III SA/Wa 2107/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem odwoławczym") postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. odmówił dla T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Skarżącą") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. (zwanego dalej: "organem pierwszej instancji") z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. oraz określenia podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) – zwanej dalej: "u.p.t.u.", za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu ww. postanowienia wskazał, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. oraz podatek do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011 r. Wskazana decyzja została uznana za doręczoną Skarżącej w dniu 29 grudnia 2014 r. w trybie określonym w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) - zwanej dalej: "O.p." Organ odwoławczy zauważył również, że Skarżąca w dniu 22 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której przekazano pismo) wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z relacji organu odwoławczego wynika, iż w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżąca wskazała, że nie otrzymała decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. Nie miała też świadomości o fakcie jej wydania. Dopiero na skutek zajęcia jej rachunku bankowego, Skarżąca niezwłocznie zgłosiła się do tego organu podatkowego. Kopia decyzji na wniosek Skarżącej została jej doręczona w dniu 2 kwietnia 2015 r. W ocenie Skarżącej, nie można uznać, że w niniejszej sprawie miało miejsce doręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji. Po stwierdzeniu braku przedmiotowej decyzji Skarżąca skontaktowała się z właścicielem nieruchomości, na terenie której prowadzi działalność gospodarczą i uzyskała informacje, iż właściciel pamięta, że odbierał jakieś awizo lub dwa kierowane do Skarżącej, aczkolwiek zagubił je i nie przekazał Skarżącej. Powyższe oznacza zdaniem Skarżącej, że przy posiadaniu dowodu z zeznań świadka organ może z łatwością ustalić, iż Skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z treścią decyzji. Ponadto w opinii Skarżącej, niezawinione przez nią okoliczności nie mogą obciążać jej odpowiedzialnością w szczególności w tak ważnym zakresie jak uprawomocnienie się decyzji podatkowej. Skoro Skarżąca nie miała żadnego wpływu na działanie osoby trzeciej, to nie może ponosić z tego tytułu negatywnych skutków procesowych. Skarżąca podniosła też, że po otrzymaniu kserokopii decyzji "niefortunnie zagubiła korespondencję i nie znajdując innego sposobu na otrzymanie treści decyzji zgłosiła się do pełnomocnika". W konsekwencji dopiero w dniu 16 kwietnia 2015 r. Skarżąca zapoznała się fizycznie z treścią decyzji i tego dnia, jej zdaniem, ustąpiła przyczyna uchybienia terminowi. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K.W. na okoliczność pobrania przez niego awiz kierowanych do Skarżącej oraz na okoliczność rozmowy przeprowadzonej z Prezesem Zarządu Skarżącej w dniu 17 kwietnia 2015 r. Następnie organ odwoławczy przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, zauważył że Skarżąca w swoich wyjaśnieniach wskazała, iż doręczenie przedmiotowej decyzji było nieskuteczne. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy poddał analizie kwestię skuteczności doręczenia Skarżącej w trybie art. 150 O.p. decyzji organu pierwszej instancji, wskazując że tylko w przypadku skutecznego doręczenia decyzji można mówić o dochowaniu lub niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania i o przywróceniu terminu w razie jego przekroczenia. Organ odwoławczy odnotował następnie, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 12 grudnia 2014 r. została wysłana za pośrednictwem poczty na adres siedziby Skarżącej, która nie kwestionowała prawidłowości adresu pod który organ pierwszej instancji doręczał przedmiotową decyzję. Organ odwoławczy zauważył też, że z akt sprawy wynika, iż z uwagi na niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p., zastosowano tryb, o którym mowa w art. 150 O.p. Doręczyciel zatem stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 O.p., złożył przesyłkę w dniu 15 grudnia 2014 r. w placówce pocztowej na okres czternastu dni, a zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce pocztowej (awiza z dnia 15 i 23 grudnia 2014 r.). W związku z tym, że Skarżąca nie zgłosiła się po odbiór przesyłki, doręczenie zostało skutecznie dokonane z upływem ostatniego czternastego dnia ustawowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej, tj. z dniem 29 grudnia 2014 r., a zwrot awizowanej przesyłki nastąpił w dniu 31 grudnia 2014 r. Powyższe oznacza zdaniem organu odwoławczego, że procedura zastępczego doręczenia przedmiotowej decyzji nastąpiła w zgodzie z wymogami zawartymi w art. 150 O.p. Przyjąć zatem należy, że decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona Skarżącej. Organ odwoławczy powołując się następnie na poglądy wyrażone w wymienionym przez siebie orzecznictwie sądów administracyjnych wskazał, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie strony, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. Również wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Organ odwoławczy zauważył następnie, że z dołączonej do akt sprawy koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki wynika przyczyna niedoręczenia przesyłki osobiście, a także to, że adresat został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki do jego dyspozycji w konkretnej placówce pocztowej. W ocenie tego organu, ww. dokumenty potwierdzają, że doręczyciel pocztowy nie zastał adresata w dniu 15 grudnia 2014 r. w miejscu siedziby Skarżącej. W tych okolicznościach, doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym W., w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na druku potwierdzenia odbioru i kopercie wskazano daty pierwszego i powtórnego zawiadomienia adresata o pozostawaniu pisma w tej placówce pocztowej (drugie zawiadomienie po upływie 7 dni od pierwszego), a także datę zwrotu przesyłki do nadawcy (po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia) z uwagi na niepodjęcie jej przez adresata. Organ odwoławczy podkreślił też, że w wypełnionym przez podmiot doręczający potwierdzeniu doręczenia pisma zamieszczono wszystkie wymagane ustawą informacje, wobec czego dokument ten nie budzi wątpliwości i spełnia wszystkie stawiane przez prawo wymogi. W związku z tym w niniejszej sprawie adnotacje poczynione na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru stanowią zdaniem organu odwoławczego dowód tego, że przedmiotowa przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2014 r., wobec braku możliwości jej doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1 potwierdzenia odbioru, pozostawała w placówce pocztowej urzędu doręczającego przesyłkę oraz, że stosowne zawiadomienia o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Następnie odnosząc się do twierdzeń Skarżącej, iż nie otrzymała ona ani pierwszego, ani powtórnego zawiadomienia o przesyłce, z uwagi na działanie osoby trzeciej, która odebrała awizo, lecz nie przekazała ich Skarżącej i związanej z tym nieskuteczności doręczenia, organ odwoławczy podniósł, że argumentacja ta nie znajduje uzasadnienia w powołanych przez ten organ przepisach związanych z doręczeniem korespondencji. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika bowiem jednoznacznie, że z powodu niemożności doręczenia zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Natomiast fakt odebrania zawiadomienia pozostawionego w skrzynce pocztowej adresata przez osobę trzecią, na co powołuje się Skarżąca i nie przekazanie tego zawiadomienia Skarżącej, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia decyzji i bieg terminów procesowych w rozpatrywanej sprawie. Również Skarżąca kwestionując skuteczność doręczenia, nie wskazuje na wadliwość doręczania, lecz skutku niedoręczenia upatruje w działaniach (zaniechaniach) osoby trzeciej, która nie przekazała jej odebranych awizo. Jednakże są to okoliczności, które nie mają wpływu na skuteczność doręczenia decyzji w niniejszej sprawie. W dalszej kolejności organ odwoławczy rozważył kwestię, czy w przypadku Skarżącej zachodzą przesłanki, które na gruncie art. 162 § 1 i § 2 O.p. winny skutkować przywróceniem terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, żądanie Skarżącej przywrócenia terminu w przytoczonych okolicznościach nie może być uznane za zasadne. Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że Skarżąca nie spełniła wszystkich koniecznych warunków do zastosowania instytucji przywrócenia terminu. Bowiem pomimo, że Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu oraz starała się wykazać w nim przyczynę uchybienia oraz dokonała czynności, dla której wyznaczony był uchybiony termin, z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że Skarżąca nie dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Organ odwoławczy powołując się na poglądy wyrażone w wymienionym przez siebie orzecznictwie sądów administracyjnych zauważył, że datą początkową biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu może być dzień, w jakim strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi. Dotyczy to przypadków, kiedy strona dokonując czynności działała w subiektywnym przeświadczeniu, iż robi to w terminie. Organ odwoławczy odnotował też, że w uzasadnieniu swojego wniosku jako dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania Skarżąca wskazała - 16 kwietnia 2015 r. jako dzień, w którym zapoznała się z treścią decyzji. Jednakże w ocenie organu odwoławczego, z analizy akt sprawy wynika, że przyczyna warunkująca uchybienie terminu ustała z dniem, w którym Skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji organu pierwszej instancji i w związku z tym złożyła "wniosek o wydanie kserokopii decyzji z przeprowadzonej kontroli skarbowej za rok 2011 (...)", tj. 9 marca 2015 r. W konsekwencji od tego dnia należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zatem siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na złożenie odwołania upływał z dniem 17 marca 2015 r. Tymczasem korespondencja zawierająca wniosek o przywrócenie terminu została nadana w polskiej placówce pocztowej w dniu 22 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego widniejąca na kopercie, w której złożono wniosek o przywrócenie terminu). Powyższe oznacza zdaniem organu odwoławczego, że przesyłkę nadaną w polskiej placówce pocztowej w dniu 22 kwietnia 2015 r. należy uznać za złożoną po upływie siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż ustawowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został zachowany przez Skarżącą. Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 22 czerwca 2015 r., w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów: 1) art. 121 § 1 i art. 122 O.p., poprzez ich niezastosowanie i nie zwrócenie postępowania do organu pierwszej instancji w celu przeprowadzenia dowodu z zeznania świadka o istotnym charakterze dla postępowania, 2) art. 162 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, pomimo przesłanki wyłączającej winę strony za nieodebranie korespondencji od organu skarbowego, 3) art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż wobec wynikających z art. 150 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 O.p., norm regulujących tzw. doręczenie fikcyjne nie można przyjąć, iż w stanie faktycznym sprawy nastąpiło skuteczne doręczenie stronie decyzji organu pierwszej instancji, 4) art. 228 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, przejawiające się wydaniem zaskarżanego postanowienia odnoszącego się do odwołania od decyzji, która nie funkcjonuje w obrocie prawnym, 5) art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) - zwanej dalej: "k.p.a.", poprzez niedopuszczenie do przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień świadka na okoliczność pobierania przez niego awiz za stronę i nie dostarczanie ich stronie, co ma z kolei istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przez stronę, 6) art. 133 k.p.a. poprzez nie doręczenie organowi odwoławczemu w terminie dokumentacji sprawy co spowodowało realny brak możliwości kontroli formalnej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu. Zdaniem Skarżącej, w pierwszej kolejności do stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, konieczne jest uprzednie prawidłowe doręczenie przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji. Skarżąca wyjaśniła w tym miejscu, że na terenie, na którym prowadzi działalność gospodarczą znajduje się również magazyn wynajmującego jej lokale właściciela nieruchomości. Po stwierdzeniu braku otrzymania przedmiotowej decyzji Prezes Zarządu Skarżącej odbył rozmowę z właścicielem nieruchomości K.W., który stwierdził, że pamięta, iż odbierał awiza kierowane do Skarżącej, aczkolwiek gdzieś je zagubił i nie przekazał Prezesowi Zarządu Skarżącej, a następnie zapominał o tym fakcie. W takim przypadku, zdaniem Skarżącej, nie można uznać, że nastąpiło skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji. Skarżąca wskazała też, że uchylenie się od negatywnych skutków przyjętego przez ustawodawcę domniemania skuteczności doręczenia zastępczego wymaga nie udowodnienia, lecz jedynie uprawdopodobnienia, że adresat nie powziął wiadomości o piśmie złożonym w pocztowej placówce oddawczej, ale nie może opierać się ono na prostym zaprzeczeniu. Konieczne jest