III SA/Gd 900/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. Ż. na zarządzenie Burmistrza z dnia 20 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w [...] stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia. Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] Burmistrz powołał T. Ż. na stanowisko Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S. W dniu 20 czerwca 2016 r. Burmistrz wydał zarządzenie nr [...] w sprawie odwołania T. Ż. ze stanowiska Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S. Zarządzenie podjęto na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 446) w związku z art. 15 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 406 z późn. zm.) oraz art. 70 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy ( tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.) w związku z § 13 ust. 2 Statutu Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w [...] stanowiącego załącznik Nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia 29 października 2013 r. Odwołanie ze stanowiska dyrektora nastąpiło ze skutkiem natychmiastowym ( pkt 1). Powodem odwołania była choroba trwale uniemożliwiająca wykonywanie obowiązków oraz odstąpienie od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5 art. 15 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ( pkt 2). Pismem z dnia 30 czerwca 2016 r. T. Ż. wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa przez uchylenie zarządzenia Burmistrza z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [...], które narusza jego interes prawny. Twierdził, że choroba, która wywołała jego usprawiedliwioną nieobecność w pracy nie może być uznana za trwale uniemożliwiająca wykonywanie obowiązków. Nie upłynął bowiem okres uprawniający do pobierania zasiłku chorobowego. Nadto nieprawdziwe jest stwierdzenie o odstąpieniu od realizacji umowy wymienionej w art. 15 ust. 5 o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, gdyż nigdy nie odstąpił od tej umowy, uzależniał jedynie jej stopniową realizację od zabezpieczenia odpowiednich środków finansowych, zgodnie z zasadami obowiązującymi w sektorze finansów publicznych. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 sierpnia 2016 r. Burmistrz wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 6 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem tego okresu m.in. z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków, z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem, a także w przypadku odstąpienia od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 5 zd. 1 tej ustawy organizator przed powołaniem dyrektora zawiera z nim odrębną umowę w formie pisemnej, w której strony określają warunki organizacyjno-finansowe działalności instytucji kultury oraz program jej działania. Dyrektor GOKiBP przedstawił zwolnienie lekarskie, zgodnie z którym jego niezdolność do pracy miała trwać do dnia 24 czerwca 2016 r. W okresie tym trwały przygotowania do imprezy pod nazwą [...], zaplanowanej na dzień 25-26 czerwca 2016 r. Było to bardzo duże wydarzenie związane ze znacznymi kosztami organizacji. Dyrektor w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim poinformował Burmistrza, że zwolnienie będzie kontynuowane. Statut ośrodka nie przewiduje w tej jednostce instytucji zastępcy, wobec tego wstrzymane zostały wszystkie czynności, których wykonanie spoczywało na dyrektorze i to nie tylko te związane z [...], lecz także związane z szeregiem zaplanowanych na okres wakacyjny wydarzeń. Powyższe kwalifikować należy jako przesłankę z art. 15 ust. 6 pkt 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Choroba uniemożliwiła wykonywanie obowiązków i to w sposób trwały, bowiem nieobecność dotyczyła okresu wakacyjnego obfitującego we wszelkiego rodzaju imprezy, plan wydarzeń obejmował m.in.: Letnią Szkołę Języka Angielskiego, wycieczkę w ramach akcji letniej dla dzieci do Kaszubskiego Parku Miniatur w M., wycieczkę do fabryki Sztuk w T. - warsztaty plastyczne, Spektakl Kaczka Cudaczka, pikniki Rodzinne ([....]), itd. Niezależnie od powyższego, T. Ż. odstąpił od realizacji umowy programowej. Zgodnie z załącznikiem nr 1 umowy do podstawowych zadań dyrektora GOKiBP należało m.in. organizowanie koncertów, organizowanie imprez rozrywkowych, realizowanie imprez