dalej powoływana także jako skarżąca Spółka) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. od przedmiotów opodatkowania posiadanych na terenie gminy w kwocie 40 982 zł. Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] października 2014 r. organ podatkowy I instancji określił skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 42 291 zł. Do podstawy opodatkowania przyjęto powierzchnie gruntów i budynków wynikające z deklaracji podatkowej, natomiast podstawę opodatkowania budowli obliczono jako sumę: 100 733,02 zł (wartość ujęta w deklaracji) + 215 8257,29 zł (wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej deklarowanych w roku 2007 i wykluczonych przez podatnika z deklarowanej podstawy opodatkowania w roku 2008) + 78 497,15 zł (wartość linii przyjętych do ewidencji środków trwałych w roku 2008, co do których obowiązek podatkowy powstał od 1 stycznia 2009 r.) + 15 466,26 zł (wartość linii przyjętych do ewidencji środków trwałych w roku 2009, co do których obowiązek podatkowy powstał od 1 stycznia 2010 r.). Linie kablowe obciążono podatkiem za okres l-VII w związku ze zmianą przepisów prawa budowlanego wykluczającą kable ułożone w kanalizacji kablowej z przedmiotowego zakresu definicji obiektu budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca Spółka zarzuciła brak uwzględnienia wniosków dowodowych i wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia [...] października 2014 r., które zostało nadane w placówce pocztowej w ostatnim dniu terminu wyznaczonego na wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego; brak wyszczególnienia obiektów, które organ podatkowy obciążył podatkiem, a które przez stronę zostały pominięte w deklaracji podatkowej; nieprzeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych i bezpodstawne określenie wartości budowli na podstawie deklaracji z roku 2007; bezpodstawne opodatkowanie linii położonych w kanalizacji kablowej w okresie, kiedy podatnik nie był już właścicielem kanalizacji (zdaniem strony opodatkowaniu powinna podlegać całość techniczno-użytkową, tj. kanalizacja łącznie z kablem, pod warunkiem, że całość ta stanowi własność jednego podmiotu) oraz nieprzeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów (podatnik zasugerował, że niektóre budki telefoniczne posadowione są na gruntach innych niż własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego). Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów Kolegium za zasadny uznało zarzut braku analizy ewidencji gruntów. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza wypisu z rejestru gruntów za 2009 r. wykazała, że działki nr [...] i [...] (obie po 1843 m2) co prawda stanowią własność Skarbu Państwa, to znajdowały się we współużytkowaniu wieczystym T. S.A. i P. S.A. Współposiadanie gruntów oznacza, że nie mogły być one uwzględnione w zaskarżonej decyzji, lecz stanowiły odrębny przedmiot opodatkowania. Skarżąca Spółka błędnie wykazywała jedną z tych działek w swojej deklaracji podatkowej (chodzi tu o powierzchnię 1843 m2), uznając że powinna płacić podatek od swojego udziału w prawie użytkowania wieczystego. Pozostała powierzchnia (7,3 m2) wynikająca z deklaracji za rok 2010 dotyczy gruntów wskazywanych przez Spółkę jako położone pod budkami telefonicznymi. Dane z ewidencji gruntów wskazują, że są to grunty będące własnością Gminy oraz Województwa P. Za zasadny Kolegium uznało również zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na nieuwzględnieniu zamiaru strony z zapoznaniem się ze zgromadzonym materiałem dowodowym poprzez wydanie decyzji w ostatnim dniu wyznaczonego terminu na zapoznanie się z takim materiałem. Jednakże naruszenie to nie mogło skutkować umorzeniem postępowania, bowiem pismo z dnia [...] października 2016 r. złożone przez skarżącą Spółkę nie zawierało żadnych wyjaśnień istotnych dla rozstrzygnięcia. Zdaniem Kolegium pozostałe zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Kolegium wskazało, że Spółka w 2007 r. posiadała i wykazywał do opodatkowania zarówno linie kablowe, jak i kanalizację kablową o wartości 4 647 298,00 zł, w 2008 r. przestała uważać za przedmiot opodatkowania wartość linii kablowych i wykazała do opodatkowania wartość budowli (samej kanalizacji kablowej) 2 489 040,71 zł. Wezwana do złożenia wyjaśnień, Spółka wskazała, że zmiana wartości budowli wynika wyłącznie z faktu wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych, które w ocenie Spółki nie powinny być opodatkowane. Jako że, ani Spółka, ani organ nie posiadał informacji o zmianach powodujących obniżenie wartości budowli w latach 2008 i 2009, organ zasadnie przyjął, że pozostawała ona niezmieniona także w 2010 r. Organ podkreślił, że wartość budowli stanowiąca podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ulega zmianie w kolejnych okresach rozliczeniowych, zatem jeżeli nie miały miejsca żadne okoliczności, które spowodowałyby ubytek wartości budowli, wartość z roku 2007 była aktualna również w latach 2008, 2009 i 2010. Powyższe, zdaniem Kolegium, pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie niesporny jest stan faktyczny - ani organy podatkowe, ani strona, nie negują faktu posiadania budowli w skład których wchodzą linie kablowe. Nie było więc potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego, które miałoby na celu ujawnienie nowych obiektów. Spór dotyczy oceny prawnej stanu faktycznego, a w szczególności - sposobu rozumienia pojęcia budowla w kontekście opodatkowania budowli telekomunikacyjnej, tj. interpretacji przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."), art. 3 pkt 1 lit. 2 i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, art. 2 pkt 35 ustawy Prawo telekomunikacyjne - Kolegium stwierdziło, że linie kablowe stanowią część składową sieci technicznej, bowiem sieć dopiero wtedy spełnia swoją funkcję, gdy dostarcza impulsy telefoniczne do odbiorców, w tym przypadku poprzez linie telekomunikacyjne umieszczone w odpowiedniej kanalizacji (rury osłonowe). Sieć techniczna nie może być rozumiana jako system urządzeń takich jak kanalizacja bez linii kablowej, ani jako sama rura bez linii kablowej. W okolicznościach tej sprawy kanalizacja i znajdujące się w niej linie (kable) stanowią całość techniczną niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja techniczna spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla światłowodowego. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z tą kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową, są własnością podatnika i są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - to podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawek i zasad właściwych dla budowli lub ich części. W zakresie wartości przyjętej do opodatkowania Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że wartość ta wynika ze wskazanych przez T. S.A. danych w deklaracji za 2007 r. Wobec tego, że Spółka, pomimo wzywania nie podała popartej wiarygodnymi dowodami wartości linii kablowych, nie wyjaśniła czy obiekty te podlegają amortyzacji na mocy przepisów o podatku dochodowym, nie opisała posiadanych przez siebie obiektów i zarazem nie wskazała na zmiany tej wartości lub zmiany stanu posiadania linii kablowych - brak było przeszkód do uznania, że wartość ta nie zmieniła w porównaniu do podanej przez Spółkę w deklaracji za rok 2007. Odnosząc się do zawartości płyty CD, mającej być rzekomo dowodem w sprawie opodatkowania wszystkich budowli, Kolegium podkreśliło, że Spółka pomimo wezwania nie przedłożyła sposobu wyliczeń ani żadnych wiarygodnych danych co do przedmiotów pominiętych jak i przedmiotów uwzględnionych w deklaracji. Przesłano nośnik danych w postaci płyty CD zawierający najprawdopodobniej wyciąg z ewidencji środków trwałych gr 2 KŚT i gr. 6 KŚT. Dane zawarte na tym nośniku są jednak nieczytelne i nie pozwalają na rzetelną weryfikację wartości wszystkich budowli podlegających opodatkowaniu (np. nieczytelne nazwy gmin, brak możliwości odczytania lokalizacji wielu środków trwałych, brak numeracji pozycji, brak wskazań co do procentowego udziału wartości budowli liniowych położonych na terenie kilku gmin, częsty brak rozróżnienia pomiędzy miastem i gminą o tej samej nazwie). Dlatego też, analizy zawartości tej płyty nie można było uznać za dowód z ewidencji środków trwałych na łączną wartość wszystkich obiektów podlegających opodatkowaniu. Omawiana płyta CD pozwoliła organom podatkowym jedynie na zidentyfikowanie czterech nowych linii położonych w kanalizacji kablowej (grupa 6 KŚT), co do których obowiązek podatkowy powstał w roku 2009 i 2010. Jedynie w tym zakresie można ją było potraktować jako zawierającą pewien rodzaj wyjaśnienia. Tu jednak również organ odwoławczy nie widzi podstaw do uznania za uzasadniony zarzutu braku wskazania wykazu opodatkowanych budowli. Te przedmioty opodatkowania wytypowano na podstawie informacji przedłożonej przez stronę, a nie w wyniku przeprowadzenia bliżej niezidentyfikowanych czynności dowodowych, o których nie zawiadomiono strony. Chodzi tu o linie wskazane na str. 12, [...] o łącznej wartości 93 963,41 zł. Jako że Spółka konsekwentnie od roku 2008 w deklaracjach podatkowych pomijała wartość linii ułożonych w kanalizacji kablowej, tę dodatkową wartość należało uwzględnić przy wymiarze podatku za rok 2010 niezależnie od wartości przyjętej z deklaracji za rok 2007. Kolegium nie zgodziło się również z twierdzeniem Spółki, o rzekomym braku obowiązku podatkowego dotyczącego "linii kablowych położonych w kanalizacji stanowiącej własność innego podmiotu". Powoływany przez Spółkę wyrok NSA z dnia 27 maja 2014 r., nie stanowi poparcia argumentacji Spółki, bowiem już na wstępie uzasadnienia NSA zastrzegł, iż jest związany oceną prawną zawartą we wcześniej wydanym (prawomocnym) wyroku sądu I instancji. Analiza treści powołanego wyroku NSA wydaje się jednak potwierdzać pogląd przeciwny do prezentowanego przez stronę. Sąd wyraźnie stwierdził, że zarówno linia kablowa, jak i kanalizacja kablowa są budowlami, które zarazem składają się na całość techniczno-użytkową będącą nową budowlą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są nie tylko budowle (jako całość), ale także części budowli. Opodatkowaniu podlega więc nie tylko budowla stanowiąca jakąś całość techniczno-użytkową, ale także część takiej budowli. W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując na naruszenie: - art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej, przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nie przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych w skutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za 2010 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one dla strony skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy linie kablowe stanowią samodzielny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa znajduje się w rękach innego właściciela. Odnosząc się do spornej kwestii wskazać należy, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2010 r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Stan prawny w tym zakresie uległ zmianie dopiero z dniem 17 lipca 2010 r., na skutek nowelizacji Prawa