II SA/Wr 665/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi W.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nr [...] Wójt Gminy K.G., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 97 § 1 "ust." 4, art. 100 § 1, art. 101 § 1 oraz art. 123 kpa, postanowił: 1. zawiesić z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na działce nr 12/1 we wsi Cz., 2. wezwać wnioskodawcę W.D. do przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska we W., w terminie do dnia 15 lipca 2015 r., dokumentów wymienionych w postanowieniu znak [...] z dnia [...] r. nakładającym taki obowiązek, w celu stwierdzenia przez ten organ, czy istnieje dla wyżej wymienionego zamierzenia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 R.J. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wnioskiem z dnia 18 grudnia 2012 r. W.D. zostało wszczęte wyżej opisane postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Przywołując art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), organ zaznaczył, że objęta wnioskiem działka znajduje się w granicach obszaru Natura 2000 R.J. [...] oraz w granicach R. Parku Krajobrazowego. Wójt Gminy K.G. wskazał, że wnioskodawca określił powierzchnię przewidzianą do przekształcenia jako nieprzekraczającą 0,11 ha, co w myśl § 3 pkt 53 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji podniósł następnie, że w wyniku prowadzonego postępowania przygotowano projekt decyzji oraz wystąpiono o uzgodnienie wynikające z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.). Postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. odmówił uzgodnienia zamierzonego przedsięwzięcia w przedłożonym projekcie decyzji. Po rozpatrzeniu zażalenia W.D. postanowieniem z dnia [...] r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił w całości zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie uzgodnieniowe, z uwagi na dokonanie uzgodnienia po upływie ustawowego 21-dniowego terminu. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że powyższe rozstrzygnięcie nie przesądza o zgodności planowanej inwestycji z przepisami ochrony przyrody, a jedynie wskazuje na uzgodnienie projektu decyzji z powodu formalnego upływu 21-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, planowana inwestycja narusza przepisy ochrony przyrody, a Wójt Gminy K.G. powinien zadbać o zgodność ustalanych warunków zabudowy z przepisami z zakresu ochrony przyrody, w tym z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z dnia 11 lipca 2014 r. w sprawie ustanowienia planu założeń zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 R.J. [...] (Dz.Urz.Woj.D.. poz. [...]) oraz rozporządzeniem Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego (Dz.Urz.Woj.D.. Nr [...], poz. [...]). Wskazując na powyższe Wójt Gminy K.G. uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy niezbędne jest ustalenie, czy przedmiotowe zamierzenie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 R.J. [...]. Organ I instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zobowiązał W.D. do przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska we W. dokumentów wymienionych w postanowieniu znak [...] z dnia [...] r., w celu stwierdzenia przez ten organ, czy zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Wywodząc, że rozpatrzenie sprawy przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia zależne jest od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy miejscowo organ ochrony środowiska, co uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, Wójt Gminy K.G. orzekł jak wyżej. Zażalenie na to postanowienie złożyła W.D., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zdaniem skarżącej, zawieszenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa jest bezzasadne, bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., gdyż ten już "zagadnienie wstępne" rozstrzygnął w trybie postępowania uzgodnieniowego, o którym stanowi art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podkreśliła, że wraz z upływem 21-dniowego terminu uzgodnienie należy uznać za dokonane, a rozstrzygnięcia wydane przez organy ochrony środowiska po tym terminie nie mogą wiązać w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 96 ust. 1, art. 96 ust. 2 pkt 1, art. 96 ust. 3 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 97 § 1 pkt 4 kpa i podkreśliło, że warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego, które to pojęcie nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że jest to określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem tej kwestii proceduralnej a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Na poparcie swoich wywodów organ II instancji powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2274/10; wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 14/11, WSA w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 917/11, WSA w Krakowie z dnia 26 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 112/12). Zaznaczając, że w niniejszej sprawie W.D. wniosła do Wójta Gminy K.G. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że w toku postępowania organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. o uzgodnienie inwestycji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. odmówił uzgodnienia zamierzonego przedsięwzięcia w przedłożonym projekcie decyzji. Po rozpatrzeniu zażalenia W.D. postanowieniem z dnia [...] r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił w całości zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie uzgodnieniowe, z uwagi na dokonanie uzgodnienia po upływie ustawowego 21-dniowego terminu. W ocenie składającej zażalenie, obecnie brak jest podstaw do ponownego występowania do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, gdyż tryb postępowania przed tym organem został już wyczerpany. Polemizując z powyższym stanowiskiem organ II instancji przywołał art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 96 ust. 1 i art. 96 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W opinii Kolegium, w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie powziął wątpliwość czy planowana inwestycja ze względu na jej położenie w granicach obszaru Natura 2000 "R.J." [...] oraz w granicach R. Parku Krajobrazowego może potencjalnie znacząco oddziaływać na ten obszar. Wątpliwości te wynikły na tle postanowienia z dnia [...] r., którym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska co prawda uchylił postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o odmowie uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, ale uczynił to jedynie z uwagi na przekroczenie przez organ ustawowego 21-dniowego terminu. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, nie oznacza to, że planowana inwestycja nie wpływa na środowisko i obszary objęte ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że obecnie uruchomiony przez organ I instancji tryb nie wynika z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz z art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie może zatem być mowy o utracie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kompetencji do orzekania w tej sprawie. Zdaniem organu II instancji, w rozpatrywanej sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne, to jest taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie, co uzasadnia zawieszenie przedmiotowego postępowania na mocy art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Na powyższe postanowienie W.D., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, to jest art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, podlegające rozstrzygnięciu przez inny organ, które uzasadnia zawieszenie z urzędu postępowania administracyjnego; 2) przepisów prawa materialnego, to jest art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko została wyczerpana w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nadto tryb z art. 96 ust. 1 ustawy ma zastosowanie wyłącznie przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony; 3) przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w sytuacji, gdy dla analogicznej inwestycji położonej na działce 9/1, sąsiadującej z przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. stwierdził, że planowana inwestycja nie wpłynie w sposób znaczący na zasoby siedliska w obszarze Natura 2000, a więc w sprawie zachodzi obawa naruszenia prawa do równego traktowania przez władze publiczne w sytuacji, gdy organ ochrony środowiska w analogicznych stanach faktycznych wyraża dwa rażąco odmienne stanowiska co do oceny oddziaływania na środowisko dwóch sąsiadujących ze sobą przedsięwzięć. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, o stwierdzenie wydania tych postanowień z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych i kwoty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Kwestie sporne w tej sprawie sprowadzają się do tego, czy w jej realiach występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a także czy były podstawy do stosowania art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), w tym czy formalne wyczerpanie trybu z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) stanowi przeszkodę do stosowania art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Stosownie do ust. 5c tego artykułu, niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wedle art. 96 tej ustawy, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, należą w szczególności decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (ust. 2 pkt 1). Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, uzna, że przedsięwzięcie, inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska: 1) wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1; 2) karty informacyjnej przedsięwzięcia; 3) poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 4) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 5) wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informacji o jego braku; nie dotyczy to drogi publicznej, linii kolejowej, przedsięwzięć Euro 2012, przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz bezzbiornikowego magazynowania substancji w górotworze, inwestycji w zakresie terminalu, inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszącej wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (ust. 3). W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że w toku postępowania prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wnioskowanej przez skarżącą Wójt Gminy K.G. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. o uzgodnienie inwestycji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. odmówił uzgodnienia zamierzonego przedsięwzięcia w przedłożonym projekcie decyzji. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia [...] r., uchylił w całości postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z dnia [...] r. i umorzył postępowanie uzgodnieniowe, z uwagi na dokonanie uzgodnienia po upływie ustawowego 21-dniowego terminu. Wbrew wywodom skarżącej, fakt, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy tryb przewidziany w art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został wyczerpany nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania w trybie art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Są to bowiem dwa odrębne tryby, prowadzone na podstawie przepisów różnych ustaw. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w motywach wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 975/14, z regulacji zawartych w art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie wynikają wprost kryteria, jakimi organ powinien się kierować podczas dokonywania oceny co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Kryteria te można jednak wypracować w drodze interpretacji obowiązujących rozwiązań prawnych. Jednym z tych rozwiązań jest mająca swoje źródło w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.), jak również w art. 191 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana, Dz.Urz. UE C 83/47) zasada przezorności. Ponadto, przy dokonywaniu przedmiotowej oceny organ każdorazowo winien poddać badaniu wpływ zakładanego przedsięwzięcia na elementy środowiska przyrodniczego, z uwagi na występowanie których zostały wyznaczone obszary Natura 2000. Dopiero to określenie pozwoli na ustalenie, czy przedsięwzięcie to może potencjalnie, a więc hipotetycznie, niekoniecznie rzeczywiście oddziaływać na obszar Natura 2000 i czy istnieje konieczność nałożenia przez organ obowiązku, o którym mowa w przytoczonym wyżej art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (por. wyrok NSA z dnia 24 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1383/11, LEX nr 1282388). W przywołanym wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 975/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wywodził, że gdy inwestycja objęta wnioskiem – w świetle regulacji rozporządzenia – nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nieruchomość, w obrębie której przedmiotowa inwestycja ma zostać zrealizowana, nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym przedmiotowe zamierzenie nie będzie w żaden sposób związane z ochroną obszaru Natura 2000, to fakt, że zamierzenie to ma być zlokalizowane w obszarze chronionego krajobrazu, w otulinie parku krajobrazowego oraz na obszarze specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000, sprawia, że organ I instancji miał wszelkie podstawy by podejrzewać, że planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. To z kolei uzasadniało podjęcie przez organ I instancji postanowienia nakładającego na inwestorów – w trybie art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku – obowiązku przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska dokumentów, o których mowa w tym przepisie, celem podjęcia przez ten organ postanowienia co do ewentualnego obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 97 ust. 1 powołanej ustawy). Postanowienie zaś, jakie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyda w tej kwestii, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, przez co zasadnym jest zawieszenie tego ostatniego postępowania do czasu rozstrzygnięcia owego zagadnienia wstępnego. W rozpatrywanej sprawie wystąpiło zatem zagadnienie wstępne, to jest taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie, co uzasadnia zawieszenie przedmiotowego postępowania na mocy art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały podjęte zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami postępowania administracyjnego, a przede wszystkim z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Podnoszone zatem w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.