II SAB/Kr 121/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta R. w załatwieniu wniosku K. W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałej części postępowanie sądowe umarza; III. wymierza Burmistrzowi Miasta R. grzywnę w wysokości 3000 zł (trzy tysiące złotych); IV. zasądza od Burmistrza Miasta R. na rzecz skarżącego K. W. kwotę 100 zł ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: Wnioskiem z dnia 1 marca 2016 r., na podstawie art. 2 ust. 2 i 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, K.W. zwrócił się do Burmistrza Miasta R. o udostępnienie informacji publicznej zawartej w dokumencie urzędowym "Rozstrzygnięcia Burmistrza R. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu, w okresie od 5 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska R. " w postaci kserokopii dokumentu. Wskazał, że w przypadku posiadania przez organ jedynie kserokopii dokumentu oczekuje udostępnienia informacji w postaci kserokopii dokumentu wraz z informacją, że organ dysponuje jedynie kserokopią. W sytuacji braku dokumentu w postaci oryginału i kserokopii pożądana będzie informacja w postaci pliku elektronicznego nagranego na płycie cd, w dowolnym formacie informatycznym, zawierającego rozstrzygnięcia przez Burmistrza uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska R. Wyjaśnił wnioskujący, że zależy mu na uzyskaniu informacji o tym jakie rozstrzygnięcia podjął burmistrz w stosunku do określonych nieruchomości objętych zakresem planu miejscowego, których dotyczyły uwagi wnoszone do wyłożonego projektu planu, a nie na samej formie w jakiej rozstrzygnięcia te zostaną przekazane. Podał, że udostępnienie informacji obejmującej oznaczenie ewidencyjne nieruchomości w stosunku do których Burmistrz Miasta R. podjął rozstrzygnięcia co do wniesionych uwag nie narusza prywatności żadnej osoby fizycznej, ani tajemnicy żadnego przedsiębiorcy, a w szczególności nie narusza prywatności właścicieli nieruchomości, co do których wniesiono uwagi. Z uwagi na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, K.W. wniósł o wyłączenie z udostępnienia danych zawierających nazwisko i imię (nazwę jednostki organizacyjnej) i adres osób zgłaszających uwagi do projektu planu miejscowego. Decyzją z dnia 14 marca 2016 r. (S.1431.18.2016) na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. u. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) w zw. z art. 104 §1 i 2 , art. 105 §1 i art. 107 kpa Burmistrz R. umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej zawartej w dokumencie urzędowym "Rozstrzygnięcia Burmistrza R. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu, w okresie od 5 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r., projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska R". Decyzją z dnia 12 kwietnia 2016 r. (.....) na podstawie art. 138§2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 105 §1, art. 127 §2 kpa oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazał organ, że każdy wniosek rodzi po stronie dysponenta informacji publicznej obowiązek udostępnienia jej wtedy, jeśli żądana informacja nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu, a więc gdy zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udostępnienie informacji do organu. W przedmiotowej sprawie Burmistrz R. nie wykazał, że wnioskodawcy udostępniono już informację publiczną i że znajduje się on w jej posiadaniu, ani że jest ona informacją ogólnodostępną, a więc opublikowaną w Biuletynie Informacji Publicznej. Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r., doręczonym K.W. dnia 12 maja 2016 r. Burmistrz R. , poinformował wnioskującego, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 1001 r. o dostępie do informacji publicznej wniosek nie może zostać załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ww. ustawy. Wyjaśnił organ, że pismem z dnia 22 kwietnia 2016 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. o wyjaśnienie treści decyzji z dnia 12 kwietnia 2016 r., dlatego termin załatwienia sprawy wyznacza do dnia 17 maja 2016 r. Kolejnym pismem z dnia 16 maja 2016 r. (S1431.18.2016) , doręczonego K.W. 21 maja 2016 r., Burmistrz R. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy – do dnia 17 czerwca 2016 r. – z uwagi na brak wyjaśnienia treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 kwietnia 2016 r. Przy piśmie z dnia 17 czerwca 2016 r. (.....), dostarczonym wnioskodawcy 22 czerwca 2016 r., Burmistrz R. przesłał kserokopię załącznika nr 2 do Uchwały nr LIV/367/14 Rady Miejskiej w R. z dnia 10 października 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony Uzdrowiskowej Uzdrowiska R. : "Rozstrzygnięcia Rady Miejskiej w R. o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu, w okresie od 5 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska R. nieuwzględnionych przez Burmistrza R." opublikowanego w Dz. Urz. Woj. [....] z dnia 30 października 2014 r., poz. 6039 – jak podał organ tożsamego z wnioskowanym dokumentem: "Rozstrzygnięcia Burmistrza R. