II SA/Kr 1090/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 lipca 2016 r., znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego M.N. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 24 marca 2015 r. nr [....] działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. orzekł o nakazie rozbiórki na rzecz M.N. oraz K.N. jako inwestorów robót budowlanych polegających na budowie budynku warsztatu samochodowego z częścią socjalną zlokalizowanego w B. przy ul. [....] na działce o nr [....] . Organ wskazał, że obiekt został wybudowany bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę, a rozbiórka polega na całkowitej likwidacji obiektu poprzez jego rozebranie i uporządkowanie terenu. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 8 lipca 2002 r. zostały przeprowadzone oględziny na przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, że na nieruchomości zlokalizowany jest budynek warsztatu naprawy samochodów. Budowę budynku rozpoczęto w miesiącu sierpniu lub wrześniu 1996 r. Budynek jest w pełni ukończony. Od września 2002 r. prowadzona jest w nim działalność usługowa polegająca na [....] - [....] . Wymiary budynku 12,03 x 18,03m i wysokości 6,25 + 0,82 m. Budynek wybudowano (jak oświadczył przedstawiciel inwestorów) w oparciu o decyzję Burmistrza Gminy B. z dnia 18.07.1996 r. orzekającą o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania budynków gospodarczych na warsztat naprawy samochodów zlokalizowany w B. przy ul. [....] , na działce nr [....] . Teren, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka znajduje się w jednostce B.236.M3 (obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zwartej lub wolnostojącej) - plan został uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 15.11.2005 r., uchwała nr XXXIII/313/05 oraz kolejnymi uchwałami zmieniającymi. Organ wskazał, że budowa budynku warsztatu samochodowego możliwa jest jedynie na podstawie decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. W decyzji takiej organ powinien orzec o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W ocenie organu inwestorzy nie uzyskali stosownej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. Decyzja z dnia 18.07.1996 r. uprawniała jedynie do zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczych (stodoły i budynku hodowlanego). Decyzja ta nie zezwalała na wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzją nie zatwierdzono żadnego projektu budowlanego, choć jako załącznik do niej dołączono projekt budowlany. Dlatego też nie można twierdzić, że przedmiotowy obiekt wybudowano na podstawie decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii projektu budowlanego wynika, że powstał zupełnie nowy obiekt w miejscu poprzednio istniejącego budynku gospodarczego. Z opinii technicznej wynika, że budynki były jednokondygnacyjne, fundamenty posadowione na głębokość 1 m, konstrukcja szkieletowa filary z cegieł, wypełnienie miedzy filarami również z cegieł. Dach dwuspadowy kryty dachówką cementową. Stan techniczny budynków był nieodpowiedni, budynki odchylone od pionu o około 20%. Zgodnie z projektem, budynek warsztatu powinien być wykonany na ławach fundamentowych zagłębionych w gruncie 1, 1 m na podsypce piaskowej o grubości 20 cm. Nowe ściany wykonano z pustaków żużlowych o grubości 40 cm. Budynek warsztatu jest obecnie dwukondygnacyjny z częścią socjalną. W ocenie organu wykonane roboty to faktycznie budowa nowego budynku, który jest użytkowany w odmienny sposób niż poprzednio istniejące budynki. Stan techniczny budynku gospodarczego - 20% wychylenie, nie kwalifikował go do remontu. Wykonanie nowych fundamentów posadowionych głębiej niż poprzednie, wykonanie podsypki pod te fundamenty świadczy o tym, że poprzednio istniejący budynek został rozebrany. Wykonano także nowe ściany z innego budulca, stropy oraz dach. Wykonano zupełnie nowy obiekt. W dniu 18 sierpnia 2014 r. organ zobowiązał inwestorów do przedłożenia zaświadczenia Burmistrza Gminy B. o zgodności ww. budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorzy dostarczyli żądane dokumenty. Z zaświadczenia wynika, że budowa przedmiotowego warsztatu jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego samego planu wynika również, że obiekt jest zlokalizowany w obszarze bezodpływowym, w którym jest zakaz realizacji budynków usługowych. Załączony wypis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdza, że w obszarze bezodpływowym zakazane jest wznoszenie budynków