III SA/Kr 1634/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Hanna Knysiak-Molczyk Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 oraz art. 157 § 1 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Usługi Transportowe Z. S." odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2010 r. Organ uzasadniając swoje stanowisko podał, że decyzją z dnia [...] 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe oraz umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł tytułem naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Na powyższą decyzję strona nie wniosła skargi. Z. S. 16 września 2013r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2010r. z uwagi na rażące naruszenie prawa zarówno w zakresie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.) poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz błędną ocenę okoliczności faktycznych będących podstawą wydanej decyzji, jak i przepisów prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 pkt 7 i pkt 8, ust. 2 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, a także niezastosowanie art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że jedną z możliwości uchylenia decyzji jest przewidziana w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. instytucja stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą prawną w postaci jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z tym ze uprawnienia organu stosującego art. 156 § 1 K.p.a. są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego bowiem organ odwoławczy rozstrzyga, ponownie sprawę co do istoty, przeprowadzając w miarę potrzeby dalsze postępowanie wyjaśniające. Może więc korygować zarówno wady prawne decyzji, jak i wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych lub powodujące inne nieprawidłowości. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 K.p.a., a to oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Organ nadzoru w tym postępowaniu działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1995 r. sygn. akt: III SA 829/95). Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 2010 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 do obowiązków przedsiębiorcy należy m. in. przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W myśl przepisu art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy mają obowiązek zapewnić poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących. W myśl art. 15 ust. 8 rozporządzenia zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, a także manipulowania urządzeniem rejestrującym lub wykresówką, które mogłyby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych; w pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. W myśl przepisu art. 92 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 50.000 zł. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć, w odniesieniu do kontroli drogowej, 15.000 zł. Organ podał, że w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2008 r. stwierdzono, że kierowca pojazdu, R. W. ingerował w zakres kilometrowy tachografu przez spinanie dwóch gniazd łańcucha kinematycznego za pomocą przewodu elektrycznego, co spowodowało zawyżenie stanu licznika na tachografie. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca pojazdu zeznał, iż gniazda spinał w dniach 28.03.2008 r., 5, 17, 20 i 22.04.2008 r. W konsekwencji powyższego na stronę została nałożona kara pieniężna w kwocie 10.000 zł na podstawie l.p. 11.1 ust. 2 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Strona nie kwestionowała co do zasady ustaleń organu w zakresie niedozwolonej ingerencji w urządzenie rejestrujące, lecz twierdziła, że nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Odnosząc się do kwestii zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ wskazał, że ewentualne naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Naruszenie prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych nie stanowi bowiem "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenia oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem, a treścią przepisu. W konsekwencji powołane przez stronę naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż wskazane przez stronę przesłanki mogłyby stanowić podstawę uchylenia decyzji w trybie zwyczajnym. Należy zaznaczyć, że strona nie złożyła na zaskarżoną decyzję skargi do sądu administracyjnego, a więc dobrowolnie zrezygnowała z weryfikacji decyzji w tym trybie. Stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa może nastąpić wówczas, jeżeli waga naruszenia przepisu prawa będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji jest tak duża, że pozostawienie takiej decyzji w obrocie prawnym stanowiłoby oczywistą obrazę dla porządku prawnego, nie byłoby do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie może prowadzić do obejścia przepisów dotyczących odwołania oraz skargi do sądu administracyjnego i do stworzenia nowego trybu pełnej weryfikacji decyzji ostatecznych. Organ wskazał, że wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2008 r. jednoznacznie wykazały naruszenie art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i uzasadniały nałożenie na stronę kary pieniężnej na podstawie l.p. 11.1 ust. 2 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wyjaśnienia strony odnoszące się do braku wiedzy na temat ingerencji w działanie tachografu nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia jej odpowiedzialności administracyjnej. Właściwy nadzór nad stosowaniem urządzeń rejestrujących przez pracowników skarżącego umożliwiłby mu zorientowanie się w nieprawidłowościach, szczególnie, że ingerencja w urządzenie rejestrujące nie miała jednorazowego charakteru. Strona nie przedstawiła w toku postępowania dowodów, które uzasadniałyby zastosowanie w sprawie przepisów wyłączających jej odpowiedzialność. Reasumując organ nie znalazł podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa decyzją z dnia [...] 2010 r. Od tej decyzji Z. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "Usługi Transportowe Z. S." złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz błędną wykładnię tej przesłanki i w konsekwencji uznanie, iż zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz zarzut naruszenia prawa materialnego nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 8 stycznia 2014 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ stwierdził, że oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest zatem postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tegoż postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek zwad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a. Zarzuty podniesione przez stronę należy zbadać pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przy czym, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. W ocenie organu zarzuty strony nie znajdują uzasadnienia. Organ ponownie rozpoznający sprawę wskazał, iż wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2008 r. jednoznacznie wskazywały na naruszenie przepisów art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i uzasadniały nałożenie na stronę kary pieniężnej na podstawie l.p. 11.1 ust. 2 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ rozpatrzył i szczegółowo wyjaśnił, dlaczego w sprawie nie znalazły zastosowania przepisy art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, które przewidywały wyłączenie odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, jeśli naruszenie było wynikiem okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Wyjaśnienia strony odnoszące się do braku wiedzy na temat ingerencji w działanie tachografu nie mogą więc stanowić podstawy do wyłączenia jej odpowiedzialności administracyjnej. Strona nie wskazała podstaw, które mogłyby stanowić przesłanki do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję z dnia [...] 