II GZ 1291/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Daniela F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1605/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Daniela F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 września 2016 r. odmówił Danielowi F. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sprawie ze skargi Daniela F. na tą decyzję. W skardze do WSA w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2016 r. wymierzającą Danielowi F. (dalej: "Skarżący") karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 60.000 zł., zawarł on wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem Skarżącego wyegzekwowanie decyzji spowodowałoby zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez niego jedynego źródła utrzymania. Tym samym nawet późniejsze korzystne orzeczenie sądowe nie zdołałoby przywrócić stanu sprzed wykonania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji, powołując się na treść przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", wskazał, że sama wysokość kary pieniężnej, w niniejszej sprawie 60.000,00 zł, nie może być jedyną przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Kwota ta nie może być oceniania w oderwaniu od wielkości prowadzonej działalności, która wobec braku przedłożenia przez Skarżącego jakichkolwiek dokumentów, nie jest znana. Brak udokumentowania aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania decyzji uniemożliwiło Sądowi I instancji określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym ewentualne udzielenie ochrony tymczasowej. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji pomimo, iż podniósł on we wniesionej skardze istotne okoliczności przemawiające za jej wstrzymaniem. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał, że jego kapitał własny nie pokryje nałożonych kar, co w konsekwencji doprowadzi do upadłości prowadzonej przez niego działalności. Powołał się na fakt, iż sama utrata płynności finansowej skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący dołączył do zażalenia zaświadczenie o wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych, z którego wynika, iż za 2015 r. wykazał on 0 zł. dochodu oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. oświadczając jednocześnie, iż możliwość ich przedłożenia zaistniała dopiero na etapie wnoszenia przedmiotowego zażalenia. Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Należy podkreślić, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania, iż przesłanki ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., rzeczywiście wystąpiły, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Złożenie wniosku nie oznacza bowiem automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania aktu istotnie trudne do odwrócenia. Zauważyć należy, że wykonanie każdego aktu pociąga za sobą określone konsekwencje, zaś jego uchylenie powoduje, że wykonanie aktu okazuje się zbędne. Istotą ochrony tymczasowej jest jednak przeciwdziałanie takim skutkom wydanego aktu, które byłyby trudne do naprawienia pomimo przywrócenia stanu sprzed jego wydania. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Uzasadnienie wniosku nie jest bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega uzupełnieniu, poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 61, teza 11 oraz postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt I OZ 848/13 oraz z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt I OZ 744/14). Wobec powyższego zauważyć należy, że skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał w sposób wystarczający istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy raz jeszcze podkreślić, że skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 oraz B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 244). Tymczasem skarżący, oprócz ogólnego stwierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, z uwagi na okoliczność, iż kapitał własny nie pokryje nałożonych na niego kar pieniężnych, jak również ogólnikowe twierdzenia, że utrata płynności finansowej spowoduje niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, co doprowadzi do jego upadłości, nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby powyższe potwierdzić. Załączone do zażalenia dokumenty w postaci zaświadczenia o wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. również, wobec wysokiego stopnia ogólności zawartych w tym zażaleniu twierdzeń, jak również w zestawieniu z informacjami znajdującymi się w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, nie zmieniają oceny wniosku Skarżącego dokonanej przez Sąd I instancji. Sąd ten prawidłowo wskazał, że sama wysokość kary nie może być oceniana w oderwaniu od wielkości prowadzonej działalności. I tak, wobec braku informacji dotyczących rozmiarów faktycznie prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej ocena wpływu zapłaty kary pieniężnej w wysokości 60.000 zł na tą działalność jest niemożliwa. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.