usługowych. Zatem obiekt został zlokalizowany niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu inwestycja narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązujący w czasie budowy budynku ogólny plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy B. określał tereny, na których zlokalizowany jest obiekt, jako teren zieleni izolacyjnej - użytki rolne i zainwestowanie w strefie uciążliwości cmentarza. Przedmiotowy obiekt narusza zapisy ww. planu. Dopuszczalna była adaptacja dotychczasowego użytkowania z ograniczeniem możliwości realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej. Dopuszcza się lokalizację funkcji uzupełniających (niekolizyjnych) w szczególności nieterenochłonnych usług elementarnych i podstawowych, niewielkich zespołów parkingowych i garaży w terenach istniejącego mieszkalnictwa, terenach zieleni. Z decyzji SKO w K. z dnia 17.04.2007 r. wynika, że lokalizacja budynku warsztatu samochodowego w tym terenie pozostawała w oczywistej sprzeczności z ustaleniami obowiązującego ówcześnie planu miejscowego. Obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sytuuje działkę nr [....] w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem B.236.M3 (obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zwartej lub wolnostojącej). W terenie tym funkcją dominującą jest zabudowa mieszkaniowa. Usługi na tym terenie dopuszczone są jedynie jako wydzielony lokal użytkowy w istniejącym budynku mieszkalnym i to przy spełnieniu określonych warunków. Skoro przedmiotowy budynek jest budynkiem usługowym wolnostojącym, to jego lokalizacja na tym terenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalono, że lokalizacja budynku warsztatu samochodowego na działce nr [....] w B. przy ul. [....] jest sprzeczna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem nie ma możliwości zalegalizowania budynku i należało orzec o jego rozbiórce. Od tej decyzji odwołanie wniósł M.N. , I.N. i K.N. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na powyższą decyzję WINB w K. skargę do WSA w Krakowie wniosła A.P. . W wyniku rozpoznania skargi, w dniu 21 stycznia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok o sygn. akt II SA/Kr 1314/15, którym uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. W wyniku powyższego [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 5 lipca 2016 r. nr [....] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego i nakazał M.N. rozbiórkę budynku [....] z częścią socjalną zlokalizowanego na działce o nr [....] obręb [....] w miejscowości B. o powierzchni zabudowy 218,65 m2 wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonując analizy kręgu stron postępowania przyjętego przez organ I instancji stwierdził, iż konieczna jest jego aktualizacja w postępowaniu odwoławczym. Z akt sprawy wynika bowiem, iż zgodnie z zapisem zawartym w księdze wieczystej nr [....] , obejmującej przedmiotową nieruchomość, K.N. nie jest już jej współwłaścicielem. Nieruchomość ta stanowi obecnie własność M.N. Tym samym K.N. nie jest już stroną w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym organ decyzją z dnia 5 lipca 2016 r. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte z odwołania K.N. [....] posadowiony na działce nr ewid. [....] w miejscowości B. zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowi obiekt budowlany ściślej budynek (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego). Natomiast w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Materiał dowodowy sprawy, a w szczególności protokół oględzin z dnia [....] 2002 r. oraz protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w dniu [....] 2004 r. wskazuje, że niewątpliwie roboty budowlane prowadzone na działce nr [....] w miejscowości B. doprowadziły do powstania obiektu budowlanego, do realizacji którego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Ustalenie czy budowa powyższego obiektu budowlanego została dokonana w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę czy też nie, ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie z uwagi na konieczność wdrożenia przez organ nadzoru budowlanego procedury w oparciu o prawidłowy tryb postępowania. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wykonany zakres robót wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Z załączonego do akt sprawy zaświadczenia Burmistrza Gminy B. z dnia 5 września 2014r. wynika, iż budowa budynku warsztatu samochodowego z częścią socjalną, zlokalizowanego w B. przy ul. [....] , na działce o nr [....] . jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. Jednocześnie z załączonego do akt sprawy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. uchwalonego uchwałą nr XXXIII 313 05 Rady Miejskiej w B. z dnia 15 listopada 2005r. ze zm., a także pisma Burmistrza B. z dnia 4 listopada 2014r. wynika, iż działka nr [....] położona jest w terenie między liniami rozgraniczającymi dróg dojazdowych, oznaczonym symbolem D1x2 około 92% w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zwartej lub wolnostojącej, oznaczonym symbolem B.236.M3, pozostała część (około 3%) w obszarze zieleni urządzonej (parków, skwerów, zieleńców, cmentarzy itp.) oznaczonym symbolem B.237.ZU. Ponadto działka znajduje się u terenie górniczym [....] oraz zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu miejscowego n obszarze bezodpływowym" (k. 8 "projektu budowlanego" - akta PINB). W Rozdziale V Obiekty i obszary podlegające ochronie oraz szczególnym zasadom zagospodarowania w pkt 5.11.1 ppkt c) w planie czytamy, iż W ustaleniach planu uwzględnia się: (...) Zagrożone obszary bezodpływowe powstałe na skutek odkształceń terenów, spowodowanych eksploatacją górniczą, zalewanych wodami opadowymi w trakcie długotrwałych opadów atmosferycznych (...). Z kolei w pkt 5.11.2 ppkt a) planu ustala się m.in. następujące zakazy (dotyczące również "obszarów bezodpływowych" o których mowa w pkt 5.11.1 ppkt c) planu: realizacji zabudowy mieszkaniowej, przemysłowej, usługowej oraz wykonywania urządzeń wodnych, (z wyjątkami opisanymi poniżej w pozycji ,,b) dopuszczenia" i celem ochrony życia ludzi i ich mienia przed skutkami powodzi oraz ochrony środowiska naturalnego przed dewastacją. Powyższe dopuszczenia określone w pkt 5.11.2 ppkt b) planu dotyczą jedynie uzupełnienia luk budowlanych na skraju obszarów opisanych w pkt 5.11.1 c) (...) oraz użytkowania dla określonych form rekreacji. Z analizy akt sprawy wynika, że na działce nr ewid. [....] znajdującej się w B. zlokalizowane są dwa obiekty budowlane: stacja napełniania gazem skroplonym propan-butan oraz przedmiotowy budynek warsztatu samochodowego. Tym samym biorąc pod uwagę pkt 5.11.2 ppkt a) planu organ podkreślił, iż przedmiotowy obiekt narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji zabudowy usługowej na obszarze bezodpływowym. Mając powyższe na uwadze, wobec naruszenia przesłanek warunkujących legalizację obiektu budowlanego (określonych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego) zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, legalizacja przedmiotowego budynku [....] nie była możliwa. Mając na uwadze zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, MWINB w K. wskazał, iż nie można jednoznacznie wykluczyć, że działalność usługowa w postaci prowadzenia warsztatu samochodowego jest w niniejszym stanie faktycznym działalnością uciążliwą. Jednakże organ odwoławczy zauważył, że wykazanie prowadzenia działalności uciążliwej w postaci warsztatu samochodowego w przedmiotowej sprawie wymaga przeprowadzenia odpowiednich pomiarów i badań w powyższym zakresie, które biorąc pod uwagę zasady ekonomiki procesowej oraz brak możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego nie miałyby wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M.N. zarzucając naruszenie: 1/ art. 76 § 1 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez niedostawanie się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1314/15 i niedostateczne wyjaśnienie kwestii wpływu na prawidłowość decyzji organu I instancji oraz dopuszczalność legalizacji inwestycji uwarunkowań lokalizacyjnych działki, a w szczególności uchylenie się od rzetelnego wyjaśnienia istoty i przyczyn rozbieżności między zaświadczeniem wydanym przez Burmistrza Gminy B. co do zgodności inwestycji z planem miejscowym a odmienną oceną tej kwestii dokonaną przez organ I instancji, zwłaszcza zaś ustalenia czy także we fragmencie zabudowanym warsztatem działka nr [....] zlokalizowana jest w obszarze bezodpływowym, jeśli zaś tak czy ze względu na jej stwierdzone położenie na skraju tego obszaru nie zachodzą co do niej przesłanki dopuszczenia realizacji inwestycji, wynikającego z pkt 5.11.2 ppkt b w postaci uzupełnienia luk budowlanych; 2/ art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez niedostosowanie się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1314/15 oraz brak pełnej i rzetelnej oceny wpływu na dopuszczalność legalizacji inwestycji planowanej