III SA/Kr 1536/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 sierpnia 2016 r. ([...]) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r., (nr [...] ) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry I. uchyla postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 sierpnia 2016 r. ([...]) w całości, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 597 zł. (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: Decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]) Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył A R. F. kare pieniężną w wysokości 24.000,00 zł. (słownie: dwadzieścia cztery tysiące złotych 00/100) za urządzanie gier na dwóch automatach poza kasynem gry. Decyzja została wysłana do adresata, jednak z powodu nieodebrania w terminie została zwrócona do nadawcy w dniu 1 lutego 2016 r. W piśmie z dnia 29 marca 2016 r. (data nadania) R. F. podał, że w związku z upomnieniem z dnia 1 marca 2016 nr [...] i decyzją z dnia [...] 2016 r., której nie otrzymał wnosi o ponowne przesłanie decyzji i przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej wezwał R. F. do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie odwołania od ww. decyzji. Pismem z dnia 14 lipca 2016 r. R. F. reprezentowany przez adw. W. G. złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz uzupełnił argumentację wniosku o przywrócenie terminu. Ww. wniósł o zwrócenie się przez Urząd Celny jako nadawcy przesyłki z reklamacją do InPost S.A. celem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, w kwestii zawinienia bądź nie przy niedochowaniu terminu przez adresata decyzji. We wniosku podniesiono, że nie doszło do prawidłowego zastępczego doręczenia decyzji w trybie art. 150 § 2 o.p., a więc nie rozpoczął bieg termin do złożenia odwołania od decyzji, a sam wniosek o przywrócenie terminu jest złożony z ostrożności procesowej. Uchybienie terminu nastąpiło z powodu niezawiadomienia o pozostawieniu u operatora pocztowego decyzji podatkowej uczestnikowi przez pracownika In Post. Tymczasem czynność ta jest konieczna do przyjęcia, że pismo w postępowaniu podatkowym zostało doręczone w trybie określonym w art. 150 o.p. Wedle wnioskującego, w niniejszej sprawie pracownik operatora pocztowego dwukrotnie zaniechał pozostawienia takiego zawiadomienia, wobec czego uczestnik postępowania nie posiadał żadnej informacji o istnieniu decyzji. Jest to już kolejne zaniechanie ze strony pracownika In Post. Podobna sytuacja miała miejsce przy doręczeniu wezwania na przesłuchanie dla uczestnika jak i jego żony. Tymczasem zgodnie z art. 150 § 2 o.p. pozostawia się zawiadomienie o pozostawaniu pisma u operatora pocztowego lub w urzędzie gminy na 14 dni, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Takiego zawiadomienia w niniejszej sprawie nie pozostawiono. Wskazał, że jako adresat przesyłki wniósł reklamację u operatora pocztowego InPost, jednak w dniu 31 maja 2016 r. otrzymał odpowiedź, że nie jest podmiotem uprawnionym do roszczeń reklamacyjnych, a jedynym podmiotem mogącym złożyć reklamację w sprawie przedmiotowej przesyłki jest Urząd Celny, na dowód czego przedłożył kserokopię odpowiedzi z urzędu pocztowego. Organ winien więc tą kwestię wyjaśnić składając reklamację u ww. operatora pocztowego. Dodał, że skoro decyzja nie została skutecznie doręczona, to nie nabył jeszcze uprawnienia do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 7 stycznia 2016 r. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r. ([...]) na podstawie art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) odmówił R. F. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 162 §1 o.p. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§2). Wskazał organ, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony dnia 29 marca 2016 r. i uzupełniony, po wezwaniu tut. organu, w dniu 14 lipca 2016 r. (stemple pocztowe na kopertach). Jako okoliczność uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminu podał skarżący, że przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona, ponieważ pracownik operatora pocztowego InPost dwukrotnie zaniechał pozostawienia zawiadomienia (awizo) o pozostawieniu u operatora pocztowego - z informacją o możliwości odbioru - decyzji podatkowej uczestnikowi postępowania, która to czynność jest konieczna do uznania, że pismo w postępowaniu podatkowym zostało doręczone w trybie określonym w art. 150 O. p. Podał organ, że kryterium braku winy jako jednej z przesłanek zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przewidziany w art. 162 §1 o.p. warunek braku zawinienia w uchybieniu terminu jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem a contrario przywrócenie to może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Osoba winna uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Wedle organu podatkowego, w niniejszej sprawie przedstawione wyjaśnienia nie uzasadniają pozytywnego załatwienia wniosku; wnioskujący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Natomiast fakt, że B. F. jako osoba upoważniona na czas nieobecności adresata decyzji w kraju do odbioru korespondencji oświadczyła, że żadna przesyłka w okresie nieobecności w kraju R. F. nie była awizowana, nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W ocenie Dyrektora Izby Celnej decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona, gdyż