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu, w okresie od 5 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r., projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska R. ". K.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 1 marca 2016 r. Nadto wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta R. do załatwienia w terminie wyznaczonym przez Sąd wniosku skarżącego z dnia 1 marca 2016 r.; orzeczenie na podstawie art. 149 §1 b prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi o istnieniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej żądanej informacji; stwierdzenie, że bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa; wymierzenie Burmistrzowi R. grzywny z tytułu rażącej bezczynności, ewentualnie zasądzenie od Burmistrza R. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w trybie art. 149§2 ppsa; zasądzenie od Burmistrza R. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący podniósł, że udostępniono mu inny dokument niż żądany we wniosku z dnia 1 marca 2016 r. żądał bowiem dostępu do informacji o tym jakie rozstrzygnięcia podjął Burmistrz Miasta R. w stosunku do uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast otrzymał kopie dokumentu zawierającego rozstrzygnięcia Rady Miejskiej o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom organu administracji, udostępniony dokument nie jest tożsamy z dokumentem, o który wnioskował skarżący. Autorem udostępnionego dokumentu jest bowiem inny organ, nadto jest on znany skarżącemu, z uwagi na jego opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej. Dodał, że we wniosku informował organ administracji, że interesują go w szczególności uwagi, które zostały przez Burmistrza Miasta R. uwzględnione. Na etapie procedury planowania przestrzennego na szczeblu gminy następującym po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, Burmistrz Miasta R. nie dysponował już uprawnieniem do dokonywania samodzielnych modyfikacji projektu planu w innym zakresie niż wynikający z pozytywnego rozstrzygnięcia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu. Gdyby przedłożony dokument i dokument o który wnioskował skarżący były tożsame, to należałoby wywieść wniosek, że Burmistrz Miasta R. nie uwzględnił żadnej z uwag wniesionych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Wedle skarżącego Burmistrz R. posiada wnioskowany dokument. Dlatego też jako organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zobowiązany był do udostępnienia jego bez zbędnej zwłoki w formie żądanej przez skarżącego. Co więcej, nawet gdyby inny dokument, którego autorem jest inny organ – zawierał tożsamą przedmiotowo informacje, to będąc w posiadaniu wnioskowanego dokumentu, Burmistrz nie był uprawniony do udostępniania kserokopii innego dokumentu w miejsce żądanego. W niniejszej sprawie, skoro Burmistrz twierdzi, że oba dokumenty są tożsame, musiał więc mieć możliwość porównania obu dokumentów. W ocenie skarżącego sposób procedowania organu przy załatwieniu przedmiotowej sprawy to jawne ignorowanie konstytucyjnego obowiązku udostępniania informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz R. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ administracji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej oraz poinformował, że w związku ze skargą na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w piśmie z dnia 12 lipca 2016 r. udostępniono skarżącemu wnioskowany dokument. W treści pisma wyjaśniono skarżącemu, że "pierwotnie dokument ten nie został udostępniony, gdyż wymagał anonimizacji określonych we wniosku danych zawierających nazwisko i imię (nazwę jednostki organizacyjnej) i adres osób zgłaszających uwagi do projektu planu miejscowego. Dlatego z uwagi na termin załatwienia sprawy została udostępniona kserokopia załącznika nr 2 do Uchwały nr LIV/367/14 Rady Miejskiej w R. z dnia 10 października 2014 r., który to dokument był tożsamy z wnioskowanym dokumentem i nie zawierał danych o wyłączenie których wnioskowano. Wyjaśniono również, że żadna z uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu, w okresie od 5 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r. projektu planu nie została uwzględniona