budowy systemu odprowadzania wód opadowych z nieruchomości gruntowych, położonych w B. , a w szczególności brak zgromadzenia jakichkolwiek dokumentów, dotyczących tej inwestycji oraz jej znaczenia dla wdrożonej przez Gminę B. procedury planistycznej; 3/ art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez niedostosowanie się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2016 r. oraz brak pełnej i rzetelnej oceny działalności objętego procedurą legalizacyjną warsztatu pod kątem jej uciążliwości; 4/ art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; 5/ art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie w stosunku do skarżącego decyzji o treści zbieżnej z decyzją uchyloną. W uzasadnieniu skargi M.N. rozwinął powyższe zarzuty. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest wydana na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane decyzja o nakazie rozbiórki warsztatu samochodowego zrealizowanego jako samowola budowlana. Zdaniem organu II instancji brak możliwości legalizacji tego obiektu wynika z tego, iż jest on położony w obszarze bezodpływowym, gdzie według zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązuje zakaz zabudowy. Organ sprzeczność tą dostrzega mimo, iż w procesie legalizacji tego obiektu inwestor przedłożył wydane przez uprawniony podmiot - Burmistrza Gminy B. zaświadczenie o zgodności tej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i faktu, że w sprawie zapadł wyrok uwzględniający skargę na decyzję wydaną wcześniej w tej sprawie a w uzasadnieniu tego wyroku sąd wskazał organowi wiążące zalecenia co do dalszego postępowania, między innymi w zakresie wyjaśnienia i umotywowania kwestii uciążliwości działalności warsztatu. Pogląd, iż to organ nadzoru budowlanego bada zgodność samowoli budowlanej ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i może dokonać odmiennych ustaleń niż te wynikające z przedłożonego przez inwestora zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego co do zasady jest zdaniem sądu prawidłowy. Zgodzić jednakże należy się ze skarżącym, iż jeżeli inwestor przedłożył zaświadczenie wydane przez uprawniony podmiot o zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ocena ta musi być szczególnie uważna i nie może prowadzić do rozstrzygnięć pochopnych. Analizę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ winien przeprowadzić kompleksowo, nie ograniczając się do wybiórczego przytaczania niektórych jego zapisów, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy obiekt znajduje się na skraju obszaru bezodpływowego. Organ winien ustalić czy zapisy planu dopuszczają, po spełnieniem dodatkowych warunków, zabudowę w tej części obszaru. Skarżący w trakcie postępowania sądowego przedłożył dowód z dokumentu - zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Gminy B., który wyjaśnia jakie zapisy planu miejscowego uzasadniały wydanie przez niego zaświadczenia o zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizy takiej nie przeprowadził organ pochopnie, negatywnie oceniając zaświadczenie wydane w procesie legalizacyjnym przez uprawniony podmiot. Organ rażąco naruszył tym przepisy dotyczące postępowania. Wydanie decyzji powinno być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, stosownie do treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W myśl art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), a ponadto oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Realizacja tych zasad wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może być podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego i rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Zasad tych nie zachował organ II instancji, rozpoznając sprawę po uchyleniu jego poprzedniej decyzji przez tutejszy sąd w sprawie II SA/Kr 1314/15. Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. W sprawie II SA/Kr 1314/15 sąd wskazał, iż w ponownym postępowaniu organ odwoławczy opisane kwestie musi poddać analizie, w ramach której oceni także czy i jakie znaczenie w sprawie ma przedłożone przez inwestorów pismo [....] S.A. Oddział KWK [....] z dnia 23 lutego 2015 r. dotyczące planowanej budowy systemu odprowadzania wód opadowych. Szczegółowo też wyjaśni i umotywuje przyjętą w uzasadnieniu swej decyzji a priori tezę o "niemożliwości uznania działalności [....] za działalność uciążliwą". U uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji organ nie przeprowadził oceny znaczenie ma planowane budowy