III SA/Wa 2346/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 15 kwietnia 2015 r. nr IPPP1/4512-70/15-4/KC w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Minister Finansów, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Minister" lub "MF"), pismem z 15 kwietnia 2015 r. udzielił B. Sp. z o. o. z siedzibą w Z. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca" lub "Spółka") pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie dotyczącej możliwości skorzystania przez Spółkę z prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku od towarów i usług (VAT) od zakupów związanych z samochodami osobowymi. We wniosku Spółka powołała przepisy art. 86 ust. 1 i 2 w związku z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Minister Finansów wydając zaskarżony akt powołał się także na przepisy art. 14b § 1 i 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). 2. Przebieg postępowania podatkowego. 2.1. We wniosku skarżąca przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie importu i dystrybucji części zamiennych do pojazdów użytkowych produkcji zachodniej. W prowadzeniu działalności niezbędne jest korzystanie przez pracowników Spółki z samochodów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (pojazdy samochodowe w rozumieniu art. 2 pkt 34 ustawy o VAT). Planuje pozyskanie samochodów od podmiotu trzeciego w drodze zawarcia umowy najmu ze spółką z o. o. (dalej "Wynajmujący"), będącą posiadaczem floty samochodów odpowiadających wymogom Skarżącej. Wynajęte samochody Spółka udostępni swoim pracownikom, którzy będą korzystali z nich zarówno przy wykonywaniu obowiązków służbowych w czasie pracy, jak i w swoim czasie wolnym od pracy (m. in. w czasie dojazdu do pracy i powrotu do domu, w weekendy, w trakcie urlopu) na podstawie umowy najmu samochodu zawartej pomiędzy Wnioskodawcą (jako wynajmującym) a danym pracownikiem (jako najemcą). Umowa przewiduje oddanie przez Spółkę pracownikowi samochodu do używania w czasie wolnym pracownika za miesięcznym czynszem najmu w wysokości 250 zł brutto albo 400 zł brutto, w zależności od pojemności silnika samochodu (zgodnie z 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Pracownik dysponujący samochodem będzie zobowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu samochodu, o której jest mowa w art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, czyli do zapisywania każdego wykorzystania samochodu w czasie jego pracy dla Spółki (art. 86a ust. 7). Spółka w ciągu 7 dni od dnia zawarcia umowy najmu samochodów z ich Wynajmującym złoży naczelnikowi urzędu skarbowego informację na formularzu VAT-26. Uzupełniając na wezwanie organu swój wniosek Spółka dodatkowo wyjaśniła, że samochody będą samochodami osobowymi; nie będą to pojazdy, o których jest mowa w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT; nie będą to pojazdy inne niż wymienione w pkt 1-5, o podanych w wezwaniu liczbie siedzeń i ładownościach; Wnioskodawca umożliwi pracownikom możliwość korzystania z pojazdów do użytku prywatnego, a to w ramach wypełniania przez Spółkę jego obowiązków umownych jako wynajmującego wobec pracownika (najemcy); pojazdy będą w godzinach pracy korzystały z miejsc postojowych na nieruchomości będące własnością Wnioskodawcy, po godzinach pracy będą garażowane w miejscach zamieszkania pracowników; nie jest obecnie planowane wprowadzenie systemu elektronicznego nadzoru nad używaniem pojazdów; pracownicy nie będą zobowiązani do zostawiania pojazdów po godzinach pracy na parkingu na nieruchomości będącej własnością Spółki, gdyż uniemożliwiałoby to wywiązywanie się z ciążących na niej (jako wynajmującej) zobowiązań umownych; zgodnie z przepisami Kodeksu pracy pracownicy wykonują swoje obowiązki służbowe w ustalonych godzinach pracy w ramach dobowej normy czasu pracy, co nie wyklucza pracy w nadgodzinach (zgodnie z Kodeksem pracy) w przypadku wystąpienia takiej konieczności; Spółka zamierza określić wysokość czynszu najmu zgodnie ze stawkami ustawowymi określonymi w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w przypadku użytkowania przez Wnioskodawcę pojazdów samochodowych w sposób przedstawiony w opisie przyszłego stanu faktycznego, tj.: 1) w działalności gospodarczej Wnioskodawcy i 2) przez pracowników Wnioskodawcy w ich czasie wolnym na podstawie umowy najmu zawartej przez nich z Wnioskodawcą, Wnioskodawca uprawniony będzie do odliczenia na podstawie art. 86 ust. 2 w związku z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT całej kwoty podatku naliczonego, wynikającej z otrzymanych przez Spółkę faktur dokumentujących wydatki związane z najętymi przez Wnioskodawcę pojazdami samochodowymi? Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca. Na tle przepisów art. 86 ust. 1 i 2, art. 86a, art. 86a ust. 3 – 12, art. 86a ust. 3 pkt 1, ust. 4 i 7 ustawy o VAT, Spółka wywiodła, że użytkowanie przez nią samochodów na podstawie umowy najmu w sposób przedstawiony w opisie stanu faktycznego pozwala na pełne odliczenie podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane z tymi samochodami, które będą używane przez Wnioskodawcę wyłącznie do działalności gospodarczej: - w czasie pracy pracowników Spółki korzystających z samochodów do jej działalności gospodarczej polegającej na imporcie i dystrybucji części zamiennych do pojazdów użytkowych produkcji zachodniej; - w czasie wolnym pracowników Spółki do jej działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu samochodów za wynagrodzeniem. Fakt wykorzystywania samochodów wyłącznie do działalności gospodarczej Spółki będzie potwierdzony ewidencjami przebiegu samochodów, dokumentującymi ich wykorzystanie w czasie pracy przez pracowników Wnioskodawcy. Spółka zauważyła, że w jej ocenie brak jest podstaw prawnych do ujmowania w ewidencji przebiegu pojazdu jego wykorzystania w ramach umowy najmu pomiędzy Wnioskodawcą a jego pracownikiem. 2.2. Minister Finansów stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe. W ramach wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 2 pkt 34, art. 86a ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, 3, 4 i 5 pkt 1 lit. c), a także art. 86a ust. 12 i 15 ustawy o VAT oraz art. 12 ust. 1 – 2 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 312; zwanej dalej "ustawą nowelizującą") wywiódł, że zasadą jest, iż w przypadku nabycia pojazdów samochodowych kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy stanowi 50% kwoty podatku. Zgodnie z regulacjami obowiązującymi od 1 kwietnia 2014 r., podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku "mieszanego", tj. zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak i do celów niezwiązanych z tą działalnością. W ramach wyjątku od tej zasady odliczenie pełne, tj. w wysokości 100%, przysługuje np. w odniesieniu do wydatków związanych z pojazdami wykorzystywanymi przez podatnika wyłącznie do działalności gospodarczej. Przykładowo w przypadku, gdy sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez podatnika zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu został wyłączony m. in. w przypadku pojazdów samochodowych przeznaczonych wyłącznie do oddania w odpłatne używanie na podstawie umów najmu, dzierżawy czy leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze - jeżeli, to oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika. Użycie wyrazu "wyłącznie" wskazuje, że zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji nie obejmuje sytuacji, gdy pojazdy są wykorzystywane - choćby przejściowo - do innych celów, niż np. Najem. Zatem w odniesieniu do pojazdu, który np. jest przeznaczony do wynajęcia, ale przed jego dokonaniem jest użytkowany przez podatnika, nie może być zastosowane zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji. Zdaniem Ministra, sformułowanie "przedmiot działalności podatnika" zestawione z pozostałą częścią zdania w brzmieniu "odsprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze", nie oznacza przedmiotu działalności w sensie generalnym, lecz w kontekście zadysponowania konkretnym samochodem w ściśle określony sposób. Mówiąc o przedmiocie działalności podatnika, przepis ten wiąże go jednocześnie z odprzedażą, bądź wynajmem konkretnych samochodów poprzez użycie wyrazu "tych", przy czym ich odprzedaż lub najem jest jedyną okolicznością wymienioną w tym przepisie, która uzasadnia jego zastosowanie. W świetle przepisów art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) w związku z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, stanowisko Spółki uznał zatem nieprawidłowe. Wyjaśnił, że dla celów pełnego odliczania VAT fakt wykorzystywania pojazdu wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych. W celu dokonania pełnego odliczenia VAT muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tego pojazdu przez podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach jego używania, wyklucza użycie go do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu. Przy czym użytek prywatny należy postrzegać w kategoriach potencjalnej a nie faktycznej możliwości użycia samochodu do celów prywatnych. Zdaniem Ministra, przedstawione przez Spółkę procedury (wynajęte samochody będą wykorzystywane przez jego pracowników również w swoim czasie wolnym od pracy, np. w czasie dojazdu do pracy i powrotu z niej do domu, w weekendy, czy w trakcie urlopu), nie wykluczają użycia samochodu osobowego przez pracownika do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż możliwe jest wykorzystanie samochodu do celów prywatnych. Zarówno używanie samochodów przez pracowników do świadczenia pracy na rzecz Wnioskodawcy, jak i wynajem samochodów, stanowią niewątpliwie wykorzystywanie pojazdów do działalności gospodarczej. Jednak aby Wnioskodawca mógł skorzystać z prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodów i kosztami ich użytkowania, powinien ww. samochody np. oddawać wyłącznie w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, bez prawa wykorzystywania ich w inny sposób przez pracowników w prowadzonej działalności. Tymczasem taka sytuacja nie będzie miała miejsca w przypadku Wnioskodawcy, który jak przedstawił, nie wyklucza możliwości wykorzystania samochodu do celów prywatnych. Ta sama osoba będzie użytkować samochód do celów służbowych i prywatnych. Wykorzystywanie