I SA/Lu 442/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości - oddala skargę. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] wydaną przez Prezydenta Miasta w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w podatku od nieruchomości, tj. art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 489), w skrócie u.o.p.l.,organ uznał za nieprawidłowe wskazane we wniosku stanowisko A. Sp. z o. o. we W., iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji oraz akt sprawy wynika, iż w dniu [...].11.2015 r. do organu podatkowego wpłynął wniosek A. Sp. z o. o. we W. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w podatku od nieruchomości, tj. art. 1a ust. 1 u.p.o.l. Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny: Z treści wniosku złożonego przez A. Sp. z o.o. wynika, że Spółka jest właścicielem myjni bezdotykowej na dzierżawionej nieruchomości, położonej w L. przy ul. O. Zgodnie z postanowieniami umów dzierżawy, po zakończeniu okresu dzierżawy Spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: - budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczoną według KŚT do rodzaju 103, - technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do innych rodzajów niż 103. Konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Fundament, na którym posadowiony jest obiekt myjni stanowi betonową wylewkę posadowioną na ścianie betonowej, która znajduje się w ziemi. Natomiast sam obiekt myjni bezdotykowej przymocowany jest nietrwale do prętów umocowanych w wylewce betonowej. Tak wykonany fundament nie jest trwale związany z obiektem budowlanym myjni bezdotykowej. Wyposażenie techniczno-technologiczne myjni nie stanowi całości techniczno- użytkowej, bowiem zostało posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania i w związku z tym nie stanowi części budowli. W każdym czasie wyposażenie techniczno-technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest zatem uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej). Mycie pojazdów samochodowych możliwe jest bowiem w obiekcie budowlanym (konstrukcja myjni kontenerowej) również bez tych dodatkowych urządzeń technicznych, tj. wykonując ten proces w tradycyjny sposób. Cała technika myjni znajduje się w kontenerze, którego funkcją jest ułatwienie korzystania z urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej) oraz zapewnienie dodatkowych korzyści takich, jak odizolowanie parku maszynowego od czynników atmosferycznych, co wydłuża żywotność elementów i zmniejsza koszty serwisowe, ułatwia przeglądy serwisowe oraz zapewnia możliwość magazynowania środków eksploatacyjnych. Nie jest zatem konieczne zainstalowanie techniki myjni, aby obiekt budowlany mógł być wykorzystany zgodnie z jego przeznaczeniem. W analizowanym przypadku, to właśnie obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym a nie na odwrót - choć możliwe jest również funkcjonowanie urządzeń technicznych bez obiektu budowlanego (wiaty i fundamentu). Wymienione zostały także przedmioty wchodzące w skład wyposażenia myjni. Przedstawiając powyższy stan faktyczny wnioskodawca zadał pytanie: "Czy opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości będzie podlegała tylko część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego?". Spółka stoi na stanowisku, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust.1 u.p.o.l. oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 ustawy z dnia 7.08.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.), w skrócie u.p.b., prawa budowlanego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne, nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych, o czym była mowa wyżej. Urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego. Fundament,na którym posadowiony jest obiekt myjni stanowi betonową wylewkę posadowioną na ścianie betonowej, która znajduje się w ziemi. Natomiast sam obiekt myjni bezdotykowej przymocowany jest nietrwale do prętów umocowanych na wylewce betonowej. W każdej chwili istnieje możliwość przeniesienia obiektu myjni z jednego miejsca celem zamontowania go na fundamencie zlokalizowanym w innym miejscu. Takie działania nie będą wymagały przeprowadzenia robót ziemnych w celu przeniesienia bądź rozebrania fundamentu (przeniesiony zostanie jedynie obiekt budowlany myjni a usunięte zostaną tylko pręty stanowiące część fundamentu: betonowa wylewka nie zostanie naruszona i może stanowić parking właściciela gruntu). Zdaniem Spółki należy rozróżnić w analizowanym przypadku dwa obiekty budowlane a mianowicie: 1. fundament wraz z wylewką betonową oraz prętami, 2. obiekt budowlany myjni bezdotykowej. O ile można bowiem uznać obiekt wskazany w pkt 1 jako trwale związany z gruntem i stanowiący część