II SAB/Bk 70/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Starosty H. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Starosty H. do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącej R. P. z dnia [...] maja 2016 roku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Starosty H. na rzecz skarżącej R. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych. R. P. w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. wysłanym drogą elektroniczną na adres Starostwa Powiatowego w H. wniosła o przesłanie na jej adres e-mail umów cywilnych zawartych z adwokatem, radcą prawnym albo z kancelariami adwokatów lub radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, albo o przesłanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. Starosta H. w odpowiedzi na pismo R. P. dnia [...] maja 2016 r. wysłał na adres elektroniczny przez nią wskazany skan umowy zlecenia na świadczenie pomocy prawnej. W skardze na bezczynność Starosty H. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku R. P. zarzuciła, iż organ administracji w terminie przewidzianym ustawą nie udostępnił wnioskowanej informacji w żądanej formie, nie wydał również decyzji o odmowie jej udzielenia lub ewentualnie o umorzeniu postępowania, co skutkuje jego bezczynnością. W konsekwencji skarżąca wniosła o: zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie przewidzianym ustawą; stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w wysokości 17 zł tytułem opłaty za pełnomocnictwo, 100 zł tytułem opłaty sądowej oraz 480 zł tytułem kosztów adwokackich (k. 2). W odpowiedzi na skargę Starosta H. stwierdził, że wniosek skarżącej o udostepnienie informacji publicznej został zadekretowany dnia [...] maja 2016 r. Odpowiedź przekazana wnioskodawczyni dnia [...] maja br. zawierała żądane przez nią informacje. R. P. nie kwestionowała jej treści, nie sygnalizowała również niepełnego czy nieprawidłowego wykonania żądania, co skutkowało wyeliminowaniem bezczynności. W rezultacie w dacie wniesienia skargi na bezczynność tj. [...] maja 2016 r. organ nie pozostawał w bezczynności. Starosta H. przyznał, iż odpowiedź na wniosek R. P. została udzielona po upływie 14 dniowego terminu określonego w ustawie z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2015 r., poz. 2058 t.j.) jednak zwłoka ta była nieznaczna, a samej odpowiedzi udzielono jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność. Zdaniem organu bezzasadnym jest wniosek skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postepowania, w tym kosztów adwokackich. Zwrot kosztów postepowania przysługuje bowiem skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi R. P. jest bezczynność Starosty H. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.". Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Definicja pojęcia "informacji publicznej" wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p. ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 - LEX nr 2036020). Według ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia, mającej walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakimkolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 563/15 – Lex nr 1984860). Informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Charakter taki mają dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, w szczególności oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych oraz faktury lub rachunki wystawione przez wykonawcę umowy. Treść umów i porozumień wraz z załącznikami, jeżeli dotyczą majątku publicznego stanowią informacje publiczną (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Poznaniu z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Po 81/15 – Lex nr 1932929, Lublinie z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt II SAB/Lu 102/15 – Lex nr 1926905 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074). Przenosząc poczynione wyżej rozważania natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że Starosta H. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli tylko ją posiada, zaś kwestia umów cywilnych w zakresie obsługi prawnej jednostki samorządu terytorialnego dotyczy bez wątpienia informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 4 lit. a, ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ udzielił informacji publicznej, bowiem jak wynika z akt w dniu [...] czerwca 2016r. drogą mailową wysłał żądane przez Skarżącą informacje. Zatem doszło do udzielenia informacji publicznej ale z przekroczeniem 14 – dniowego terminu. Jak już zostało wspomniane wniosek Skarżącej dotarł do organu drogą mailową w dniu [...] czerwca 2016 r. W aktach znajduje się pismo opatrzone datą [...] czerwca 2016 r. podpisane przez upoważniona osobę. Jednakże nie ma żadnego dowodu potwierdzającego, że zostało ono przesłane skarżącej. Zadośćuczynienie obowiązkowi udzielenia żądanej informacji publicznej po upływie terminu do udzielenia informacji publicznej uzasadnia umorzenie postepowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku. W tym zakresie żądanie strony skarżącej sprecyzowane w skardze stało się bezprzedmiotowe. Ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia jednak sądu od stwierdzenia, że bezczynność organu wystąpiła oraz od oceny charakteru tej bezczynności stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1 "a" P.p.s.a. Zważywszy na krótki okres stanu bezczynności, Sąd uznał brak cech rażącego naruszenia prawa stanem bezczynności organu. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 149 P.p.s.a. Konsekwencją uwzględnienia skargi wskutek stwierdzenia, ze organ dopuścił się zarzuconej bezczynności, stało się orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postepowania sądowego stosownie do treści art. 200 w związku z art., 210 § 1 P.p.s.a. Na zasądzone od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego złożyły się: kwota uiszczonego wpisu od skargi – 100 złotych oraz koszty zastępstwa procesowego strony skarżącej przez adwokata w wysokości 480 złotych stosownie do stawek wynikających z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r, poz. 1800) a także kwota 17 złotych uiszczonej opłaty od udzielonego pełnomocnictwa