II GSK 444/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1133/16 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz [A.] Spółki z o.o. z siedzibą w N. 1372 (tysiąc trzysta siedemdziesiąt dwa) złote tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1133/16, wydanym w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek, oddalił skargę. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 16 października 2008 r. wpłynęło do Urzędu Patentowego RP zgłoszenie Patentu Europejskiego nr EP 1706557 pt. "Okno i zestaw ramy izolacyjnej", którego uprawnionym jest [B.] A/S w Danii, w myśl którego m.in. Rzeczpospolita Polska została wyznaczona jako kraj ochrony. Zgłoszenie zostało dokonane przez uprawnionego w trybie przepisów art. 6 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 65, poz. 598 ze zm., dalej "udezp"). W myśl art. 6 ust. 1 udezp przez uzyskanie patentu europejskiego, w którym Rzeczpospolita Polska została wyznaczona jako kraj ochrony, nabywa się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, takie same prawa, jakie przyznaje patent udzielony na podstawie Prawa własności przemysłowej. Stosownie do ust. 2 omawianego artykułu uprawniony z patentu europejskiego jest obowiązany złożyć w Urzędzie Patentowym tłumaczenie patentu europejskiego na język polski w terminie trzech miesięcy od daty opublikowania przez Europejski Urząd Patentowy informacji o jego udzieleniu. Termin ten nie podlega przywróceniu. W świetle opisu patentu nr EP 1706557 wynalazek dotyczy okna do montażu w nachylonej powierzchni dachu, zawierającego ościeżnicę okienną mającą szereg części, przy czym każda część ościeżnicy ma górną stronę, dolną stronę, wewnętrzną stronę i zewnętrzną stronę, kierunek wysokości wyznaczony kierunkiem biegnącym od dolnej strony do górnej strony, zestaw elementów pokrywowych, przy czym każdy element pokrywowy ma pierwsze ramię do pokrycia górnej strony odpowiedniej części ościeżnicy i drugie ramię biegnące pod pewnym kątem względem pierwszego ramienia i pokrywające część zewnętrznej strony części ościeżnicy, ramę obróbki blacharskiej zawierającą elementy obróbki blacharskiej, przy czym każdy element obróbki blacharskiej ma pierwsze ramię, leżące zasadniczo w płaszczyźnie dachu, i drugie ramię, biegnące pod pewnym kątem względem pierwszego ramienia, przy czym na to drugie ramię zachodzi co najmniej częściowo drugie ramię odpowiedniego elementu pokrywowego, oraz co najmniej jedną ramę izolacyjną składająca się z szeregu elementów, przy czym każdy element ramy izolacyjnej ma pierwszą stronę zwróconą ku części ościeżnicy okiennej i drugą stronę zwróconą ku elementowi obróbki blacharskiej i/lub elementowi pokrywowemu. Jak wskazano okna albo inne konstrukcje przechodzące przez dach, instalowane w powierzchniach dachu są szczególnie narażone na straty cieplne. W celu poprawienia ogólnych właściwości izolacyjnych, zaproponowano izolacje co najmniej części zewnętrznej strony ościeżnicy okiennej. W myśl zastrzeżeń patentowych: 1. Okno do montażu w nachylonej powierzchni dachu, zawierające ościeżnicę okienną mającą szereg części (1, 2, 3, 4), przy czym każda część ościeżnicy ma górną stronę (1a), dolną stronę (1b), wewnętrzną stronę (1d) i zewnętrzną stronę (1c), kierunek wysokości wyznaczony kierunkiem biegnącym od dolnej strony do górnej strony, zestaw elementów pokrywowych (11, 12, 13, 14), przy czym każdy element pokrywowy ma pierwsze ramię (11a) do pokrycia górnej strony (1a) odpowiedniej części ościeżnicy i drugie ramię (11b) biegnące pod pewnym kątem względem pierwszego ramienia (11a) i pokrywające część zewnętrznej strony (1c) części ościeżnicy, ramę obróbki blacharskiej zawierającą elementy (21, 22, 23, 24) obróbki blacharskiej, przy czym każdy element obróbki blacharskiej ma pierwsze ramię (25a) leżące zasadniczo w płaszczyźnie dachu i drugie ramię (21b) biegnące pod pewnym kątem względem pierwszego ramienia (21a), przy czym to drugie ramię (21b) jest co najmniej częściowo pokryte przez drugie ramię (11b) odpowiedniego elementu pokrywowego, oraz co najmniej jedną ramę izolacyjną składającą się z szeregu elementów (31, 32, 33, 34), przy czym każdy element ramy izolacyjnej ma pierwszą stronę (31c) zwróconą ku części ościeżnicy okiennej i drugą stronę (31b) zwróconą ku elementowi obróbki blacharskiej i/lub elementowi pokrywowemu, znamienne tym, że: w pierwszej ramie izolacyjnej (31, 32, 33, 34) każdy element ramy izolacyjnej ma dolną część (31c) mającą ustaloną maksymalną szerokość i ustawioną zasadniczo w płaszczyźnie pierwszego ramienia (21a) elementu obróbki blacharskiej, przy czym szerokość pomiędzy pierwszą stroną (31a) i drugą stroną (31b) zmniejsza się od tej maksymalnej szerokości w kierunku wysokości elementu ramy izolacyjnej tak, że druga strona (31b) tworzy z dolną częścią (31c) ustalony kąt (a), inny niż prosty; przy czym drugie ramię (21b) elementu obróbki blacharskiej i drugie ramię (11b) elementu pokrywowego biegną zasadniczo równolegle do drugiej strony (31b) elementu ramy izolacyjnej. 2. Okno według zastrzeżenia 1, w którym górna część każdego elementu (31, 32, 33, 34) tej pierwszej ramy izolacyjnej jest ustawiona zasadniczo w płaszczyźnie górnej strony części ościeżnicy okiennej. 3. Okno według zastrzeżenia 1 albo 2, w którym drugie ramię (21b) elementu obróbki blacharskiej i drugie ramię (11b) elementu pokrywowego są ustawione w pewnej odległości od drugiej strony (31b) elementu tej pierwszej ramy izolacyjnej. 4. Okno według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, w którym ten ustalony kąt (a) wynosi 45 - 80°, korzystnie 60 - 70°. 5. Okno według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, w którym zastosowano drugą ramę izolacyjną (141), przy czym każdy element tej drugiej ramy izolacyjnej biegnie od co najmniej dolnej strony części (101) ościeżnicy okiennej zasadniczo aż do dolnej części elementu (131) tej pierwszej ramy izolacyjnej. 6. Okno według zastrzeżenia 5, w którym zastosowano trzecią ramę izolacyjną (151), korzystnie także czwartą ramę izolacyjną (161). 7. Okno według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, w którym zastosowano szereg narożnych elementów obróbki blacharskiej do połączenia przylegających elementów obróbki blacharskiej. 8. Okno według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, w którym pierwsze ramię (21a) elementów obróbki blacharskiej ma ustaloną szerokość. 9. Okno według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, w którym drugie ramię (21b) każdego elementu obróbki blacharskiej i drugie ramię (11b) każdego elementu pokrywowego są ze sobą połączone. 10. Okno według zastrzeżenia 9, w którym to połączenie wykonano jako integralne. 