II OSK 2839/16

Dnia 8 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. i I. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 387/16 w sprawie ze skargi D. O. i I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 387/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę D. O. i I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwane dalej "SKO", w Ł. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej przywrócenie stosunków wodnych na działce do stanu poprzedniego poprzez wykonanie urządzeń odprowadzających podtapianie działki. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], Wójt Gminy K. nakazał I. O. przywrócenie do stanu poprzedniego stosunków wodnych na działce nr [...] położonej w ograniczeniu wsi P. poprzez wykonanie urządzeń odprowadzających wodę opadową z jego działki w sposób zapobiegający podtapianie działki sąsiedniej oznaczonej nr [...] stanowiącej własność J. W. w terminie do dnia 30 lipca 2011 r. W dniu 12 lutego 2016 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Łomży wniósł do SKO w Ł. sprzeciw od wyżej wskazanej decyzji zarzucając jej, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], SKO w Ł., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdziło nieważność ww. decyzji Wójta. W uzasadnieniu SKO wskazało, że problematyka dotycząca podtapiania nieruchomości sąsiednich w wyniku działania właściciela nieruchomości uregulowana jest w art. 29 Prawa wodnego. Ustalenia w tym zakresie powinny zaś zostać oparte po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, ponieważ kwestia czy doszło do zmiany stanu wód na gruncie, czy zmiany te spowodowały szkody i ustalenie sposobu zapobiegania szkodom, do których organ powinien zobowiązać, wykraczają poza wiedzę ogólną i wymagają fachowych i specjalistycznych wyliczeń. Ustaleń tych na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego organ powinien dokonać zgodnie z ogólnymi regułami postępowania dowodowego, określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zaś Wójt, wydając decyzję, przepisy te naruszył w stopniu rażącym, nie ustalił bowiem stanu faktycznego w sposób należyty, co jest niezbędnym elementem zastosowania właściwej normy prawa materialnego. Nadto dokonanie wyboru jednej z sankcji przewidzianych w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom nakłada na organ obowiązek precyzyjnego określenia sposobu jego wykonania, umiejscowienia, określenia jego wymiarów. Zdaniem SKO, obowiązek nałożony zaskarżoną decyzją takich wymogów nie spełnia, co czyni go niewykonalnym. Nie wiadomo bowiem, jakie urządzenia odprowadzające wodę opadową miał wykonać właściciel działki nr [...]. Tym samym, jak stwierdziło Kolegium, wydana w sprawie decyzja stwarza jedynie pozory możliwości doprowadzenia do stanu faktycznego zgodnego z prawem i dowolność działań w zakresie postępowania właściciela gruntu, który doprowadził do utwardzenia części swojej nieruchomości i podtopienia nieruchomości sąsiedniej. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli D. i I. O.. Zaskarżoną decyzją SKO w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy własną decyzję o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wójta. W ocenie SKO w tej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, co obligowało do stwierdzenia nieważności decyzji. Wyjaśnił, że sam fakt braku obowiązkowości opinii biegłego w tego rodzaju sprawach nie oznacza, że w tym przypadku nie była ona potrzebna, albowiem jej brak doprowadził do wydania wadliwiej w sprawie decyzji. Taki sposób załatwienia sprawy spowodował, że J. W. ponownie w 2012 r. występował do Wójta Gminy K. z informacją o dalszym zalewaniu przez sąsiadów jego nieruchomości, a wobec nieskuteczności skierował sprawę na drogę procesu sądowego w sądzie powszechnym. Kolegium nie zgodziło się również z argumentem, że sposób w jaki zostaną przywrócone zakłócone stosunki wodne należy do zakłócającego i nie musi być określony w decyzji. Organ egzekucyjny ma obowiązek sprawdzić jak zostały wykonane nałożone przez Wójta Gminy obowiązki. W przedmiotowej sprawie takie obowiązki nie zostały precyzyjne określone w decyzji, a w konsekwencji decyzja nie nadawała się do egzekucji. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku D. O. i I. O., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 32 w zw. z art. 40 § 2 zd. 1 K.p.a., art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz w zw. z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 387/16, oddalając skargę, wskazał na istotę postępowania nieważnościowego oraz na czym polega przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja). Sąd wskazał, że naruszenie stosunków wodnych wymaga przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 29 Prawa wodnego. Zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W orzecznictwie przyjmuje się zaś, że w tego rodzaju sprawach uzyskanie opinii biegłego jest w zasadzie niezbędne (por. wyroki: NSA z 29 października 2013 r., II OSK 1252/12; WSA w Łodzi z 21 czerwca 2013 r., II SA/Łd 263/13; z 4 lipca 2013 r., II SA/Op 139/13; WSA w Białymstoku z 5 czerwca 2014 r., II SA/Bk 138/14; wyrok WSA w Kielcach z 18 czerwca 2014 r., II SA/Ke 373/14). W okolicznościach niniejszej sprawy, jak słusznie uznało Kolegium przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego było niezbędne. Wydane zaś rozstrzygnięcie wyłącznie w oparciu o notatki z oględzin i dokumenty dotyczące projektu utwardzenia placów manewrowych nieruchomości oznaczonej numerem geod. [...] bez poddania ich wnikliwej analizie pod kątem przydatności do ustaleń w ramach przepisu z art. 29 Prawa wodnego, jest ewidentnie wadliwe, albowiem zostało wydane z rażącym naruszeniem wymagań określonych przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Ponadto w ocenie Sądu, zobowiązanie I. O. do przywrócenia stanu poprzedniego stosunków wodnych na działce nr [...] poprzez wykonanie urządzeń odprowadzających wodę opadową nie miało podstawy w obowiązującym przepisie prawa, a zatem nastąpiło z rażącym naruszeniem normy art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Nakładany obowiązek na podstawie tego przepisu ma być precyzyjny, a takiego wymogu nie spełnia obowiązek nałożony ww. decyzją Wójta. Powyższe wadliwości decyzji Wójta spowodowały, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nr [...] występował z kolejnymi wioskami o rozwiązanie sprawy zalewania jego nieruchomości przez właścicieli działki nr [...]. Z analizy akt sprawy wynika, że właścicielowi działki nr [...] nie przysługuje ani droga sądowa przed sądem powszechnym dla roszczenia o przywrócenie jego nieruchomości do stanu poprzedniego, a kolejne wnioski o wszczęcie postępowania w przedmiocie zmiana stosunków wodnych powodujących szkodę pozostają poza zainteresowaniem prawa administracyjnego i organów administracyjnych, co potwierdza chociażby decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] maja 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zakłócania stosunków wodnych na działce oznaczonej nr [...]. Tym samym skarżącemu pozostawałoby tylko dokonać stosownych prac na swojej nieruchomości na własny koszt i własnym staraniem, a później ewentualnie dochodzić odszkodowania przed sądem cywilnym. Wszystkie te zabiegi wymagałyby uprzedniego wyłożenia znacznych kosztów przez osobę ewidentnie pokrzywdzoną cudzym działaniem. Interpretacja taka pozostawałaby, zdaniem Sądu, w sprzeczności z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska chroni własność, gdyż wówczas w istocie porządek prawny rozumiany systemowo faworyzowałby naruszyciela, zamiast chronić pokrzywdzonego. Niezgodnie z przepisami Prawa wodnego decyzja Wójta wskazywała termin w jakim ma być wykonany obowiązek. Z tych względów, Sąd stwierdził, że decyzja Wójta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Wobec zaś ewidentnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz Prawa wodnego i niemożliwymi do zaakceptowania w związku z tym skutkami społeczno-gospodarczymi, niezbędnym było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy K.. Również zarzuty natury procesowej podniesione w skardze, a dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 32 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a., nie zasługują na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli D. O. i I. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 29 ust. 3 Prawa wodnego przez uznanie, że decyzja Wójta z dnia 30 maja 2011 r. nie spełnia przesłanek określonych ww. przepisem i stwarza pozorną możliwości doprowadzenia do stanu faktycznego zgodnego prawem i dowolność działań w zakresie postępowania zobowiązanego właściciela gruntu, podczas gdy ww. decyzja nakłada na naruszającego stosunki wodne obowiązek wykonania urządzeń wodnych zapobiegających szkodzie w sposób możliwy do weryfikacji jego wykonania, a zatem spełniała wymogi określone ustawowo. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U . z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez przyjęcie, że Wójt przy wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2011 r. nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało uznaniem, że organ dopuścił się naruszenia przepisów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania podczas gdy organ I instancji, procedując w przedmiotowej sprawie ustalił stan faktyczny sprawy w sposób należyty, podobnie jak zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sposób wymagany prawem, w związku z czym nie zachodziły przesłanki do uchylenia ww. decyzji; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego przez oddalenie skargi podczas gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na fakt, że decyzja Wójta nie była obarczona wadą nieważności polegającą na rażącym naruszeniu prawa na skutek zaniechania wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wydaniu decyzji nakładającej na właściciela działki obowiązki stwarzające pozory możliwości ich wykonania, w sytuacji gdy w procedowaniu organu I instancji nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów, tym bardziej w stopniu rażącym, skutkującym nieważnością decyzji organu I instancji. Żadna z pozostałych stron postępowania nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie obowiązek nałożony na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego powinien być na tyle precyzyjny aby mogło wynikać z niego jakie konkretnie działania powinien podjąć podmiot, do którego taki obowiązek skierowano. W innym wypadku brak sprecyzowania obowiązku powoduje niepożądany stan polegający na niemożliwości wyegzekwowania obowiązku. W związku z tym należy postawić pytanie, czy o rażącym naruszeniu prawa stanowi takie sformułowanie obowiązku, które de facto uniemożliwia jego wykonanie. Artykuł 29 ust. 3 Prawa wodnego wyraźnie określa jaki skutek powinno się osiągnąć w postępowaniu dotyczącym zalewania nieruchomości wodami z sąsiedniej nieruchomości, tj. "wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom". Z decyzji Wójta to nie wynika, ponieważ organ ten nie dokonał sprecyzowania środka zapobiegawczego, co uniemożliwia stwierdzenie, czy decyzja rzeczywiście taki skutek komukolwiek gwarantuje. A w tej sprawie wybór rozwiązania technicznego (nakazu) pozostawiono adresatowi nakazu, co w sposób jednoznaczny nie gwarantuje realizacji stanu, który ma spowodować, co prawda wykonanie urządzenia, ale takiego, które zapobiega zaistniałej szkodzie w postaci zalewania spływającymi z działki sąsiedniej wodami opadowymi, co jest związane z wykonaniem utwardzenia znacznej powierzchni działki, które nie posiadało zaprojektowanego systemu odwadniającego. Podnoszona kwestia wykonania obowiązku w postaci wykonania rowu odwadniającego wzdłuż granicy działki może wydawać się racjonalna – jednak w sprawach zalewania nieruchomości wodami w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, w szczególności ilości spływającej niewłaściwie wody, np. rów powinien zachowywać odpowiednie parametry i posiadać odpowiednie rozwiązania techniczne. Nie mogą być to kwestie dowolne, pozostawione do uznania podmiotu, do którego skierowano nakaz. W takiej sytuacji bowiem na podstawie niedostatecznie określonego obowiązku to i taki podmiot nie wie jakie urządzenie i o jakich parametrach ma wykonać, co w zasadzie zaprzecza treści art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Dlatego niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, ponieważ Sąd I instancji trafnie ocenił, że decyzja Wójta nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie i stwarza pozorną możliwości doprowadzenia do stanu faktycznego zgodnego prawem i dowolność działań w zakresie postępowania zobowiązanego właściciela gruntu. Nie chodzi bowiem o to czy decyzja Wójta nakłada na naruszającego stosunki wodne ogólny obowiązek wykonania jakichś urządzeń wodnych zapobiegających szkodzie w sposób możliwy do weryfikacji jego wykonania, ale czy już w dacie wydania decyzji daje pewność osiągnięcia skutku w postaci wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. W okolicznościach tej sprawy decyzja Wójta takiego wymogu nie spełnia, co świadczy właśnie o pozorności nałożonego obowiązku. Tego rodzaju wada świadczy o rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), także z uwagi na wskazywany przez Sąd I instancji sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które