składową tego gruntu, to już nie można tego stwierdzić w przypadku obiektu wymienionego w pkt 2 tj. myjni bezdotykowej, która nie jest trwale połączona z fundamentem i nie stanowi części składowej gruntu". Mając na uwadze powyższe organ podatkowy stwierdził, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie przedstawionego stanu faktycznego należy uznać za nieprawidłowe. Organ przytoczył brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., oraz art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3 u.p.b. Organ podatkowy powołując się na argumentację zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15.05.2015 r. sygn. akt I SA/Lu 339/15 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13.05.2015 r., sygn. akt I SA/GI 1042/14 zauważył, że w przypadku obiektu będącego przedmiotem niniejszej interpretacji - myjni bezdotykowej - na całość użytkową składa się fundament wraz z wylewką betonową oraz prętami, do którego przymocowany jest obiekt budowlany myjni bezdotykowej (kontener) z urządzeniami służącymi myciu pojazdów. Bezspornie pomiędzy tymi wszystkimi elementami zachodzą fizyczne i funkcjonalne powiązania, dzięki którym mogą być one wykorzystywane do realizacji celu, dla którego powstał, tj. realizacji działalności w zakresie samoobsługowego mycia pojazdów samochodowych z zastosowaniem technologii bezdotykowej. Wskazane wyżej elementy myjni jeżeli występują odrębnie, nie spełniają ani funkcji użytkowej ani funkcji technicznej myjni samoobsługowej. Dopiero ich połączenie w całość będzie stanowić myjnię bezdotykową, samoobsługową, możliwą do wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. Występujący pomiędzy poszczególnymi elementami myjni związek funkcjonalny i techniczny jest decydujący dla zdefiniowania myjni jako budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Łatwość demontażu obiektu myjni i przeniesienia go w inne miejsce, czy też odłączenia urządzeń technicznych przeznaczonych do mycia samochodów nie świadczy o braku związku technicznego i funkcjonalnego. A wręcz odwrotnie, brak jednego z tych elementów będzie powodował, że myjnia straci swoje przeznaczenie, tj. nie będzie mogła pełnić funkcji samoobsługowej myjni bezdotykowej. Organ nadmienił, że wskazana przez Spółkę okoliczność rozliczenia nakładów poniesionych na myjnię na dwie odrębne pozycje środków trwałych również nie jest argumentem przemawiającym za uznaniem, że wyposażenie techniczno-technologiczne nie mieści się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przede wszystkim organ zauważył, że u.p.o.l. w definicji odnosi się do prawa budowlanego, zatem klasyfikacja środków trwałych nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, czy dany obiekt jest budynkiem czy budowlą w rozumieniu u.p.o.l. Organ powtórnie zwrócił uwagę na definicję obiektu budowlanego w prawie budowlanym (do którego odsyła u.p.o.l.), w którym wskazano, że jest nim m.in. budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem. Z tej definicji wynika, że budowlę należy postrzegać jako obiekt kompletny, wybudowany w celu realizacji określonego celu. Brak jest podstaw prawnych do tego, aby na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości dzielić obiekt budowlany na części budowlane i niebudowlane. Organ podkreślił, że definicje budowli, zawarte w u.p.o.l. i ustawie prawo budowlane, nie wskazują na element trwałego związku z gruntem, tak jak ma to miejsce w przypadku budynku. Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości istotne znaczenie ma ustalenie, czy dany obiekt budowlany spełnia definicję budynku czy budowli, gdyż każdy z tych przedmiotów opodatkowania posiada inną podstawę opodatkowania. Poczynione przez Spółkę, w końcowej części wniosku, rozważania odnośnie tego, który z obiektów budowlanych jest trwale związany z gruntem i stanowi część składową gruntu nie mają zdaniem organu znaczenia dla określenia, czy obiekt myjni bezdotykowej samoobsługowej jako całość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy też opodatkowaniu podlega jedynie część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego. W skardze na powyższą interpretację Spółka wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 14j § 3 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej poprzez • bezpodstawne rozpatrzenie przez organ innego stanu faktycznego niż ten przedstawiony przez spółkę skarżącą, • bezpodstawne rozszerzenie stanu faktycznego przedstawionego przez spółkę skarżącą i dodanie do niego elementów, o których nie było mowy we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, tj. poprzez przyjmowanie założenia co do układu technicznego myjni bezdotykowej wbrew stanowisku wyrażonemu przez