VII SA/Wa 2926/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki, sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego L. S. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - dalej "GINB", decyzją z dnia [...] października 2015 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania L. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznym kanałem rusztowym, silosu przejazdowego na kiszonkę wraz z dwoma zbiornikami na odcieki oraz zbiornika na ścieki sanitarne, zlokalizowanych na działce o nr geod. [...], położonej w miejscowości G., gm. G. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej "kpa". 2. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 28 kpa, GINB wyjaśnił pojęcia interesu prawnego oraz faktycznego, zaś odnosząc się do art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) przytoczył definicję obszaru oddziaływania obiektu i wskazał strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Dalej organ wskazał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. została wydana wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1888/14, uchylającego postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. odmawiające wszczęcia na wniosek L. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] oraz uchylającego ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. W wyroku z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1888/14, WSA w Warszawie wskazał, że "w niniejszej sprawie spór sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, kiedy z uwagi na brak interesu prawnego po stronie wnoszącego podanie organ może odmówić wszczęcia postępowania, obecnie na podstawie art. 61a k.p.a., a w jakiej sytuacji konieczne jest dokonanie tej oceny już po wszczęciu postępowania", a "okoliczności sprawy uzasadniają (...) przy ponownym rozpoznaniu sprawy wszczęcie postępowania nieważnościowego i zbadanie czy stronie przysługuje przymiot strony w ramach postępowania nieważnościowego (...). W przypadku ustalenia po wszczęciu postępowania nieważnościowego, iż skarżący nie posiada przymiotu strony organ winien rozważyć zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a.". Jak wynika z akt sprawy, L. S. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Skarżący swój interes prawny w kwestionowaniu kontrolowanego pozwolenia budowlanego wywodzi z faktu bycia właścicielem działki o nr geod. [...], położonej w miejscowości G. (akt notarialny z dnia [...] sierpnia 1994 r., Repertorium [...] Nr [...]). Działka o nr geod. [...], położona w miejscowości G., graniczy z działką inwestycyjną o nr geod. [...]. Natomiast zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądowo-administracyjnego (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 588/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 940/09), jak i poglądem nauki prawa (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007, s. 326), sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił, że sporna inwestycja obejmuje budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznym kanałem rusztowym, silosu przejazdowego na kiszonkę wraz z dwoma zbiornikami na odcieki oraz zbiornika na ścieki sanitarne, zlokalizowanych na działce o nr geod. [...], położonej w miejscowości G., gm. G. Z analizy dokumentacji projektowej wynika, że sporny budynek inwentarski o wysokości w kalenicy 8,10 m (zob. rys. nr 05, przekrój A- A) został usytuowany w odległości ok. 40 m od zaznaczonej na projekcie granicy opracowania (zob. Projekt zagospodarowania terenu, mapa w skali 1:500). Wymaga podkreślenia, że z uwagi na powierzchnię działki inwestycyjnej, projekt zagospodarowania terenu obejmuje jedynie jej fragment oznaczony na projekcie zagospodarowania linią przerywaną - "granice opracowania" i nie uwzględnia części działki graniczącej bezpośrednio z działką skarżącego. W ocenie GINB, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, mając na uwadze w szczególności jej przedmiot, nie obejmuje swym zakresem działki wnioskodawcy. W szczególności, nieruchomość należąca do L. S. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 12 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. (odległość budynku inwentarskiego od granicy z sąsiednią działką budowlaną). Ponadto projektowana inwestycja z uwagi na jej gabaryty jak i usytuowanie nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o nr geod. [...]. Powyższą kwestię normuje wyczerpująco § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) stanowiący, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: (1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, (2) zostały zachowane wymagania, o których w § 57 i 60. Mając na uwadze treść przywołanego unormowania organ stwierdził, że wysokość projektowanego obiektu, tj. 8,10 m, oraz wskazana wyżej odległość dzieląca go od zaznaczonej na projekcie granicy opracowania, tj. ok. 40 m, sprawiają, że działka o nr geod. [...], z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. L. S. może bowiem bez przeszkód wybudować na należącej doń nieruchomości budynek z otworami okiennymi skierowanymi w stronę działki o nr ew. [...] w najmniejszej odległości od granicy dopuszczalnej przez przepisy prawa, tj. 4,00 