II SA/Kr 112/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Sędziowie WSA Mirosław Bator Wojciech Jakimowicz Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. przy udziale Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej Kraków - Śródmieście Zachód Z.K. sprawy ze skargi Pienińskiego Parku Narodowego w Krościenku n/Dunajcem na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 maja 2002 r. nr RR.XI.NTE.7119/48/02 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Burmistrz Miasta decyzją nr [...], wydaną dnia 21 lutego 2002r., znak [...], zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi i przyłączeniami do sieci uzbrojenia terenu na działkach nr [...], [...] z obrębu 1 miasta [...] dla P. H. U. "A" s. c. S., J. K.. Pozwolenie na budowę obejmowało budowę budynku biurowo- usługowego o powierzchni zabudowy - 260 m2. powierzchni użytkowej- 293 m2 , kubaturze- 1608,5 m3, budowę wolnostojącej wiaty nad dystrybutorami opartej na stalowych słupach budowę myjni samochodowej i warsztatu o powierzchni zabudowy - 172,5 m2, powierzchni użytkowej- 143,1 m2, kubaturze- 620,9 m3, montaż czterech dystrybutorów paliwa i jednego gazu; 2 sztuk zbiorników podziemnych na paliwo płynne o pojemności 100m3 każdy oraz 2 sztuk naziemnych zbiorników dla gazu płynnego o pojemności 10 i 20 m3, budowę drogi dojazdowej, placu, parkingu, chodnika budowę sieci uzbrojenia terenu - wodociąg ze studni kopanej, kanalizacja sanitarna wraz z urządzeniami wstępnego oczyszczania z odprowadzeniem do miejskiej oczyszczalni ścieków, kanalizacja deszczowa wraz z urządzeniami towarzyszącymi z odprowadzeniem do rowu odstokowego, urządzenia zasilania energetycznego terenu stacji paliw rurociąg gazowy budowę ścianki osłonowej o długości 19m i wysokości 222 m ora/, firmowych znaków reklamowych. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 106 poz. 1 126 z 2000r. z późniejszymi zmianami), ustawę z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziałania na środowisko (Dz. U. Nr 109 poz 1157 z 2000r.) oraz art. 104 k.p.a. Po przeprowadzeniu kontroli powyższej decyzji w wyniku odwołań, wniesionych przez Ligę Ochrony Przyrody oraz Pieniński Park Narodowy, Wojewoda [...] decyzją znak [...], wydaną dnia 20 maja 2002r. na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane (jednolity tekst z 2000 roku - Dz. U. Nr 106 poz. 1126 ) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że projekt zagospodarowania działki, zlokalizowanej na terenie oznaczonym symbolem B 88 NO/TS, przeznaczonym pod oczyszczalnię ścieków i urządzenia komunikacji samochodowej (w tym stację paliw z zapleczem), jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Szczawnica, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Szczawnica Nr 143/XXVIII/92 z dnia 26 października 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Nowosądeckiego Nr 27/92 z dnia 1 grudnia 1992 r., poz. 294) oraz zmianą dokonaną uchwałą Rady Miasta Szczawnica z dnia 25 listopada 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Nowosądeckiego Nr 5/97 poz. 19), z wymaganiami ochrony środowiska, a także z wymaganiami decyzji Burmistrza Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 17 sierpnia 2000 roku, znak: [...], która stała się ostateczna, poprzez utrzymującą ją w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 października 2000 r., znak: [...]. Na etapie ustania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowa inwestycja uzyskała pozytywne opinie i uzgodnienia Naczelnego Lekarza Uzdrowiska, Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Popradzkiego Parku Krajobrazowego i Starosty [...]. Negatywna opinia Pienińskiego Parku Narodowego spowodowała w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nałożenie na inwestora obowiązku opracowania w projekcie budowlanym takich rozwiązań technicznych, które eliminowałyby wszystkie możliwe zagrożenia środowiska naturalnego, związane z eksploatacją przedmiotowej inwestycji. Następnie organ podniósł, że w związku z tym, że projektowana stacja paliw, na podstawie rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r., należy do inwestycji mogących pogorszyć środowisko, na etapie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu była opracowywana ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi, a Inwestor do wniosku o pozwolenia na budowę dołączył raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten wraz z projektem budowlanym Inwestor uzgodnił z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] i Starostą [...], w związku z czym odstąpiono od określenia w formie postanowienia obowiązku