samochodów przez pracowników w celu realizacji ich obowiązków służbowych oraz jednoczesne udostępnienie tych samych samochodów pracownikom do wykorzystania w celach prywatnych nie pozwala na stworzenie jasnych i przejrzystych zasad, z których wynikałby brak możliwości użycia samochodów do celów prywatnych w czasie wykorzystywania ich do wykonywania obowiązków służbowych. Z uwagi na to, że samochody są wykorzystywane do celów prywatnych pracowników, Wnioskodawca nie ma obiektywnych możliwości wyeliminowania ich użycia w takim celu również w czasie, kiedy powinny być wykorzystywane wyłącznie do wykonywania obowiązków na rzecz Spółki. Tym samym nie można się zgodzić z twierdzeniem Spółki, że samochody opisane we wniosku będą wykorzystywane wyłącznie w celach służbowych, ponieważ możliwe jest użycie tego samochodu przez pracowników do celów prywatnych na podstawie odpłatnej umowy najmu. Bez znaczenia jest, że będzie prowadzona dla tych samochodów ewidencja przebiegu pojazdu, ponieważ już z samego sposobu użytkowania tych pojazdów będzie wynikać użytek mieszany. Reasumując, skoro pracownicy będą odpłatnie korzystać z samochodów dla celów innych niż związane z wykonywaniem pracy, mimo tego, że osoby te będą zobowiązane do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu zgodnie z art. 86a ustawy, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z faktur dotyczących wydatków związanych z tymi samochodami, zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT. Spółce nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących zakupu paliwa do tych samochodów do 30 czerwca 2015 r., co wynika z treści art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw. 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") skargę na ww. interpretację Ministra Finansów. Wystąpiła o uchylenie zaskarżonego aktu, stawiając przy tym zarzuty naruszenia przepisów: - art. 15 ust. 2 ustawy o VAT poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż świadczenie przez Skarżącą na rzecz jej pracowników usług odpłatnego najmu samochodów osobowych nie stanowi działalności gospodarczej Skarżącej, jest natomiast rzekomo wykorzystywaniem przedmiotowych samochodów przez Skarżącą w celach prywatnych; - art. 86a ust. 3 pkt 1 lit a) ustawy o VAT poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że sformułowanie "działalność gospodarcza podatnika" oznacza "wykorzystywanie przez pracowników podatnika w celu realizacji ich obowiązków służbowych"; - art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż sposób użytkowania samochodów służbowych przedstawiony przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wyklucza możliwości wykorzystania przedmiotowych samochodowych przez Skarżącą w celach prywatnych. 3.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. 4.1. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że kontrola legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej dokonywana jest na tle stanu prawnego dotyczącego tych aktów w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., czyli przed dniem wejścia do porządku prawnego art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej także jako "uppsa"). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy możliwości odliczania w całości podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakupy towarów i usług związanych z wykorzystywaniem do działalności gospodarczej Spółki samochodów osobowych. Istota sporu sprowadza się jednak do oceny zasadności stanowiska Ministra Finansów, który przyjął, że Spółka nie nabędzie prawa do odliczenia podatku naliczonego w całości z faktur dokumentujących wydatki związane z wykorzystywaniem samochodów osobowych, gdyż będą one miały charakter "mieszany". Poprzez odpłatne wynajmowanie swoim pracownikom samochodów osobowych na ich prywatne potrzeby, Spółka nie będzie bowiem wykorzystywała wskazywanych we wniosku samochodów osobowych wyłącznie do działalności gospodarczej, lecz także na potrzeby prywatne. 4.2. Ramy materialnoprawne. Zgodnie z przepisami art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) w związku z ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, ograniczenie przewidziane w ust. 1, dotyczące odliczenia podatku naliczonego (50% zamiast 100%) z faktur otrzymanych przez podatnika, dokumentujących wydatki związane z pojazdami samochodowymi, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, nie znajduje zastosowania, jeżeli podatnik wykorzystuje pojazdy samochodowe wyłącznie do swojej działalności gospodarczej. Inaczej mówiąc, podatnik nabywa prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego na podstawie faktur VAT dokumentujących wydatki dotyczące nabycie towarów i usług związanych z pojazdami samochodowymi wykorzystywanymi wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. 