m. Odległość dzieląca taki budynek od budynku projektowanego na działce o nr geod. [...] wynosiłaby ok. 44 m, byłaby więc większa, aniżeli wysokość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt a rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 36 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, stanowiącego, że w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległość zbiorników bezodpływowych od granicy działki sąsiedniej powinna wynosić co najmniej 2 m. Z analizy akt sprawy wynika natomiast, że odległość dzieląca zbiornik na ścieki o pojemności 10 m³ od zaznaczonej na projekcie granicy opracowania wynosi ok. 33,5 m. Organ również zauważył, że sporna inwestycja nie niesie ze sobą jakichkolwiek ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu nieruchomości należącej do L. S., które wynikałyby z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 81). W szczególności działka L. S. o nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 6 ust. 4 pkt 3 ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. (odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych, powinny wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej) oraz § 8a ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. (odległość silosów na kiszonki powinna wynosić co najmniej 5 m od granicy działki sąsiedniej). Jak wynika bowiem z analizy akt sprawy odległość projektowanych zbiorników na soki kiszonkowe, wewnętrznego kanału rusztowego (zamkniętego zbiornika na gnojownicę) oraz silosu na kiszonkę od zaznaczonej na projekcie granicy opracowania wynosi odpowiednio: ok. 35,5 m (zbiorniki na soki kiszonkowe), ok. 40 m (wewnętrzny kanał rusztowy) oraz ponad 40,5 m (silos na kiszonkę). Z uwagi na powyższe GINB stwierdził, że nieruchomość należąca do L. .porne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki o nr geod. [...] należącej do L. S., który może bez przeszkód zagospodarować działkę będącą jego własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania, w szczególności unormowany przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto GINB wskazał, że źródłem interesu prawnego L. S. nie może być również podnoszony w piśmie stanowiącym sprecyzowanie wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę zarzut, że "obora 75 DJP (...) to będzie kombinat smrodu i przecieku fekali". Zdaniem organu może to świadczyć co najwyżej o posiadaniu przez skarżącego interesu faktycznego. Organ wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowano "odprowadzanie ścieków komunalnych do projektowanego szczelnego zbiornika zlokalizowanego w pobliżu projektowanego budynku i wywożone okresowo do czyszczalni ścieków", natomiast "odchody zwierzęce z budynków zbierane w kanałach pod budynkiem i wywożone na pola własne w okresie wiosenno-jesiennym", zaś "wody opadowe odprowadzone na teren działki własnej". Organ stwierdził również, że w związku z faktem, że inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego, działka o nr geod. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a tym samym L. S. nie jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], tak więc, zdaniem organu, skoro L. S. nie jest stroną postępowania, to postępowanie wszczęte na jego wniosek należy umorzyć. 3. Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. S. i domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., ponadto wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przede wszystkim wskazał na utrudnienia związane z funkcjonowaniem budynku inwentarskiego w miejscowości G., o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił organowi powołanie się na błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia ("Przedstawione art. prawne nie mają odniesienia do wybudowanej wielkopowierzchniowej, wielkotowarowej obory jak w tym konkretnym przypadku") oraz zarzucił organowi bezczynność lub zaniechanie czynności służbowych. W skardze podniesiono także, że będąca przedmiotem rozstrzygnięcia inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi w istocie samowolę budowlaną i powoduje u skarżącego uciążliwości zapachowe. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W opinii GINB skarga stanowi polemikę ze stanowiskiem zajętym w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na jego treść. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę za zasadną. 6. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznym kanałem rusztowym, silosu przejazdowego na kiszonkę wraz z dwoma zbiornikami na odcieki oraz zbiornika na ścieki sanitarne, zlokalizowanych na działce o nr geod. [...], położonej w miejscowości G., i umorzył postępowanie organu I instancji. 7. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepis ten ma charakter zasady ogólnej prawa budowlanego - świadczy o tym zarówno jego usytuowanie w przepisach ogólnych, jak i zdanie wstępne ust. 1, odnoszące się do całości problematyki regulowanej prawem budowlanym. Z przepisu tego wynika, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz jedynie uzasadnione, czyli kwalifikowane interesy osób trzecich. Nie chodzi tu bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r. II OSK 643/05, LEX nr 198341). Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu interesu osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 września 2015 r. II OSK 182/14, LEX nr 1987067). W celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy Prawo budowlane, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia z dnia 24 lutego 2012 r. II OSK 2380/10, LEX nr 1145591. Odnosząc się zatem do uzasadnionych interesów osób trzecich stwierdzić należy, że wprawdzie sprzeciw właściciela sąsiedniej nieruchomości nie może blokować planów inwestycyjnych osoby, która legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednakże wzniesienie danego obiektu budowlanego podlega rygorom techniczno-budowlanym, i nie może powodować pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Z akt sprawy wynika, że decyzja zatwierdzająca projekt budowany dotyczyła budynku inwentarskiego – na 150 DJP. Wspomniał o tym organ pierwszej instancji – Wojewoda [...] odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] – zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z wewnętrznym kanałem rusztowym, silosu przejazdowego na kiszonkę wraz z dwoma zbiornikami na odcieki, zbiornika na ścieki sanitarne zlokalizowanych na działce nr [...] we wsi G., jednakże GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tej kwestii nie rozważał. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB stwierdził, że okoliczności podnoszone w piśmie stanowiącym sprecyzowanie wniosku L. S. o stwierdzenie nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę, w tym twierdzenia skarżącego dotyczące obory na 75 DJP, mogą co najwyżej świadczyć o posiadaniu przez skarżącego interesu faktycznego, ale nie interesu prawnego. Tej istotnej w sprawie okoliczności – czy kwestionowane przedsięwzięcie dotyczyło inwestycji na 75 DJP czy na 150 DJP – w zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty K. wynika, że inwestycja została zlokalizowana zgodnie z wymogami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2013 r. i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydanych przez Wójta Gminy G., ostatecznych na dzień wydania pozwolenia na budowę, w której organ ten stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. na wniosek L. S. stwierdziło nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydanej przez Wójta Gminy G., jednakże organ ten - Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. ponownie stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2015 r. Powyższe oznacza, że skoro została stwierdzona nieważność decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, to w chwili zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] października 2013 r. – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ dokładnie analizował odległości kwestionowanego przedsięwzięcia stosownie do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawnych, zarówno w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim, jakim powinny odpowiadać budowlane rolnicze i ich usytuowanie. Rozważania te można by było uznać za wystarczające, gdyby sprawa dotyczyła np. domu jednorodzinnego czy budowli rolniczych, których dotyczy rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., ale rozważań tych nie można uznać za wystarczające w sprawie niniejszej - w zakresie budynku inwentarskiego o powierzchni zabudowy 1476 m² - na 150 DJP, czyli, jak stwierdził skarżący "wielkopowierzchniowej, wielkotowarowej obory". Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) wydanego na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wynika bowiem - § 3 ust. 1 pkt 102, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP); zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 51 – do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się – chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP). Podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę także funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych charakterystycznych cech oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu. Obszaru tego nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie nie będzie można uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego innych podmiotów, jako stron postępowania poza inwestorem nie oznacza przecież, że niemożliwe będzie uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu i tym samym dojdzie do ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r. II OSK 332/12 publ.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, w tym przywołane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które niniejszy skład orzekający podziela w zupełności, stwierdzić należy, że organ nie rozważył interesu prawnego skarżącego w sposób przekonujący i nie budzący wątpliwości, zwłaszcza w kontekście rozmiarów przedsięwzięcia, którego dotyczyła kwestionowana decyzja Starosty K. z dnia [...] października 2013 r., jak również w kontekście przepisów dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. 8. Zdaniem Sądu, sprawa nie została należycie wyjaśniona, organ naruszył art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 9. Rozpatrując sprawę ponownie, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi. 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.