sporządzenia raportu i jego zakresie. Forma i treść raportu, przedstawionego przez Inwestora, z uwagi na pozytywne opinie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. i Starosty [...], zostały zaakceptowane. Z przedmiotowego raportu wynika, że przy spełnieniu zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu założeń, obiekt nie będzie miał szkodliwego oddziaływania na środowisko. Równocześnie został na inwestora nałożony obowiązek, w terminie 14 dni od zakończenia robót budowlanych i odbioru obiektu, wystąpienia do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. o określenie rodzaju i częstotliwości badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia. Zdaniem Wojewody [...], postępowanie pierwszoinstancyjne, w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji paliw zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą, zawartą w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109, poz. 1157), a strony biorące udział w postępowaniu miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy, w tym z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko. Kompletny projekt budowlany spełnia warunki określone w art. 34. ust. 1, 2, 3 Prawa Budowlanego. Ponadto Wojewoda stwierdził, że rozwiązania projektowe uwzględniają wszystkie wymagania, związane z ochroną i zabezpieczeniem środowiska przed szkodliwymi czynnikami, powstałymi w trakcie eksploatacji obiektu, w związku czym wypełniona została dyspozycja decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotycząca opinii Pienińskiego Parku Narodowego. Na działce nie znajduje się obiekt wobec którego orzeczono nakaz rozbiórki. Inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia i opinie innych organów. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach i argumentacji, zawartych w piśmie Pienińskiego Parku Narodowego, organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one swojego uzasadnienia. Wojewoda wskazał, że głównym zarzutem odwołujących się jest twierdzenie, iż zatwierdzony w dniu 16 października 1992 r., a więc przed utworzeniem otuliny wokół Pienińskiego Parku Narodowego (1996 r.), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta, który stał się podstawą do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji, stał się nieaktualny z dniem wejścia w życie znowelizowanej ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 114 poz. 492 z zm.), gdyż nie został przedstawiony do ponownego uzgodnienia z dyrektorem parku. Jest to interpretacja błędna, gdyż plan jest prawomocny i obowiązujący, nie został anulowany żadnym aktem prawnym. Na mocy art. 13a ust.1, ustawy o ochronie przyrody, dla obszarów objętych ochroną (w tym parków narodowych) wymagane jest sporządzenie przez organ zarządzający terenem chronionym, planu ochrony. Zgodnie z art. 13 a ust.4 ww. ustawy, zawarte w planie ochrony ustalenia są wiążące dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustanowienie planu ochrony zobowiązuje właściwe gminy do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego planem ochrony lub wprowadzenia zmian w obowiązującym planie miejscowym. Dla Pienińskiego Parku Narodowego z otuliną nie został opracowany plan ochrony, który byłby podstawą do wprowadzenia korekt w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem, aby uzgodnić z dyrektorem parku, najpierw projekt (art 14 pkt.9 ustawy o ochronie przyrody), a potem sam plan zagospodarowania przestrzennego, dotyczący obszaru, w którego skład wchodzi park narodowy wraz z otuliną (art. 14 pkt 12 ustawy o ochronie przyrody), musi być opracowany plan ochrony dla tego terenu, który stanowiłby podstawę do podjęcia wyżej opisanych, a żądanych przez odwołujących się działań. Wojewoda wskazał, że druga poruszona w odwołaniu sprawa dotyczy przyznania Dyrektorowi Pienińskiego Parku Narodowego przymiotu strony. Z treści pisma Burmistrza Miasta z dnia 19 listopada 2001 r. wynika, że Dyrektor Pienińskiego Parku Narodowego został dopuszczony do udziału w postępowaniu na prawach strony, pomimo, iż nie wystąpił o to z formalnym wnioskiem. Brak ww. formalnego wniosku skutkował tym, że organ pierwszej instancji nie mógł wydać postanowienia w tej sprawie. Faktem jest, że po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji z dnia 19 listopada 2001r., znak: [...], organ pierwszej instancji wycofał przyznanie przymiotu strony dla Dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego, co nie było działaniem konsekwentnym. Zauważyć należy, że listy stron postępowania dotyczącego warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenia na budowę nie muszą się pokrywać, gdyż