11. Okno według dowolnego z poprzednich zastrzeżeń, w którym rama izolacyjna jest wykonana z pianki poliuretanowej albo z dowolnego innego odpowiedniego materiału. W dniu 14 maja 2009 r. [A.] Sp. z o.o. w N.; dalej "skarżąca", złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie w całości na terytorium Polski wspomnianego patentu europejskiego. Niezależnie od tego wniosku skarżąca złożyła również w Europejskim Urzędzie Patentowym sprzeciw wobec decyzji o udzielenie patentu europejskiego nr EP 1706557. Sprzeciw ten nie został uznany za przesłankę z art. 97 § 1 pkt 4 kpa do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie (Postanowienie Urzędu Patentowego z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt Sp. 239 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2556/10) . Jako podstawę prawną wniosku skarżąca wskazała art. 54 ust. 1 i 2, art. 56, art. 138 ust. 1 Konwencji o patencie europejskim, dalej "kpe", a także art. 4 ust. 1 udezp oraz art. 89 ust. 1 oraz art. 255 ust. 1 pkt 11 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003, Nr 119, poz. 117 ze zm, dalej "pwp". W myśl art. 54 ust. 1 kpe wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Zgodnie z art. 54 ust. 2 kpe uważa się, że stan techniki obejmuje wszystko to, co przed datą dokonania europejskiego zgłoszenia patentowego zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie ustnego lub pisemnego opisu, przez zastosowanie bądź w każdy inny sposób. Ponadto, stosownie do art. 54 ust. 3 kpe, za zawartą w stanie techniki uważa się treść europejskich zgłoszeń patentowych, w takiej formie, w jakiej zostały one dokonane, których data zgłoszenia jest wcześniejsza niż data, o której mowa w ust. 1, i które zostały opublikowane z tą lub po tej dacie. Zgodnie z art. 56 kpe wynalazek uważa się za wykazujący poziom wynalazczy, jeżeli dla specjalisty z danej dziedziny nie wynika on w sposób oczywisty ze stanu techniki. Jeżeli stanem techniki objęte są dokumenty, o których mowa w art. 54 ust. 3, nie są one brane pod uwagę przy ocenie poziomu wynalazczego. Stosownie do art. 138 kpe z zastrzeżeniem przepisów art. 139, patent europejski może być unieważniony ze skutkiem dla umawiającego się państwa jedynie z następujących przyczyn: (a) przedmiot patentu europejskiego nie posiada zdolności patentowej na podstawie art. 52 - 57; (b) patent europejski nie ujawnia wynalazku w sposób wystarczająco jasny i pełny dla jego wykonania przez znawcę z danej dziedziny; (c) przedmiot patentu europejskiego wykracza poza treść zgłoszenia, jakie zostało dokonane, lub, jeżeli patent udzielony został na zgłoszenie wydzielone lub na nowe zgłoszenie dokonane zgodnie z art. 61, poza treść wcześniejszego zgłoszenia, jakie zostało dokonane; (d) ochrona przyznana patentem europejskim została rozszerzona lub (e) właściciel patentu europejskiego nie jest uprawniony zgodnie z art. 60 ust. 1. W myśl art. 89 ust. 1 pwp patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 11 pwp Urząd Patentowy - w trybie postępowania spornego - rozstrzyga sprawy o unieważnienie patentu europejskiego, udzielonego w trybie określonym w Konwencji o patencie europejskim. Uzasadniając interes prawny do unieważnienia omawianego patentu, jak wskazała skarżąca, jest ona od wielu lat producentem okien dachowych oraz związanych z nimi akcesoriów, w tym kołnierzy uszczelniających do tych okien. W programie swej produkcji ma również kołnierze uszczelniające z izolacją termiczną instalowane wokół wystającej ponad dach części ościeżnicy, których zadaniem jest zmniejszenie strat ciepła z pomieszczenia wyposażonego w okno dachowe. Kołnierze uszczelniające z termoizolacją skarżąca produkuje od 5 lutego 2003 r., kiedy zgłosiła do ochrony w Urzędzie Patentowym RP wynalazek pt. "Kołnierz uszczelniająco-ocieplający do okien dachowych". Na zgłoszenie to skarżąca uzyskała patent PL 205441 decyzją Urzędu Patentowego z dnia 23 grudnia 2009 r., tj. w trakcie postępowania o unieważnienie spornego patentu europejskiego. Skarżąca podkreśla wcześniejsze zgłoszenie do ochrony jej wynalazku. Przeciwstawione rozwiązane, wg patentu PL/EP 1706557, zgłoszono do opatentowania w dniu 23 grudnia 2004 r., a korzysta ono z pierwszeństwa od 30 grudnia 2003 r. Natomiast wynalazek skarżącej korzysta z ochrony z dniem zgłoszenia, tj. 5 lutego 2003 r. Jak wskazała skarżąca zakres ochrony patentu nr EP 1706557 pt. "Okno i zestaw ramy izolacyjnej", zgodnie z jego zastrzeżeniem niezależnym (nr 1), jako cechy znane ze stanu techniki (ujęte w części nieznamiennej tego zastrzeżenia) obejmuje: - ościeżnicę złożoną z czterech elementów (1, 2, 3 ,4), z których każdy ma stronę dolną, górną, wewnętrzną i zewnętrzną; - zestaw elementów pokrywowych, z których każdy ma jedno ramię przylegające do górnej strony odpowiedniego elementu ościeżnicy, oraz drugie ramię zachodzące na boczną powierzchnię tego elementu ościeżnicy; - ramę obróbki blacharskiej, której każdy element ma pierwsze ramię leżące w płaszczyźnie dachu i drugie ramię usytuowane pod pewnym kątem do pierwszego, na które to ramię zachodzi element pokrywowy odpowiedniego elementu ościeżnicy; - co najmniej jedną ramę izolacyjną składającą się z szeregu elementów, w którym każdy jedną stroną zwrócony jest do ościeżnicy, a drugą stroną do elementu obróbki blacharskiej lub elementu pokrywowego. Natomiast jako cechy nowe, zastrzeżenie nr 1 wskazuje, że: a) każdy element (na przykład 31) pierwszej ramy izolacyjnej ma dolną część (31 c) o ustalonej maksymalnej szerokości (najszerszą), b) dolna część (31 c) elementu ramy izolacyjnej jest ustawiona zasadniczo w płaszczyźnie pierwszego ramienia (21 a) elementu obróbki blacharskiej, c) szerokość elementu pierwszej ramy izolacyjnej, pomiędzy jej pierwszą stroną (31 a) a drugą stroną (31 b) zmniejsza się od maksymalnej szerokości w kierunku wysokości elementu ramy izolacyjnej, tak iż druga strona (31 b) tworzy z dolna częścią kąt (a) inny niż prosty. d) drugie ramię (21 b) elementu obróbki blacharskiej i drugie ramię (11b) elementu pokrywowego biegną zasadniczo równolegle do drugiej strony (31 b) elementu ramy izolacyjnej. Wskazane cechy znamienne rozwiązania wg patentu nr PL/EP 1706557, zdaniem skarżącej, znane są ze zgłoszenia wynalazku objętego innym patentem P-358603. Jak wynika z rysunku zawartego w tym zgłoszeniu - figury 1 i 2, przekroje u dołu arkuszy - warstwa izolacji termicznej (2) wg zgłoszenia P-358603 ma w przekroju kształt trójkąta prostokątnego, z podstawą u dołu (od strony dachu). Konsekwentnie izolacja termiczna jest najszersza u dołu, a zwęża się ku górze, zaś kąt między przyprostokątną a przeciwprostokątną jest kątem ostrym, czyli mniejszym (innym) od kąta prostego. W świetle przywołanych rysunków, podstawa trójkątnej warstwy izolacyjnej (2) ułożona jest w płaszczyźnie z odcinka (7) obróbki blacharskiej leżącego na dachu, a drugi odcinek (6) tej obróbki przylega do zewnętrznej, przeciwprostokątnej powierzchni izolacji termicznej (2), tym samym jest do niej równoległy. Ponadto rozwiązanie wg zgłoszenia P-358603 ma kilka wariantów oblachowań, a spośród tu przytoczonych przykład z fig.2 jest identyczny ze spornym rozwiązaniem wg patentu PL/EP 1706557, to jest obróbka blacharska ma tylko dwa odcinki - ramiona (poz.7 i 6 w P-358603, poz. 21a, 21b w patencie PL/EP 1706557), zaś przykład z figury 1 ma dodatkowo odcinek (5) oblachowania przylegający do ościeżnicy. Również cechy nieznamienne z zastrzeżenia nr 1 patentu PL/EP 1706557 znane są z informacji zawartych w zgłoszeniu P-358603. Na obu figurach rysunku widoczna jest ościeżnica umieszczona pośrodku oblachowań, nie numerowana zgodnie ze stylem opisu zgłoszeniowego, przedstawiającego kołnierz jako ocieplenia dla znanej ościeżnicy, stąd też na rysunku ościeżnicę narysowano liniami cienkimi. Ościeżnica składa się z czterech elementów, co widać na rysunku, jak zresztą większość ościeżnic, gdyż okna najczęściej są prostokątne. Każdy zaś z elementów ościeżnicy ma przekrój wielokątny, w którym można wydzielić stronę górną oraz boczne: wewnętrzną