nie przyniosło skutku w postaci tego jakie konkretnie działania należy podjąć celem zapobieżenia zaistniałemu zalewaniu wodami sąsiedniej nieruchomości. Skoro dotychczas przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie przyniosło takiego skutku, to wydaje się zasadna teza, że w okolicznościach tej sprawy, z uwagi na jej charakter, wymagane będzie uzyskanie opinii biegłego, który ustali, czy w ogóle nastąpiła zmiana stanu wód na gruncie i czy ta zmiana została wywołana działaniem właściciela gruntu, a także czy spowodowało to szkody, jak i następnie ustalenie sposobu zapobiegania szkodom, tj. określenie odpowiednich urządzeń, do wykonania których organ powinien zobowiązać stronę na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. W okolicznościach tej sprawy trafnie zatem oceniono, że decyzja Wójta zapadła z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w stopniu, który pozwala na stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia tych przepisów o charakterze proceduralnym, co samo w sobie wskazuje na pewną wyjątkowość dokonanych w tej sprawie zaniedbań organu, które doprowadziły do wydania decyzji, która nie rozwiązała zaistniałego problemu zalewania wodami sąsiedniej działki i powodowania tam szkód. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie brak jest podstaw do stwierdzenia, że w tej sprawie Wójt podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Przy tego rodzaju problematyce, w przypadku gdy mamy do czynienia z określonym stopniem skomplikowania stosunków wodnych, np. w wyniku wykonania utwardzenia znacznej części nieruchomości bez uwzględnienia potrzeby wykonania urządzeń odprowadzających zgodnie z prawem wód opadowych – orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie wskazuje, że konieczne jest uzyskanie opinii specjalisty. Takich działań jednak Wójt nie podjął, co w okolicznościach tej sprawy wyklucza możliwość uznania, że decyzja administracyjna została wydana po dokładnym i wnikliwym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie zarzutu skargi kasacyjnej, za pomocą którego strona skarżąca próbuje podważyć ocenę dotyczącą wydania decyzji Wójta z rażącym naruszeniem prawa, należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił na czym polega "rażące naruszenie prawa", o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. To jak należy rozumieć tą przesłankę podnosił wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji w tym zakresie prawidłowo powołał się na dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych. W tym miejscu jedynie przypomnienia wymaga (bez ponownej prezentacji tego dorobku), że przesłanka ta wymaga ustalenia czy doszło do oczywistego naruszeniem prawa, ale także wymaga uwzględnienia charakteru naruszonego przepisu i niemożliwych do zaakceptowania skutków z punktu widzenia praworządnego państwa (skutki społeczno-gospodarcze). Istotnym skutkiem wydawania decyzji administracyjnych jest też dbałość o stabilność obrotu gospodarczego, co jest kwestią fundamentalną dla prawidłowego funkcjonowania państwa prawa, które stoi na straży takiego obrotu. Dlatego przy rozważaniu zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa niewystarczające jest wykazanie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu prawa. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych zaostrzono kryteria, pozwalające na stwierdzenie czy doszło do rażącego naruszenia prawa, dając tym samym pierwszeństwo stabilności obrotu prawnego. Tylko w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności możliwe jest wzruszenie zasady stabilności, pewności obrotu prawnego wywodzonej z art. 16 K.p.a. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała aby w ww. zakresie ocena Sądu I instancji była wadliwa. Po pierwsze, Sąd wskazał na pewną oczywistość naruszenia art. 29 ust. 3 Prawa wodnego (brak sprecyzowania obowiązku) oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. (brak wymaganych w sprawie ustaleń uwzględniających specyfikę problematyki związanej z zastosowaniem art. 29 ust. 3 Prawa wodnego). Po drugie, wskazał na określoną obowiązkowość wynikającą z tych przepisów celem uzyskania precyzyjnego nakazu, a po trzecie, wskazał na to jakie decyzja Wójta może spowodować niepożądane skutki w wymiarze społeczno-gospodarczym. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono, co czyni zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.