II SAB/Po 49/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność i przewlekłość Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] 2015 roku w terminie 14 (czternastu) dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego kwotę [...]zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. W dniu 8 grudnia 2015 r. do Urzędu Miasta i Gminy S. wpłynął drogą elektroniczną wniosek T. K. o umożliwienie wykonania w siedzibie Urzędu fotokopii "każdej dokumentacji dotyczącej realizowania przez Gminę S. >>Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy S. (...)<< - w tym uchwał Rady Miejskiej w S. w tym zakresie, za okres od początku 2010 oku do nadal" oraz "fotokopii każdej dokumentacji zawartej pomiędzy organem a innymi osobami lub podmiotami oraz organizacjami, dotyczącej realizowania przez Gminę S. >>Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy S. (...)<<, za okres od początku 2010 roku do nadal". Pismem z 15 grudnia 2015 r. Burmistrz Miasta wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania zakresu żądanej informacji publicznej i wskazania jakich konkretnie dokumentów dotyczy wniosek. Pismem z 23 grudnia 2015 r. T. K. wyjaśnił, iż jego wniosek z 8 grudnia 2015 r. dotyczy "każdych" czynności dotyczących realizowania przez organ "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy S. (...)" za okres od początku 2010 r. do nadal i udokumentowanych każdymi posiadanymi przez organ dokumentami z tego okresu. Burmistrz Miasta pismem z 4 stycznia 2016 r. wezwał T. K. do sprecyzowania zakresu żądanej informacji publicznej i wskazania jakich konkretnie dokumentów dotyczy żądanie oraz wskazanie, w jakim zakresie żądana informacja przetworzona jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Zdaniem organu tak szerokie określenie treści żądania prowadzi do uznania, iż informacja ma charakter informacji przetworzonej i wymaga przygotowania jej specjalnie dla wnioskodawcy, przy zaangażowaniu dużej ilości czasu i pracy. W odpowiedzi, pismem z 10 stycznia 2016 r. T. K. podtrzymał swoje twierdzenie, iż precyzyjnie określił treść swojego żądania, które dotyczy każdego dokumentu związanego z realizowaniem przez organ "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy S. (...)" w okresie od początku 2010 r. do nadal. Ponadto podniósł, iż w jego ocenie żądana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej. Jej udostępnienie nie wymaga podjęcia szczególnych czynności przez organ. Ponadto informacja ta dotyczy działania organu, a zatem jest istotna dla interesu osób prywatnych, jak też interesu społecznego. 20 stycznia 2016 r. Burmistrz Miasta wystosował pismo, którym wezwał T. K. do usunięcia w terminie 7 dnia braków podania z 23 grudnia 2016 r., poprzez wskazanie adresu zamieszkania. Odpowiadając, pismem z 22 stycznia 2016 r. T. K. podniósł, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej zawarł w piśmie z dnia 8 grudnia 2015 r. , a nie w piśmie z 23 grudnia 2015 r. Zatem wezwanie to jest niejasne. Ponadto brak jest podstawy prawnej do żądania wskazania adresu zamieszkania wnioskodawcy w sprawie dotyczącej udzielania informacji publicznej. Pismem z 27 kwietnia 2016 r., sprecyzowanym w piśmie z 9 sierpnia 2016 r., T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej. Skarżący podniósł, iż organ celowo i uporczywie uchyla się od udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Nie wydano także decyzji odmawiającej udzielania tej informacji, jak też nie wskazano powodów niedochowanie terminu do jej udzielenia. Odpowiadając na skargę Burmistrza Miasta wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż wezwanie w celu sprecyzowania zakresu żądanej informacji miało na celu zapobieżenie sytuacji, w której udostępniono by informację w zbyt szerokim lub w zbyt wąskim zakresie. Wezwanie to było również konieczne, gdyż wobec braku skonkretyzowanej informacji o żądanych dokumentach, nie można było również ustalić, czy ww. informacja publiczna stanowić będzie informację publiczną przetworzoną (m.in. ustalenie nakładów czasu i pracy pracowników w związku z koniecznością anonimizacji danych osób fizycznych adoptujących zwierzęta lub odbierających swoje psy; osób ubiegających się o dofinansowanie sterylizacji lub kastracji zwierząt, itp. - z uwagi na zapisy ustawy o ochronie danych osobowych). Wobec odmowy uściślenia żądnej informacji i wskazania szczególnie istotnego interesu organ uznał, iż koniecznym będzie wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W związku z powyższym niezbędnym stało się ustalenie adresu zamieszkania wnioskodawcy w celu doręczenia decyzji. Do decyzji wydawanej na podstawie art. 14 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznych stosuje się przepisy K.p.a. Tym samym decyzja ta powinna zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. zawierać oznaczenie strony lub stron, przy czym w przypadku osób fizycznych