procedura zastępczego doręczenia przedmiotowej decyzji nastąpiła w zgodzie z wymogami zawartymi w art. 150 o.p. Z dołączonej do akt sprawy koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki wynika przyczyna nieodebrania przesyłki osobiście, a także okoliczność że adresat został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki w konkretnej placówce pocztowej. Z koperty wynika bowiem, że pierwsze awizo miało miejsce w dniu 14 stycznia 2016 r., a drugie w dniu 22 stycznia 2016 r. W efekcie dokonano zwrotu przesyłki do nadawcy w dniu 1 lutego 2016 r. po upływie 14 dni od dnia pierwszego awiza. Tym samym w wypełnionym przez podmiot doręczający potwierdzeniu doręczenia pisma zamieszczono wszystkie wymagane ustawą informacje. Dokument ten nie budzi wątpliwości i spełnia wszystkie stawiane przez prawo wymogi. Nadto wskazał organ, że twierdzenie strony, iż jest to już kolejne zaniechanie pozostawienia zawiadomienia o przesyłce ze strony pracownika InPost nie mogą być dowodem na to, że operator pocztowy nie dokonał awizowania decyzji. O dokonaniu tego obowiązku świadczy potwierdzenie odbioru wypełnione przez doręczającego, które jest dokumentem urzędowym (por. I FSK 1411/12). Wprawdzie domniemanie to może zostać obalone, niemniej jednak nie wystarczy do tego samo stwierdzenia, że doręczenie nie miało miejsca. W związku z powyższym organ przyjął, że doręczenie przesyłki nastąpiło dnia 28 stycznia 2016 r., a termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 11 lutego2016 r. Odwołanie wniesione w dniu 29 marca 2016 r. (de facto w dniu 14 lipca 2016 r. po wezwaniu organu do uzupełnienia braku formalnego wniosku) zostało złożone więc po upływie 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 223 o.p. Dodał organ nadto, że zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 15 czerwca 2007 r. I GSK 1221/06 wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest równoznaczne ze stwierdzeniem uchybienia terminowi wniesienia odwołania, niniejsze postanowienie orzeka w obu kwestiach. Na powyższe rozstrzygnięcie R. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu rażące naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 162§1 oraz art. 187 §1 ordynacji podatkowej poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zaniechanie zwrócenia się przez Urząd Celny z reklamacją do InPost powołując się na okoliczność, że ciężar obalenia domniemania prawdziwości dowodu ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki spoczywa na stronie, podczas gdy, skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do roszczeń reklamacyjnych, a jedynym podmiotem uprawnionym do złożenia reklamacji jest Urząd Celny. Co więcej, zwrócenie się z reklamacją przesyłki pozwoliłoby na ustalenie "braku winy" w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania i doprowadziłoby organ do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe wniósł skarżący o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie ppsa), kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 3 ppsa sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ppsa). Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 ppsa). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 sierpnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Wiązało się to z koniecznością zbadania w niniejszym postępowaniu sądowym zasadności odmowy przywrócenia terminu w kontekście argumentacji podnoszonej przez stronę, a mającej uzasadniać powody przekroczenia terminu. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie art. 162 ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przy czym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, a jednocześnie z wnioskiem należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z powyższego wynika, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia ww. przesłanek. W niniejszej sprawie organ podatkowy skoncentrował się na przesłance uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu, bez zbadania czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Tymczasem rozważanie merytoryczne kwestii przywrócenia terminu jest możliwe i konieczne tylko wtedy, gdy wniosek zostanie złożony w ściśle określonym terminie, który jest przy tym terminem nieprzywracalnym (por. I FSK 1956/14). Nawet gdyby skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez zawinienia, to i tak spóźniony wniosek o jego przywrócenie nie mógłby doprowadzić do przywrócenia tego terminu. Rozważania zatem w aspekcie zawinienia lub jego braku formułowane na tle art. 162 § 1 o.p., jako uzależnione od terminowego złożenia podania o przywrócenia terminu, są co najmniej przedwczesne. Organ podatkowy nie ustalił kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi, a więc w jakiej dacie skarżący dowiedział się o istnieniu decyzji podatkowej. Z akt sprawy to nie wynika. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący podał jedynie, że "wniosek powyższy składa w związku z upomnieniem z dnia 1 marca 2016 nr [...] i decyzją z dnia [...] 2016 r., której nie otrzymał". Nie skonkretyzował jednak kiedy otrzymał upomnienie i czy z tego konkretnego dokumentu dowiedział się o istnieniu decyzji z dnia [...] 