bowiem poparcie odpowiedniego twierdzenia w tej kwestii dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie. Natomiast w niniejszej sprawie przy posiadaniu dowodu z zeznań świadka, organ podatkowy może z łatwością ustalić, że Skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z treścią decyzji. Zdaniem Skarżącej, niezawinione przez nią okoliczności nie mogą obciążać jej odpowiedzialnością, w szczególności w tak ważnym zakresie, jak uprawomocnienie się decyzji podatkowej, od której służy odwołanie. Skarżąca podniosła też, że skoro nie miała żadnego wpływu na działanie osoby trzeciej, to nie może ponosić z tego tytułu negatywnych skutków procesowych. Skarżąca wyjaśniła również, że po otrzymaniu od organu podatkowego kserokopii przedmiotowej decyzji niefortunnie zagubiła korespondencję i nie znajdując innego sposobu na otrzymanie treści decyzji zgłosiła się do pełnomocnika. W konsekwencji dopiero w dniu 16 kwietnia 2015 r. Skarżąca zapoznała się fizycznie z treścią decyzji i tego dnia, jej zdaniem, ustąpiła przyczyna uchybienia terminowi. Skarżąca podkreśliła również, że w niniejszej sprawie przeszkodą było pozostawanie przez nią w uzasadnionej nieświadomości, co do stanu faktycznego związanego z doręczeniem decyzji organu pierwszej instancji oraz treść dokumentacji w tej sprawie. Końcowo Skarżąca zauważyła, że w postępowaniu przed organem odwoławczym sprawa nie została jej zdaniem rozpatrzona w sposób odpowiednio rzetelny, ponieważ przeczą temu również daty korespondencji przesyłanej pomiędzy organami obu instancji. Ponaglenie do organu pierwszej instancji zostało wysłane jednocześnie do organu i do strony. Skarżąca odebrała przesyłkę pocztową poleconą zawierającą arkusz odwoławczy datowany na dzień 19 maja 2015 r. w dniu 25 maja 2015 r. oraz list polecony datowany na dzień 22 maja 2015 r. zawierający postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Zdaniem Skarżącej, skoro organ odwoławczy przesyła jednocześnie pisma zarówno stronie, jak też organowi pierwszej instancji, nie możliwym było wydanie decyzji przed otrzymaniem pisma z arkuszem odwoławczym, a zakres dat wskazanych w sprawie rodzi uzasadnione wątpliwości, co do trybu rozpatrzenia odwołania. Organ odwoławczy w piśmie z dnia 28 lipca 2015 r. stanowiącym odpowiedź na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wyżej określone przesłanki nie zachodzą i dlatego Sąd oddalił skargę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie występują przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Zgodnie z treścią art. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do treści art. 162 § 1 O.p., podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Dla skutecznego przywrócenia terminu konieczne jest zatem spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenia wniosku o przywrócenie terminu z jednoczesnym dopełnieniem czynności, która miała być wykonana w terminie, wskazania przyczyny uchybienia terminowi, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny oraz uprawdopodobnienie braku winy w przekroczeniu terminu. Niespełnienie jednej z wyżej wymienionych przesłanek, uniemożliwia skuteczne przywrócenie terminu. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, doręczenie jej wyżej wskazanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., było skuteczne. Zgodnie z art. 151 O.p., osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Na podstawie art. 150 § 1 pkt 1 i § 1a O.p., w przypadku doręczania pisma przez pocztę - w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p.,, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając adresata dwukrotnie o pozostawaniu pisma w tym miejscu. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zgodnie zaś z art. 150 § 2 O.p., zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w art. 150 § 1 O.p., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Art. 150 O.p., umożliwia zatem przyjęcie fikcji prawnej, że pismo którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że wspomniana wcześniej decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. wysłana została na adres Skarżącej, pod którym w toku postępowania, była wcześniej skutecznie odbierana korespondencja (np. postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania kontrolnego K. 274 akt ). Adres ten zresztą nie jest przez Skarżącą kwestionowany. Z akt sprawy ( koperta K. 338), wynika, że z uwagi na niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p., doręczyciel, stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 O.p., złożył przesyłkę w dniu 15 grudnia 2014 r. w placówce pocztowej na okres czternastu dni, a zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce pocztowej (awiza z dnia 15 i 23 grudnia 2014 r.). Z uwagi na fakt, że Skarżąca, nie zgłosiła się po odbiór przesyłki, słusznie zdaniem Sądu, została ona uznana za doręczoną z upływem ostatniego czternastego dnia ustawowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej, czyli z dniem 29 grudnia 2014 r., zaś wszystkie wymogi doręczenia zastępczego określone w art. 150 O.p., zostały spełnione. Od tej daty należy liczyć bieg określonego w a art. 223 § 2 O.p. 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania. Znajdujące się na kopercie adnotacje, mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Prawidłowości doręczenia decyzji w tym trybie, nie może także w ocenie Sądu, zmienić twierdzenie zawarte w skardze, z którego wynika, że Skarżąca, nie mogła odebrać z poczty awizowanej przesyłki z uwagi na to, że awiza odbierał właściciel nieruchomości K.W., który gdzieś je zagubił i nie przekazał Prezesowi Zarządu Skarżącej. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że wskazane przez Skarżącą okoliczności, stanowiące w jej ocenie o bezskuteczności doręczenia, w rzeczywistości nie miały miejsca. Jak już wcześniej wskazano, korespondencja wysyłana Skarżącemu na wskazany adres, była skutecznie doręczana. Problemy z bezpośrednim doręczaniem korespondencji i konieczność stosowania doręczeń zastępczych zaczęły się po przesłuchaniu Skarżącego w charakterze strony w dniu 2 września 2014 r. Żadne doręczenia dokonywane w trybie art. 150 O.p. oprócz przedmiotowej decyzji, nie były przez Skarżącą kwestionowane. Nie zgłaszano tez w odniesieniu do tych doręczeń zarzutu zagubienia dwóch awiz przez inną osobę. Dlatego zdaniem Sądu, nieprzesłuchanie w charakterze świadka K.W., nie naruszało wynikających z art. 121 i art. 122 O.p. zasad zaufania do organów prowadzących postępowanie oraz prawdy obiektywnej. Wątpliwości budziłby raczej fakt zapamiętania przez wnioskowanego świadka w kwietniu 2015 r. (data złożenia odwołania, w którym zawarto wniosek o przesłuchanie świadka ) okoliczności zagubienia dwóch awiz dla Skarżącej z grudnia 2014 r. Podkreślenia wymaga, że nie było żadnego kłopotu z doręczeniem Skarżącej na jej wniosek kserokopii decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w B. ( K. 343, 345 akt sprawy). Stwierdzić więc należy, że z uwagi na prawidłowe doręczenie Skarżącej decyzji w dniu [...] grudnia 2014 r., nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w przekroczeniu terminu. Prawdopodobieństwo jest środkiem, który nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność ( prawdopodobieństwo ) twierdzenia o jakimś fakcie, jednak okoliczności wskazane przez Skarżącą tej cechy nie posiadają. Nie została także przez Skarżącą spełniona kolejna przesłanka przywrócenia terminu, a mianowicie złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Datą początkową biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu może być dzień, w jakim strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi. Dotyczy to przypadków, kiedy strona dokonując czynności działała w subiektywnym przeświadczeniu, iż robi to w terminie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Gdańsku z dnia 24 marca 1999r., sygn. akt I SA/Gd 1664/98, Lex nr 38681). W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wskazuje, że datą ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest dzień 16 kwietnia 2015 r. W tej dacie bowiem Skarżąca mogła skontaktować się z pełnomocnikiem i zapoznać z treścią decyzji. Z takim stanowiskiem nie można zdaniem Sądu się zgodzić. Organ słusznie przyjął, że datą ustania przeszkody do wniesienia odwołania, jest 9 marca 2015 r. a więc data złożenia przez Skarżącej wniosku o wydanie kserokopii decyzji z przeprowadzonej kontroli skarbowej za rok 2011 (...)." (K. 340 akt ) i od tego dnia należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Podkreślić należy, że organ i tak przyjął datę na korzyść Skarżącej. Za datę ustania przeszkody, można było bowiem przyjąć datę 17 lutego 2015 r., kiedy to nastąpiło zajęcie rachunku bankowego Skarżącej w kwocie wynikającej z decyzji. Nie było przeszkód by tego samego dnia ustalić na jakiej podstawie ( w tym wypadku na podstawie jakiej decyzji ), nastąpiło zajęcie i w tej samej dacie wystąpić z wnioskiem o wydanie jej odpisu lub kserokopii. Przyjmując założenia organu, siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na złożenie odwołania upływał z dniem 17 marca 2015 r. Stosownie do treści art. 12 § 6 pkt 2 O,.p., termin uważa się za zachowany, jeśli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. poz 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Korespondencja zawierająca wniosek o przywrócenie terminu została nadana w polskiej placówce pocztowej w dniu 22 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego widniejąca na kopercie, w której złożono wniosek z dnia 21.04.2015r.). Dlatego słusznie zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że przesyłkę, nadaną w polskiej placówce pocztowej w dnia 22 kwietnia 2015 r. należy zatem uznać za złożoną po upływie siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Zgodnie natomiast z art. 162 § 3 Ordynacji podatkowej przywrócenie tego terminu jest niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30.11.2005 r. sygn. akt I FSK 316/05 ( dostępny w CBOSA) wyjaśnił, że "przepis art. 162 § 3 Ordynacji podatkowej wprowadza kategoryczny zakaz przywracania terminu do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Termin ten jest nieprzywracalny. Wskazanego, jednoznacznego uregulowania prawnego nie może zmienić wykładnia tego przepisu poprzez dyrektywy art. 2 Konstytucji, czy art. 121 Ordynacji podatkowej, na który powołuje się autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu. Przy doręczaniu decyzji, która jest ostateczna, organy podatkowe nie mają obowiązku pouczać o prawie strony do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania". Należy więc stwierdzić, że nie został zachowany przez Skarżącego ustawowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 18.04.2013r. sygn. akt I SA/GL 1106/12 (dostępny w CBOSA), niezachowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania samo w sobie wystarcza do nieuwzględnienia wniosku i świadczy o zawinionym działaniu strony. Taki sam pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27.02.2014r. sygn. akt III SA/Wa 2097/13 (dostępny w CBOSA) stwierdzając, że "Niezależnie zatem od spełnienia (lub niespełnienia) pozostałych wymogów warunkujących przywrócenie uchybionego terminu, spóźnione w świetle art. 162 § 2 O.p. złożenie wniosku o jego przywrócenie - musiało skutkować odmową przywrócenie terminu do wniesienia odwołania". Należy w przyznać rację Dyrektorowi Izby Skarbowej, że pozostałe warunki konieczne dla przywrócenia terminu poza złożeniem wniosku, tj: wskazanie we wniosku przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy i jednoczesne dokonanie czynności, dla której przewidziano dany termin, jakkolwiek konieczne dla przywrócenia terminu, to jednak są to warunki podlegające ocenie prawnej dopiero wówczas gdy bezspornie zostanie oceniona przesłanka w zakresie zachowania ustawowego terminu do wniesienia podania o przywrócenie terminu. Odnosząc się do zarzutu nierzetelnego prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy, wskazać należy, że pismem z dnia 11.05.2015r. ( K. 363 akt), Dyrektor Izby Skarbowej przekazał wniosek Skarżącej wraz z odwołaniem organowi pierwszej instancji z prośbą o przesłanie akt sprawy i ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez Skarżącą. Pismo zostało skierowane do wiadomości pełnomocnikowi Skarżącej. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. przy arkuszu odwoławczym z dnia 19 maja 2015 r. skierowanym do organu odwoławczego i zgodnie z art. 227 § 2 O.p. do pełnomocnika Strony, przekazał akta sprawy wraz z ustosunkowaniem się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Akta wpłynęły do Izby Skarbowej w dniu 20 maja 2015r. Na podstawie otrzymanych akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. w dniu [...] maja 2015 r. zaskarżone postanowienie. W związku z tym nieuzasadniony jest zdaniem Sądu zarzut dotyczący rzetelności postępowania organu odwoławczego a sugerujący, że rozstrzygnięcie zostało dokonane przed otrzymaniem akt sprawy. Fakt jednoczesnego otrzymania przez Skarżącego pisma z dnia 19 maja 2015r. i zaskarżonego postanowienia z dnia [...] maja 2015 r., w żadnym wypadku nie dowodzi nierzetelności organu, skoro akta wpłynęły do Izby Skarbowej w dniu 20 maja 2015r. Wydanie zaskarżonego postanowienia w ciągu dwóch dni, w sprawie dotyczącej przywrócenia terminu, nie jest zdaniem Sądu okolicznością świadczącą o nierzetelności organu odwoławczego. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.