przez Burmistrza R. , dlatego wszystkie dane zawarte we wnioskowanym dokumencie stanowiącym rozstrzygnięcia Burmistrza R. znalazły się w upublicznionym dokumencie (zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – stały się zatem jawne). Wedle organu administracji postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem administracyjnym, a warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W przedmiotowej sprawie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność organu administracji publicznej, nie poprzedzając jej wniesieniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58§1 pkt 6 ppsa. Organ administracji podniósł nadto, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie pozostawał w bezczynności, bowiem wniosek skarżącego załatwiał w terminach wskazanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz zgodnie z przepisami tej ustawy określił ostateczny termin na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, przedkładając skarżącemu wnioskowany dokument. Wójt R. dodał, że działanie skarżącego stanowi nadużycie prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej, polega bowiem na korzystaniu z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Podniósł nadto, że skarżący i jego małżonka wnioskowali o udostępnienie przez organ tego samego dokumentu, w sytuacji, gdy w prosty sposób mogliby go sobie udostępnić. Powyższe stanowi przykład nadużycia prawa i w konsekwencji uszczuplania środków publicznych bez racjonalnej przyczyny. W piśmie procesowym z dnia 16 sierpnia 2016 r. K.W . podał, że wnioskowaną informację otrzymał w dniu 12 lipca 2016 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność. W związku z otrzymaną informacją zmodyfikował żądania zawarte w skardze na bezczynność poprzez wniesienie o stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, gdyż nie istniały żadne przeszkody natury prawnej ani technicznej uniemożliwiające organowi udostępnienie wnioskowanej informacji "w terminie zakreślonym prawem", wymierzenie Burmistrzowi R. grzywny z tytułu rażącej bezczynności; zasądzenie od Burmistrza R. na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Skarżący podniósł nadto, iż wbrew twierdzeniem organu administracji wniesiona skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musiała zostać poprzedzona zażaleniem; nie wskazano też racjonalnego powodu dla którego organ zwlekał aż do dnia wniesienia skargi na bezczynność z udostępnieniem wnioskowanej informacji, gdyż konieczność wyłączenia z udostępnienia danych osobowych zawartych w kolumnie 3 dokumentu nie mogła stanowić przeszkody dla jego udostępnienia bez zbędnej zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, tj. dokumentu urzędowego "Rozstrzygnięcia Burmistrza R. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu, w okresie od 5 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r., projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska R". Przy tak zdefiniowanym przedmiocie zaskarżenia, w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zatem kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku Burmistrza Miasta R. wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą na bezczynność. Skarga ta, w przypadku dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 ppsa, ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm. – dalej: ustawy), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Jednocześnie należy zauważyć, że stosownie do treści art. 52 § 3 ppsa, określone w tym przepisie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest warunkiem dopuszczalności skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa., a nie na bezczynność w podjęciu tych aktów lub czynności. Ustawa stanowiąca rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/06, LEX nr 197599). Dlatego też należy uznać, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez K.W. , jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi przede wszystkim należy wskazać, że w sprawie bezsporny pozostaje fakt, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy był zobowiązany do jej udzielenia, jak również, że wnioskowana informacja, mieszcząca się w przykładowym katalogu określonym w art. 6 ust. 1 pkt 3a, c i d oraz pkt 4a ustawy, stanowi informację publiczną. Okoliczności tych w toku postępowania nie kwestionowała bowiem żadna ze stron. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się natomiast do samego postępowania organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (w tym zachowania ustawowych terminów, podejmowanych czynności), a mianowicie do ustalenia czy Burmistrz Miasta R. dopuścił się bezczynności. Zgodnie z art. 13 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem , nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania, albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 ustawy). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wskazać należy, że złożony w rozpoznawanej sprawie przez skarżącego wniosek z dnia 1 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, tj. dokumentu urzędowego "Rozstrzygnięcia Burmistrza R. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu, w okresie od 5 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r., projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej Uzdrowiska R." spełniał wszelkie wymogi przewidziane w ustawą i podmiot, do którego został skierowany był zobowiązany do udzielenia żądanej informacji. Żądana informacja publiczna została skarżącemu udostępniona dopiero przy piśmie z dnia 12 lipca 2016 r., a zatem po dniu wniesienia skargi do sądu. Analiza okoliczności sprawy, w odniesieniu do przywołanych powyżej przesłanek przemawiających za stwierdzeniem stanu bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, prowadzi do konstatacji, że na dzień złożenia skargi do sądu, tj. 27 czerwca 2016 r., Burmistrz Miasta R. pozostawał w bezczynności i to bezczynności rażąco naruszającej prawo. W ocenie Sądu podejmowane przez ten organ działania były bowiem nacechowane złą wolą w załatwieniu wniosku i w rzeczywistości miały na celu jedynie nieustanne przedłużanie postępowania, nie zmierzając tak naprawdę do faktycznego załatwienia sprawy poprzez udzielenie stronie skarżącej żądanej informacji. Wystarczy wskazać, że od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej (1 marca 2016 r.) do dnia jej udzielenia stronie skarżącej (12 lipca 2016 r.), które jak wyraźnie podkreślił sam organ w odpowiedzi na skargę nastąpiło "w związku ze skargą skarżącej", upłynął okres ponad 4 miesięcy. Twierdzenia Burmistrza Miasta R. , że dopełnił wszystkich możliwych czynności w przewidzianych prawem terminach, w żaden sposób nie można podzielić. Działania Burmistrza, który zamiast załatwić wniosek w sposób prawem przewidziany, zwracał się do SKO w N. o wykładnie decyzji, ocenić należy nie jako czynności przerywające, czy też usprawiedliwiające bezczynność, ale właśnie pozwalają określić tę bezczynność jako wyczerpującą znamiona rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu decyzji z dnia 12 kwietnia 2016 r. organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że umorzenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest dopuszczalne tylko i wyłącznie w jednym przypadku określonym przez ustawodawcę w art. 14 ust. 2 ustawy, tj. gdy wnioskodawca w terminie 14 dni od powiadomienia go o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, która to okoliczność nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. podkreśliło, że co prawda w ustawie nie uregulowano zasad postępowania w sprawie wielokrotnie ponawianych wniosków o udostępnienie tej samej informacji publicznej przez tego samego wnioskodawcę, to jednak podzielając prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd przyjąć należy, że wniosek rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek udostępnienia informacji wtedy, gdy żądana informacja nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu, a przez to zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, jak tylko składając wniosek o udostępnienie informacji do organu. Po drugie, w rozpoznawanej sprawie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej był organ administracji publicznej, od którego oczekiwać należy większego profesjonalizmu w załatwieniu wniosku i znajomości zasad kodeksu postępowania administracyjnego w kwestii wyjaśnienia treści decyzji. Wskazać również należy, że Sądowi z urzędu znany jest fakt, że Burmistrz Miasta R. był i jest stroną licznych postępowań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w których to sprawach często reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika, a w związku z tym powinien wykazać się on wyższym stopniem znajomości przepisów regulujących postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej i z tego też powodu już wydanie decyzji o umorzeniu postępowania przez Burmistrza Miasta R. było działaniem dyskusyjnym, które można poczytywać jako zmierzające do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Nawet gdyby przyjąć odmienny pogląd (powoływany także przez Burmistrza Miasta R. ), zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej, po uchyleniu zaskarżonej w toku instancji decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania przez organ odwoławczy, powinien być liczony od dnia, w którym zwrócono akta organowi I instancji – na zasadach ogólnych określonych w art. 13 ust 1 i 2 ustawy, a więc z możliwością jego przedłużenia w wyjątkowych przypadkach nawet do dwóch miesięcy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt. I OSK 1027/14, LEX nr 1464729) należałoby uznać, że w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta R. nadal pozostawał w bezczynności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. zwróciło akta Burmistrzowi Miasta R. w dniu 18 kwietnia 2016 r. Po tym dniu organ dwukrotnie zawiadamiał stronę o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, uzasadniając swoje działanie kierowanymi do organu odwoławczego w dniach 22 kwietnia 2016 r. oraz 24 maja 2016 r. pismami w sprawie wyjaśnienia ww. decyzji, aby ostatecznie w dniu 17 czerwca 2016 r. udostępnić skarżącej kserokopię innego niż wnioskowany dokumentu, tj. załącznika nr 2 do uchwały nr LIV/367/14 Rady Miejskiej w R. z dnia 10 października 2014 r. ze wskazaniem, że dokument ten jest w swej treści tożsamy z żądanym przez skarżącą dokumentem urzędowym. Tym samym organ ten nie zachował nawet maksymalnego terminu dwumiesięcznego do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego, ponieważ dwa miesiące – liczone w tym przypadku od dnia zwrotu akt przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. – upłynęły w dniu 19 czerwca 2016 r. W tym okresie Burmistrz Miasta R. udostępnił stronie odmienny niż wnioskowany dokument, wydany przez inny organ (Radę Miejską w R. ), który – co warte podkreślenia – jako załącznik do uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dostępny był już w Biuletynie Informacji Publicznej, a zatem nie podlegał on w ogóle udostępnieniu w trybie wnioskowym. Ocenić należy, że w kontrolowanej sprawie brak było powodów, by nie załatwić wniosku o udostępnienie informacji w podstawowym terminie określonym w ustawie "bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku". W ocenie Sądu dwukrotne przedłużanie przez Burmistrza Miasta R. terminu załatwienia sprawy było oczywiście niezasadne. Po pierwsze, decyzja organu odwoławczego nie pozostawiała wątpliwości, co do kierunku jej załatwienia, a w związku z tym nie było podstaw do występowania do tego organu o jej wyjaśnienie. Po drugie, Burmistrz Miasta R. jako podmiot, który wytworzył żądaną informację, był w jej posiadaniu od samego początku postępowania. Nie kwestionował także faktu, że stanowi ona informację publiczną. Dlatego też zwłoka organu w udzieleniu wnioskowanej informacji, które – jak było to już wyżej podkreślane – nastąpiło dopiero "w związku ze skargą skarżącej" w dniu 12 lipca 2016 r., musi być oceniona jako rażąca. Zwrócić również należy uwagę na wzajemnie sprzeczną argumentację organu, który raz podawał, że powodem przedłużania terminu załatwienia sprawy był brak odpowiedzi na kierowane do organu odwoławczego pisma, a następnie w piśmie z dnia 12 lipca 2016 r. adresowanym do skarżącej przyznał, że "pierwotnie dokument ten nie został udostępniony, gdyż wymagał anonimizacji". Trudno przy tym uznać za zasadne uzasadnienie organu, jakoby powodem wcześniejszej bezczynności organu była konieczność dokonania anonimizacji żądanej informacji, który liczy zaledwie cztery strony, zaś dane podlegające utajnieniu zawarte zostały w jednej wyodrębnionej kolumnie. Dlatego też, w oparciu o powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Zgodnie z art. 149 § 2 ppsa, Sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zdaniem Sądu za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy należy uznać grzywnę w kwocie 3 000 zł. Sąd uznał, że grzywna orzeczona w tej wysokości będzie stanowić dostateczną dolegliwość i przestrogę dla organu. Dlatego też orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku. Na dzień rozpoznania niniejszej sprawy organ nie pozostawał w bezczynności, a w związku z tym brak było podstaw do zobowiązania Burmistrza Miasta R. do załatwienia w stosownym terminie wskazanym przez sąd, wniosku skarżącego w myśl art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Dlatego też uznać należało, że podjęte przez Burmistrza Miasta R. działanie, choć miało miejsce po wniesieniu skargi do sądu, czyniło w tym zakresie (zobowiązania Burmistrza Miasta R. do załatwienia wniosku skarżącej) postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Stosownie do art. 200 ppsa Sąd orzekł jak w punkcie IV wyroku, zasądzając od Burmistrza Miasta R. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, odpowiadającej wysokością kwocie uiszczonego wpisu.