oznaczenie to obejmuje podanie danych personalnych wraz z adresem ich zamieszkania. Ustalono, iż osoba o danych osobowych: T. K. nie jest zameldowana na terenie Gminy S., jednocześnie posiadane przez organ dane nie są wystarczające do ustalenia adresu na terenie Polski, gdyż istnieje zbyt wiele osób o danych: T. K.. Dlatego też wezwano T. K. o podanie adresu zamieszkania w celu wydania decyzji. Skarżący nie udostępnił tej informacji. W tej sytuacji organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie w pełnym i możliwym zakresie podejmował wszystkie możliwe prawnie działania w celu realizacji wniosku. Obecny na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. pełnomocnik organu wskazał, iż wobec braku podania adresu zamieszkania przez skarżącego nie można było go skutecznie wezwać do uzupełnienia braków formalnych pisma, w tym do jego podpisania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej w dalszej części również: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji, względnie inny podmiot zobowiązany do określonego działania, miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, przez które akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Z uwagi na przedmiot niniejszej skargi wyjaśnić należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 2058 - dalej w skrócie: u.d.i.p.) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a zatem K.p.a. nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność i przewlekłe prowadzanie postępowania nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność jak i przewlekłe prowadzanie postępowania w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 - dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, że jej przedmiotem jest bezczynność i przewlekłość Burmistrza Miasta w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. W tym miejscu wskazać należy, iż bezczynność, jako forma przewlekłości, obejmuje swym zakresem również samą przewlekłość - zgodnie z zasadą a maiori ad minus (zob. postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 631/12, dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Wyjaśnić również należy, iż ze stanem przewlekłości postępowania mamy do czynienia wówczas, kiedy czynności organu można uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której organ działa opieszale lub tylko pozoruje działania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, wyd. 2, C.H.Beck, Warszawa 2013, str. 78). W sprawie poddanej sądowej kontroli działanie Burmistrza Miasta nie było opieszałe, ani tym bardziej pozorne, a zatem nie nosi ono znamion przewlekłości, co Sąd wyjaśni w dalszej części uzasadnienia. W oparciu o przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz katalog wymieniony w art. 6 tej ustawy stwierdzić należy, iż informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, iż żądane przez stronę skarżącą informacje stanowią informację publiczną, dotyczą bowiem realizacji przez Burmistrza Miasta zadań wynikających z przyjmowanych corocznie, na podstawie art. 11a ust. 1 i 2 w zw. art. 11 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności. Wiadomość o sposobie realizacji tych programów przez Burmistrza Miasta i Gminy, a więc podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., stanowić więc będzie informację publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 lit. c u.d.i.p. Zgodnie z tym ostatnim przepisem udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach. Przechodząc dalej zauważyć trzeba, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym przepisami prawa organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność jest zatem ustalenie, czy po stronie określonego organu administracji publicznej istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie, a więc zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p. – albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo w formie decyzji w razie odmowy jej udzielenia lub umorzenia postępowania. Podkreślenia wymaga jednakże, że ocena taka może zostać dokonana tylko wówczas, gdy do organu wpłynął lub został przedstawiony ustnie, wniosek z określonym żądaniem. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż wniosek T. K. z dnia 8 grudnia 2015 r. wpłynął do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej. Nie ulega wątpliwości, iż wniosek ten nie został przez skarżącego podpisany, w tym nie został opatrzony przez skarżącego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu. Nie został też złożony za pośrednictwem profilu zaufanego ePUAP. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że w u.d.i.p. brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Wniosek taki może zatem przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. W tym kontekście za wniosek pisemny uznać należy m.in. przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyte stosowne narzędzie informatyczne. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. Także cel u.d.i.p. oraz regulacja zawarta w jej art. 10 ust. 2, przewidująca że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, uzasadnia wywód, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi co do zasady jego braku formalnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08; z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1013/12; oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 166/12; w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 450/12 – dostępne jak wyżej). Wniosek spełniający powyżej wskazane wymogi wszczyna postępowanie w sprawie, jednakże na tym etapie w postępowaniu tym nie znajdują jeszcze zastosowania przepisy K.p.a. Wniosek ten jest zatem złożony skutecznie i wywołuje określone w u.d.i.p. skutki prawne, czyli powinien podlegać rozpatrzeniu. Na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne staje się jednakże wyróżnienie dwóch postępowań o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. Ważny przy tym jest fakt, czy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w ogóle zamierza informacji tej udzielić, czy w grę wchodzi informacja publiczna przetworzona, czy podmiot zobowiązany zamierza obciążyć wnioskodawcę kosztami jej udostępnienia oraz, czy w grę nie wchodzi odmowa udzielenia informacji. Ma to związek z formą zakończenia danego postępowania i przepisami, które znajdą wówczas zastosowanie. Jeżeli organ dysponuje żądaną informacją publiczną i zamierza ją udostępnić bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy K.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Sytuacja wygląda inaczej gdy: 1. udostępnienie informacji publicznej wiąże się z poniesieniem kosztów, gdzie wezwanie do ich uiszczenia, jako akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., do którego nie stosuje się bezpośrednio przepisów K.p.a. – regulujących m.in. formę wniosku, wymaga zindywidualizowania wnioskodawcy, a w konsekwencji jego pisemnego podpisu, bądź ewentualnie bezpiecznego podpisu elektronicznego czy skorzystania z profilu zaufania ePUAP. Wówczas z uwagi na potrzebę nałożenia na wnioskodawcę określonego obowiązku - zapłaty kosztów – wniosek nie może być anonimowy; 2. okazuje się, że informacja, której udostępnienia żąda wnioskodawca, ma charakter informacji publicznej przetworzonej, bowiem wówczas dodatkową kwestią wymagającą wykazania jest to, w jaki sposób udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego; 3. istnieją bezpośrednie powody do odmowy udzielenia informacji publicznej przez wzgląd na tajemnice ustawowo chronione. Wszystkie wskazane powyżej przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna – odmowna bądź o umorzeniu postępowania, bezwzględnie wymagają własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (art. 63 § 3 K.p.a.), bądź ewentualnie bezpiecznego podpisu elektronicznego lub potwierdzenia jego tożsamości za pośrednictwem profilu zaufania ePUAP (art. 63 § 3a K.p.a. w zw. z art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne), na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, którego brak winien zostać usunięty w postępowaniu naprawczym regulowanym w art. 64 § 2 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy K.p.a., co oznacza że K.p.a. znajduje zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r. o sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1002/09 oraz z dnia – dostępny jak wyżej). Na gruncie rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż organ w przypadku uznania, iż w sprawie nie występuje ustawowa przesłanka udzielenia informacji publicznej przetworzonej, tj. istnienie po stronie wnioskodawcy "szczególnie uzasadnionego interesu publicznego", powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia, opartą na przepisie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W decyzji tej organ powinien odnieść się do kwestii, czy przesłanka, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. istnieje, czy też nie i to niezależnie od tego czy wnioskodawca wskazał ten "szczególnie uzasadniony interes publiczny". Decyzję taką organ winien wydać także w sytuacji, gdy wnioskodawca nie odpowie na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej przetworzonej (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2011 o sygn. akt I OSK 402/11 oraz wyroki WSA w Warszawie z 5 lutego 2014 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 923/13 oraz z WSA w Gdańsku z 24 czerwca 2014 r. o sygn. akt II SAB/Gd 43/14 - dostępne jak wyżej). W przedmiotowej sprawie organ nie udzielił żądanej informacji, jak też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia z uwagi na jej przetworzony charakter oraz brak istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Niewątpliwie wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej było niemożliwe bez uprzedniego