II OSK 672/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1195/14 w sprawie ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. prostuje oczywistą omyłkę pisarską zawartą w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w ten sposób, że w miejsce skarżącego "P. S.A. z siedzibą w W." wpisuje się "P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W."; II. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1195/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę "P. S.A." z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w K. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wniosku P. S.A. W. ul. [...] dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. w N. przy ul. [...], działka nr [...]. Pismem z dnia 13 kwietnia 2013 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. wystąpiło z żądaniem wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB w K.. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "WINB", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB Nr [...]. Powodem takiego rozstrzygnięcia było niepowołanie we wniosku Stowarzyszenia żadnych argumentów wskazujących na to, że za wszczęciem postępowania z urzędu przemawia interes społeczny, co jest jednym z warunków wszczęcia postępowania z urzędu w związku z wnioskiem organizacji społecznej wynikającym z art. 31 § 1 K.p.a., a za wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie nie przemawia interes społeczny. Ponadto Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], uchylił pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej, udzielonego decyzją Starosty K. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...]. W takiej sytuacji PINB w K. nie może przeprowadzić obowiązkowej kontroli budowy celem sprawdzenia zgodności wykonania stacji bazowej z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę to umorzenie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie wszczętego na wniosek inwestora było uzasadnione. Zdaniem organu I instancji wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji umarzającej postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie będzie służyło realizacji interesu społecznego, gdyż nie może wywołać skutku przynoszącego korzyść społeczeństwu. Co więcej uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. w N. przy ul. [...], spowoduje, że postępowanie w sprawie będzie nie rozstrzygnięte co może doprowadzić do udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, której funkcjonowanie według twierdzeń Stowarzyszenia szkodzi społeczeństwu. Dlatego ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji PINB w K. Nr [...] nie może realizować interesu społecznego. Zażalenie na ww. postanowienie wniosło ww. Stowarzyszenie. Zaskarżonym postanowieniem GINB, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił ww. postanowienie WINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wskazał, że interes społeczny może polegać na tym, aby organizacja społeczna mogła wypełniać swoje statutowe i ustawowe uprawnienia wobec członków, jak również podejmować działania w celu ochrony praw pewnej grupy ludności. Niejednolite traktowanie żądań tej samej organizacji w różnych postępowaniach administracyjnych, lecz w takich samych okolicznościach sprawy, stanowi naruszenie zasady równości z art. 32 Konstytucji RP. W orzecznictwie tym wskazano, że przepisy art. 31 § 1-4 K.p.a. zawierają również elementy materialnoprawne, gdyż określają przesłanki uprawnienia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Przesłanki te, czyli cele statutowe oraz interes społeczny, mają charakter materialnoprawny. Stosowanie art. 31 K.p.a. związane jest z określoną w art. 7 K.p.a. zasadą uwzględniania przy załatwianiu spraw interesu społecznego i słusznego interesu strony. Interesy te wynikają zaś przede wszystkim z norm prawa materialnego (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2007 r., II GSK 20/07). GINB nie zgodził się z poglądem wyrażonym przez [...] WINB, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji umarzającej postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie będzie służyło realizacji interesu społecznego. Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, formułując zarzuty dotyczące naruszenia art. 40 § 1, art. 31 § 1 i 2, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., art. 124 § 2 w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a., art. 12 K.p.a., art. 31 ust. 1 w zw. z art. 31 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1195/14, oddalając skargę, wskazał jak należy rozumieć pojęcie interesu publicznego w kontekście działalności statutowej organizacji społecznej (por. wyrok NSA z 15 lipca 1992 r., V SA/Wa 178/92, NSA 1993, Nr 1, poz. 20; Wspólnota to 1993, nr 44 s. 18; wyrok NSA z 4 grudnia 2001 r., II SA 2464/00, Lex nr 81984; postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 28 września 2009 r., II GZ 55/09; wyrok NSA z 24 czerwca 2009 r., II OSK 1038/08). Mając to na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że żądanie wszczęcia postępowania, które pośrednio ma na celu ochronę ludzi i środowiska przed promieniowaniem elektromagnetycznym od źródeł technicznych nie może sprowadzać się do oceny występowania kwalifikowanych wad prawnych decyzji, której wniosek dotyczy. Kwestia ta może być rozstrzygana dopiero w następnym etapie postępowania, po wszczęciu z urzędu postępowania nieważnościowego. Sąd wskazał, że na gruncie rozpoznawanej sprawy Stowarzyszenie, wnosząc o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego, przytoczyło okoliczności konkretyzujące interes społeczny wskazując, że jest on związany ze zrealizowaną inwestycją. Zdaniem Stowarzyszenia, postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie dla obiektu kategorii XXIX nie można było umorzyć, ponieważ art. 55 Prawa budowlanego nakłada na inwestora bezwarunkowy obowiązek uzyskania takiej decyzji. Nie można również przyjąć, że inwestor, który dopuścił się naruszenia przepisów prawa jest w pozycji uprzywilejowanej i nie musi takiej decyzji posiadać. Okoliczność ta, wskazana we wniosku Stowarzyszenia, powinna być wnikliwe przeanalizowane przez organ administracji publicznej właśnie w kontekście interesu społecznego. W ocenie Sądu, niewątpliwie uzasadniony był postulat organu administracji, aby organizacja społeczna przytoczyła okoliczność konkretyzujące interes społeczny w danej sprawie. Za wystarczające należało jednak uznać przytoczone powyżej okoliczności, gdyż z nieokreślonego charakteru kategorii interesu społecznego wynika, że wykluczone jest domaganie się od organizacji udowodnienia tej przesłanki. Podkreślił, że w pojęciu interesu społecznego zawierają się wyłącznie zasługujące na ochronę wartości, których realizacji nie służy powoływanie się na korzyść odnoszoną przez pewną zbiorowość z funkcjonowania danego urządzenia, które wybudowano niezgodnie z prawem lub ze szkodą oddziaływującego dla środowiska (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., II OSK 139/09). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła P. sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 145 §1 pkt 1 lit. c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a., jak również w zw. z przepisami art. 6, art. 7, art. 8, art. 16, art. 31 § 1 i § 2, art. 40 § 1, art. 77 § 1, art. 124 § 2 w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 K.p.a. przez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia w wyniku: - niezastosowania art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 K.p.a., jak również art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., podczas gdy organ II instancji doręczył postanowienia nieistniejącej już P. S.A., a w rezultacie naruszył obowiązek zapewnienia udziału w postępowaniu P. sp. z o.o., której oczywiście przysługuje interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 K.p.a. i której przedstawiciel uczestniczył w postępowaniu przed organem I instancji, co w rezultacie spowodowało nieważność postępowania; - niezastosowania art. 31 § 2 zdanie drugie K.p.a. w okolicznościach sprawy, pomimo że żądanie wszczęcia postępowania przez ww. Stowarzyszenie pochodziło od podmiotu, który nie wykazał istnienia przesłanki "interesu społecznego niezbędnej do uwzględnienia jego wniosku i przyznania mu przymiotu strony, co uzasadniało stwierdzenie przez organ I instancji, że istnieją uzasadnione przyczyny dla odmowy wszczęcia postępowania, - błędnego zastosowania art. 31 § 1 K.p.a. i w rezultacie uznanie, że to organ I instancji powinien samodzielnie czynić ustalenia dot. istnienia interesu społecznego przemawiającego za wszczęciem postępowania, nawet w braku wykazania powyższego przez wnioskującą organizację – jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie; 2) naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. przez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: pominięcia, że wnioskująca o wszczęcie postępowania organizacja społeczna – ww. Stowarzyszenie – nie wykazała, jaki interes społeczny w rozumieniu art. 31 § 1 K.p.a. przemawia za koniecznością wszczęcia postępowania w sprawie; 3) niedostrzeżenia naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 124 § 2 w zw. z art. 126 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a., polegającego na zaniechaniu wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: - braku precyzyjnego wskazania, z jakich przyczyn organ II instancji uznał za niewłaściwe zastosowanie w sprawie trybu odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 31 § 2 zdanie drugie K.p.a.; - niezrozumiałe przywołanie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia orzecznictwa sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z 4 grudnia 2001 r., II SA 2464/00) na poparcie tezy, że w przedmiotowej sprawie istnieje interes prawny uzasadniający konieczność uwzględnienia wniosku ww. Stowarzyszenia o wszczęcie postępowania, podczas gdy przywołane orzeczenie NSA w żaden sposób nie uzasadnia uznania żądania ww. organizacji społecznej w niniejszej sprawie, a przywołane w uzasadnieniu argumenty (np. niejednolite traktowanie żądań tej samej organizacji) w żaden sposób nie odnoszą się do przedmiotowej sprawy; 4) niezastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. podczas gdy wobec niewykazania przez ww. Stowarzyszenie interesu społecznego, a nadto wykazania przez organ I instancji, że taki interes społeczny nie istnieje – zasadne byłoby umorzenie postępowania odwoławczego; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia, które jest wewnętrznie sprzeczne i niezgodne z sentencją wyroku oraz nie odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności nie odnosi się do zarzutu nieważności postępowania; 6) art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 § 1 w zw. z art. 31 § 3 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym uznaniu, że w sprawie występuje interes społeczny przemawiający za wszczęciem postępowania i przyznaniem ww. Stowarzyszeniu przymiotu strony oraz nieuwzględnieniu tego, że ww. organizacja społeczna nie wykazała ww. przesłanki "interesu społecznego", a organ I instancji trafnie stwierdził, że przesłanka ta nie występuje, a w rezultacie błędne uznanie, że postępowanie w sprawie powinno być wszczęte, a więc ww. Stowarzyszenie uczestniczy w nim na prawach strony. Wymienione wyżej Stowarzyszenie złożyło pismo procesowe z dnia 30 listopada 2016 r., przedstawiając w nim swoją argumentację i wskazując, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji omyłkowo wskazał prawną formę organizacyjną skarżącej Spółki P. jako "S.A". Ze skargi oraz znajdującego się w aktach sprawy odpisu KRS wynika, że skarżąca Spółka jest Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny korzystając z uprawnienia jakie mu daje art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., sprostował z urzędu wyrok Sądu I instancji, zawierając w pkt 1 wyroku z dnia 9 grudnia 2016 r. stosowne postanowienie w tym przedmiocie. Jak wynika z ww. odpisu KRS w dniu 11 kwietnia 2012 r. doszło do przekształcenia P. S.A. w P. Sp. z o.o. Z akt sprawy wynika też, że niezależnie od tego przekształcenia Spółka P. posiadała swoją siedzibę pod tym samym adresem, tj. W. ul. [...]. Na taki też adres doręczane były rozstrzygnięcia w sprawie. Z dowodu doręczenia zaskarżonego postanowienia wynika, że przesyłka ta została odebrana przez P. sp. z o.o., pomimo błędnego wskazania przez GINB formy organizacyjnej tej Spółki jako "S.A". Wynika z tego, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki w związku z doręczeniem zaskarżonego postanowienia nie zaistniały istotne wady postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca P. sp. z o.o. wniosła bowiem skutecznie skargę do WSA w Warszawie na ww. postanowienie GINB. Ponadto z akt sprawy nie wynika aby to doręczenie było kwestionowane przez skarżącą Spółkę i aby w związku z tym domagała się ponownego prawidłowego doręczenia zaskarżonego postanowienia przez GINB. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 K.p.a., jak również art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących kwestii wystąpienia w tej sprawie interesu społecznego, który uprawniałby do wszczęcia postępowania z urzędu w związku z wnioskiem organizacji społecznej, wskazania wymaga, że w okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wykazanie takiego interesu prawnego nie może sprowadzać się do oceny występowania kwalifikowanych wad prawnych decyzji, której wniosek dotyczy. Kwestia ta może być rozstrzygana dopiero w następnym etapie postępowania, po wszczęciu z urzędu postępowania nieważnościowego. Mamy bowiem do czynienia z budową stacji bazowej telefonii komórkowej, a w tego rodzaju sprawach nie jest kwestionowane występowanie interesu społecznego wynikającego z kwestii oddziaływania tego rodzaju inwestycji na środowisko, a tym samym na życie lub zdrowie ludzi. Sąd I instancji prawidłowo zatem w ramach normy prawnej wynikającej z art. 31 § 2 w zw. z art. 31 § 1 K.p.a. argumentował, że ww. Stowarzyszenie powoływało się właśnie na takie okoliczności, które konkretyzowały występowanie w tej sprawie interesu społecznego, przy wykazanej działalności statutowej. To, że będąca przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzja o umorzeniu postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie została wydana w związku z uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest przesądzającą okolicznością o braku wystąpienia w tej sprawie interesu społecznego, który w takiej sytuacji nie ulega niejako "wygaszeniu". Wręcz odwrotnie, mamy do czynienia z inwestycją, która została zrealizowana z naruszeniem prawa, a więc wymaga dokonania dalszej kontroli, tym bardziej z uwzględnieniem interesu społecznego. Ponadto w wyniku postępowania naprawczego zapadła kolejna decyzja organu nadzoru budowlanego, która zakończyła procedurę legalizacyjną ww. inwestycji prowadzoną w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego umorzeniem postępowania. W takiej sytuacji, celem organów nadzorczych jest ustalenie, czy objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie nie była obarczona którąś z wad, o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Ma rację Sąd I instancji, że argumentacja wskazana we wniosku Stowarzyszenia, powinna być wnikliwe przeanalizowane przez organ administracji publicznej właśnie w kontekście interesu społecznego, ale z uwzględnieniem skutków prawnych jakie wynikają z wydanych w sprawie przedmiotowej inwestycji decyzji administracyjnych kończących postępowania – naprawcze oraz dotyczące pozwolenia na użytkowanie. Oczywiście co do zasady trudno upatrywać w umorzeniu postępowania administracyjnego interesu społecznego, ale za każdym razem ten interes społeczny wymaga ustalenia w kontekście okoliczność konkretnej sprawy. W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji doszło także do umorzenia postępowania naprawczego, co może świadczyć o tym, że odżywa interes społeczny, ponieważ organ nadzoru aktualnie powinien zakończyć w sposób merytoryczny postępowanie dotyczące użytkowania przedmiotowej stacji bazowej. Nie wyklucza to zarazem skontrolowania w postępowaniu nieważnościowym decyzji umarzającej postępowanie dotyczące pozwolenia na użytkowanie, ale dokonane z innych względów – które nie wynikały z zakończenia postępowania naprawczego, a były konsekwencją złożonego wniosku inwestora o pozwolenie na użytkowanie i uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c i § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a., art. 6, art. 7, art. 8, art. 16, art. 31 § 1 i § 2, art. 40 § 1, art. 77 § 1, art. 124 § 2, art. 126 i art. 107 § 3 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Ponadto nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W tej sprawie skoro organ I instancji zakwestionował istnienie interesu społecznego w uwzględnieniu wniosku ww. Stowarzyszenia to tym bardziej Stowarzyszenie to miało interes prawny w dochodzeniu swoich praw w ramach zasady dwuinstancyjności postępowania, celem poddania sprawy ocenie przez organ odwoławczy właśnie w kontekście istnienia w tej sprawie interesu społecznego. W tej sprawie brak było tym samym podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Odnośnie zaś zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazania wymaga, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do wszystkich sformułowanych w skardze zarzutów. Jednak sformułowanie naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiej zaś argumentacji nie zawiera skarga kasacyjna, tym bardziej w kontekście argumentacji Sądu I instancji, która wskazywała na istnienie w tej sprawie interesu społecznego warunkującego wszczęcie postępowania nieważnościowego. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.