skarżącego; - art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - w związku z art. 3 pkt 9 u.p.b., poprzez jego błędną wykładnię, która miała wpływ na stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji tj. poprzez błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że skarżąca wskazała we wniosku o wydanie interpretacji, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje miedzy nimi powiązanie techniczne, tymczasem organ w interpretacji przyjął odmienny stan rzeczy, stwierdzając, że wszystkie elementy budowli stanowią całość techniczno-użytkową. Interpretacja organu stanowi zatem naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na poparcie powyższej tezy strona skarżąca przytoczyła fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2015 r. (sygn. I SA/Po 97/15 ). Następnie strona zwróciła uwagę na jej zdaniem nieuprawnione rozszerzenie stanu faktycznego wskazanego przez wnioskodawcę poprzez dodanie do niego elementów, o których nie było mowy we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, tj poprzez przyjmowanie, że wyposażenie techniczno-technologiczne stanowi całość techniczno-użytkową. Spółka zarzuciła zaskarżonej interpretacji również naruszenie powołanych przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię. Nie można bowiem jej zdaniem zgodzić się z tezą organu, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega myjnia jako całość, tj. łącznie z wyposażeniem techniczno-technologicznym, gdyż elementy te również miałyby składać się na budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zdaniem strony, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega wyłącznie część budowlana myjni, bez jej wyposażenia techniczno-technologicznego. Strona na potwierdzenie swojego stanowiska przytoczyła między innymi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r. (II FSK 851/12) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25.07.2013 r. (sygn. I SA/Rz 420/13). W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie spór między stronami sprowadza się do odmiennego zakwalifikowania wyposażenia techniczno-technologicznych myjni przez skarżącą oraz organ interpretacyjny. Spółka stoi na stanowisku, że urządzenia te stanowią jedynie wyposażenie myjni, możliwe do łatwego wymontowania oraz niekonieczne do korzystania z myjni. Ocena organu sprowadza się zaś do uznania tych urządzeń za integralną część obiektu budowlanego, stanowiącą z nim całość techniczno-użytkową, a więc budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W art. 3 pkt 3 u.p.b. zdefiniowano, że przez budowlę należy rozumieć "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". Zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b. przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Wbrew stanowisku spółki zgodnie, z którym urządzenia myjni można wymontować, a więc stanowią one odrębne pod względem technologicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową a nie jak przyjął to organ na całość techniczną użytkową Sąd stwierdza, że z poglądem strony nie można się zgodzić. Jak to już zaznaczono istotnym jest ustalenie czy wyposażenie techniczno – technologiczne myjni stanowi wraz z jej betonowymi częściami i prętami, dachem i ścianami bocznymi całość techniczno – użytkową czy też całość użytkową. Ponadto istotne jest ustalenie, czy techniczne urządzenia myjni mogą funkcjonować bez elementów budowlanych, czy możliwe jest funkcjonowanie urządzeń w postaci systemu sterowania, układu podgrzewania wody, układu wysokiego ciśnienia, osprzętu elektrycznego i pozostałych elementów bez podłoża i ścian oraz dachu gwarantujących ich montaż. Zdaniem Sądu sama część budowlana bez uzbrojenia jej w elementy techniczne, podobnie jak samo wyposażenie techniczno – technologiczne bez umieszczenia/montażu ich w części budowlanej nie spełnią/nie tworzą myjni bezdotykowej. Oznacza to, że odrębnie te elementy nie spełniają ani funkcji użytkowej ani technicznej. Trudno bowiem uznać, że elementy techniczno – technologiczne wymienione przez stronę mogłyby funkcjonować bez części budowlanej, gdyż dostarczenie chociażby takich mediów jak woda, czy elektryczność byłoby niemożliwe, a więc urządzenia te nie mogłyby funkcjonować. Zdaniem Sądu myjnia bezdotykowa to urządzenie techniczne tworzące wraz z częścią budowlaną całość techniczno-użytkową, która zapewnia wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem. Oznacza to, że poszczególne elementy myjni są połączone ze sobą i współpracują w taki sposób, że każdy element jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń. Odłączenie ich czyniłoby budowle bezużytecznymi. Konieczny jest zatem związek funkcjonalny, jak i techniczny występujący pomiędzy poszczególnymi elementami