ze względu na różny charakter tych decyzji, za każdym razem badane jest posiadanie interesu prawnego przez osoby mogące brać udział w postępowaniu. Ponieważ organ pierwszej instancji nie wydawał postanowienia przyznającego prawo strony dla Dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego i nie było wniosku o przyznanie takiego prawa, nie mogło też być postanowienia odmawiającego przyznania przymiotu strony. Wojewoda nadmienił, że Dyrektor Pienińskiego Parku Narodowego był on informowany na bieżąco, o toczącym się postępowaniu i mógł brać w nim czynny udział. Udział ten nie polega jednak na przesyłaniu projektu decyzji do uzgodnienia, gdyż strona takiego prawa nie ma, tym bardziej, że od dnia 2 lutego 2001r. Dyrektor Parku Narodowego nie ma kompetencji do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i o pozwoleniu na budowę w otulinie parku narodowego. Zauważyć należy, że pomimo skargi na nieuznanie za stronę postępowania, wszystkie wątpliwości Dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego, zawarte w postanowieniu z dnia 29 lutego 2000 r., dotyczące przedmiotowej inwestycji zostały uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także w opracowanym projekcie budowlanym. Dyrektor Pienińskiego Parku Narodowego otrzymał przedmiotową decyzję o pozwoleniu na budowę do wiadomości, od której złożył odwołanie. Pismem Urzędu Miasta z dnia 28 marca 2002 r., znak: [...] został poinformowany o przekazaniu odwołania wraz z aktami sprawy do tutejszego Urzędu, w związku z czym mógł uczestniczyć w postępowaniu odwoławczym. We wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skardze, Pieniński Park Narodowy domagał się uchylenia decyzji Wojewody z dnia 20 maja 2002r., znak [...]. Skarżący zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 99, poz. 1079 ze zm.), polegające na pozwoleniu na budowę stacji paliw płynnych w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego, mimo że budowa stacji w tym miejscu zagraża unikatowym wartościom przyrodniczym Parku. Zarzutem było także oparcie decyzji o pozwoleniu na budowę o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieuzgodnionego – wbrew przepisowi art. 14 ust. 12 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym do 2 lutego 2001r. – z dyrektorem parku narodowego, a także o ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nieuzgodnionej – wbrew przepisowi art. 37ust. 2 w zw. z art. 9 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 lutego 2001r. – z dyrektorem parku narodowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że realizacja zamierzeń inwestycyjnych, przewidziana w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawa budowlanego opiera się na założeniu ciągu działań obejmującym: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (jeżeli istnieje obowiązek jego sporządzenia lub został sporządzony nawet mimo braku takiego obowiązku) i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został sporządzony, a następnie decyzję o pozwoleniu na budowę, która musi być zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na wszystkich etapach postępowania organy administracji publicznej są zobowiązane do respektowania przepisów szczególnych, wśród nich ustawy o ochronie przyrody. W sprawie będącej przedmiotem skargi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dopuszczający lokalizację urządzeń komunikacji samochodowej w miejscu, które ostatecznie zostało przyjęte w zaskarżanym pozwoleniu na budowę, został zatwierdzony uchwała Rady Miasta Szczawnica z dnia 26 października 1992 r.. W dacie uchwalania planu obowiązywała już ustawa o ochronie przyrody w brzmieniu pierwotnym, ale nie miało to wpływu na plan, ponieważ miejsce to znajdowało się poza Pienińskim Parkiem Narodowym, istniejącym od 1954 r. kiedy jednak weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 14 maja 1996r. w sprawie Pienińskiego Parku Narodowego (Dz.U. Nr 64, poz. 307). Miejsce przyszłej stacji benzynowej znalazło się w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego. Automatycznie przeto zaczął działać przepis art. 14 ust. 12 ustawy o ochronie przyrody w ówczesnym brzmieniu, zgodnie z którym plany zagospodarowania przestrzennego dotyczące obszarów, w których skład wchodzi park narodowy wraz z otuliną, wymagają uzgodnienia i dyrektorem parku narodowego. Organy planowania przestrzennego o takie uzgodnienie nie wystąpiły, co stało się pierwotną przyczyną dalszych naruszeń prawa. Zdaniem skarżącego wadliwy jest wywód organu drugiej instancji, jakoby dopiero plan ochrony parku narodowego aktualizował obowiązek uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dyrektorem parku narodowego. Organ powołał się bowiem na przepis art. 13a ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, który został do niej wprowadzony dopiero ustawą z 7 grudnia 2000r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001r., Nr 3, poz. 21), a zatem w 1996 r. nie obowiązywał. Zresztą nawet po wejściu w życie grudniowej nowelizacji ustawy o ochronie przyrody nie ma on nic do rzeczy, ponieważ w obowiązującym stanie prawnym plan ochrony parku narodowego nie obejmuje otuliny. Obowiązek uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do otuliny z dyrektorem parku narodowego wynikał (i wynika) właśnie z art. 14 ust. 12 ustawy o ochronie przyrody. Z istoty otuliny jako strefy ochronnej zabezpieczającej park narodowy przed działaniem czynników zewnętrznych (art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu pierwotnym; art. 2a pkt 8 tej ustawy w brzmieniu tekstu jednolitego) wynikało i wynika w sposób oczywisty, że obowiązek uzgodnienia pojawia się automatycznie, jeżeli teren objęty planem zostaje włączony w granice otuliny parku narodowego wyznaczonej po utworzeniu samego parku, jak to miało miejsce właśnie w odniesieniu do Pienińskiego Parku Narodowego. Konsekwencje nieuzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dyrektorem parku narodowego okazały się istotne na etapie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu o wydanie takiej decyzji dyrektor Pienińskiego Parku Narodowego wydał 29 lutego 2000r. postanowienie odmawiające uzgodnienia. W postanowieniu tym dyrektor przedstawił argumenty merytoryczne przemawiające przeciwko takiej lokalizacji stacji benzynowej w otulinie parku narodowego i uzasadnił dlaczego taka lokalizacja zagraża wartościom przyrodniczym Pienińskiego Parku Narodowego. Proceduralną podstawą wydanego postanowienia był, rzecz jasna, art. 106 k.p.a., materialnoprawną zaś art. 37 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, który w brzmieniu wówczas obowiązującym stanowił, że wydawanie przewidzianych odrębnymi przepisami pozwoleń na działalność, której skutki dotyczą ograniczeń lub zakazów wprowadzonych w odniesieniu do przedmiotów i obszarów objętych ochroną, wymaga uzgodnienia z wojewodą. Pieniński Park Narodowy podniósł, że w doktrynie prawa ochrony przyrody nie było najmniejszych wątpliwości, że jeżeli skutki działalności miałyby dotyczyć ograniczeń i zakazów wprowadzonych na terenie parku narodowego, to uwzględniając treść art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, według którego zadania i kompetencje wojewody na terenie parku narodowego wykonuje dyrektor tego parku, podmiotem upoważnionym do dokonania uzgodnienia na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody był nie wojewoda, lecz dyrektor parku narodowego. Niczego w tym zakresie nie zmieniła ustawa z 24 lipca 1998r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej -w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 668), która wprawdzie pozbawiła dyrektora parku narodowego przymiotu organu administracji w zakresie ochrony przyrody, ale utrzymała założenie przyjęte pierwotnie w art. 9. Nadal jeśli chodzi o zagrożenia parku narodowego podmiotem wykonującym kompetencje wojewody jest dyrektor parku narodowego, co zresztą jest zgodne z art. 1 pkt 2 k.p.a. Na odmawiające uzgodnienia postanowienie dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego z 29 lutego 2000r. inwestor złożył zażalenie datowane 9 marca 2000; zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. Zażalenie to do dnia wniesienia skargi nie zostało rozpatrzone. Wobec tego, uwzględniając treść art. 10 grudniowej nowelizacji ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, należy stwierdzić, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej stacji paliw w ogóle nie mogła być wydana, skoro do dziś nie ma postanowienia Ministra Środowiska podjętego w postępowaniu dodatkowym prowadzonym na podstawie art. 106 k.p.a. Faktem jest, że taka decyzja została wydana przez Burmistrza Miasta 17 sierpnia 2000r. i utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 12 października 2000, ale jest ona obarczona wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa (rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec braku wymaganego uzgodnienia z dyrektorem Pienińskiego Parku Narodowego. Art. 37 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu pierwotnym został uchylony grudniową nowelizacją ustawy o ochronie przyrody, ale ta nowelizacja weszła w życie 2 lutego 2001r. Wobec tego aż do tej daty obowiązywał art. 37 