i zewnętrzną (widoczne na rzutach perspektywicznych i na przekrojach o dołu arkuszy), a także ma powierzchnie dolne (widoczne na przekrojach). Również cecha z zastrzeżeniu nr 1 patentu PL/EP 1706557, wskazująca "zwrócenie" ramy izolacyjnej jedną stroną do ościeżnicy, a drugą do obróbki blacharskiej, występuje w zgłoszeniu P-358603. Jak wynika z obu rysunków zgłoszenia [dowody 3 i 4], trójkątna w przekroju izolacja termiczna (2) "zwrócona" jest oraz przylega swą przyprostokątną do ościeżnicy, a przeciwprostokątną do odcinka (6) obróbki blacharskiej. Na przywołanych figurach rysunku ze zgłoszenia P-358603 nie pokazano jedynie oblachowań nałożonych na ościeżnicę ("elementów pokrywowych" wg opisu PL/EP 1706557), a to z uwagi na styl redagowania zgłoszenia P-358603, jako ramy termoizolacyjnej dla okna, a nie kompletnego okna mającego taką ramę. Nie oznacza to, że wskazanych osłon nie ma w oknie z termoizolacją wg zgłoszenia P-358603. Osłony takie są niezbędne w każdym oknie dachowym, ponieważ w razie ich braku następowałoby zaciekanie wody deszczowej pomiędzy ościeżnicą, a elementami obróbki blacharskiej (5, 6). Osłony takie, czyli "elementy pokrywowe" ościeżnicy zachodzą zakładkowo na elementy obróbki blacharskiej, przy czym nieistotnym jest, czy owo zachodzenie ma miejsce na odcinku (5) przylegającym do ościeżnicy, czy na odcinku (6) przylegającym do izolacji termicznej. Z rysunku - fig. 2 wynika zresztą, że w tym przykładzie wykonania, zakładkowe zachodzenie występuje tylko na odcinku (6) przylegającym do izolacji termicznej, czyli jak w patencie nr PL/EP 1706557, wariant z fig.2 nie ma bowiem odcinka obróbki blacharskiej przylegającego do ościeżnicy (jak poz.5 na fig.1). Z powyższych względów patent PL/EP 1706557 nie spełnia kryterium nowości, co najmniej w zakresie zastrzeżenia niezależnego. Ponadto, jak podnosi skarżąca, jej okno, podważające nowość patentu PL/EP 1706557, zostało ujawnione na Targach Lipskich w dniach 6-9 listopada 2003 r., a więc przed datą 30 grudnia 2003 r. (data pierwszeństwa patentu PL/EP 1706557). Odnosząc się do zastrzeżenia nr 1 (niezależnego) spornego patentu EP/PL 1706557, obecność w oknie dachowym, zarówno ościeżnicy złożonej z czterech elementów, jak i oblachowań osłonowych na ościeżnicy oraz w konstrukcji dachu, świadczy o przynależeniu ich do stanu techniki. Również obecność ramy izolacyjnej wokół ościeżnicy należy do stanu techniki, co przyznaje sam uprawniony z patentu, zarówno umieszczając te cechy w części nieznamiennej zastrzeżenia, jak i poprzez wskazanie ich w opisie patentowym, w akapitach od [0002] do [0004], omawiających znane rozwiązania. Nowymi cechami rozwiązania jest jedynie usytuowanie pierwszej ramy izolacyjnej przy tej części ościeżnicy, która wychodzi ponad konstrukcję dachu, zwężający się w górę przekrój ramy izolacyjnej oraz położenie elementów oblachowania (21b, 11b) względem drugiej strony (31b) elementu ramy izolacyjnej. Zastrzeżenie niezależne opisu patentowego nr PL/EP 1706557 nie precyzuje, jaką figurą geometryczną jest przekrój zwężającego się elementu ramy izolacyjnej. Może zatem być to zarówno przekrój trapezu, jak i trójkąta. Ponadto zarówno usytuowanie dolnej powierzchni (31c) ramy izolacyjnej w płaszczyźnie pierwszego elementu (21a) obróbki blacharskiej, jak i zwężający się przekrój elementu (31) ramy izolacyjnej nie jest rozwiązaniem nowym. Takie usytuowanie elementów izolacyjnych okna było prezentowane przez skarżącą na Targach Lipskich w dniach 6-9 listopada 2003 r., czyli blisko dwa miesiące wcześniej niż data pierwszeństwa patentu EP 1706557 (30 grudnia 2003). W związku z Targami, wydany był również katalog przez spółkę zależną, reprezentującą [A.] na rynku niemieckim, to jest "[C.]" GmbH. Okno prezentowane na Targach Lipskich przez skarżącą posiada wokół ościeżnicy ramę termoizolacyjną, co w katalogu uwidoczniono na rysunkach na przekroju poprzecznym okna, gdzie widać elementy przylegające do bocznych odcinków ościeżnicy, oraz uwidoczniono na przekroju wzdłużnym okna (przez pochyłą połać dachu), gdzie widać elementy przylegające do górnego i dolnego odcinka ościeżnicy. Rozwiązanie okna z ramą izolacyjną pokazane jest na dolnych figurach rysunków, a rozwiązania wcześniejsze, bez izolacji - na figurach górnych. W oknie prezentowanym przez skarżącą dolna powierzchnia ramy termoizolacyjnej posadowiona jest w płaszczyźnie elementów obróbki blacharskiej okna, leżących na konstrukcji nośnej dachu, czyli w płaszczyźnie "pierwszego ramienia (21a)" elementów obróbki blacharskiej wg zastrzeżenia nr 1 patentu EP1706557. Poszczególne elementy ramy izolacyjnej w oknie [A.] są u podstawy najszersze, a zwężają się w miarę oddalania od powierzchni dachu, tworząc poprzeczny zarys trójkąta. Również odgięte od powierzchni dachu części blach, stanowiących obróbkę blacharską okna, czyli "drugie ramię (21b) obróbki blacharskiej" wg zastrzeżenia 1 patentu EP 1706557, przylegają do zewnętrznych powierzchni ramy izolacyjnej "drugiej powierzchni (31 b)", wg zastrzeżenia nr 1 patentu EP 1706557, a zatem są do tych zewnętrznych powierzchni równoległe. Jedyną różnicą między oknem skarżącej a oknem wg zastrzeżenia nr 1 patentu jest miejsce łączenia elementów pokryciowych (oblachowania) na ościeżnicy z elementami obróbki blacharskiej, które w oknie [A.] łączone są przy ściance ościeżnicy, powyżej wierzchołka trójkątnego przekroju elementu ramy izolacyjnej. Przeniesienie tego połączenia, w patencie PL/EP 1706557, na powierzchnię boczną ramy nie stwarza żadnych korzyści technicznych bądź funkcjonalnych. Jest to ekwiwalent połączenia tych elementów oblachowania występującego w oknie skarżącej, a w związku z tym ten szczegół rozwiązania wg patentu PL/EP 1706557 nie nadaje mu poziomu wynalazczego. Oczywistym i powszechnie znanym jest fakt, że należące do stanu techniki elementy okna wg patentu EP 1706557, takie jak ościeżnica złożona z czterech elementów, zestaw elementów pokryciowych, obróbka blacharska, występują we wszystkich oknach dachowych, a więc także w oknie skarżącej prezentowanym na Targach Lipskich w listopadzie 2003 r. Odnosząc się do zastrzeżenia zależnego (zastrzeżenie nr 2), wg którego górna część każdego elementu (31, 32, 33, 34) pierwszej ramy izolacyjnej jest ustawiona zasadniczo w płaszczyźnie górnej strony ościeżnicy, rozwiązanie to jest oczywiste, skoro ramą termoizolacyjną wg patentu PL/EP 1706557 ociepla się powierzchnię boczną ościeżnicy wystającą ponad dach. W opisie patentowym PL/EP 1706557 nie wykazano żadnych szczególnych i nieoczekiwanych korzyści z objęcia ramą ocieplającą całej wysokości ościeżnicy. Zatem, w świetle ujawnionego wcześniej okna z ościeżnicą częściowo ocieploną rozwiązanie wskazane w zastrzeżeniu nr 2 wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki. Według skarżącej rozwiązanie objęte zastrzeżeniem nr 3, w świetle którego usytuowanie drugiego ramienia (21 b) elementu obróbki blacharskiej oraz drugiego ramienia (11b) elementu pokrywowego w pewnej odległości od powierzchni (31 b) ramy izolacyjnej, tworzące szczelinę między elementami (21 b, 11b), a powierzchnią (31 b), nie jest rozwiązaniem nowym. Z opisu patentowego EP 0679773 B1 (z roku 1995), a zwłaszcza jego rysunku wynika, że znana już była szczelina między elementem osłonowym okna, a umieszczonym pod nim elementem izolacyjnym - poz. 8 i 15 na fig. 1 opisu EP 0679773 