myjni. Ta okoliczność jest kluczowa dla zdefiniowania myjni jako budowli i determinuje status obiektów, z których myjnia jest zbudowana. W rozpoznawanej sprawie poszczególne elementy, po ich wymontowaniu, mogą odrębnie posiadać wartość techniczno - użytkową, jednakże demontaż któregokolwiek elementu spowoduje, że celowość istnienia budowli zostanie "zaburzona", powodując niemożność jej funkcjonowania. Tak więc związek użytkowo - techniczny omawianych elementów myjni zachodzi także wtedy, kiedy jej poszczególne elementy można demontować, gdyż nierozerwalność nie jest istotną cechą budowli. Mogą one funkcjonować osobno lub być przenoszone w inne miejsca. Nie zmienia to jednak faktu, że bez tych urządzeń działanie myjni jako całości będzie niemożliwe. Nie ma podstaw do uznania, że względna łatwość demontażu wyposażenia myjni czy jego wymiany, przesądzają o tym, że nie stanowią one urządzeń integralnie związanych z obiektem myjni i nieodzownych do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług mycia pojazdów samochodowych. Stanowisko organu, że zamiarem wnioskodawczyni było wybudowanie bezdotykowej myjni samochodowej, celem prowadzenia takiej właśnie działalności, zasługuje na aprobatę. Także przepisy Prawa budowlanego uzasadniają tę konstatację, skoro pozwolenie na budowę dotyczyć może myjni trzystanowiskowej, czterostanowiskowej itp. Właśnie takie pozwolenie w odniesieniu do myjni bezdotykowej uzyskała Spółka. Nie sposób zatem uznać, że funkcję myjni spełnia sama część stricte budowlana obiektu tzn. wiata, wewnątrz której znajdują się urządzenia służące do mycia pojazdów. Twierdzenie zaś strony skarżącej, że osoby korzystające z myjni mogą zaniechać posługiwania się tymi urządzeniami i myć pojazd "w sposób tradycyjny", ocenić wypada, jako całkowicie pozbawione logiki. Wskazać też trzeba, że urządzenia myjni, co najmniej w zakresie zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia ścieków i zasilania w energię elektryczną, wymagają stosownych połączeń, odpowiednio z siecią wodociągową, kanalizacyjną i energetyczną (wyrok WSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 980/14). Tak więc stwierdzenie organu, że bezdotykowa myjnia samochodowa jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, Sąd uznał za prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w wyroku WSA z dnia 25 lipca 2013 r. o sygn. akt I SA/Rz 420/13, a sprowadzającego się do poglądu, że urządzenia myjni pozostają z nią jedynie w związku funkcjonalnym, a nie technicznym. Jako uzasadnienie tego poglądu podano, że wymienione przez wnioskodawcę urządzenia "mogły być zamocowane bez pozwolenia na budowli. Ponadto mogą być demontowane i zastępowane nowymi bez naruszenia struktury myjni. Pomiędzy wyżej wymienionymi urządzeniami a myjnią istnieje tylko związek użytkowy wobec czego w reasumpcji należy stwierdzić, iż nie podlegają one opodatkowaniu". Fakt łatwego odłączenia urządzeń technicznych przeznaczonych do mycia pojazdów nie może świadczyć o braku związku technicznego z częścią budowlaną, a wobec ewidentnej łączności użytkowej, uznanie myjni za całość techniczno-użytkową jest uzasadnione. W opisanej sytuacji skład orzekający w niniejszej sprawie za zasadny uznaje wniosek, że myjnia bezdotykowa jako zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej niezbędnej do ich funkcjonowania, tworzy wraz z tę częścią całość techniczno – użytkową, co przesądza kwalifikację jej do budowli. Niezasadny jest zarzut, że organ wydał zaskarżona interpretację w oparciu o rozszerzony stan faktyczny poprzez dodanie do niego elementów, o których nie było mowy we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej. W części opisowej stanu faktycznego znajdują, się elementy ocenne, bez weryfikacji których niemożliwe byłoby w wydanie interpretacji na zadane pytanie. Świadczą o tym m.in. takie stwierdzenia, jak: "Wyposażenie techniczno-technologiczne myjni nie stanowi całości technoczno-użytkowej, bowiem zostało posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania i w związku z tym nie stanowi części budowli". Przedmiotem wykładni przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości były części składające się na myjnię bezdotykową. Pomimo iż skarżąca stai na stanowisku, że pomiędzy częścią budowlaną myjni a wyposażeniem techniczno-technologicznym nie występuje powiązanie techniczne, to należy zauważyć, że jeżeli elementy myjni występują odrębnie, to nie spełniają ani funkcji użytkowej ani funkcji technicznej myjni samoobsługowej. Sama część budowlana stanowi jedynie wiatę z fundamentami, o czym informuje skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Ze względów wyżej podanych, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.