5.1. Zdaniem Sądu, Minister Finansów bezpodstawnie przyjął, że zawarcie przez Spółkę z jej pracownikami odpłatnej umowy najmu samochodów osobowych oznacza, że samochody te nie będą wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej Spółki jako podatnika, o którym mowa w przepisach art. 86a ust. 3 i 4 ustawy o VAT. Obiektywnie rzecz biorąc, wykorzystywanie przez Spółkę posiadanych samochodów osobowych celem generowania przychodów (obrotów) z jej podstawowego zakresu działalności gospodarczej oraz z tytułu odpłatnego wynajmowania tych samochodów oznacza, że samochody wykorzystywane będą (są) wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Wbrew stanowisku Ministra Finansów, możliwość wykorzystywania samochodów osobowych przez pracowników Spółki, na ich potrzeby prywatne, ale na podstawie odpłatnej umowy najmu zawartej ze Spółką, nie oznacza, że to Spółka wykorzystywać będzie samochody na swojej potrzeby prywatne. W realiach niniejszej sprawy (na tle stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę w zdarzeniu przyszłym) za zasadne należy uznać stanowisko Spółki, że samochody osobowe zamierza wykorzystywać wyłącznie do swojej działalności gospodarczej, do której zalicza zarówno działalność podstawową, jak i dodatkową związaną z wynajmowaniem pojazdów samochodowych. 5.2. Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji nie wyjaśnił, który podmiot (Spółkę czy jej pracownika) uważa za podatnika, o którym mowa w art. 86a ust. 3a pkt 1 lit. a) i ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT. Z argumentacji Ministra Finansów wynika zdaniem Sądu błędny wniosek, że pod pojęciem "podatnika", w rozumieniu ww. przepisów, należy uznać zarówno Spółkę, jak i jej pracownika (pracowników). Bezpodstawnie przyjął, że w świetle odpłatnej umowy najmu samochodu osobowego wykorzystywanie tego samochodu przez najemcę (pracownika Spółki) na jego potrzeby prywatne stanowi przesłankę uzasadniającą zastosowanie wobec Spółki jako wynajmującego przepisu art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, czyli ograniczenie możliwości odliczenia w całości kwoty podatku naliczonego na podstawie udokumentowanych fakturami wydatków związanych z pojazdami samochodowymi. Pomimo prawidłowo zakreślonych ram prawnych rozpoznawanej sprawy nie wykazał, że sposób wykorzystywania tych pojazdów przez bliżej nieokreślonego podatnika (Spółkę lub jej pracownika) wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą Spółki. Za chybione Sąd uznał zatem stanowiska Ministra Finansów, który stwierdził, że "już z samego sposobu użytkowania tych pojazdów będzie wynikać użytek mieszany". Tym samym bezpodstawnie za nieistotną uznał okoliczność wskazywaną przez Spółkę, dotyczącą prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu dla wynajmowanych pracownikom samochodów osobowych. 6. W świetle przedstawionych wyżej rozważań za zasadniczo trafne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące wydania przez Ministra Finansów zaskarżonej interpretacji indywidualnej z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 2, a także art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, gdyż Minister Finansów wadliwie przyjął na tle zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Spółkę, że samochody nie będą wykorzystywane wyłącznie na potrzeby jej działalności gospodarczej, ale w celach "mieszanych". 7. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i przyjąć, że co do zasady wykorzystywanie przez Spółkę posiadanych samochodów osobowych wyłącznie na potrzeby dotyczące zasadniczego zakresu jej działalności gospodarczej i w celu odpłatnego wynajmowania tych samochodów jej pracownikom, umożliwia odliczenie w całości podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z tymi samochodami, zgodnie z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) i ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT. Odrębną kwestią jest ocena szczegółowości dokonywanych zapisów w ewidencji przebiegu pojazdu, nie tylko na potrzeby zasadniczego zakresu prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, ale również zapisów dotyczących sposobu wykorzystania pojazdów na podstawie umowy najmu przez pracowników Spółki. Odrębną kwestią jest również sposób ustalenia wysokości czynszu najmu samochodów osobowych. W tym zakresie stanowiska nie zajmował jednak Minister Finansów. Tym samym brak jest podstaw do dokonywania przez Sąd stosownych rozważań dotyczących tych kwestii. Poza jedną ogólną uwagą, związaną z prowadzeniem dokumentacji podatkowej w sposób na tyle szczegółowy, aby umożliwiał weryfikację założenia przyjętego przez Spółkę, dotyczącego wykorzystywania samochodów osobowych wyłącznie na potrzeby jej działalności gospodarczej, czyli w sposób wykluczający użycie pojazdu do celów niezwiązanych z zasadniczym oraz ubocznym (najem) zakresem działalności gospodarczej Spółki. 8. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 146 § 1 uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś na mocy przepisów art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 uppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego. Na łączną kwotę (440 zł, jak w punkcie 2 sentencji wyroku) przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego składają się 200 zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi oraz 240 zł tytułem zastępstwa procesowego. Z akt sprawy nie wynika, że Spółka uiściła opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa załączonego do skargi.