B1. Ponadto opis patentowy PL/EP 10706557 nie wskazuje, jak realizować funkcję wentylacyjną szczeliny pomiędzy elementami (21b, 11b) osłonowymi, a powierzchnią (31b) ramy izolacyjnej. W opisie bowiem, w akapitach nr [0010] oraz [0025] wskazano jedynie, że szczelina owa istnieje i zapewnia obieg powietrza. Jednak, aby go zapewnić, musi być jakiś wlot i wylot powietrza, natomiast z uwagi na to, iż elementy (21b i 11b) mają za zadanie przede wszystkim osłaniać od deszczu, to zwykłe otwory wentylacyjne w nich niszczyłyby szczelność przeciwdeszczową owych osłon. Aby realizować funkcję zapewnienia obiegu powietrza, okno musiałoby mieć elementy wentylacyjne specjalnej konstrukcji, których nie przedstawiono w opisie patentowym. Zatem, cecha techniczna w postaci szczeliny pomiędzy elementami (21b i 11b) osłonowymi, a powierzchnią (31b) ramy izolacyjnej, jeśli miałaby służyć cyrkulacji powietrza, nie jest należycie (w komplecie) ujawniona. Również, zdaniem skarżącej, nie jest nowym rozwiązaniem zastrzeżenie zależne nr 4, dotyczące ustalenie kąta pochylenia "drugiej strony (31b) elementu ramy izolacyjnej" - czyli powierzchni zewnętrznej tej ramy, zakresie 45-80°. Jak widać z katalogu prezentującego okno skarżącej rama izolacyjna o trójkątnym zarysie przekroju jest wyraźnie wyższa od jej szerokości. Toteż, z elementarnej wiedzy z trygonometrii wynika, że kąt u podstawy tego trójkąta prostokątnego musi być większy od 45°. Zewnętrzna powierzchnia ramy termoizolacyjnej w oknie skarżącej nachylona względem podstawy tego kołnierza pod kątem 61° 13', mieści się nie tylko w zakresie kątów 45-80°, stanowiącym podstawową treść zastrzeżenia patentowego nr 4, ale ponadto mieści się też w węższym zakresie kątów 60-70°, sprecyzowanym w zastrzeżeniu jako korzystny wariant nachylenia omawianej powierzchni. Należące do stanu techniki jest także zastrzeżenie nr 5, gdyż wg skarżącej wyposażenie okna w drugą ramę termoizolacyjną jest rozwiązaniem znanym z wcześniejszego zgłoszenie nr EP 1061199 A1. Zastrzeżenie nr 6, jak podniosła skarżąca, przewidujące zastosowanie oprócz drugiej ramy izolacyjnej jeszcze trzecią, a nawet czwartą, nie spełnia poziomu wynalazczego w świetle zastrzeżenia nr 5, skoro w świetle zastrzeżenia nr 5 wymogi izolacyjne spełnia druga rama. Jak zarzuca skarżąca, odnosząc się do zastrzeżenia nr 7, jego treść jest sprzeczna z opisem patentowym, obydwoma zawartymi w nim przykładami wykonania, a także z zawartymi w opisie patentowym rysunkami. Według zastrzeżenia nr 7 narożne elementy obróbki blacharskiej służą do połączenia "przylegających elementów obróbki blacharskiej". Natomiast według opisu pierwszego przykładu wykonania, narożne wsporniki montażowe (6, 7) służą do połączenia okna (ściślej jego ościeżnicy) z listwami i/lub krokwiami w konstrukcji dachu - patrz opis, akapit [0020]. Również rysunek, fig.2 nie wskazuje, aby ze wspornikiem (6), połączony był element obróbki blacharskiej (21), gdyż na rysunku-fig.2, są one oddzielone, jest tam wyraźny luz między nimi. Zastrzeżenie nr 7 nie jest zresztą nowym rozwiązaniem w świetle opisu zgłoszenia EP1061199 A1, a zwłaszcza jego rysunku - fig.4, 5, 6. Zastrzeżenie nr 8, w myśl którego pierwsze ramię (21a) elementu obróbki blacharskiej "ma ustaloną szerokość", nie precyzuje żadnej konkretnej cechy technicznej rozwiązania. Również w opisie nie wyjaśniono, co należy rozumieć pod pojęciem "ustalona" szerokość. Według skarżącej nieprecyzyjne jest zastrzeżenie nr 9, w myśl którego drugie ramię (21a) elementu obróbki blacharskiej oraz drugie ramię (11b) elementu osłonowego są z sobą połączone. Nie wskazano bowiem, jakie jest to połączenie. Natomiast, jeśli istotą połączenia miałoby być zakładkowe przyleganie ramienia elementu osłonowego do ramienia elementu obróbki blacharskiej, wówczas nie jest to nowe rozwiązanie, gdyż zostało ono przyjęte w oknie [A.]. Zastrzeżenie nr 10, odwołujące się do zastrzeżenia nr 9, nie określa rozumienia pojęcia połączenia jako integralne. Dobór rodzaju połączeń wymaga dodatkowej pracy twórczej fachowca, stąd brak sprecyzowania połączeń nie pozwala na zastosowanie tej cechy rozwiązania. W ocenie skarżącej zastrzeżenie nr 11, zależne od poprzednich zastrzeżeń, nie jest nowe. Piankę poliuretanową powszechnie stosuje się na izolacje termiczne, a "dowolny inny" materiał niczego nie precyzuje. Przedsiębiorca [B.] A/S, jako uprawniony ze spornego patentu europejskiego PL/EP 1706557, wniósł o oddalenie wniosku o unieważnienie tego patentu. Swoje stanowisko przedstawił w szeregu pismach kierowanych do Urzędu Patentowego, a ostatecznie podsumował na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r., na której przedłożył załącznik do protokołu rozprawy. Załączył także do akt sprawy, wydaną na podstawie art. 101 ust. 2 Konwencji o Patencie Europejskim, decyzję Technicznej Izby Odwoławczej Europejskiego Urzędu Patentowego z dnia 12 listopada 2013 r. nr T 1747/10-3.2.03, odrzucającej sprzeciw skarżącej wobec patentu europejskiego nr 1706557. W ocenie uprawnionego żaden z przedstawionych przez skarżącą dowodów nie stanowi podstawy do uznania braku zdolności patentowej rozwiązania wg patentu PL/EP 1706557. Dowód z Katalogu wyrobów [A.] na rok 2008, nawet jeżeli był udostępniony publicznie w dacie, z której pochodzi, nie stanowi publikacji należącej do stanu techniki w dacie pierwszeństwa dla spornego patentu. Odnosząc się do dowodu skarżącej z opisu patentowego PL 205441, publikacja ta, jako stanowiąca wcześniejsze zgłoszenie, ale opublikowane po dacie pierwszeństwa spornego patentu jedynie w Polsce (BUP), nie może stanowić jakiegokolwiek przeciwstawienia, gdyż nie należy do stanu techniki dla patentu europejskiego zgodnie z przepisem art. 54 ust. 3 Konwencji o patencie europejskim. Przechodząc do dowodu z karty katalogowej [...] (załącznik nr 5, 8 i 9 do wniosku o unieważnienie), zakładając nawet, że cyfry "31.10.03" stanowią datę wydania tejże "ulotki", to skarżąca nie udowodniła, iż ulotka ta była dostępna do wiadomości publicznej przed datą świadczącą o pierwszeństwie patentu nr PL/EP 170655. Nawet, gdyby tak było, to pokazane tam rozwiązanie jest inne niż zastrzegane przez uprawnionego w spornym patencie. Nie ma tam żadnej wzmianki o poprowadzeniu elementu pokrywowego (ramię 11b) i ramienia 21b obróbki blacharskiej równolegle do siebie i do zewnętrznej strony trójkątnego w przekroju elementu ramy uszczelniającej. Zdaniem uprawnionego zastrzeżenie 3 w spornym patencie posiada poziom wynalazczy, czego nie podważa przedstawiony przez skarżącą dowód z opisu patentowego EP 0679773, gdyż ujawnia on inne rozwiązanie. Na przedstawionej fig. 1 z opisu EP nr 0679773 część 5, będąca elementem pokrywowym skrzydła okiennego ma jeden element pokrywowy wygięty w kształt litery Z. To rozwiązanie nie może sugerować, że ościeżnica jest przykryta dwoma elementami, jak zastrzeżono PL/EP 1706557. Według uprawnionej wystawienie okna [A.] na Targach Lipskich w dniach 6-9 listopada 2003 r. nie ujawniło jakiegokolwiek rozwiązania, które mogłoby szkodzić zdolności patentowej spornego wynalazku. Odnosząc się do poziomu wynalazczego spornego patentu, zdaniem uprawnionego, spełnia ono nieoczekiwanie zasadnicze funkcje: izolacyjną, estetyczną i regulacyjną. Kwestia nowości i poziomu wynalazczego spornego patentu, jak podnosi uprawniony, była badana przed Europejskim Urzędem Patentowym, w