systemu odprowadzania wód opadowych uzasadniając to kompetencjami gminy co do uchwalania planów miejscowych oraz podał, iż cyt. "wykazanie prowadzenia działalność i uciążliwej w postaci [....] w przedmiotowej sprawie wymaga przeprowadzenia odpowiednich pomiarów i badań w/w zakresie, które biorąc pod uwagę zasady ekonomiki procesowej oraz brak możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu nie miałyby wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie". W sposób oczywisty i rażący organ do wskazań sądu się nie zastosował, co uzasadnia ekonomiką procesową. Żadne reguły ekonomiki procesowej nie zwalniają organu od podporządkowania się zaleceniom co do dalszego postępowania wydawanym przez sąd, choćby uznawał je za niecelowe. Reguły jakimi rządzi się postępowanie przed organami administracji na tym etapie (po uchyleniu decyzji przez sąd) są oczywiste i nie mogą podlegać negacji organów administracji. Uchybienia o których mowa wyżej nie są jedynymi uchybieniami jakich dopuścił się organ przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 10 K.p.a.. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (§ 1). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (§ 2). Przed wydaniem decyzji organ nie powiadomił stron o możliwości wypowiedzenia się zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, nie wykazał także że zachodzą przesłanki z art. 10 § 2 K.p.a. W orzecznictwie sądowym dominującym jest pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r. II GSK 431/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2012 r. II SA/Lu 92/12). Skarżący zarzucił, iż uchybienie organu uniemożliwiło mu przedłożenie bardziej szczegółowego zaświadczenia Burmistrza Gminy B. co do zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym wykazał, iż uchybienie organu nie było bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Potwierdza tą okoliczność fakt przedłożenia przez niego stosownego zaświadczenia jako dowodu z dokumentu w postępowaniu przed sądem. Uchybienie to także stanowi samodzielną podstawę do eliminacji orzeczenia z obrotu prawnego. Stwierdzić w końcu należy, iż wadliwe jest samo uzasadnienie skarżonej decyzji. Zgodnie z regułą określoną w art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna miedzy innymi zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, Uzasadnienie decyzji powinno zawierać dokładną analizę rozpoznawanej sprawy oraz w sposób jasny wskazywać, dlaczego w ustalonym stanie faktycznym niezbędne stało się wydanie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Prawidłowo sformułowane uzasadnienie decyzji powinno odzwierciedlać poszczególne etapy prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego, nadto wskazać, jakie fakty ustalono oraz zawierać opis dokonanej subsumcji. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze - powinno pogłębiać zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych (art. 8 K.p.a.). Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1245/08, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 lipca 2008 r., I SA/Sz 151/08). Decyzja wydana przez organ II instancji oprócz elementów o których mowa wyżej, winna ustosunkować się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. W przeciwnym bowiem razie nie można przyjąć, że orzeczenie pozwoli stronie zrozumieć i zaakceptować takie a nie inne rozstrzygnięcie sprawy – fakt, iż organ nie zaakceptował stanowiska jakie strona prezentuje. Brak ustosunkowania się do zarzutów skargi narusza także wyrażoną w art. 8 K.p.a zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Strona nie może zaakceptować stanowiska organu, który nie wysłuchuje jej argumentów i który argumenty te ignoruje. W niniejszej sprawie organ stwierdza jedynie, iż przedstawione powyżej motywy faktyczne i prawne stanowią odpowiedz na zarzuty zgłoszone przez skarżącego. Te motywy faktyczne i prawne to stanowisko organu (zresztą wadliwe – o czym mowa wyżej) a nie odpowiedź na zarzuty jakie w odwołaniu zgłoszono. Organ nie może ograniczać się jedynie do prezentacji własnego stanowiska nie wskazując stronie dlaczego argumenty jakie prezentuje w odwołaniu nie znalazły akceptacji przy ponownym rozstrzyganiu sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni kwestię zgodności tej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przez pryzmat nowego zaświadczenia uprawnionego organu dostarczonego przez skarżącego) a postępowanie zakończy bez uchybień procesowych wyżej omówionych przez sąd.