II SA/Po 947/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania; oddala skargę Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Teatrowi [...] w G. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową i adaptacją wentylatorni na pomieszczenie użytkowe w budynku teatru , dz. nr [...], ark. [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu 5 maja 2015 r. W dniu 25 maja 2015 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek Pani M. G. reprezentowanej przez Pana T. Ś. o wznowienie postępowania administracyjnego, dotyczącego powyższej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazując że podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania stanowi fakt pozbawienia strony udziału w postępowaniu administracyjnym. We wniosku wskazano, że strona o wydanej decyzji dowiedziała się 22 kwietnia 2015r. Starosta postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. wznowił przedmiotowe postępowanie zakończone ostateczną decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. Jednocześnie w w.w. postanowieniu organ I instancji poinformował strony o możliwości zapoznania się aktami sprawy w ciągu 7 dni od daty otrzymania postanowienia. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Teatru przedstawiła opinię projektanta, z której wynika, iż cyt. "Cześć budynku teatru podlegająca przebudowie i adaptacji wentylatorni na pomieszczenia użytkowe położona jest stycznie do granicy działki sąsiedniej nr [...] i [...] po stronie południowo zachodniej oraz w odległości ok. 4.5-5,0 m od granicy z działką nr [...] po stronie północno-zachodniej. Niewątpliwie obszar oddziaływania planowanych robót obejmuje działki po stronie południowo zachodniej, bowiem część zabudowy podlegająca przebudowie znajduje się na granicy. Nie można tego samego powiedzieć o działce po stronie północno-zachodniej, bowiem część zabudowy podlegająca przebudowie znajduje się w odległości 4,5-5,0 m od tej granicy." Starosta decyzją z [...] czerwca 2015 r. (znak: [...]) umorzył wznowione postępowanie, zakończone ostateczną decyzją Starosty z [...] kwietnia 2015 r. o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową i adaptacją wentylatorni na pomieszczenie użytkowe w budynku teatru w G. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie w ustawowym terminie złożył fachowy pełnomocnik M. G. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji umarzającej postępowanie co do przyczyn wznowienia postępowania, mino że art. 151 § 1 k.p.a. nakazuje organowi wydanie decyzji uchylającej decyzję dotychczasową i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, bądź decyzji zawierającej odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, co powoduje że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 k.p.a., przez co należy stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. polegające na umorzeniu postępowania w sprawie bez wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, mimo że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe i organ na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. był zobowiązany przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnąć sprawę co do istoty, co powoduje że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powinna zostać stwierdzona jej nieważność, 3.art. 150 § 2 k.p.a. w zw, z art. 65 § 1 k.p.a. poprzez jego pominięcie przez organ i uznanie, że Starosta jest organem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a., podczas gdy to właśnie działanie Starosty - brak zawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie - było przyczyną wznowienia postępowania, więc to organ wyższego stopnia powinien wyznaczyć organ właściwy do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy, 4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozważenie materiału dowodowego sprawy oraz brak uzasadnienia prawnego decyzji, w tym w szczególności brak wyjaśnienia podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie W motywach uzasadniających przypomniano, że wniosek z 22 maja 2015 r. o wznowienie postępowania administracyjnego pełnomocnik oparł na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U, z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to jedna z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego następuje w drodze postanowienia, na podstawie którego właściwy w sprawie organ przeprowadza postępowanie co do przyczyny wznowienia oraz ustala w tym zakresie treść rozstrzygnięcia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparły jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § ł k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź bezsprzecznie nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. (termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o przedmiotowej decyzji) - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857). W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. W niniejszej sprawie organ I instancji słusznie doszedł do wniosku, że podanie o wznowienie złożono w wymaganym terminie i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. wznowił postępowanie. W konsekwencji należy ocenić czy Pani M. G., przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma więc osoba, której bezpośrednio to postępowanie dotyczy lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuacje, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Interes faktyczny nie tworzy legitymacji procesowej. Ustawodawca jednak w szeregu aktów prawnych zmodyfikował pojęcie strony na użytek konkretnego postępowania administracyjnego. Uczynił tak m.in. w art. 28 ust, 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. i może mieć zastosowanie, zgodnie z brzmieniem, wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 28 ust 2 Prawa budowlanego jest bardziej restrykcyjny i zawęża krąg podmiotów, mających przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, niż wynika to z art. 28 k.p.a. i chociażby z uwagi na to, nie może być wykładany w drodze wykładni rozszerzającej. Ustawodawca wprowadzając do tekstu art, 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane zwrot "obszar oddziaływania obiektu", odsyła wprost do definicji legalnej tego pojęcia zawartej w art. 3 pkt 20. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu, należ przez to rozumieć wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego teren na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, Z regulacji tej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcje, formę, konstrukcje projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza, to że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania. Zatem właściciele, użytkownicy wieczyści łub zarządcy nieruchomości znajdujący się w tak ustalonym obszarze oddziaływania obiektu, jako dysponujący tytułem prawnym do działek położonych w strefie tego oddziaływania, posiadają interes prawny i są - oprócz inwestora - stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1865/04). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt: II OSK 338/10: "nie jest zatem tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych". W tymże wyroku zauważono, że takie skutki powstania obiektu jak kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych. W ocenie organu odwoławczego, w świetle przywołanej definicji strony i definicji obszaru oddziaływania zapisanej w art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego do kręgu stron w zakończonym decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. postępowaniu administracyjnym nie należy zaliczyć Pani M. G. - współwłaścicielki nieruchomości położonej przy ul. C. w G. - nr ewidencyjny [...]. Działka ta bowiem, nie znajduje się w tak rozumianym obszarze oddziaływania. Uwzględniając cechy projektowanego obiektu budowlanego, przeznaczenie obiektu, sposób zagospodarowania terenu, treść zakazów i nakazów zawartych w przepisach odrębnych, stwierdzić należy, iż w badanej sprawie brak jest konkretnego przepisu prawa wskazującego na ograniczenie w swobodnym korzystaniu przez Panią M. G. z jej nieruchomości, mogące ewentualnie powstać w sąsiedztwie planowanej do realizacji inwestycji. Dalej podano, że przedmiotem inwestycji zatwierdzonej decyzją z [...] kwietnia 2015 r. jest przebudowa istniejących pomieszczeń wentylatorni w budynku teatru im. [...] w G. Przebudowa ta ma na celu adaptację wentylatorni na pomieszczenia użytkowe. Zaprojektowano bezpośrednie połączenie korytarza teatru i wentylatorni na poziomie 1 piętra. W wyniku przeprowadzonych prac na parterze powstanie magazyn kostiumów, a na I piętrze sala prób, okazjonalnie wykorzystywana jako sala konferencyjna. Ponadto podkreślić należy, że ta część budynku teatru, która będzie podlegała przebudowie, znajduje się w odległości 4,5-5,0 m od granicy działki o nr 11 stanowiącej współwłasność Pani M. G. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Przedmiotowa część budynku znajduje się w odległości większej niż 4m, natomiast przepisy § 13, 60 i 271-273 mówią o doświetlaniu, zacienianiu i warunkach pożarowych. W żadnym z tych przypadków nie zachodzi zmiana. Nie następuje ograniczenie nasłonecznienia, nie zachodzi zacienianie ani zmniejszenie odległości wymaganych przepisami w tym zakresie Realizacja inwestycji na sąsiadującej nieruchomości nie powoduje automatycznie, że działka sąsiednia będzie znajdować się w obszarze oddziaływania z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia stwierdzić należy, że działka o nr ewidencyjnym 11 nie jest w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. W związku z tak udokumentowanymi ustaleniami, w sprawie nie zachodzi przesłanka uchylenia decyzji, określana przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tego powodu Starosta mógł zakończyć sprawę decyzją o umorzeniu postępowania, ponieważ decyzja taka nie może być rozumiana również jako rozstrzygnięcie merytoryczne w rozumieniu art. 151 § 1 k.p.a. Jeżeli organ przedwcześnie wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną w wyniku, którego ustalił, że wniosek wniósł podmiot, któremu nie przysługuje prawo strony, to wówczas zobowiązany jest je zakończyć decyzją administracyjną w rozumieniu art. 151 k.p.a. Jak wskazuje praktyka sądowo- administracyjna (patrz m.in.