następstwie sprzeciwu skarżącej, w oparciu o te same dowody, które skarżąca powołała w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w niniejszej sprawie. Sprzeciw skarżącej, o czym była mowa, został oddalony. Wprawdzie decyzja Europejskiego Urzędu Patentowego nie jest wiążąca do Urzędu Patentowego, tym niemniej może stanowić dowód w sprawie. Co wymaga podkreślenia, pismem z dnia 17 grudnia 2010 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Urzędu Patentowego w rozpoznaniu złożonego w dniu 14 maja 2009 r. wniosku o unieważnienie w całości na terytorium Polski wspomnianego patentu europejskiego nr EP 1706557. Ostatecznie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2012 r. sygn. akt VI SAB/Wa 236/11 zobowiązano Urząd Patentowy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie trzech miesięcy liczonym od dnia zwrotu akt postępowania administracyjnego. Zważywszy na przedłużające się postępowanie Urząd Patentowy na rozprawie w dniu 12 października 2011 r., celem zdyscyplinowania stron, wyznaczył im dwumiesięczny termin na przedstawienie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania. Termin ten upłynął z dniem 12 grudnia 2011 r. Ponadto, co należy podnieść, a o czym dalej będzie mowa, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] Urząd Patentowy umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, a to z uwagi na niespełnienie przez skarżącą interesu prawnego, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pwp. W myśl tego przepisu patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Od tej decyzji skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie umorzenia postępowania o unieważnienie omawianego patentu. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. [...] Urząd Patentowy, działający w trybie postępowania spornego, uchylił w całości wspomnianą decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] Urząd Patentowy oddalił wniosek skarżącej o unieważnienie omawianego patentu PL/EP 1706557, gdyż w ocenie organu skarżąca nie udowodniła zasadności swych zarzutów. Odnosząc się do dowodów przedłożonych przez skarżącą w ocenie organu nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż: 1) na katalogu wyrobów "[A.]" na rok 2008 jego data jest późniejsza niż data pierwszeństwa patentu PL/EP 1706557 (30 grudnia 2003 r.); 2) z wydruku z "Biuletynu Urzędu Patentowego" nr 16/200, str. 104 ujęty skrót i figury rysunku opisu zgłoszenia P. 358603 nie należą do stanu techniki dla opisu PL/EP 1706557, gdyż pomimo, iż data zgłoszenia (5 luty 2003 r.) jest wcześniejsza niż data pierwszeństwa rozwiązania PL/EP 1706557 (30 grudnia 2003 r.) to data publikacji zgłoszenia P. 358603 (9 sierpnia 2004 r.) jest późniejsza niż data pierwszeństwa rozwiązania PL/EP1706557 (30 grudnia 2003 r.); 3) w świetle załączników 3 i 4, fig.1 oraz fig. 2 ze zgłoszenia wynalazku nr P. 358603 (dotyczącego patentu skarżącej PL 205441), nie należą one do stanu techniki dla opisu PL/EP 1706557 pomimo, iż data zgłoszenia (5 lutego 2003 r.) jest wcześniejsza niż data pierwszeństwa rozwiązania PL/EP 1706557 (30 grudnia 2003 r.), jednakże data publikacji zgłoszenia P. 358603 (9 sierpnia 2004 r.) jest późniejsza niż data pierwszeństwa rozwiązania PL/EP 1706557 (30 grudnia 2003 r.); 4) w odniesieniu do załączników 5,6,8,9 Karta katalogowa nr [...], z 31 października 2003 r., Tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego tekstów z dowodu nr 5, powiększenie rysunku przekroju poprzecznego okna z karty katalogowej, powiększenie rysunku przekroju wzdłużnego okna z karty katalogowej, karta, nie wskazuje jednoznacznie daty publikacji; wskazane jest jedynie oznaczenie [...], co nie musi oznaczać daty 31 października 2003 r. Nie jest też udowodnione, że katalog ten był publicznie udostępniony przed datą pierwszeństwa patentu PL/EP 1706557. Ujawnione rozwiązania nie są tożsame z rozwiązaniem PL/EP 1706557. 5) załącznik nr 7 Rachunek dla "[A.]" za powierzchnie wystawienniczą na Targach Lipskich w dniach 6-9 Listopada 2003 r. wskazuje jedynie fakt wykupienia powierzchni wystawienniczej w dniach 6-9 listopada 2003 r. na targach BauFach. Nie ujawnienia jakiejkolwiek konstrukcji, czy też cech technicznych spornego rozwiązania; 6) załącznik nr 10 Rysunek fig.1 z opisu patentowego nr EP 0679773 B1 ujawnia rozwiązanie zupełnie inne, posiadające jeden element pokrywowy (kształt litery Z), natomiast ościeżnica wg PL/EP 1706557 ma dwa elementy pokrywowe. Ponadto Urząd Patentowy nie uznał za mające istotne znaczenie dowodowe w sprawie oświadczenia pracowników firmy skarżącej (J. S., A. O. i J. K.) dotyczącego wystawienia przez nią na wspomnianych Targach BAUFACH 2003 w Lipsku okna wraz z ociepleniem oraz relacji z tych targów zamieszczonej w miesięczniku "Materiały Budowlane" nr 12/2003 str. 77-79. wskazują uczestnictwo Pana J. S., Pana A. O. i Pana J. K. w dniach 4-5 listopada 2003 r. podczas przygotowywania ekspozycji stoiska firmy [A.] na targach w Baufach 6-9 listopada 2003 r. w Lipsku. Załączona do ww. oświadczeń dokumentacja fotograficzna nie została uwierzytelniona, co uniemożliwia dowodowe jej uznanie i powiązanie jej z pismami wyżej wymienionych osób. Nie ma przy tym pewności co do daty ich wykonania. Na załączonej do oświadczeń ulotce wskazane jest jedynie oznaczenie [...], co nie oznacza daty pewnej. Skarżąca nie udowodniła także, że katalog ten został publicznie udostępniony przed datą pierwszeństwa patentu PL/EP 1706557. Również nie stanowi dowodu w sprawie miesięcznik "Materiały Budowlane" nr 12/2003 str. 77-79, gdyż wskazuje jedynie na uczestnictwo skarżącej na targach Baufach 2003 w Lipsku. Publikacja ta nie ujawnia cech technicznych okna ani figur konstrukcyjnych rysunku. Przechodząc do oceny dowodowej opisu patentowego nr PL 205337 BI (data pierwszeństwa 7 marca 2002 r.), złożonego przez skarżącą po wyznaczonym terminie w dniu 24 lipca 2014 r., dotyczy on rozwiązania przesuwnych elementów obróbki blacharskiej w celu uzyskania szczelności. Natomiast sporny patent PL/EP1706557 nie obejmuje rozwiązania, w którym mogłoby być realizowane dosuwanie elementów osłonowych ościeżnicy równolegle do dachu w stronę środka okna dla skompensowania utraty szczelności wynikającej z wysunięcia tego okna z dachu ani poprzez opisanie ich wprost, ani poprzez odesłanie do wspomnianego rozwiązania. Urząd Patentowy nie uwzględnił złożonego przez skarżącą na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. dowodu z przesłuchania świadka J. K. na okoliczność prezentowania okna na targach w Lipsku. Od powyższej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] skarżąca wniosła obszerną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając w jej petitum, naruszenie: 1. art. 279 ust. 2 pwp oraz art. 6 kpa w związku z arł.256 ust. 1 p.w.p. -- poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 13 sierpnia 2014 r. oraz wydanie decyzji (ogłoszonej [...] sierpnia 2014) przez skład Kolegium Orzekającego odmienny co, do każdej z osób, od składu orzekającego dnia 21 listopada 2013 r. w przedmiocie interesu prawnego skarżącej, co w sumie skutkowało wydaniem decyzji przez 6 osób, w tym dwóch różnych przewodniczących Kolegium Orzekającego; 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez dokonanie istotnych dla sprawy okoliczności fatycznych sprzecznych z materiałem dowodowym w aktach, a mianowicie: a) pominięcie twierdzeń zawartych w notarialnych oświadczeniach J. S. oraz A. O., że rysunek ze str. 1 ulotki przedstawiającej przeciwstawiane rozwiązanie był eksponowany na stoisku na Targach BAUFACH 2003 w Lipsku (RFN) w listopadzie 2003, a ponadto, że plik ulotek dostępny był dla zwiedzających - przy jednoczesnym twierdzeniu w decyzji, że wnioskodawca nie udowodnił ujawnienia tej ulotki przed datą pierwszeństwa spornego patentu; b) sprzeczne z treścią notarialnego oświadczenia J. K. ustalenie, że uczestniczył on tylko w przygotowaniu ekspozycji na Targi BAUFACH 2003 - mimo, iż oświadczył on, że był na targach BAUFACH 2003 osobiście. c) sprzeczne z treścią artykułu w miesięczniku "Materiały Budowlane1’ nr 12/2003 ustalenie, że wskazana publikacja nie ujawniała "jakiejkolwiek konstrukcji czy też cech technicznych" - podczas gdy w tej publikacji wyraźnie stwierdzono, że pokazany na targach system "okien na wymianę" gwarantuje dobre docieplenie wokół okna, które to uchybienia w postępowaniu dowodowym mają rażący charakter, gdyż ich popełnienie oraz wnioski jakie z tych ustaleń wysnuł organ, prowadzą do błędnej konkluzji, jakoby wnioskodawca w ogóle nie wskazał skutecznie stanu techniki; 3. art 7 oraz art. 78 § 1 w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez oddalenie wniosku skarżącej o przeprowadzeni dowodu z przesłuchania świadka J. K., mimo iż okoliczności na które wnioskowano świadka, Urząd uznał w decyzji za nieudowodnione, jak też poprzez brak wyjaśnienia w decyzji przyczyn niedopuszczenia tego dowodu; 4. art. 7 oraz art. 80 kpa, w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez zaniechanie oceny całokształtu materiału dowodowego - przejawiające się głównie w tym, iż Urząd Patentowy nie uwzględnił uzupełniania się dowodów świadczących o tym samym fakcie, to jest o ujawnieniu na targach BAUFACH 2003 w Lipsku (RFN) w dniach 6-9 listopada 2003 r., istoty rozwiązania przeciwstawianego wynalazkowi wg patentu PL/EP 1706557, poprzez wystawienie produktu oraz udostępnienie ulotki będącej załącznikiem nr 5 do wniosku o unieważnienie; 5. art. 2553 ust. 5 pwp, co najmniej zaś art. 107 § 3 kpa w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez pominięcie dowodu z opisu patentowego PL 205337 złożonego przez skarżącą przy jej piśmie z 21 lipca 2014 r., bez analizy okoliczności uzasadniających dopuszczalność złożenia dowodu po terminie 12 grudnia 2011 r., w tym okoliczności wskazanych w powołanym piśmie; 6. art. 56 oraz art. 54 ust. 1 i 3 Konwencji o patencie europejskim, jak też art. 107 § 3 kpa, w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez stawianie w uzasadnieniu decyzji zarzutu, że rozwiązanie ujawnione nie jest tożsame z rozwiązaniem wg spornego patentu, które to twierdzenie nie ma żadnego znaczenia w ocenie poziomu wynalazczego, zaś miałoby sens tylko przy zarzucie braku nowości (który cofnięto), a także poprzez zbędne omawianie w uzasadnieniu decyzji art.54 ust.3 wskazanej Konwencji. 7. art. 56 Konwencji o patencie europejskim, a także art. 107 § 3 kpa, w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez brak przeprowadzenia oceny spornego rozwiązania, w świetle wskazanych w uzasadnieniu decyzji, przesłanek braku poziomu wynalazczego, a także poprzez brak odniesienia się w decyzji do stawianego przez skarżącą zarzutu, że przeciwko poziomowi wynalazczemu świadczy brak możliwości uzyskania rzekomych zalet spornego rozwiązania, wskazanych w opisie patentowym. Naruszenie art. 75 ust. 1 oraz art, 107 § 3 kpa, a także zasad ogólnych postępowania określonych w art. 7 oraz 8 kpa, w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez analizowanie pod kątem przynależności do stanu techniki dowodów przywołanych na potwierdzenie innych okoliczności, albo nieaktualnych związku z wycofaniem części zarzutów, co stworzyło "szum informacyjny" i podważa zaufanie do organów w administracji. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję, wniesioną przez skarżącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 4246/14 odrzucił skargę jako niedopuszczalną, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Według Sądu będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] została wydana przez Urząd Patentowy w konsekwencji niemożliwej do zaakceptowania, nieprawidłowej procedury prowadzenia postępowania spornego zastosowanej na wcześniejszym etapie procedowania, czego skutkiem jest niedopuszczalność skargi. Istotne znaczenie ma w sprawie decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2012 r. o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na niespełnienie przez skarżącą interesu prawnego, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pwp. Decyzja ta została wydana po uprzednim przeprowadzeniu czterech rozpraw. Stwierdzenie braku interesu prawnego wnioskodawcy, co do zasady, stanowi przesłankę merytoryczną rozstrzygnięcia w trybie spornym. Dlatego od tej decyzji służyła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zaś wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak to błędnie pouczył strony Urząd Patentowy. Tym samym została uruchomiona procedura, która nie miała oparcia w prawie, co odnosi się także do wspomnianej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2013 r. oraz decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie spornego patentu z dnia [...] sierpnia 2014 r. Rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 213/16 uchylił zaskarżone postanowienie. W ocenie NSA w sytuacji, kiedy zaskarżona zostaje do sądu administracyjnego pozostająca w obrocie decyzja ostateczna, wynikającym z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa obowiązkiem sądu jest, co do zasady, podjęcie kontroli tej decyzji. Odrzucenie skargi, nawet ze wskazaniem na możliwość żądania przywrócenia terminu do wniesienia skargi od innej decyzji, stawia skarżącego w sytuacji niepewnej i na danym etapie postępowania w istocie pozbawia go ochrony prawnej. W sprawie decyzja o umorzeniu postępowania z dnia [...] grudnia 2012 r., co prawda w niewłaściwej procedurze, ale została już usunięta przez Urząd Patentowy z obrotu prawnego prawomocną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. i na etapie obecnego postępowania sądowego w obrocie nie funkcjonuje. Natomiast przedmiotem skargi i kontroli sądowej jest późniejsza decyzja merytoryczna z dnia [...] sierpnia 2014 r. o odmowie unieważnienia patentu, od której zgodnie z art. 257 pwp w zw. z art. 255 ust. 1 pkt 11 pwp, służy skarga do sądu administracyjnego. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnienia prawnego dla odmowy kontroli tej decyzji i odrzucenia skargi. Toteż, za zasadny został uznany zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, przez odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej oraz naruszenie art. 87 § 1 i 5 ppsa, poprzez bezzasadne wskazanie na konieczność wystąpienia o przywrócenie terminu do zaskarżenia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., która już jest usunięta z obrotu prawnego poprzez decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. Tym niemniej za trafny uznano pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, że w postępowaniu spornym decyzje o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy podlegają zaskarżeniu bezpośrednio do sądu administracyjnego. Konkluzja ta wynika z całokształtu uregulowań postępowania spornego. W przepisach o postępowaniu spornym ustawodawca wyróżnił dwa rodzaje decyzji o umorzeniu postępowania, w zależności od powodu umorzenia. Są to decyzje o umorzeniu postępowania podejmowane na posiedzeniu niejawnym w sytuacjach określonych w art. 2553 ust. 2 pwp i w art. 2554 ust. 2 pwp, a więc z powodów wyłącznie procesowych oraz decyzja o umorzeniu postępowania, o której mowa w art. 256 ust. 3 pwp, rozstrzygająca sprawę co do istoty, wydana po przeprowadzeniu rozprawy. Taką decyzją jest decyzja o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego, która ma charakter materialno-procesowy, a jej podjęcie jest wynikiem ustalenia, że wnioskodawca nie ma legitymacji materialnej do prowadzenia postępowania. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny na tym etapie postępowania nie może dać wskazówek co do dalszego postępowania. Zwrócił uwagę, że decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. uchylająca decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie unieważnienia patentu z powodu braku interesu prawnego w istocie przesądziła o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego do złożenia wniosku o unieważnienie. Stanowisko to jest zgodnie prezentowane przez Urząd Patentowy, skarżącą, a także uprawnionego, który cofnął skargę do sądu na tę decyzję. W tym stanie rzeczy, kontrolując decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. i badając ewentualne zastosowanie art. 135 ppsa, należy szczególnie wnikliwie rozważyć, czy do końcowego załatwienia sprawy o unieważnienie patentu niezbędne jest objęcie kontrolą także decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. W piśmie procesowym z dnia 6 września 2016 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o odstąpienie od kontroli decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2013 r. Ponownie rozpoznając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem, o czym była mowa na wstępie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez skarżącą na decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], oddalającą wniosek o unieważnienie spornego patentu. Odnosząc się do zawartej w omawianym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 213/16 kwestii związanej z objęciem kontrolą wspomnianej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2013 r., wydanej w nieprawidłowym trybie ponownego rozpatrzenia sprawy, a to dla końcowego załatwienia sprawy o unieważnienie patentu, Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw dla badania tej decyzji, skoro nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Ponadto w całej rozciągłości Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia i stanowisko Urzędu Patentowego, oddalającego wniosek o unieważnienie spornego patentu. Skarżąca wywiodła obszerną kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Administracyjnym. Skarga kasacyjna zaskarżyła wyrok w części dotyczącej: • braku oceny skutków wydania przez Urząd Patentowy RP zaskarżonej, w procedurze ponownego rozpatrzenia sprawy, jako niewłaściwej i niedozwolonej w świetle najnowszego orzecznictwa; • kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie postępowania dowodowego dla celu ustalenia stanu techniki oraz w zakresie zasadności zastosowania prekluzji wobec dowodu przedłożonego organowi w lipcu 2014 r. Skarga kasacyjna oparta jest na podstawie naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) oraz w związku z ustawą z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (pwp) oraz ustawą Kodeks postępowania administracyjnego (kpa). W szczególności skarga kasacyjna w jej petitum zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 2, art. 153 i art. 190 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 256 ust. 1 pwp poprzez niedostrzeżenie tego, iż wobec prowadzenia w Urzędzie Patentowym (w trybie spornym), ponownego rozpatrywania sprawy, nie mającego podstaw prawnych, zaskarżona decyzja została wydana również bez podstawy prawnej, a więc Sąd pierwszej instancji powinien był stwierdzić jej nieważność; 2) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz art. 256 ust. 1 pwp poprzez zaniechanie kontroli zgodności ustaleń przez Urząd Patentowy istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych z materiałem dowodowym w aktach sprawy [...], a mianowicie: a) bezkrytyczne powtórzenie za zaskarżoną decyzją, że fotografie załączone do oświadczeń przedłożonych Urzędowi Patentowemu 7 października 2011 r. nie zostały uwierzytelnione, co wg organu i Sądu pierwszej instancji uniemożliwia dowodowe ich uznanie, bez sprawdzenia tych fotografii oraz bez przeprowadzenia oceny tekstów wskazanych oświadczeń; b) pominięcie oceny twierdzeń zawartych w notarialnych oświadczeniach J. S. oraz A. O., że rysunek ze str. 1 ulotki przedstawiającej przeciwstawiane rozwiązanie był eksponowany na stoisku na Targach BAUFACH 2003 w Lipsku (RFN) w listopadzie 2003 r., a ponadto, że plik ulotek dostępny był dla zwiedzających, przy jednoczesnym zaaprobowaniu twierdzenia z zaskarżonej decyzji, że wnioskodawca nie udowodnił ujawnienia tej ulotki przed datą pierwszeństwa spornego patentu; c) pominięcie oceny sprzecznego z treścią notarialnego oświadczenia J. K. ustalenia przez Urząd Patentowy, że J. K. uczestniczył tylko w przygotowaniu ekspozycji na Targi BAUFACH 2003 mimo, iż oświadczył on, że był na targach osobiście oraz że przeciwstawiane patentowi okno było tam prezentowane; d) pominięcie oceny sprzecznego z treścią artykułu w miesięczniku "Materiały Budowlane" nr 12/2003 ustalenia Urzędu Patentowego, że wskazana publikacja nie ujawniała "jakiejkolwiek konstrukcji czy też cech technicznych", podczas gdy w tej publikacji wyraźnie stwierdzono, że pokazany na targach system "okien na wymianę" gwarantuje dobre docieplenie wokół okna, czyli ma izolację prezentowaną w ulotce wskazanej w podpunkcie "b", a ponadto pomylenie przez Sąd pierwszej instancji dwóch rodzajów okien omawianych w tym artykule; 3) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7, art. 78 §§ 1 i 2 oraz art. 107 § 3 kpa, w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez zaniechanie kontroli zasadności oddalenia wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J. K., jak też poprzez brak oceny pominięcia w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia przyczyn niedopuszczenia tego dowodu, oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, przyczyn nieprzeprowadzenia tej kontroli; 4) naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7 oraz art. 80 kpa w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji oceny, czy Urząd Patentowy rozpatrzył całokształt materiału dowodowego, głównie oceny, czy Urząd Patentowy uwzględnił uzupełnianie się dowodów świadczących o tym samym fakcie, to jest ujawnieniu na targach BAUFACH 2003 w Lipsku (RFN) w dniach 6-9 listopada 2003 r. istoty rozwiązania przeciwstawianego wynalazkowi wg patentu PL/EP 1706557 poprzez wystawienie produktu na targach oraz udostępnienie ulotki tożsamej z załącznikiem nr 5 do wniosku o unieważnienie; 5) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 7 art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, w związku z art. 256 ust. 1 pwp poprzez zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji oceny, czy Urząd Patentowy podjął jakiekolwiek działania, aby wyjaśnić znaczenie zestawu