II FSK 568/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Marek Kraus (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 984/16 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w liniowym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów osiągniętych z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę od nieregularnych w terminie zaliczek 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 listopada 2016r., sygn. akt I SA/Sz 984/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę wniesioną przez M. W. (dalej jako: ,,Skarżący’’ ) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 20 lipca 2016 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w liniowym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów osiągniętych z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę od nieregulowanych w terminie zaliczek. 2. W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył w całości ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 listopada 2016r. Pełnomocnik Skarżącego powołując się na podstawy kasacyjne z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił; a) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ) p.p.s.a. w związku z art. 122, 123 § 1, 181, 187 § 1, 190 § 2, 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. dalej jako: ,,O.p." lub ,,Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 235 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 229 O.p., polegające na braku kontroli zgodności z prawem decyzji organu II instancji ( a tym samym na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji) w sytuacji gdy przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów proceduralnych poprzez wadliwe ( sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej ) przeprowadzenie postępowania dowodowego, brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady uznania administracyjnego przy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skutkujące dokonaniem całkowicie dowolnej oceny dowodów i uznaniem, iż podatnik nie ewidencjonował sprzedaży usług z tytułu organizacji przyjęć, wynajmu Sali, czy tez dokonywanych za pośrednictwem kart płatniczych; b) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art.193 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na braku kontroli zgodności z prawem decyzji organu II instancji ( a tym samym na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji ) w sytuacji gdy przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów proceduralnych poprzez bezpodstawne uznanie prowadzonych przez podatnika ksiąg rachunkowych za nierzetelne; c) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. dalej: ,,u.p.d.o.f.’’ ) polegające na ich błędnej wykładni i bezpodstawnym niezaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez podatnika na stworzenie koncepcji/projektu rozbudowy hotelu. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, w oparciu o art. 176 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik Skarżącej wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 listopada 2016 r. sygn.. akt I SA/Sz 984/16 i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych: 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. 4.2. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę jedynie zakres wyznaczony podstawą skargi kasacyjnej. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W złożonej skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wskazane w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez ten sąd przepis prawa materialnego ( zob. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSA WSA 2005, Nr 6, poz. 120 ). 4.3. Zasadnicza kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organy podatkowe prawidłowo uznały, że dokonywana w 2012 r. przez Skarżącego sprzedaż usług z tytułu organizacji przyjęć i wynajmu sali nie była w części ewidencjonowana oraz, że zapisy w księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez Skarżącego były nierzetelne. Zdaniem Skarżącego organy podatkowe przeprowadziły postępowanie naruszając zasady przewidziane w przepisach procedury podatkowej, co skutkowało wadliwym uznaniem, iż podatnik nie ewidencjonował sprzedaży usług z tytułu organizacji przyjęć i wynajmu sali oraz dokonywanych za pośrednictwem kart płatniczych oraz, że księga rachunkowa Skarżącego była prowadzona nierzetelnie. Stanowiska Skarżącego nie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, stwierdził że organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie podatkowe, a analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że Skarżący w 2012 r. prowadząc działalność gospodarczą świadczył przedmiotowe usługi w ramach prowadzonego hotelu i nie dokonywał ewidencjonowania wszystkich transakcji na kasie fiskalnej, w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, czy ewidencji sprzedaży, tj. w istocie prowadził sprzedaż bezrachunkową. Skarżący zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, 123 § 1, 181, 187 § 1, 190 § 2, 191 O.p. oraz art. 229 O.p. i uzasadniając w skardze kasacyjnej wadliwie przeprowadzenie postępowania przez organy podatkowe, skutkujące naruszeniem powołanych przepisów Ordynacji podatkowej zaznaczył, że dzień wesela, przyjęcia, czy też dzień następujący po nim nie zawsze był tożsamy z datą zaewidencjonowania usługi na kasie fiskalnej. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że wszelkie kwestie dotyczące płatności były indywidualnie uzgadniane, w zależności od preferencji zlecającego i oceny jego zdolności finansowej. Powyższe oznacza, że organizacja przyjęcia nie musiała zostać zaewidencjonowana w terminach wskazanych przez organ podatkowy w decyzji. Stwierdzenie braku ewidencjonowania usług przez Skarżącego mogło nastąpić dopiero po przeanalizowaniu ewidencji transakcji z całego okresu objętego kontrolą, co więcej analiza ta powinna znaleźć swój wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Natomiast z treści decyzji nie wynika, że organ przeanalizował całość transakcji wynikających z zebranych dowodów. Natomiast jak wynika z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji, Skarżący w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie zaewidencjonował przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży usług w zakresie organizacji uroczystości okolicznościowych oraz wynajmu sali. Zasadność tych ustaleń potwierdza zebrany materiał dowodowy w szczególności: historia rachunku bankowego, zapisy podatkowej księgi przychodów i rozchodów, rejestr sprzedaży, które w powiązaniu z zeznaniami nabywców przedmiotowych usług, dały podstawę do stwierdzenia, że w 2012 r. Skarżący zaniżył przychód z prowadzonej działalności gospodarczej o kwotę 123.687,25 zł brutto ( 113.176,99 zł netto) przez niezaewidencjonowanie (na kasie rejestrującej, w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz ewidencjach sprzedaży towarów i usług), sprzedaży obejmującej wszystkie wykonane usługi. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, Skarżący zaniżył przychody przez nieewidencjonowanie przychodu z tytułu sprzedaży usług dokonywanych za pośrednictwem kart płatniczych o kwotę 24.324,21 zł netto. Jak wynika z dokonanych ustaleń kwota ta na etapie postępowania przed organem odwoławczym została zweryfikowana, poprzez ustalenie struktury przychodów w oparciu o wartość brutto dokonanej sprzedaży w poszczególnych miesiącach (w podziale na 23% i 8% stawkę podatku od towarów i usług), a następnie odniesienie wskaźników do wartości brutto przychodu niezaewidencjonowanego oraz w dalszej kolejności dokonanie przeliczenia na wartość netto sprzedaży. W celu prawidłowego określenia wysokości zaniżonego przychodu w tym zakresie, organ podatkowy zestawił raporty dobowe z kasy fiskalnej z rozliczeniami transakcji zrealizowanych za pośrednictwem kart płatniczych (tj. listą transakcji za okres od 01.01.2012 r. do 31.12.2012 r. udostępnioną przez instytucje płatnicze – [...] S.A. z siedzibą w R. oraz [...] S.A. z siedzibą w W. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest zarzut naruszenia art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego przepisu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por. wyroki NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2104/12, z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2609/11, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Podkreślenia wymaga przy tym, że skoro zgromadzony materiał dowodowy wskazywał, że Skarżący nie ewidencjonował część uzyskiwanych przychodów z tytułu sprzedaży usług, natomiast twierdzi, że dzień świadczenia usługi nie pokrywał się z dniem zapłaty, to powinien wskazać, kiedy zaewidencjonował uznane za niezaewidencjonowane kwoty i w jakich wysokościach, względnie przedstawić dowody potwierdzające swoje twierdzenia. W toku postępowania Skarżący nie wykazał jednak okoliczności lub dowodów, które potwierdziłyby zasadność podnoszonej w skardze kasacyjnej argumentacji. Natomiast wbrew twierdzeniu strony skarżącej organ na podstawie zebranych dowodów wykazał, że część wynagrodzenia z wykonywanych usług nie była ewidencjonowana. Również twierdzenie Skarżącego kwestionujące ustalenia organu zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w zakresie nieuregulowanych składek na ubezpieczenie społeczne nie zostało poparte żadnymi dowodami. Natomiast ustalenia organu co do wysokości faktycznie uiszczonych przez Skarżącego składek zostały dokonane na podstawie informacji uzyskanej w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podejmowanie przez organy podatkowe kroków zmierzających do ustalenia okoliczności związanych z brakiem ewidencjonowania kwot za świadczone usługi należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z przepisów Ordynacji podatkowej. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut uchybienia zasadzie rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie prowadzącego do dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, nie może zostać uwzględniony. Niesłuszny jest również zarzut niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Należy zauważyć, że z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie wówczas, gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez organy podatkowe, zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji, wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Zasadnie WSA uznał za prawidłową argumentację organów podatkowych, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Nie jest zatem słuszny zarzut Skarżącego, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem powyższego przepisu. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja autora skargi kasacyjnej ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organów - poprzez zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. (a Sąd pierwszej instancji winien był uchybienie to uwzględnić, uchylając zaskarżoną decyzję) wymaga wykazania, że organ podatkowy uchybił zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu. Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie art. 123 § 1 O.p. zawierającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz art. 190 § 2 O.p. dotyczącego prawa udziału strony w przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka nie sprecyzował, na czym polegało zarzucane naruszenie przepisów postępowania i czy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższy tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej, poprzez wskazanie jedynie naruszonego przepisu Ordynacji podatkowej nie mógł stanowić skutecznej podstawy wzruszenia zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił postępowanie podatkowe pod kątem zgodności z przepisami Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał działanie organu w zakresie określenia wszystkich przychodów osiągniętych z tytułu organizowania imprez okolicznościowych – w tym przyjęć weselnych, komunii, chrztu, z organizacji balu charytatywnego oraz przychodów udokumentowanych płatnościami przy użyciu kart płatniczych – za prawidłowe. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw., art. 122, z art. 123 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 190 § 2, art. 191 O.p. w zw. z art. 235 O.p. i 229 O.p. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 193 § 1 O.p. poprzez bezpodstawne uznanie prowadzonych przez podatnika jak wskazał autor skargi kasacyjnej ,,ksiąg rachunkowych’’ za nierzetelne. Jak już wyżej stwierdzono zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdził, że Skarżący w prowadzonej w 2012 r. podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz w rejestrach sprzedaży towarów i usług nie zaewidencjonował wszystkich osiąganych przychodów z działalności gospodarczej. O nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów świadczy, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji oraz organ podatkowy, niezaewidencjonowanie przychodów w kwocie przekraczającej dopuszczalny limit 0,5%, o którym mowa w ww. § 11 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów ( Dz. U. z 2014 r. poz. 1037 ze zm. ). Wartość niezaewidencjonowanego przychodu w badanym roku wyniosła 137.501,20 zł zł netto, co stanowi 20,42% w stosunku do przychodu wykazanego przez Skarżącego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, tj. kwoty 673.337,76 zł. W związku z powyższym prawidłowo Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu podatkowego co do nierzetelnego prowadzenia przez Skarżącego księgi podatkowej i nie uznania jej za dowodu w sprawie w zakresie stwierdzonej nierzetelności w części dotyczącej przychodów ze sprzedaży towarów i usług oraz kosztów uzyskania przychodów za okres od 01.01.2012 r. do 31.12.2012 r., co znalazło potwierdzenie w protokole badania ksiąg zawartym w protokole kontroli podatkowej. Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego ; art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. polegający na błędnej wykładni i bezpodstawnym niezaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez podatnika na stworzenie koncepcji/projektu rozbudowy hotelu. Jak wynika z dokonanych ustaleń organów, zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji budynek hotelu został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w dniu 10.10.2006 r. i jest amortyzowany według stawki liniowej 2,5 % (okoliczność niesporna). Ponadto Sąd pierwszej instancji zaakceptował przyjętą przez organy podatkowe kwalifikację pozwalającą na uznanie, że wydatek poniesiony na wykonanie projektu rozbudowy hotelu, po zakończeniu inwestycji (po przeprowadzeniu rozbudowy hotelu) zwiększy wartość tego środka trwałego, o te wydatki i podlegać będzie w przyszłości amortyzacji od zwiększonej wartości początkowej budynku zgodnie z art. 22g ust. 17 u.p.d.o.f. Ponadto, Sąd uznał za prawidłowe przyjęcie przez organy podatkowe, że poniesiony wydatek na wykonanie projektu rozbudowy hotelu Skarżącego w żaden sposób nie był związany z osiągnięciem przychodu w badanym roku podatkowym 2012. Zarówno dokonane ustalenia faktyczne organów podatkowych dotyczące wydatków dotyczących projektu rozbudowy hotelu jak i kwalifikacja prawna poniesionego wydatku, jako zwiększająca wartość początkową środka trwałego nie zostały zakwestionowane w ramach podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej. W związku z powyższym w sytuacji braku zakwestionowania dokonanych ustaleń odnoszących się do poniesionego wydatku jak i jego kwalifikacji podniesiony zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym, zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów procesowych, uznać należało za bezzasadne. 6.5. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.). .