2016 r. Tymczasem okoliczności towarzyszące powzięciu przez stronę informacji o uchybieniu terminu muszą jednoznacznie wskazywać, że strona na ich podstawie miała co najmniej obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o fakcie wydania aktu administracyjnego (dacie jego wydania), którego nie zaskarżyła w terminie (por. II FSK 1090/09, I FSK 935/09). Wykładnia językowa wskazywanego wyżej zwrotu "od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi" pozwala na stwierdzenie, że ów "dzień" ustania przyczyny uchybienia terminowi powinien być datą pewną, nie opierającą się na domniemaniu faktycznym (II FSK 554/12). Odnosząc się natomiast do podjętej próby przedstawienia, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, Sąd stwierdza, że nie można jej uznać za skuteczną. Zgodnie z art. 150 ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 tej ustawy operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 ustawy wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2 art. 150 ordynacji podatkowej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego art., a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W przedmiotowej sprawie okolicznością wskazywaną przez skarżącego, a mającą świadczyć o tym, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, była niewiedza o wydanej decyzji i biegnącym terminie do złożenia odwołania, wywołana brakiem awiza w skrzynce pocztowej. W ocenie organu odwoławczego powyższe wyjaśnienia skarżącego, że podczas jego nieobecności pod wskazanym adresem żadna przesyłka nie była awizowana nie stanowią okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ podatkowy nie odniósł się również do wystosowanego przez skarżącego wniosku o zwrócenie się do urzędu pocztowego z reklamacją celem ustalenia, czy adresat przesyłki został dwukrotnie zawiadomiony o próbie doręczenia przesyłki i możliwości jej odbioru, jak również do podejmowanej przez skarżącego próby dokonania reklamacji przesyłki celem wyjaśnienia spornej kwestii. Wedle organu podatkowego skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na okoliczność, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Zgodnie jednak art. 162 §1 ordynacji podatkowej wnioskujący o przywrócenie terminu winien jedynie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Obowiązkiem zaś organu odwoławczego było rozważenie w ramach rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, czy twierdzenia o braku w skrzynce pocztowej awiza są uprawdopodobnione. Tymczasem rozważania organu odwoławczego zawarte w motywach zaskarżonego postanowienia w istocie sprowadziły się do krytycznej oceny twierdzeń skarżącego. Organ podatkowy nie zajął się tą kwestią i przesądził bez głębszej analizy, że zawiadomienie o nadejściu przesyłki (decyzji) pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego. Co więcej, wedle Dyrektora Izby Celnej z dołączonej do akt koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki wynika przyczyna niedoręczenia przesyłki osobiście adresatowi oraz to, że adresat został dwukrotnie (w dniu 14 stycznia 2016 r. i 22 stycznia 2016 r.) zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki do jego dyspozycji w konkretnej placówce pocztowej. Rzecz jednak w tym, że pomimo prawidłowego wypełnienia druku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki przez doręczyciela, nie można z góry wykluczyć, że w skrzynce pocztowej skarżącego w rzeczywistości nie umieszczono zawiadomień o przedmiotowej przesyłce. Kwestia ta powinna zostać należycie rozważona i wyjaśniona przez organ rozpatrujący wniosek o przywrócenie terminu. W tym celu organ podatkowy winien zwrócić do operatora pocztowego InPost jako podmiot uprawniony do reklamacji przesyłki zawierającej decyzję z dnia 7 stycznia 2016 r. Powyższe ustalenie pozwoli poddać ocenie czy skarżący uprawdopodobnił (nie udowodnił) brak winy w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania. Bez wyjaśnienia tej okoliczności, wydanie rozstrzygnięcia w świetle zaistnienia bądź nie ww. przesłanki nie znajduje uzasadnienia. Faktem jest ciężar uprawdopodobnienia okoliczności spoczywa na stronie , która występuje z wnioskiem o przywrócenie terminu, a na organie ciąży obowiązek oceny przedstawionych okoliczności w świetle przesłanek z art. 162 o.p. Przepis ten zwalnia jednak organ z obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego sensu stricte, ale nie zwalnia go z konieczności podjęcia wszelkich działań, których efektem będzie potwierdzenie bądź nie przez wnioskodawcę okoliczności wiarygodności okoliczności, na które powołał się podając przyczynę niedopełnienia w terminie określonej czynności procesowej. Wyżej wskazane ustalenia organ poczyni jednak dopiero po uprzednim ustaleniu, czy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został złożony w terminie. Ustalenie bowiem, że skarżący złożył wniosek po upływnie nieprzywracalnego terminu przewidzianego w przepisie art. 162 §2 o.p. uczyni zbędnym dokonywanie ustaleń w kwestii zawinienia bądź nie w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od decyzji. Jedynie na marginesie, choć w świetle wniosków zawartych w skardze wskazać należy, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej (por. II OSK 2868/14). Mając na uwadze powyższe, Sad nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 162 § 2 w zw. z art. 122 i art. 187 §1. Z tych wszystkich przyczyn, uznając skargę za uzasadnioną, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 ww. ustawy.