budowlanego przez zmianę art. 3 pkt 3 (wskazanie, że budowlą są m.in. obiekty liniowe) i dodanie przepisu art. 3 pkt 3a, który definiuje pojęcie obiektu liniowego i stanowi, że jednym z takich obiektów liniowych jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w świetle przepisów obowiązujących do 17 lipca 2010 r., sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż kanalizacji kablowej na rzecz innego podmiotu z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony m.in. w wyroku tut. Sądu z dnia 24 lutego 2016 r., I SA/Bk 908/15, wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15, czy też wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15 (dostępny w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową. Stanowisko prezentowane przez tut. Sąd znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z 14 czerwca 2016 r., II FSK 2651/14. NSA stwierdził, że fakt zmiany właściciela jednego z elementów budowli nie zmienia charakteru tej budowli, dalej mamy bowiem do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową, czyli budowlę. Okoliczność zbycia kanalizacji kablowej na rzecz innego podmiotu, przy jednoczesnym pozostawieniu linii kablowych w rękach skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. W przepisach prawa podatkowego brak jest bowiem zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Przeciwnie – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być zatem właściciel części budowli. Końcowo zaznaczenia wymaga, że z dniem 17 lipca 2010 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego, która doprowadziła do zdefiniowania w art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane pojęcia obiektów liniowych. Od tego mementu ustawodawca definiuje takie obiekty jako m.in. kanalizację kablową, zastrzegając jednak, że kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Wobec powyższego organy zgodnie z obowiązującymi przepisami określiły wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. z tytułu budowli będących własnością Spółki (linii kablowych) jedynie za okres siedmiu miesięcy tego roku podatkowego. Tym samym, pozbawione podstaw okazały się zatem zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 o.p. - przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zaniechania dowodu z ewidencji środków o trwałych. W sprawie bezspornym jest, że Spółka była w 2010 r. właścicielem linii kablowych, umieszczonych w kanalizacji kablowej, będącej własnością innego podmiotu. Nie budzi również wątpliwości, że Spółka nie zadeklarowała ww. budowli do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy prawidłowo ustaliły, że Spółka zaniżyła w 2010 r. podstawę opodatkowania w stosunku do lat poprzednich. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. Zaznaczyć także należy, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie rzutują na wartość budowli w podatku od nieruchomości, skoro wartość tę bierze się - dla określenia podstawy opodatkowania - w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych). Z akt sprawy wynika, że organ I instancji uzyskał od skarżącej Spółki płytę CD, która miała zawierać wyciąg z ewidencji środków trwałych położonych na terenie województwa podlaskiego. Z danych tych nie wynikała jednak wartość budowli położonych w gminie H. za 2010 r. Organ stwierdził, że przedstawiona płyta CD zawiera nieczytelne dane, bez wskazania miejsc położenia środków trwałych i procentowych udziałów gmin. Dane te są zatem nieprzydatne dla określenia wartości linii kablowych na potrzeby kontrolowanego postepowania. Organ dokonując ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości, zestawił wartości budowli podane przez skarżącą Spółkę w deklaracjach za lata 2007-2010 oraz uwzględnił sprzedaż części budowli na rzecz T. Sp. z o.o. Szczegółowe ustalenia w tym zakresie przedstawiono w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Sądu, taki sposób wyliczenia podstawy opodatkowania, przy braku współpracy ze strony skarżącej Spółki, jest prawidłowy. Trzeba podkreślić, że w toku postępowania podatkowego skarżąca Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego przyjętą wartość budowli w 2010 r., nie wskazywała też na jakiekolwiek zmiany w stanie posiadania budowli (poza przeniesieniem na rzecz T. Sp. z o.o. kanalizacji kablowej). Biorąc pod uwagę stawiane zarzuty trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami tymi mogą być w szczególności (o czym stanowi art. 181 o.p.) księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 omawianej ustawy oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W świetle przytoczonej regulacji deklaracja podatkowa może być źródłem danych dotyczących wartości podstawy opodatkowania. Dopuszczalność ustalenia wartości linii kablowych w oparciu o pierwotną deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości za inne lata zyskała aprobatę NSA wyrażoną m.in. w wyroku z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 502/12. Podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady, ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 o.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się też uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11). W kontrolowanej sprawie organy wypełniły wymogi stawiane im przez przepisy postępowania podatkowego. Zebrany i dostępny materiał dowodowy zapewnił możliwość wydania decyzji, w której dokonano prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości. Ustaleń tych nie podważyły zarzuty stawiane przez skarżącą Spółkę. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).