uzupełnienia braku formalnego wniosku z 8 grudnia 2015 r., polegającego na braku podpisu, niemniej z akt sprawy, ani wyjaśnień organu nie wynika, aby wezwał on wnioskodawcę do uzupełnienia tego braku w trybie art. 64 § 2 K.p.a Wezwania takiego nie zawiera w szczególności pismo organu z dnia 20 stycznia 2016 r. Brak było przy tym jakichkolwiek przeszkód do skierowania takiego wezwania w sposób określony w art. 391 § 1 K.p.a., w szczególności, że wnioskodawca w piśmie z dnia 8 grudnia 2015 r. wniósł o udzielenie odpowiedzi na jego wniosek w formie elektronicznej na wskazany adres e-mail, a więc wystąpił do organu administracji o doręczanie pism za pomocą środka komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422 oraz z 2015 r. poz. 1844), który to przepis wprost wskazuje, iż poczta elektroniczna stanowi prawem dopuszczony środek komunikacji elektronicznej. Zgodnie bowiem z 391 § 1 pkt 2 K.p.a. doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Tym samym zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż Burmistrza Miasta pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku T. K. z dnia 8 grudnia 2015 r., bowiem nie podjął wymaganych przepisami prawa czynności zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z przepisami u.d.i.p., to jest ani nie udzielił żadnej informacji w drodze czynności materialno-technicznej, ani też nie wezwał do uzupełnienia braku formalnego wniosku w związku z zamiarem wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Odnosząc się do uwag organu dotyczących odmowy wskazania przez skarżącego jego adresu zamieszkania, co uniemożliwia określenie strony oraz doręczenie tej decyzji, zauważyć należy, iż zgodnie z art. 107 § 1 oraz art. 109 § 1 K.p.a. decyzja administracyjna może być wydana w formie dokumentu elektronicznego (wymaga wówczas opatrzenia jej bezpiecznym podpisem elektronicznym) i może być doręczona za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Dla doręczenia decyzji administracyjnej nie jest zatem konieczne ustalenie adresu zamieszkania jej adresata. Odnośnie natomiast konieczności prawidłowego określenia oznaczenia strony decyzji administracyjnej, Sąd stoi na stanowisku, iż nie jest w tym celu konieczne wskazanie w decyzji adresu zamieszkania strony - osoby fizycznej. Oznaczenie strony lub stron wskazuje na podmioty praw lub obowiązków, a więc te, które nabyły prawa i obowiązki, lub dla których ona ich nie tworzy. Istotne jest wskazania takich danych, które pozwolą bez wątpienia zidentyfikować te podmioty. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy doręczenia w postępowaniu administracyjnym odbywają się za pomoc środków komunikacji elektronicznej wystarczającym dla oznaczenia strony w decyzji administracyjnej jest wskazanie jej adresu elektronicznego. Wymaga to jednak uprzedniego wskazania tego adresu przez stronę zgodnie z treści art. 391 K.p.a., a w przypadku wniesienia podania drogą elektroniczną, musi ono też spełniać wymogi określone w art. 63 § 3a pkt 1-3 K.p.a. W tym musi zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Dopiero bowiem w przypadku spełnienia tych wymogów (z art. 63 § 3a pkt 1-3 K.p.a.) możliwe będzie potwierdzenie tożsamości strony. Jak wskazano wyżej, z akt sprawy nie wynika, aby wniosek skarżącego z 8 grudnia 2015 r. spełniał wymogi określone w art. 63 § 3 lub 3a pkt 1 K.p.a., zatem dla wydania decyzji administracyjnej konieczne jest uprzednie wezwanie T. K., w trybie art. 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, czego organ nie uczynił i tym samym nie dokonał wszystkich czynności w celu załatwienia sprawy, i tym samym pozostaje w bezczynności. Wobec powyższego Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a jak w punkcie I sentencji wyroku, zobowiązując organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dnia od daty otrzymania prawomocnego wyroku. Termin ten jest wystarczający do wezwania strony, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do usunięcia braków formalnych wniosku i ewentualnego wydania decyzji, o ile organ nie uzna za zasadne udostępnić wnioskowanej informacji. Sąd stwierdził, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa lecz wynikała z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. i K.p.a. przez Burmistrza Miasta. Zaznaczyć należy, iż organ zareagował na wniosek strony w terminie 8 dni od daty jego wpłynięcia, a zaistniała bezczynność była spowodowana błędną oceną skutków prawnych braku odpowiedzi na wezwanie z 20 stycznia 2016 r. Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż poza oceną Sądu pozostawało w niniejszej sprawie, czy wstępują przesłanki do udzielenia lub odmowy udostępnienia informacji publicznej. Kwestia ta może być przedmiotem kontroli Sądu dopiero w przypadku wydania i zaskarżenia ewentualnej decyzji o odmowie udzielenia wnioskowanych informacji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.