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt: IV SA/Po 190/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 01 września 2010 r., sygn. akt: IV SA/Po 398/10, wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt: I OSK 1978/06, wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt: II OSK 1273/08) taką decyzją jest również decyzja o umorzeniu postępowania. Tym samym zarzuty podnoszone w pkt 1 i 2 odwołania są bezzasadne, i nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 150 § 2 k.p.a. w związku z 65 § 1 k.p.a. wyjaśnia się, że ,Jeżeli strona żąda wznowienia postępowania z tej przyczyny, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to organem właściwym do rozstrzygnięcia o tym żądaniu w myśl art. 150 § 2 k.p.a. jest organ wyższego stopnia tylko wówczas, gdy było to wynikiem zamierzonego działania organu prowadzącego poprzednie postępowanie w celu uniemożliwienia tej stronie wzięcia udziału w tym postępowaniu" (Komentarz aktualizowany do art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego, Małgorzata Jaśkowska). Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, stąd zarzut ten uznać należy za niezasadny. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że Odwołującej nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Nr [...] Starosty z [...] kwietnia 2015 r. Ponadto Starosta nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja posiada uzasadnienie prawne i faktyczne wskazujące na jakich przesłankach oparł się organ wydający decyzję, a ponadto niniejsza decyzji rozszerza te wyjaśnienia, czyniąc zadość wymogom ww. przepisów. Skargę do sądu złożyła M. G. i ponawiając zarzuty z odwołania wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym - zgodnie z § 2 tego artykułu - kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej lub w postanowieniu z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego właściwego na czas wydania decyzji lub postanowienia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosownie do treści art. 133 § 1 powołanej ustawy Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji organu II instancji. Kwestię wznowienia postępowania administracyjnego regulują przepisy rozdziału 12 Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 145 -151. Jest to instytucja procesowa dająca możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej zakończonej prawomocną decyzją administracyjną o ile zaskarżona decyzja dotknięta jest co najmniej jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie wznowienie postępowania administracyjnego nastąpiło na wniosek M. G. z dnia 22 maja2015 r. powołujących się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W takim przypadku, zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. w zakresie złożenia podania o wznowienie postępowania strona limitowana jest terminem miesięcznym liczonym od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Organ administracji przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy, obowiązany jest z urzędu badać zachowanie warunków formalnych, w tym zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. Ponieważ zachowanie miesięcznego terminu do złożenia wniosku nie budziło wątpliwości organ pierwszej instancji wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją. W tym miejscu należy wyjaśnić i przypomnieć, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowanie przebiega w dwóch fazach. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna fazę pierwszą tj. prowadzenie przez organ postępowania wstępnego w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W fazie tej organ bada wyłącznie ,czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Ponieważ wnioskodawczyni już we wniosku powołała przesłankę z art. 145 §1 pkt.4 kpa organ słusznie wydał postanowienie o wznowieniu. W drugiej fazie postępowania organ ma za zadanie ustalić czy przesłanki na które wnioskodawca się powołuje faktycznie występują. W okolicznościach niniejszej sprawy obowiązany był ustalić czy wnioskodawcy przysługiwałby przymiot strony postępowania zwykłego, a więc postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił i uzasadnił, że w istocie złożony wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony, a w takiej sytuacji prawidłowo należało umorzyć wznowione postępowanie w oparciu o przepis art. 105 kpa. Subiektywne przekonanie skarżącej, że powinna być stroną postępowania zwykłego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych jest nietrafne. Skarżąca jest zainteresowania tym postępowaniem bo w pobliżu ma swoją nieruchomość nie ma jednak interesu prawnego w postępowaniu zwykłym w rozumieniu przepisów prawa materialnego tj. art. 28 prawa budowlanego. Argumentacja organu drugiej instancji jest ze wszech miar trafna i wyczerpująca i nie wymaga dodatkowego uzupełnienia. Przytoczone orzecznictwo sądowoadministracyjne potwierdza trafność zastosowania instytucji umorzenia postępowania administracyjnego jeżeli w drugiej fazie postępowania wznowieniowego okaże się, że wniosek pochodził od osoby, która nie może legitymować się przymiotem strony. Reasumując zarzuty skargi nie mogą spowodować wzruszenia zaskarżonej decyzji ponieważ decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy. Skutkuje to koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi o czym sąd orzekł w wyroku.