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu pierwotnym, a sprawa ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu była ustalana przed tą datą. Nie budzi przeto najmniejszych wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana dla przedmiotowej stacji paliw płynnych jest obarczona wadą nieważności; o stwierdzenie tej nieważności dyrektor Pienińskiego Parku Narodowego zresztą wystąpił. Wprawdzie stwierdzenie nieważności tamtej decyzji jeszcze nie nastąpiło, ale wskazana wada nie może pozostać bez wpływu na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydawane w sprawie- skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę, gdyż oczywiste jest, że udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o obarczoną tak po ważną wadą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być uznane za naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. Jak zaznaczył skarżący, organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazuje, że z dniem 2 lutego 2001r. dyrektor parku narodowego utracił kompetencje do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o pozwoleniu na budowę w otulinie parku narodowego. Tu istotnie organ ma racje, ale trzeba rozgraniczyć dwie kwestie decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która została wydana w czasie, kiedy dyrektor parku narodowego jeszcze takie kompetencje do uzgadniania miał, ponieważ zaś odmówił uzgodnienia, przeto bez skutecznego podważenia tej odmowy w postępowaniu prowadzonym w następstwie zażalenia decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w ogóle nie mogła być wydana (art. 10 nowelizacji ustawy o ochronie przyrody), a skoro została wydana, jest obarczona wadą nieważności, oraz • decyzję o pozwoleniu na budowę, która zapadła już w okresie obowiązywania ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu znowelizowanym. Jeśli chodzi o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to dyrektor parku narodowego był organem "współdecydującym", tym samym nie mógł być stroną. Kiedy jednak nowelizacja ustawy o ochronie przyrody pozbawiła dyrektora parku narodowego przymiotu organu współdecydującego w odniesieniu do przedsięwzięć podejmowanych na terenie otuliny parku narodowego, nastąpiła swoista "rekompensata" w postaci konieczności uznania dyrektora parku narodowego za stronę, oczywiste bowiem jest, że już z samej definicji otuliny (obecny art. 2a pkt 8 ustawy o ochronie przyrody) wynika, że dyrektor ma interes prawny (a nie tylko faktyczny), aby na terenie otuliny parku narodowego nie były dokonywane przedsięwzięcia zagrażające wartościom przyrodniczym parku narodowego. Fragment uzasadnienia decyzji organu II instancji dotyczący "przyznawania" a następnie "odmawiania" dyrektorowi parku narodowego przymiotu strony jest nieporozumieniem, gdyż o statusie strony rozstrzygają przepisy materialnego, a nie jakieś "postanowienia". Ostatecznie jednak organ drugiej słusznie uznał dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego za stronę postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozpoznając jego odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i pouczając go o prawie wniesienia skargi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący przyznał, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej stacji paliw został opracowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z którego rzekomo wynika, że obiekt nie będzie szkodliwie oddziaływał na środowisko. Tę konkluzję wszakże skarżący zakwestionował w postanowieniu odmawiającym uzgodnienia. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być kwestionowany w sposób w przepisach k.p.a. przewidziany. Ostateczne stanowisko powinno było być wypracowane w postępowaniu dodatkowym prowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. Tymczasem organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej stacji paliw podjął ją w sposób urągający fundamentalnym zasadom procesowym, gdyż nie czekając na zajęcie stanowiska przez jedyny uprawniony do tego organ, jakim jest Minister Środowiska rozpoznający zażalenie na postanowienie dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego, wydał taką decyzję, mimo że w dacie jej wydawania aktualne było postanowienie odmawiające uzgodnienia. Takie stanowisko organu sprawia, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest obarczona wadą powodująca jej nieważność, a oparcie pozwolenia na budowę na takiej decyzji jest istotnym naruszeniem prawa, które uzasadnia przedstawiony w skardze wniosek o uchylenie zaskarżanej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zebranego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej podawane, co do których wszelkie rozważania są przedwczesne. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynikał między innymi rozwijany w art. 77 §1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, któremu towarzyszą określone uprawnienia stron w postępowaniu dowodowym, w postaci prawa zgłaszania wniosków oraz uczestniczenia w czynnościach. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powołane wyżej zasady proceduralne odnoszą się także do ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego. Kwestia ta ma zaś zasadnicze znaczenie z uwagi na treść art. 10 §1 k.p.a., statuującego zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania) obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę podejmowania decyzji (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks..., s. 150). Naruszenie zasady z art. 10§ 1 k.p.a. stanowi wadę kwalifikowaną , zaś strona, która bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu może żądać jego wznowienia niezależnie od tego, czy uchybienia takie miało wpływ na rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 stycznia 1999 r., III SA 979/98, Lex Omega nr 39458; z dnia 4 kwietnia 1997 r., III SA 1795/95, Lex Omega nr 29916). Artykuł 10 § 2 k.p.a. wprowadza wyjątek pozwalający na odstąpienie od omawianej zasady w sytuacji spełnieniem łącznie dwu przesłanek związanych z zaistnieniem obiektywnych przypadków rodzących konieczność natychmiastowego wydania decyzji w postaci - załatwienie sprawy niecierpiącej zwłoki oraz wystąpienie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego lub grożąca niepowetowana szkoda materialna. W dacie wydania kontrolowanych decyzji krąg postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę należało ustalać na podstawie art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Za utrwalone w orzecznictwie należy uznać niżej powoływane poglądy. Norma będąca podstawą interesu prawnego może należeć do każdej gałęzi prawa (tak postanow. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2011r. , II OSK 1227/11, Lex Omega nr 846691 ). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011r., I OSK 883/10, Lex Omega nr 990299 ). Przy ocenie istnienia interesu prawnego osoby trzeciej trzeba brać pod uwagę możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwagi na cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania wokół niego terenu, jak też obszaru poza terenem inwestycji, w związku z czym stwierdzenie tej możliwości jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego i podstawą uznania za stronę (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 czerwca 2011r., II SA/Bd 328/11, Lex Omega nr 992804 ). Interes prawny musi być rozważany w całokształcie regulacji prawnej dotyczącej sfery praw i obowiązków danego podmiotu, a nie tylko ograniczany do jednego przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Stroną postępowania jest taki podmiot, którego rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej może "dotknąć" w zakresie ograniczenia lub zniesienia przysługującego mu uprawnienia albo zwiększenia rozmiaru dotychczasowego obowiązku lub obciążenie nowym obowiązkiem. "Interes prawny" jako warunek uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony może znajdować materialnoprawne uzasadnienie w stosunkach cywilnoprawnych w szczególności tych określanych mianem prawa sąsiedzkiego (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011r., II SA/Kr 296/11, Lex Omega nr 993297). Osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności (por. postanow. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011r., II OZ 394/11, Lex Omega nr 795491). Kwestia prawidłowego ustalenia kręgu stron ma jeszcze inny aspekt. Z art. 107 § 1 k.p.a. wynika bowiem wymóg wskazania w decyzji strony lub stron, od czego nie zwalnia § 2 tego artykułu, mówiący o możliwości wprowadzenia do jej treści dodatkowych składników przewidzianych w przepisach szczególnych. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą, co dotyczy także elementu stanowiącego określenie stron. W doktrynie wskazuje się trafnie, że: " Organ administracji publicznej jest obowiązany oznaczyć wszystkie strony postępowania (...) nie może ograniczyć się do oznaczenia jako stron osób, na których żądanie postępowanie zostało wszczęte, bowiem brak podstaw prawnych różnicowania stron na te, które są adresatami decyzji, i te, którym się doręcza decyzję. Jeżeli bowiem dany podmiot ma status strony postępowania, to bez względu na przyczyny uzyskania takiego statusu powinien być wymieniony w decyzji administracyjnej jako strona postępowania ( tak A. Wróbel, komentarz LEX/el. 2012). Uchybienia w zakresie oznaczenia strony lub stron mogą być różnego rodzaju oraz wywoływać różne skutki prawne, przy czym poniże rozważania ograniczają się do aspektów istotnych w niniejszej sprawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się trafnie, że brak w ogóle oznaczenia strony powoduje, iż nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną, ponieważ nie jest spełniony jeden z wymogów stawianych indywidualnemu aktowi administracyjnemu, tj. brak skonkretyzowanego adresata rozstrzygnięcia organu administracji (por. W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 53, C. Martysz, komentarz LEX 2010, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011r., I OSK 325/11, Lex Omega nr 990245 ). Z kolei skierowanie decyzji do osoby, która nie jest stroną w sprawie, jest przesłanką stwierdzenia nieważności, co wynika wprost z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Uwzględniając powyższe, należy uznać iż oznaczenie choćby jednej stron - z pominięciem pozostałych, powoduje niemożność przyjęcia, że nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Stan taki nie został jednak przewidziany jako wada kwalifikowana w art. 156 § 1 k.p.a. Opisana sytuacja nie podpada bowiem pod hipotezę art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., natomiast fakt iż ustawodawca typizując stany uznane za wady kwalifikowane zwrócił uwagę odrębnie na kwestie oznaczenia stron, naprowadza na brak podstaw do stosowania w analizowanej kwestii art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie tam przewidzianej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Oznaczenie w decyzji choćby jednej stron - z pominięciem pozostałych, jest zatem inną wadą, którą należy uznać za istotne uchybienie przepisom postępowania, uzasadniające uchylenie tak wydanej decyzji w toku instancji, albo następnie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej. Krąg stron wskazuje bowiem na wiążąco adresatów decyzji, dla których wynikają z niej uprawnienia lub obowiązki. W sytuacji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak decyzja stwarza dla wnioskodawcy prawo do dokonania zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, zaś dla pozostałych stron obowiązek znoszenia takich zmian. Z treści decyzji musi być wiadomym kogo ona dotyczy. Nadto, pominięcie w sprawie udziału spadkobierców nieżyjących stron jest podstawą wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którym wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej fragmencie – np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma, będącym z nią jednym dokumentem. Tak wydana decyzja nie narusza art. 107 § 1 k.p.a., albowiem przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest zaś obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009r., II OSK 1418/07, Lex Omega nr 515144 oraz z dnia 14 czerwca 2011r. I OSK 325/11, Lex Omegra nr 990245, a także w doktrynie C.Martysz , komentarz LEX 2010). Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wadą kontrolowanych decyzji jest brak szerszych rozważań dotyczących kręgu stron, co stanowi naruszenie zasad z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Rozdzielnik do decyzji organu pierwszej instancji składa się z dwóch części . W pierwszej , w pkt 1 – 30 oznaczono podmioty otrzymujące decyzję - w tym pełnomocnika wnioskodawców i samych wnioskodawców, co naprowadza, że ta część rozdzielnika zawiera oznaczenie stron postępowania. W aktach administracyjnych nie zgromadzono co prawda dokumentów urzędowych w postaci wypisów z rejestrów gruntów, nie mniej jednak k. 67 stanowi mapa dla celów projektowych, na której zamieszczono informacje dotyczące właścicieli działek stanowiących teren inwestycji oraz działek sąsiednich. Osoby wymienione jako właściciele działek sąsiednich, względnie zarządcy dróg, to podmioty które uwzględniono następnie w rozdzielniku decyzji organu pierwszej instancji jako otrzymujące decyzję obok pełnomocnika wnioskodawców, samych wnioskodawców oraz Ligi Ochrony Przyrody. Ten ostatni podmiot został dopuszczony do udziału w sprawie w charakterze strony. Organ pierwszej instancji ustalając krąg stron nie był konsekwentny albowiem pominął w tej części rozdzielnika do decyzji S. G. s. M. i M., zam. [...] ul. [...], będącego jednym z współwłaścicieli działki nr [...]