I SA/Wr 1271/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 5 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za październik 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., S.S. (dalej: skarżący), zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wraz żoną utrzymują się wyłącznie ze świadczeń emerytalnych. Ponadto, nie posiada nieruchomości, oszczędności, lokat lub akcji. Jedynym majątkiem ruchomym jest samochód osobowy marki Skoda Fabia, który jest niezbędny małżonkom na dojazdy do lekarzy specjalistów i na rehabilitację, z uwagi na ich zły stan zdrowia. Podał, że w lipcu 2012 r. przeszedł zawał serca, ma objawy choroby wieńcowej, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę oraz w związku z jego problemami z kolanem, planowany jest zabieg ortopedyczny. Z kolei, żona skarżącego od 15 lat choruje na reumatoidalne zapalenie stawów, obciążona jest wadami serca i znajduje się pod kontrolą kardiologa, a od 3 lat choruje na chorobę tarczycową i nadciśnienie. W ocenie skarżącego, zajęcie samochodu oraz ograniczenie emerytur uniemożliwi korzystanie z opieki medycznej w niezbędnym zakresie i może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki, w tym zagrożenie dla zdrowia skarżącego i jego żony. Do wniosku załączono dokumentację medyczną potwierdzającą podane w uzasadnieniu wniosku schorzenia obojga małżonków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak jednak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy bowiem rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. II OZ 52/05). Zatem, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, skarżący podniósł, że z uwagi na opisany zły stan zdrowia, wdrożenie czynności egzekucyjnych w celu wyegzekwowania kwoty z tytułu odpowiedzialności podatkowej, uniemożliwi korzystanie z opieki medycznej w niezbędnym zakresie i może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki, w tym zagrożenie dla zdrowia skarżącego i jego żony. Oceniając argumentację przedstawioną we wniosku, z uwzględnieniem załączonej dokumentacji medycznej, stwierdzić należy, że nie daje ona podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Przede wszystkim wskazać trzeba, że skarżący nie przedłożył dokumentu informującego o wysokości pobieranego świadczenia emerytalnego. Nie jest też znana Sądowi wysokość emerytury żony skarżącego. To z kolei oznacza, że brak jest możliwości obiektywnej oceny co do skutków zajęcia części świadczenia. W tym miejscu podkreślić należy, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r. I FSK 450/09). W sytuacji braku informacji o aktualnej sytuacji finansowej skarżącego (i jego żony), nie sposób ocenić, czy zastosowanie środków egzekucyjnych w celu wykonania zaskarżonej decyzji, spowoduje tak daleko idące skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym bardziej, że obowiązujące przepisy w zakresie postępowania egzekucyjnego w administracji, przewidują ochronę zobowiązanego w postaci stosownych ograniczeń i zwolnień spod egzekucji. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych sprawy nie można zatem uznać, by skarżący wykazał, że zachodzą okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.