2010 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej. Podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa nie mogą stanowić w szczególności zarzucane niezebranie i zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, błędna ocena okoliczności faktycznych oraz niezastosowanie przepisów art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W sprawie nie zachodzi również żadna z pozostałych przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., która mogłaby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Na tą decyzję skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniósł Z. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe Z. S., wnosząc o jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędną wykładnię przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Organ uznał bowiem, że w niniejszej sprawie brak podstaw do dokonania oceny legalności powołanej decyzji, gdyż wskazane przez skarżącego naruszenia prawa mogły stanowić jedynie podstawę uchylenia decyzji z dnia [...] 2010 r. w trybie zwykłym. Podczas gdy ustalony w 2008 r. w postępowaniu zwykłym stan faktyczny i prawny potwierdzają, że do wydania ostatecznej decyzji doszło w następstwie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w zakresie: a/ przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez niezbadanie i zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji ostatecznej, a w szczególności bezpodstawne uznanie, że fakt dopuszczenia się przez pracownika skarżącego pięciokrotnego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym uzasadnia przyjęcie tezy, że w sprawie miało miejsce wielokrotne naruszenie przepisów tej ustawy. Podczas, gdy postępowanie administracyjne oparte jest na zasadach prawdy materialnej oraz oficjalności i nawet jeżeli dany przepis prawa materialnego nakłada na stronę postępowania powinność wskazania pewnych okoliczności faktycznych, to nie należy z tego faktu wysnuwać wniosku, że na stronie spoczywa ciężar dowodu tych okoliczności w znaczeniu cywilistycznym; b/ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8, ust. 2 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, a także poprzez niezastosowanie art. 92 ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym – w brzmieniu tej ustawy w dacie wydania decyzji ostatecznej; a także naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego ustosunkowania się przez organ w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji do zarzutu naruszenia prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca uargumentowała przedstawione powyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji bądź postanowieniu został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów procesowych nie mogły odnieść skutku. Zdaniem Sądu orzekającego, organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów są błędne. W ocenie Sądu organ w skarżonej decyzji prawidłowo podnosił, że jedną z możliwości uchylenia decyzji jest przewidziana w art. 156 § 1 K.p.a. instytucja stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, z zastrzeżeniem, że regulacja zawarta w tym przepisie nie stanowi środka do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Uprawnienia organu stosującego art. 156 § 1 K.p.a. są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego, który rozstrzyga ponownie sprawę pod względem merytorycznym, przeprowadzając w miarę potrzeby dalsze postępowanie wyjaśniające. Ma prawo korygować zarówno wady prawne decyzji, jak i wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych lub powodujące inne nieprawidłowości. W związku z powyższym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Odnosząc się do przesłanek zawartych w art. 156 § 1 K.p.a., w ocenie Sądu żadna z nich w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła i organ nie miał podstaw do uchylenia skarżonej decyzji. Większość zarzutów skargi dotyczy naruszenia przez organ przepisów normujących podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu nie są one zasadne. Zgodzić się należy z twierdzeniem organu II, iż postępowanie dowodowe przeprowadzono kompleksowo, treść zaskarżonej decyzji zawiera prawidłową podstawę prawną i niezbędne uzasadnienie prawne i faktyczne, w postępowaniu dążono do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, które następnie poddano szczegółowej analizie. Tak więc bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 K.p.a. Organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i ustaliły stan faktyczny, a następnie wyczerpująco omówiły to uzasadnieniach podjętych decyzji, wyjaśniły też podstawę prawną decyzji. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji żaden zarzut wystąpienia w sprawie przesłanek nieważności decyzji nie jest zasadny, również postępowanie administracyjnie nie zostało obarczone wadami, które powodowałyby nieważność skarżonej decyzji bądź decyzji ją poprzedzającej. Odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 92 oraz art. 93 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie przy rozpatrywaniu sprawy stwierdzić należy, że są one niezasadne. Wbrew opinii skarżącego organ rozpatrzył i wyjaśnił, dlaczego w sprawie nie znalazły zastosowania przepisy art. 92 a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Organ uznał bowiem, że w niniejszej sprawie nie można wyłączyć odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, gdyż naruszenie nie było wynikiem okoliczności, o których podmiot ten nie mógł wiedzieć. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tegoż postępowania jest ustalenie czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek zwad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a. Oznacza to, że jeżeli w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 K.p.a., a to oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Organ nadzoru, w tym postępowaniu działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 351/04, wyroku NSA z 27 października1995 r. III SA 829/95, czy też wyroku Sądu Najwyższego z 7 marca 1996 r. III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii zastosowania w sprawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wskazać należy, że ewentualne naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych należy do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Naruszenie prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych nie stanowi bowiem "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem, a treścią przepisu (por. wyroki NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 354/10 oraz z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 726/10). W konsekwencji powołanie się w toku postępowania administracyjnego przez stronę na brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego, czy naruszenie przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, nie mogą stanowić postawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż powyżej wskazane przesłanki mogły stanowić podstawę do uchylenia decyzji po złożeniu przez stronę skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego od decyzji GITD z dnia 30 grudnia 2010 r., o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. O rażącym naruszeniu prawa wskazanym w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Powyższe oznacza, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią takiego właśnie przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Podkreślić należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Dodatkowo należy wskazać, że wynikiem rażącego naruszenia prawa jest zaś powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Istnienie przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. musi być oczywiste, a nie być kwestii) przypuszczeń czy dociekań i nie mogą występować przy tym przesłanki negatywne. Reasumując - w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera - zgodnie z dyspozycją art.107 § 3 K.p.a. wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 K.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.