. Umieścił tam natomiast Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Referat Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta, a więc podmioty nie mającej interesu prawnego do wzięcia udziału w sprawie w wyżej analizowanym znaczeniu. W części drugiej rozdzielnika wymieniono podmioty, którym przesłano decyzję jedynie do wiadomości, tj. Dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego oraz Dyrektora Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Uzasadnienie decyzji wskazuje przy tym wprost, że organ pierwszej instancji nie uznawał za stronę Pienińskiego Parku Narodowego w K.. W szczególności, podmiot ten nie otrzymał jako strona zawiadomienia o wszczęciu postępowania, zaś na pismo z dnia 19 października 2001r., stanowiące wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie, otrzymał negatywną odpowiedź w piśmie z dnia 24 października 2001r. Z uwagi na treść pisma Pienińskiego Parku Narodowego w K. z dnia 12 listopada 2001r., na które odpowiedziano pismem z dnia 19 listopada 2001r., a także uwzględniając treść postanowienia z dnia Burmistrza Miasta z dnia 19 listopada 2011r. można uznać, że w tym okresie powyższy podmiot uzyskał status strony postępowania, który następnie utracił. Rozdzielnik do decyzji organu drugiej instancji jest o tyle różny od powyższego, że składa się z jednej części, wpisano w nim również Pieniński Park Narodowy oraz Popradzki Park Krajobrazowy, a konkretnie ich dyrektorów. Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika też wprost, że organ ten przyznał przymiot strony postępowania Pienińskiemu Parkowi Narodowemu w K., podając słusznie motywy oceny posiadania przez tę jednostkę organizacyjną interesu prawnego do udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Ta ostatnia kwestia jako nie kwestionowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego pozostaje poza szerszymi rozważaniami. Niezależnie od pominięcia przez organy obu instancji jako strony postępowania S. G. s. M. i M., zam. [...] ul. [...], istotną wadą skutkującą wystąpieniem przesłanki do wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest nieustalenie spadkobierców niektórych współwłaścicieli działek sąsiadujących z terenem inwestycji, wymienianych jako strony w rozdzielnikach obu decyzji, pomimo, że zmarli oni jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego, względnie w toku postępowania administracyjnego. W szczególności, już po wniesieniu skargi, na podstawie odpisów zupełnych aktów zgonu ustalono, że : - T. K. zmarł [...] kwietnia 1996r.; - L. W. zmarł 22 marca 2001r.; - J. S. ( ostatnio stale zamieszkały w [...], ul. [...] ) zmarł [...] stycznia 1986r.; - A. S. zmarł [...] grudnia 1995r.; - S. P. zmarł [...] lipca 1988r.; - S. G. zmarł [...] stycznia 2002r. Stosowne dokumenty stanowią k. 209, 215, 216, 217, 218 i 236 akt sądowych. Nadto, sprzecznie do zasady z art. 10 § 1 k.p.a. organ pierwszej instancji nie zawiadomił stron o zamiarze wydania decyzji. Brak także w aktach administracyjnych potwierdzenia by strony otrzymały jej projekt. Błędnym jest stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., z tej przyczyny, że Dyrektorowi Pienińskiego Parku Narodowego K. doręczno niektóre pisma. Zasadę z art. art. 10 § 1 k.p.a. naruszono także w stosunku do innych podmiotów uznanych za strony, co nie pozwalało na utrzymanie w mocy tak wydanej decyzji. Wadą obu kontrolowanych decyzji jest to, że jako stronę wskazuje się Dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego w K., który jest jedynie podmiotem uprawnionym do reprezentacji tego podmiotu, będącego jednostką organizacyjną posiadającą zdolności administracyjnoprawną (art. 29 k.p.a oraz art. art. 30 § 1-4 k.p.a.) Nie jest również tak, jak podaje się w decyzjach, że pełnomocnikiem stron była "B" s.c. . Pełnomocnikiem tym była osoba fizyczna – J. K., co wynika jednoznacznie z pełnomocnictwa załączonego do wniosku inwestorów. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wskazane wyżej uchybienia proceduralne, przy braku wadliwości określonych w art. 156 § 1 k.p.a., stanowią przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "b" i "c "p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają zarzuty skargi. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym z udziałem wszystkich stron postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 1981r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ). W sprawie niniejszej, z uprzednio wskazanych przyczyn nie jest ona możliwa , a wypowiadanie wiążących ocen dotyczących wykładni i stosowania prawa materialnego jest przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 "b" i "c "p.p.s.a., zaś rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień. Podstawą orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku jest art.152 p.p.s.a.