I SA/Kr 1059/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1059/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r., sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 237 zł (dwieście trzydzieści siedem złotych). Naczelnik Urzędu Skarbowego zaskarżoną decyzją określił R. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) z za 2013r. w kwocie 98,00 zł. Organ I instancji stwierdził, że w złożonym w dniu 30 kwietnia 2014 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu z działalności gospodarczej w 2013 r. (druk PIT-36) zadeklarowała Strona przychód z działalności gospodarczej w kwocie 3.528.375,46 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 3.501.505,78 zł, dochód do opodatkowania w kwocie 26.869,68 zł obliczony podatek w kwocie 885,78 zł i podatek należny 0,00 zł. W odliczeniach od obliczonego podatku wykazano ulgę uczniowską w kwocie 885,78 zł. W wyniku przeprowadzonej u Strony kontroli podatkowej, stwierdzono, że działalność gospodarczą prowadziła samodzielnie, zarejestrowaną jako Przedsiębiorstwo P.- U.-H. E.-P. R. W. oraz działalność gospodarczą prowadzoną ,w formie spółki, to jest Spółki Cywilnej E.-P. R. W. (udziały 90%) i B. W. (udział 10%). Podatnik w 2013 r. prowadził w L. także gospodarstwo rolne w zakresie produkcji mleka i hodowli bydła. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisów tej ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej. Samodzielną działalność gospodarczą w 2013 r. podatnik prowadził w zakresie handlu złomem i makulaturą w K. oraz w sześciu innych punktach. Przychód ze sprzedaży surowców wtórnych dotyczył sprzedaży złomu stalowego i żeliwnego, złomu metali kolorowych oraz makulatury i stłuczki szklanej. W dokumentach zakupu firmy i w księdze podatkowej stwierdzono trzy faktury na zakup makulatury wystawione przez Firmę U. T.-B. B. M. w W.. Dotyczy to faktur: nr [...] z dnia 10 stycznia 2013 r. za sprzedaż 9.900 kg makulatury, wartość netto 2.457,00 zł (podatek VAT 569,25 zł), nr [...] z dnia 26 lutego 2013 r. za sprzedaż 4.350 kg makulatury, wartość netto 1.131,00 zł (podatek VAT 260,13 zł), nr [...] z dnia 22 marca 2013 r. za sprzedaż 8.695 kg makulatury, wartość netto 2.173,75 zł (podatek VAT 499,97 zł). W dniu 11 maja 2015 r. przesłuchano w charakterze świadka pana B. M. Zapytany o źródło pochodzenia sprzedanej makulatury świadek stwierdził, że pochodziła z terenu placów budowy, na których on prowadził roboty budowlane. Wymieniony nie określił konkretnego miejsca zbiórki, zobowiązał się do uzupełnienia informacji do dnia 31 maja 2015 r. Świadek nie wywiązał się z tego zobowiązania, nie przedstawił do tego dnia żadnych dodatkowych dowodów zakupu makulatury, informacji na temat miejsca zbiórki oraz dowodów na świadczenie usług lub danych zleceniodawców. Z informacji będących w posiadaniu organu I instancji wynika, że B. M. nie był w stanie dokonać sprzedaży takiej ilości makulatury, ponieważ nie prowadził punktu skupu makulatury od osób fizycznych, nie miał możliwości jej transportu ponieważ nie posiadał żadnego środka transportu. Świadek w tym okresie miał zarejestrowaną na siebie firmę budowlaną, która w założeniu miała świadczyć usługi budowlane. W tej sytuacji twierdzenie pana B. M., że sprzedana makulatura w ilości 23 ton pochodziła z terenu placów budowy, na których on prowadził roboty budowlane jest nieprawdziwe, gdyż przekraczało to jego fizyczne i techniczne możliwości. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dał wiary zeznaniom świadka B. M. i nie uznał wyżej wymienionych faktur wystawionych przez niego jako dowodów potwierdzających faktyczną transakcję. Jednocześnie faktury te odrzucono jako podstawę zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez Pana R. W. Organ I instancji stwierdził, że w wyniku tych nieprawidłowości Podatnik naruszył przepis art. 22 ust.l wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawyżając zakupy towarów o kwotę 5.761,75 zł. Ponadto organ podatkowy wykazał , że podatnik prowadząc działalność samodzielnie jak i w spółce dokonał zarówno zawyżenia kosztów uzyskania przychodów jak i zaniżenia przychodu . Po otrzymaniu decyzji organu I instancji Strona złożyła odwołanie, w którym nie zgodziła się z nieuznaniem za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z rachunkami, wynikającymi z trzech faktur na zakup makulatury wystawionych przez Firmę U. T.-B. B. M. W ocenienie Podatnika , przedsiębiorca ten prowadząc działalność gospodarczą w zakresie budownictwa , miał niewątpliwie dostęp do dużej ilości tekturowych opakowań , worków kartonów z materiałów budowlanych . To, że zaoferował je do sprzedaży w styczniu, lutym i marcu 2013 r. roku nie oznacza, że zgromadzone one zostały w tych miesiącach, nie można bowiem wykluczyć, że sprzedający odkładał je przez wiele miesięcy wcześniej, a zdecydował się na sprzedaż kiedy miał taką ilość makulatury, że opłacalny był jej transport, lub w okresie kiedy cena odkupu była dla niego satysfakcjonująca. Jako przedsiębiorca trudniący się zawodowo skupem m.in. makulatury Strona odkupiła zaoferowaną przez B. M. ilość towaru, który wyjaśnił że makulatura ta pochodziła z prowadzonych przez niego budów, wyjaśnienie to Podatnik przyjął z satysfakcją i wskazał, że nie ma obowiązku wnikliwego dociekania z jakiego źródła pochodzi towar który oferują do sprzedania klienci. Wobec innych zagadnień oraz aspektów sprawy Strona nie sformułowała zarzutów. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 11 lipca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powtórzono za organem I instancji argumenty odnoszące się do B. M. podkreślając , że świadek nie określił konkretnego miejsca zbiórki makulatury , i nie wywiązał się z zobowiązania uzupełnienia informacji, nie przedstawił żadnych dodatkowych dowodów zakupu makulatury, informacji na temat miejsca zbiórki oraz dowodów na świadczenie usług lub danych zleceniodawców. Z informacji będących w posiadaniu organu I instancji wynika, że B. M. nie był w stanie dokonać sprzedaży takiej ilości makulatury, ponieważ nie prowadził punktu skupu makulatury od osób fizycznych, nie miał możliwości jej transportu ponieważ nie posiadał żadnego środka transportu. Wymieniony w tym okresie miał zarejestrowaną na siebie firmę budowlaną, która w założeniu miała świadczyć usługi budowlane. W tej sytuacji twierdzenie B. M., że sprzedana makulatura w ilości 23 ton pochodziła z terenu placów budowy, na których on prowadził roboty budowlane jest nieprawdziwe, gdyż przekraczało to jego fizyczne i techniczne możliwości. W takiej sytuacji należy uznać, że zeznania świadka B. M. są pozbawione waloru wiarygodności i słusznie im tej wiarygodności odmówiono na wcześniejszym etapie. Wobec czego oczywistym i logicznym jest, że nie można uznać wyżej wymienionych faktur wystawionych przez świadka B. M., jako dowodów, potwierdzających faktyczną transakcję. Jednocześnie dało to podstawę do tego aby faktur tych nie uwzględnić, jako podstawy zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez Stronę. Stwierdzenie oraz udowodnienie tych nieprawidłowości dało podstawę aby sformułować tezę, że Podatnik naruszył przepis art. 22 ust. 1 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawyżając zakupy towarów o kwotę 5.761,75 zł. Należy też zauważyć, że jeżeli podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania przykładowo transakcji zakupu towarów lub usług, określonym dokumentem, z którego wynika, że towary te zostały nabyte od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, że podmiot taki nie dostarczył w rzeczywistości tych towarów, to w takim przypadku nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim, nieodpowiadającym rzeczywistości dokumencie w kategoriach kosztów uzyskania przychodów. Powyższy pogląd znalazł odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 1006/12. Jeżeli faktura nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji dokonanej pomiędzy podmiotami, wykazany na niej wydatek nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu. Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) ustanawiającym generalną zasadę zaliczania wydatków do kosztów podatkowych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Oznacza to, że nie każdy poniesiony w toku prowadzonej działalności gospodarczej wydatek może zostać zaliczony do kosztów podatkowych, ale tylko taki, który został poniesiony w celu uzyskania przychodu. Aby uznać wydatek za spełniający to kryterium, powinien on dotyczyć zdarzenia gospodarczego związanego z działalnością gospodarczą podatnika, które to zdarzenie miało lub mogło mieć wpływ na osiągnięcie przez tego podatnika przychodów. Ten warunek zaś jest spełniony wtedy, jeżeli zdarzenie to zaistniało w rzeczywistości, gdyż jedynie wtedy może ono mieć wpływ faktyczny lub potencjalny na przychody. Jednocześnie podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu i w ten sposób odnosząc korzyść polegającą na obniżeniu dochodu podlegającego opodatkowaniu, poza fakturą i ewentualnymi dowodami zapłaty, powinien posiadać dowody świadczące, że konkretny wydatek jest kosztem nie tylko ekonomicznym ale też podatkowym. A zatem wydatek, aby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu musi mieć związek z uzyskaniem przychodu, a fakt jego poniesienia musi być udokumentowany w sposób należyty tj. w sposób nie budzący wątpliwości, że doszło do transakcji zakupu od konkretnego podmiotu. W prowadzonym wobec R. W. postępowaniu ustalono, że m.in. brak jest związku kwot wynikających z zakwestionowanych faktur wystawionych przez podmiot gospodarczy Firmę U. T.-B. B. M. w W. z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą. Pan R. W. posiada, co prawda, faktury za zakup towarów handlowych wystawione przez podmiot gospodarczy B. M., jednak ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że faktyczna sprzedaż towarów nie została dokonana przez podmiot wystawiający te faktury. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu , że skarżący nie nabył makulatury od B. M. W uzasadnieniu skargi powtórzone zostały zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji . Przede wszystkim podkreślono , że organy podatkowe niezasadnie w sposób arbitralny uznały , że B. M. nie miał możliwości sprzedaży takiej ilości makulatury. W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647), stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół problemu czy organy podatkowe w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wykazały , że 3 faktury wystawione przez B. M. na sprzedaż makulatury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji i w konsekwencji nie mogą być podstawą do uznania ich za koszt uzyskania przychodu. W ocenie Sądu organy podatkowe nie wywiązały się z tego obowiązku . W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej ciężar prowadzenia postępowania podatkowego obarcza organ podatkowy, to on jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Rozwinięcie tej zasady zawiera przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzający, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Kryteria jego oceny określa z kolei przepis art. 191 Ordynacji podatkowej stanowiąc, że organ podatkowy wnioskuje na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy powinien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada także rozpoznanie sprawy według najlepszej wiedzy organów podatkowych, doświadczenia, wewnętrznego przekonania, oceniania wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych, a także ich wzajemnego wpływu. Ocena ta nie może koncentrować się wokół jednego dowodu, lecz powinna uwzględniać zgromadzony materiał dowodowy we wzajemnym powiązaniu. Wszechstronne rozważenie zebranego materiału dowodowego odbywa się z uwzględnieniem wszystkich dowodów i okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, przy czym wywodzenie oceny zgromadzonego materiału dowodowego musi odbywać się przy uwzględnieniu logicznego rozumowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Po 1342/99, publ. LEX nr 43051, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 829/09, LEX nr 559653). Jako dowolne natomiast należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący , a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści . W niniejszej sprawie należy stwierdzić , że materiał dowody został zebrany w sposób szczątkowy a konsekwencjami braku aktywności osób trzecich organy obciążyły Podatnika. Trzeba bowiem podkreślić , że organy podatkowe podważając prawdziwość operacji gospodarczych udokumentowanych fakturami VAT ograniczyły się jedynie do szczątkowego przesłuchania wystawcy tych faktur i odniesienia się do jego charakteru działalności gospodarczej. Z uwagi na odmienność charakteru prowadzonej działalności gospodarczej w stosunku do wystawionych faktur i skali operacji gospodarczej organy podatkowe uznały w sposób arbitralny i jednocześnie bardzo zdawkowy , że tego typu operacje gospodarcze były niemożliwe. Zdaniem Sądu z taką oceną nie można się zgodzić . Nie wykazano , nie uwodniono bowiem dlaczego takie stanowisko jest zasadne. W pierwszej kolejności organy nie wykazały dlaczego posiadanie 23 ton makulatury jest niemożliwe przez osobę nie prowadzącą działalności polegającej zbiórce makulatury. O ile okoliczności sprawy , ilość sprzedanej makulatury , mogą nasuwać pewne wątpliwości to jednak nie można wykluczyć , że świadek nie mógł uzbierać tak znacznej ilość makulatury w dłuższym okresie czasu. Organy nie wykazały natomiast , że to jest niemożliwe nawet w zakresie 3 miesięcy, w których wystawione były sporne faktury . Kwestia ta również nie została wyjaśniona przez organ odwoławczy pomimo treści odwołania , gdzie podatnik przekonywał , iż B. M. jako przedsiębiorca budowlany miał dostęp do różnego rodzaju opakowań i kartonów i mógł magazynować makulaturę czekając na lepszą cenę . Organy podatkowe nie przeprowadziły w tym zakresie żadnej analizy, z której wynikałoby , że podmiot gospodarczy w bliżej nieokreślonym czasie nie jest w stanie zebrać takiej ilości makulatury. Organy podatkowe negując jednocześnie możliwość dostarczenia takiej ilości makulatury stwierdziły , że podatnik nie miał własnego środka transportu co było jednym z kluczowych argumentów zaskarżonych decyzji . Analiza protokołu przesłuchania B. M. wykazuje jednak , że świadek używając pojęcia "własny transport" miał również na myśli środki transportu, które były w jego posiadaniu – wynajęte . Dwa pytania wcześniej opisując sposób transportu materiałów budowlanych wyjaśnił , że dokonywał tego własnym środkiem transportu co doprecyzował w następnym zdaniu stwierdzając, iż pożyczał samochody z wypożyczalni z T. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby wyjaśnienia świadka składane parę minut później inaczej rozumieć. Nie ma zatem podstaw do tego aby własny środek transportu rozumieć tylko i wyłącznie jako samochód będący własnością świadka. W tym zakresie wywody organów podatkowych uznać należy za całkowicie chybione , tym bardziej , że nie wykazały aby w tym czasie podatnik nie wynajmował samochodów . Analizując natomiast treść protokołu zeznań świadka można śmiało postawić tezę , że postępowanie dowodowe w zakresie sprzedaży makulatury de facto nie zostało przeprowadzone. B. M. był przesłuchiwany w dniu 11 maja 2015 r. na okoliczność współpracy z R. W. Przeważająca część protokołu przesłuchania dotyczyła świadczonych usług budowlanych. Dopiero w ostatnim pytaniu zwrócono się do świadka o wyjaśnienie w jaki sposób dostarczał makulaturę oraz o jej źródła pochodzenia . Świadek udzielił enigmatycznej odpowiedzi ( jedno krótkie zdanie ) wyjaśniając , że makulatura pochodziła z budów i przewożona była jego środkiem transportu . Zobowiązał się przy tym do określenia miejsca budów oraz zleceniodawcy do 31 maja 2015 r. Zaznaczyć należy , że pracownicy organu nie zadali żadnych innych dodatkowych szczegółowych pytań dotyczącej całej transakcji , które pozwoliłyby na ustalenie stanu faktycznego i przede wszystkim oceny wiarygodności przedstawionych zdarzeń . Natomiast tak lakoniczne wyjaśnienia świadka w ocenie Sądu nie pozwalają na ich ocenę z uwagi na szczątkowość i brak innego materiału w tym zakresie . Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku , że podobnie myśleli pracownicy organu oczekując na szersze wyjaśnienia świadka . Dopiero brak wywiązania się z podjętego zobowiązania był przyczyną dalszych działań organu, niestety niekorzystnych dla Podatnika . Niemniej jednak nie można się zgodzić aby konsekwencjami braku aktywności dowodowej osoby trzeciej ( świadka ) obarczać podatnika . Zwrócić bowiem należy na różną rolę podatnika i świadka w postępowaniu dowodowym . Wyjaśniając tę kwestię zauważyć należy , że obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego przez organ nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że podatnik zwolniony jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonego faktu może doprowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa także na podatniku. Jeżeli więc istnieją jakiekolwiek dowody mające wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, podatnik powinien je przedłożyć, gdyż strona w swym dobrze rozumianym interesie winna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Brak takiej aktywności może pociągnąć negatywne dla niej skutki . Natomiast brak aktywności , współpracy świadka zawsze obciąża organ i jego skutki nie mogą obciążać strony . Brak przeprowadzenia istotnego dla sprawy dowodu powinien być bowiem zawsze traktowany jako naruszenie art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej . W świetle wątpliwości co do rzeczywistego charakteru transakcji sprzedaży makulatury, organy podatkowe miały zatem obowiązek szczegółowego przesłuchania B. M. w celu uzyskania szczegółowych informacji dotyczących sposobu nabycia makulatury , miejsc jej uzyskania , przechowywania , sposobu i rodzaju transportu itp. Uzyskanie tych danych umożliwiłoby weryfikacje , czy na konkretnych budowach rzeczywiście znajdowały się aż tak duże ilości papierowego odpadu i w konsekwencji czy świadek miał możliwość uzyskania makulatury wykazanej na fakturach . Brak aktywności świadka , który zobowiązał się dostarczyć stosownych informacji zobowiązywał organy do ponownego wezwania świadka w celu złożenia szczegółowych wyjaśnień na ten temat . Zwrócić ponadto należy uwagę , że organy podatkowe mają stosowne środki przymuszenia w celu stawienia się świadka na przesłuchanie . Brak ponownego przesłuchania świadka , przy fragmentarycznym zeznaniu na temat okoliczności nabycia i sprzedaży makulatury uprawnia do postawienia tezy , że organy podatkowe naruszyły podstawowe zasady procedury podatkowej wyrażone w art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowego co miało istotny wpływ na prawidłowość dokonanych ustaleń a tym samym na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe uwzględnią wyżej wymienione uwagi , w szczególności zobowiązane będą do ponownego szczegółowego przesłuchania w charakterze świadka B. M. na okoliczność nabycia i sprzedaży makulatury udokumentowanej fakturami VA ze stycznia , lutego i marca 2013 r. Dopiero profesjonalne przeprowadzenie tego dowodu może być podstawą do dalszych ustaleń w sprawie i kierunku postępowania podatkowego . Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., )) orzekł jak w sentencji. Działając zaś na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. O kosztach postępowaniu orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.