liczb "31.10.03", jako daty publikacji ulotki, bądź innej informacji; 6) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 2553 ust. 5 pwp., a naruszenie art. 141 § 4 ppsa poprzez zaakceptowanie pominięcie dowodu z opisu patentowego PL 205337 złożonego przez skarżącą w Urzędzie Patentowym przy jej piśmie z 21 lipca 2014 r., bez przeprowadzenia kontroli zasadności stosowania prekluzji dowodowej, a także poprzez brak objaśnienia w uzasadnieniu wyroku, w jakim celu Sąd przytacza opis różnic obu rozwiązań i jakie wnioski z nich wysnuwa; 7) art. 141 § 4 ppsa poprzez brak objaśnienia zawartych w uzasadnieniu wyroku zarzutów i twierdzeń Sądu oraz skopiowanie ich z uzasadnienia kontrolowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu szczegółowo odniesiono się do zarzutów podniesionych w petitum skargi kasacyjnej. Skarżąca wskazuje na nieskontrolowanie przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości postępowania dowodowego prowadzonego przed Urzędem Patentowym w zakresie zarzutów wskazanych w skardze i ograniczenie się Sądu pierwszej instancji do kopiowania stanowiska organu zajętego w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, a więc niejako od początku, lecz ocenia legalność zaskarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest powinność wzięcia pod uwagę z urzędu nieważności postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego we wspomnianym postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 213/16, w myśl którego, badając ewentualne zastosowanie art. 135 ppsa, należy szczególnie wnikliwie rozważyć, czy do końcowego załatwienia sprawy o unieważnienie patentu niezbędne jest objęcie kontrolą także decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., która w niewłaściwym trybie wyeliminowała z obrotu prawnego decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2012 r., umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe, a to z uwagi na niespełnienie przez skarżącą interesu prawnego, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pwp. W zaskarżonym wyroku, o czym była mowa, Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się negatywnych skutków decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. dla przebiegu postępowania w sprawie unieważnienia patentu, mając w szczególności na uwadze niewyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego w dacie orzekania. Rozstrzygnięcie to zakwestionowała skarga kasacyjna, zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2, art. 153 i art. 190 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 256 ust. 1 pwp poprzez niedostrzeżenie tego, iż wobec prowadzenia w Urzędzie Patentowym (w trybie spornym), ponownego rozpatrywania sprawy, nie mającego podstaw prawnych, zaskarżona decyzja została wydana również bez podstawy prawnej, z czego wywiedziono powinność Sądu pierwszej instancji stwierdzenia nieważności tej decyzji. Argumentację dla poparcia tego zarzutu pogłębiono w piśmie procesowym skarżącej z dnia 2 grudnia 2016 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić się należy ze stanowiskiem skargi kasacyjnej tylko o tyle, że w sprawie miało miejsce wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, jednakże uchybienie tym przepisom nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 174 pkt 2 ppsa. Wspomniane decyzje, o czym była mowa, dotyczyły wyłącznie kwestii interesu prawnego skarżącej do wszczęcia postępowania o unieważnienie spornego patentu. Na dzień wydania przez Urząd Patentowy decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wspomniany interes prawny skarżącej nie był już w sprawie kwestionowany. Toteż, aczkolwiek niewłaściwy tryb wspomnianego, bezprzedmiotowego już postępowania, nie powinien rzutować na legalność merytorycznej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...], a tym samym stanowić podstawę dla stwierdzenia nieważności tej decyzji, stosownie do przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W świetle piśmiennictwa i orzecznictwa rażące naruszenie prawa, o którym mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Takiego zaś stopnia naruszenia prawa nie można dopatrzyć się w zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji w wyroku zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną. Ponadto, co ubocznie należy zauważyć, podzielenie stanowiska skargi kasacyjnej miałoby skutek blokujący wszczęte przez skarżącą postępowanie w sprawie unieważnienia omawianego patentu, co trudno byłoby zaakceptować. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej najdalej idącym, zasługującym na uwzględnienie, jest zarzut naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 ppsa przez brak odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze, i przyjmowanie za prawidłowe, bez bliższego uzasadnienia, stanowiska organu zajętego w zaskarżonej decyzji. W myśl przepisu art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W świetle stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym treść uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie ewentualnej kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Motywy wyroku mają przekonać o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno, jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną, jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, które jest kontrolowane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2016 r., II OSK 3284/14; LEX nr 2169116). W orzecznictwie podkreśla się również obowiązek szczegółowego uzasadnienia przez sąd swego stanowiska, gdy podziela on ocenę prawną dokonaną przez organ, nie zgadzając się z argumentami strony skarżącej. W takiej sytuacji zasadniczo konieczne jest odniesienie się do wszystkich istotnych argumentów skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2017 r. II GSK 771/15; LEX nr 2237801). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, z czym zgodzić się należy ze skargą kasacyjną, nie odpowiada powyższym wymogom, uniemożliwiając tym samym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, a także decyzji Urzędu Patentowego. Pomimo zawartych w skardze zarzutów, kwestionujących ustalenia Urzędu Patentowego, które w ocenie skarżącej są istotne dla wyniku sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, bez bliższego uzasadnienia, nie odniesiono się do tych zarzutów. Również, z czym zgodzić się należy ze skargą kasacyjną, Sąd pierwszej instancji ograniczał się do powtarzania przyjętych przez organ ustaleń faktycznych istotnych dla wyniku sprawy, niekiedy czyniąc to bezkrytycznie. Rażącym przykładem było przyjęcie za Urzędem Patentowym, że fotografie załączone do oświadczeń przedłożonych przy piśmie skarżącej z dnia 7 października 2011 r. nie były uwierzytelnione, co według organu i Sądu pierwszej instancji uniemożliwia ich uznanie za dowód, bez sprawdzenia tych fotografii, podczas gdy w rzeczywistości fotografie te były uwierzytelnione. Z powyższych względów, uwzględniając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (art. 185 ppsa). Rozpoznając ponownie sprawę należy przede wszystkim odnieść się do zarzutów zawartych w skardze i pod tym kątem dokonać kontroli zaskarżonej decyzji, mając jednakże na uwadze, iż w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa, uwzględnienie skargi kasacyjnej uzasadnia jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa.