I SA/Łd 918/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do października 2008 r. oraz I kwartał 2009 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]. Dyrektor izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...]., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności K. Z. jako członka zarządu A spółki z o.o. w R., za poszczególne miesiące od kwietnia do października 2008 r. oraz i kwartał 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Podatnik nie zgadzając się z treścią decyzji oraz ustaleniami poczynionymi przez organ wniósł odwołanie, w jego treści zarzucając naruszenie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także art. 120, art. 121, art. 122, art. 187, art. 190, art. 191 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niewzbudzający zaufania podatnika do organów podatkowych, błędne ustalenie stanu faktycznego i ocenę stanu faktycznego, co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu strona wskazała, iż, wbrew twierdzeniom organu wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie, tj. w momencie, w którym spółka stała się niewypłacalna, a tę niewypłacalność spowodowało doręczenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]. określającej zobowiązanie podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 kwietnia 2008 r. do 31 marca 2009 r. w kwocie 253 940 zł. W związku z doręczeniem tej decyzji wszystkie zobowiązania spółki przewyższyły wartość jej majątku, a zatem w dniu 9 kwietnia 2013 r., a więc w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji spółka złożyła w Sądzie Rejonowym dla Ł., [...] Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Naprawczych wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego. Przed dniem doręczenia przedmiotowej decyzji uzasadniającej złożenie wniosku o upadłość, spółka nie była podmiotem niewypłacalnym, na bieżąco regulowała swoje zobowiązania oraz jej zobowiązania nie przekraczały wartości jej majątku. Podatnik nie zgodził się z twierdzeniem, iż spółka powinna była złożyć wniosek o upadłość już 9 czerwca 2008r. tj. po upływie 14 dni od terminu płatności zobowiązania z tytułu podatku VAT za kwiecień 2008 r., czyli za pierwszy miesiąc, w stosunku do którego została wobec A wydana decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za rok 2008/2009. W 2008 r. spółka oraz jej zarząd w osobie K. Z. przeświadczona była o prawidłowości działań podejmowanych przez spółkę oraz o prawidłowości zadeklarowanych i zapłaconych podatków. Nie można zasadnie twierdzić, iż już w 2008 r. zaistniały okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o upadłość, jako że spółka wywiązywała się ze swoich zobowiązań, jak i stan jej zadłużenia, jeżeli takowy w ogóle wówczas istniał, nie przekraczał wielkości majątku spółki. Niedopuszczalne są zatem poczynione w decyzji ustalenia, w których w bilansie na dzień 31 marca 2009 r. w pasywach ujmuje się kwoty zaległości podatkowych spółki wynikających z decyzji Dyrektora UKS z [...]. oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...]. Wskazane bowiem przez organ podatkowy w skarżonej decyzji wskaźniki bieżącej płynności finansowej, szybkiej płynności oraz wskaźnik wypłacalności środkami pieniężnymi zostały wyliczone z uwzględnieniem kwot zaległości podatkowych z decyzji organów podatkowych określonych w 2013 r., które zarówno w roku 2008 jak i w roku 2009 nie istniały. Nadto nie dowodzą konieczności złożenia wniosku o upadłość, a jedynie mogą oznaczać kłopoty z utrzymaniem płynności finansowej. Podkreślono, iż nie wszystkie kłopoty finansowe i kłopoty z utrzymaniem płynności finansowej oznaczają konieczność wniosku o upadłość, ale tylko takie, które prowadzą do sytuacji niewypłacalności. W sytuacji skarżonej decyzji sytuacja taka jednak nie zaistniała, bowiem spółka nie była w 2008 i 2009 roku podmiotem niewypłacalnym. Niewypłacalność spółki powstała dopiero na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego. Błędne jest ustalenie jakoby prezes zarządu K. Z. podpisując w 2008 r. i w 2009 r. sprawozdania finansowe spółki wiedziała i miała świadomość nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych Spółki, bowiem okoliczności takich nieprawidłowości zostały określone przez organ podatkowy w decyzjach wymiarowych dotyczących wprawdzie lat 2008/2009, ale wydanych dopiero w 2013 r. Zatem K. Z. nie ponosi żadnej winy, iż wniosek o upadłość nie został złożony wcześniej, w szczególności ani w 2008 r. ani w 2009 r. Zawierane wówczas przez Spółkę transakcje nie dawały podstaw do przypuszczenia istnienia nieprawidłowości w dokonanym obrocie złomem. Wychodząc z takiego założenia i przeświadczenia K. B. Z. nie przewidywała i nie mogła przewidzieć, że zaistniała wówczas sytuacja finansowa w spółce wymagała zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Strona, jako członek zarządu miała przeświadczenie o podejmowanych przez spółkę działaniach w dobrej wierze, nie miała świadomości nierzetelności kontrahentów spółki. Tym samym nie wiedziała i nie mogła była przewidzieć, iż prawidłowe i rzetelne działania spółki zostaną po kilku latach zakwestionowane przez organ podatkowy, co zaowocuje określeniem zaległości podatkowej spółki, tym samym powodując jej niewypłacalność. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że: 1. Egzekucja z majątku spółki, pomimo wystawienia [...]. tytułów wykonawczych i przekazania ich do realizacji wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego okazała się bezskuteczna. Bank pismem z 31 października 2013 r., jako dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, iż na dzień sporządzenia pisma zajęcie nie może zostać zrealizowane ponieważ rachunek bieżący wykazuje brak środków. Kolejne czynności zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, które skierowano do 24 największych centrali w kraju okazały się również bezskuteczne. Podobnie podjęte inne czynności egzekucyjne w celu ustalenia majątku spółki tj: wystąpienie do Ministerstwa Sprawiedliwości, Centrali Informacji o Zastawach Rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych wykazały, że spółka nie została odnaleziona w KRS (w roli właściciela, prokurenta, udziałowca, akcjonariusza, członka zarządu, czy też członka rady nadzorczej), bowiem na dzień zobowiązanego nie odnaleziono w elektronicznym Rejestrze Ksiąg Wieczystych, a także wskazano, iż nie figuruje on w Rejestrze Zastawów. Zobowiązany nie jest właścicielem jakichkolwiek nieruchomości, bowiem spółka nie jest ujawniona w danych ewidencji gruntów na terenie powiatu radomszczańskiego. Obecny prezes zarządu K. Z. wskazał majątek spółki to okazał się on znikomej wartości lub nie przedstawiał żadnej wartości, bądź nie mógł być przedmiotem zajęcia. Co zaś się tyczy prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność wynikającą z deklaracji VAT - 7 (za IX/2013r.) organ wskazał, że jest to jedynie nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, która nie może być przedmiotem zajęcia. W konsekwencji postanowieniem z [...]. umorzono postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanego. 2. Zaległości w podatku VAT za sporne okresy dotyczą zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez K. Z. obowiązków prezesa zarządu spółki. Owe zobowiązania powstały z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takich zobowiązań. Okoliczność, że wobec spółki wydano decyzję wymiarową w 2013 r., a decyzję ostateczną [...]. nie zmienia faktu, iż terminy płatności zobowiązań upływały w 2008 i 2009 r. Natomiast strona obowiązki prezesa zarządu pełniła od 24 września 2003 r. do 15 czerwca 2009 r. Fakt, iż w dacie wydania w/w decyzji K. Z. nie pełniła już funkcji prezesa zarządu nie ma żadnego znaczenia dla możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Zatem skoro postępowanie bezspornie wykazało, że termin płatności wskazanych w spornej decyzji zobowiązań podatkowych przypadał w czasie pełnienia przez K. Z. funkcji Prezesa Zarządu, odpowiada ona za powstałe z tego tytułu zaległości. 3. Strona nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości ani wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) - w odpowiednim czasie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż uchwałą nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników podjętą dopiero na posiedzeniu w dniu 29 marca 2013 r. postawiono spółkę w stan upadłości, czego wynikiem było złożenie 9 kwietnia 2013r. (czyli w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji z [...]. - określającej zobowiązanie podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 1 kwietnia 2008 r. do 31 marca 2009 r.) wniosku o ogłoszenie upadłości. Stan niewypłacalności spółki został potwierdzony przez sąd, który postanowieniem z [...]. oddalił wniosek A, bowiem dłużnik był niewypłacalny w rozumieniu art. 11 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze, gdyż nie wykonywał swoich zobowiązań. Jak wskazał sąd dłużnik nie posiadał żadnych środków pieniężnych ani łatwo zbywalnych ruchomości, które pozwoliłyby w ogóle na faktyczne rozpoczęcie postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy zauważył, iż K. Z. - będąc prezesem zarządu winna podjąć działania zmierzające do ogłoszenia upadłości spółki dużo wcześniej niż to uczyniła. Już bowiem za rok podatkowy od 1 kwietnia 2008 r. do 31 marca 2009 r. A poniosła stratę w kwocie 2 281 315,58 zł - co doprowadziło do kłopotów, z którymi spółka nie potrafiła sobie poradzić. Potwierdza to bilans oraz rachunek zysków i strat sporządzone na dzień 31 marca 2009 r., które zostały podpisane przez K. Z., a na których uwidoczniona jest data sporządzenia wydruku 25 maja 2009 r. Zatem w tym czasie strona powzięła wiedzę o finansach reprezentowanej przez nią spółki. Przeprowadzona analiza sytuacji finansowej spółki za ten okres wskazuje, iż gospodarczą przyczyną potrzeby zgłoszenia wniosku o upadłość było załamanie finansowe podmiotu polegające na wykazaniu w/w straty podatkowej, która stała się powodem trwałej niewypłacalności spółki. Zatem przyczyną powstania dodatkowych zobowiązań było niewłaściwe wypełnianie przez K. Z. obowiązków prezesa spółki, a strona najpóźniej w dniu 29 maja 2009 r. (tj. w dniu, w którym wydrukowano i podpisano bilans oraz rachunek zysków i strat) mogła dowiedzieć się o sytuacji finansowej spółki. Zatem najdalej w dniu 12 czerwca 2009 r. winna złożyć wniosek o upadłość 4. K. Z. nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Oświadczyła, iż "nie posiada żadnych dokumentów wskazujących na majątek spółki. Od czasu złożenia rezygnacji z funkcji członka zarządu nie prowadzi interesów spółki. W spółce posiada 5 udziałów. Prowadzenie spraw spółki pozostaje w gestii zarządu, wobec czego nie ma wiedzy na temat potencjalnych źródeł zaspokojenia zaległości podatkowych spółki". Obecny prezes zarządu K. Z. w piśmie z 13 listopada 2013 r., wskazał wprawdzie mienie, to jednak nieposiadające wartości egzekucyjnej, bądź wykazujące znikomą wartość. W konkluzji organ wskazał, że wobec powyższego orzeczenie o odpowiedzialności strony, jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki było uzasadnione. W skardze na powyższą decyzję K. Z. podtrzymała dotychczasowe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak w treści zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 5 maja 2016 r. sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez NSA sprawy o sygn. akt I FSK 203/15. Postanowieniem z 18 października 2016 r. podjęto zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna dlatego podlega oddaleniu. Autor skargi sformułował w niej zarzut naruszenia przepisów art. 116 o.p., poprzez błędną wykładnię i zastosowanie oraz art. 120, 121, 122, 187, 191 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niewzbudzający zaufania podatnika do organów podatkowych, błędne ustalenia i błędną ocenę stanu faktycznego. Zarzuty te są niezasadne. W skardze nie wskazano szczegółowo na czym naruszenie owych przepisów proceduralnych miałoby polegać. Powołane przepisy nakazują organom podatkowym tak prowadzić postępowanie, aby wyjaśnione zostały wszelkie istotne okoliczności sprawy, ustalenia faktyczne oparte kompletnym materiale dowodowym i przeprowadzonej zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie. Postępowanie, które spełnia owe warunki winno budzić zaufanie do organów podatkowych. Zakres istotnych okoliczności sprawy wyznacza przepis prawa materialnego, który ma mieć zastosowanie. W niniejszej sprawie jest to przede wszystkim przepis art. 116 o.p., który reguluje kwestią przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na członka zarządu tej spółki. W ramach wyznaczonych przepisem art. 116 § 1 i 2 o.p. wyjaśnienia wymagało czy skarżąca była członkiem zarządu A spółki z o.o. w okresie, kiedy powstały zaległości podatkowe tej spółki oraz, czy do owych zaległości zachodzi bezskuteczność egzekucji. W związku z tym, że w toku postępowania skarżąca podnosiła zarzuty związane z brakiem winy w niezgłoszeniu wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego albo układowego, organy winne były rozważyć związane z tym okoliczności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, zebrane zostały dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zarówno w kwestii funkcji sprawowanej przez skarżącą w okresie, gdy powstały zaległości podatkowe, bezskuteczności egzekucji prowadzonej w stosunku do majątku spółki, jej niewypłacalności oraz braku okoliczności egzoneracyjnych. Ocena przeprowadzonych dowodów została przeprowadzona we wzajemnym związku pomiędzy nimi, w sposób zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest pełne, nie pomija żadnej istotnej okoliczności, ani wątpliwości podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu. Reasumując sąd uznaje, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Z lektury uzasadnienia skargi wynika, że wątpliwości strony nie dotyczą pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu Spółki w ustalonym okresie (od 24 września 2003 r. do dnia 15 czerwca 2009 r. – prezes zarządu ), ani też wskazanych w zaskarżonej decyzji okoliczności bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Zasadniczo dotyczą one braku okoliczności zobowiązujących ją do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego albo układowego (zaległości w podatku od towarów i usług jest następstwem wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...]. decyzji, doręczonej spółce następnego dnia, określającej zobowiązanie w tym podatku, czyli w czasie, gdy K. Z. nie była już członkiem zarządu) i wreszcie braku jej winy w niezłożeniu takiego wniosku. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 o.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego. Takiego rodzaju zobowiązaniem podatkowym jest zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, powstaje ono z mocy samego prawa z momentem, kiedy wystąpią zdarzenia wskazane w ustawie o podatku od towarów i usług. Zgodnie z § 2 i 3 tego przepisu podatek wskazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, co nie pozbawia organów podatkowych prawa do zakwestionowania deklaracji i wysokości podatku w niej wskazanego. Tak się właśnie stało w tej sprawie i mimo, że decyzja wydana została przez Dyrektora UKS w Ł. w okresie, kiedy skarżąca już nie pełniła funkcji członka zarządu, to decyzja ta określa w prawidłowej wysokości zobowiązanie podatkowe w podatku do towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do października 2008 r. i I kwartał 2009r. A spółki z o.o. Decyzja ta nie "zmienia" także momentu kiedy powstała zaległość podatkowa. Bezspornie, wówczas skarżąca była prezesem zarządu A. Okolicznością bezsporną jest, że wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego został zgłoszony w dniu [...]. (a następnie oddalony postanowieniem z [...]. z powodu braku majątku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania), a więc w czasie kiedy skarżąca już nie pełniła funkcji prezesa zarządu spółki. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. analiza tego, czy członek zarządu obowiązany jest do podjęcia takich działań winna być przeprowadzona na gruncie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U z 2012 r., poz.1112 ze zm.). Zgodnie z art. 10 tej ustawy upadłość ogłasza się, gdy dłużnik stał się niewypłacalny. Z kolei dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeśli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a dłużnika będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość majątku, nawet wówczas, kiedy na bieżąco reguluje swoje zobowiązania (art. 11 ust. 1 i 2). Z kolei zgodnie z art. 21 tej ustawy dłużnik jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W ocenie sądu, organ odwoławczy dokonał wyczerpującej i prawidłowej oceny sytuacji finansowej (nadwyżki zobowiązań nad wartością majątku) i ustalił, że w przypadku A spółki z o.o zarząd był zobowiązany do zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego najdalej w dniu 12 czerwca 2009 r. Należy przy tym mieć na uwadze, że przy ocenie niewypłacalności spółki z punktu widzenia przekroczenia wymagalnych zobowiązań nad majątkiem należy uwzględniać wysokość zobowiązania podatkowego określonego w decyzji organu podatkowego, nawet wówczas, gdy owa decyzja została doręczona spółce, w okresie gdy członek zarządu nie pełnił już swych funkcji (taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie). Słusznie Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009 r. w sprawie II FPS 3/09. Jak wynika z treści art. 116 ust.1 pkt 2 o.p. członek zarządu może zwolnić się odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeśli wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Należy mieć na uwadze, że w przepisie tym mowa jest o wszystkich rodzajach winy (w tym nieumyślnej, przyjmującej postać zarówno niedbalstwa jak i lekkomyślności). Oznacza to, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, jeśli wykaże, że niezgłoszenie wniosku nastąpiło nie tylko bez jego winy umyślnej, ale także nieumyślnej. Każdy obejmując i pełniąc funkcję członka zarządu spółki winien poznać jej sytuację, na bieżąco ją śledzić i prowadzić sprawy spółki ( art. 368 § 1 ksh). W przypadku skarżącej było to wysoce problematyczne, bo mimo, że objęła funkcję prezesa zarządu dobrowolnie, faktycznie się nimi nie zajmowała, gdyż przebywała w owym czasie za granicą studiując. Pozostawiając to zagadnienie na marginesie, warto w tym miejscu wspomnieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 20 października 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 700/14, prawomocnym w części dotyczącej zobowiązania A spółki z o.o za zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. oraz I kwartał 2009 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2016 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 203/15) wskazał, że okoliczności sprawy świadczą o tym, że A spółka z o.o nabywając złom z niewiadomych źródeł, co najmniej powinna była wiedzieć, że uczestniczy w transakcjach wykorzystywanych do popełniania oszustw podatkowych i nie dochowała należytej staranności kupieckiej. W sprawie I SA/Łd 700/14 organy zakwestionowały prawo A do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabycie złomu. Skoro do obowiązków zarządu, którego prezesem była skarżąca należało prowadzenie spraw spółki, która nie dochowała należytej staranności kupieckiej, nie może się ona uwolnić od odpowiedzialności twierdzeniem, że za jej kadencji nie występowały okoliczności zobowiązujące ją do złożenie wniosku o upadłość. Gdyby skarżąca zachowała, jako prezes zarządu wymaganą w danych stosunkach staranność, nie doszłoby do określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 151 p.p.s.a należało skargę oddalić. dc.