dyskotekowych. T. Ż. w ramach realizacji imprezy [...] odstąpił od realizacji umowy poprzez wyraźną odmowę podpisania umów z wykonawcami (Kayah, Rezerwat i inne). Nie można tutaj mówić o uzależnieniu stopniowej realizacji umowy od zabezpieczenia środków finansowych, gdyż organizator wnosił o podpisanie dokumentów na kilka dni przed planowaną imprezą. Postawę strony w ramach wykonywania - a raczej zaniechania wykonania - swoich obowiązków, cechował więc brak profesjonalizmu, który nie powinien mieć miejsca w odniesieniu do osoby dyrektora instytucji kultury, a który mógł doprowadzić do szeregu niedociągnięć czy nawet nie odbycia się ww. wydarzenia kulturalnego. Powyższe kwalifikować należy jako przesłankę z art. 15 ust. 6 pkt 4 powoływanej ustawy. T. Ż. zaskarżył zarządzenie Burmistrza nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia. W skardze wskazał, że zaskarżone zarządzenie narusza jego interes prawny. Powtórzył, że nieobecność w pracy z powodu choroby nie może być uznana za trwale uniemożliwiająca wykonywanie obowiązków. Jego zdaniem nie zostały spełnione przesłanki odwołania go ze stanowiska. Nadto nieprawdziwe jest stwierdzenie o odstąpieniu od realizacji umowy wymienionej w art. 15 ust. 5 o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, gdyż nigdy nie odstąpił od tej umowy, uzależniał jedynie jej stopniową realizację od zabezpieczenia odpowiednich środków finansowych, zgodnie z zasadami obowiązującymi w sektorze finansów publicznych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, gdyż sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych, bądź oddalenie z uwagi na jej oczywistą bezzasadność. W uzasadnieniu organ opisał stan faktyczny sprawi i stwierdził, że konieczność zawarci umowy programowej wynikała zarówno z zarządzenia jak i art. 15 ust 5 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Taką umowę zawarto ze skarżącym w dniu 1 lutego 2016 r. Szczegółowy zakres zadań, które miał realizować pan Ż., znajdował się w załączniku nr 1 do umowy. Dalej organ zauważył, że w trakcie przygotowań do realizacji [...] pojawiała się parokrotnie konieczność zwiększenia budżetu na tą imprezę. W związku z tym, budżet na [...] był kolejno zwiększany. Ponadto zwolnienie lekarskie w istocie dotyczyło okresu, kiedy prace nad zorganizowaniem imprezy były najbardziej intensywne. Skarżący przedkładał kolejne zwolnienia, które obejmowały okresy 25.06.2016-15.07.2016, 16.07.2016-15.08.2016, 16.08.2016-9.09.2016, 10.09.2016 -30.09.2016 oraz 30.09.2016 -21.10.2016. Ponadto skarżący, mając świadomość o ciążącym na nim obowiązku pozyskania dofinansowania, rozpoczął pozyskiwanie tych środków dopiero w maju 2016 r., niespełna miesiąc przed organizowaną imprezą. Jak wynika z zestawienia przygotowanego przez aktualnego dyrektora ośrodka w dniu 30 września 2016 r. skarżący przez cały okres pełnienia swojej funkcji zdobył łącznie środki finansowe o wartości 24.443,09 zł. Równocześnie w okresie w którym skarżący nie pełnił już funkcji dyrektora - tj. w okresie od 8 czerwca 2016 r. do 6 lipca 2016 r. zostały pozyskane środki finansowania zewnętrznego w wysokości ponad dwukrotnie wyższej - tj. 49.484,61 zł. Okoliczność ta potwierdza, że uzyskanie dofinansowania zewnętrznego było możliwe w wysokości na zakładanej w planie finansowym. Tym samym świadczy, że skarżący nie wykonywał swoich obowiązków należycie. Obejmując funkcję w styczniu 2016 r. do końcówki maja 2016 r. skarżący nie podjął żadnych czynności celem zapewnienia należytego zorganizowania wspominanej imprezy kulturalnej. Opisane przez organ zaniedbania skarżącego spowodowały wydanie zarzadzania o odwołaniu go ze stanowiska. Wypowiedziano mu również stosunek pracy. W ocenie organu spełnione zostały przesłanki do odwołania dyrektora ośrodka wynikające z art. 15 ust. 6 pkt 2 i 4 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Chodzi o chorobę trwale uniemożliwiającą wykonywanie obowiązków oraz odstąpienie od realizacji umowy, o której mowa w art. 15 ust. 5 cytowanej ustawy. Organ podkreślił m.in., że skarżący podpisując umowę programową, która stanowiła podstawę do powołania do na stanowisko dyrektora ośrodka, musiał mieć świadomość, że w zakres jego obowiązków, będzie również wchodziło pozyskanie dofinansowania publicznego. Skarżący nie wykazał się należytą kompetencją w zakresie wykonywania umowy programowej. Kwota pozyskana przez niego przez okres poprzedzający [...] stanowi mniej niż 50% dofinansowania, które udało się uzyskać w tym samym okresie, lecz kiedy skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, określona w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej w skrócie "p.p.s.a.") obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 ustawy). Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia T. Ż., byłego Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S. jest zarządzenie Burmistrza z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S. Skarżący wnosił o uchylenie ww. zarządzenia twierdząc, że narusza ono jego interes prawny. w związku "ze złamaniem prawa". Naruszenie prawa, zdaniem skarżącego, polegało na naruszeniu m.in. art. 15 ust. 6 pkt 2 i art. 5 ust. 15 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 406 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą"). Nieprawdziwe jest również twierdzenie, że skarżący odstąpił od realizacji umowy wymienionej art. 5 ust. 15 ustawy. Możliwość zaskarżenia zarządzenia organu gminy przewiduje przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 446; dalej w skrócie "u.s.g."), stanowiąc, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego; przy czym w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym oraz – że w sprawach, o których mowa, stosuje się odpowiednio art. 94 u.s.g. Nadto dodać należy, że zgodnie z art. 147 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W myśl zaś ust.2 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli nie stwierdzono nieważności [...] zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust.1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. W pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię dopuszczalności skargi i kompetencje sądu administracyjnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił bowiem o jej odrzucenie twierdząc, że sprawa odwołania ze stanowiska dyrektora instytucji kultury zarządzeniem wydanym na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Sąd stoi na stanowisku, że zaskarżone zarządzenie w sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S. jest zarządzeniem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 u.s.g. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 9 u.s.g. sprawy kultury, w tym ośrodków kultury i bibliotek gminnych należą do zadań własnych gminy, zgodnie zaś z art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym do zadań wójta (burmistrza, prezydenta) należy m.in. zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych gminy. Wydawanie zarządzeń przez organy wykonawcze gminy w sprawie powoływania i odwoływania ze stanowiska dyrektorów instytucji kultury jest zatem niewątpliwie wydawaniem aktów w sprawie z zakresu administracji publicznej przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego. Orzecznictwo w kwestii dopuszczalność zaskarżania zarządzeń organu gminy wydanych w trybie art. 15 ustawy nie jest jednolite. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela jednak przeważającą linię orzeczniczą, która prezentuje stanowisko o podwójnym charakterze aktów powołania i odwołania, o których mowa w art. 15 ustawy, jako aktów publicznoprawnych a zarazem aktów wywołujących skutki w sferze prawa pracy. Zarówno bowiem akt powołania jak i odwołania ze stanowiska gminnej instytucji kultury mają charakter publicznoprawny, są aktami podjętymi w sprawie z zakresu administracji publicznej, podejmowane są na podstawie przepisów prawa publicznego, w wykonaniu zadań publicznych przypisanych gminie i realizowanych za pomocą środków publicznych. Podwójny charakter tych aktów nie może pozbawiać możliwości objęcia ich kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne pod kątem zachowania przewidzianych w przepisach publicznoprawnych wymogów dotyczących aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej o charakterze publicznoprawnym. ( tak zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 1672/15, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze wniesioną przez T. Ż. skargę należało uznać za dopuszczalną. Przed wniesieniem skargi do Sądu T. Ż. bezskutecznie wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 30 czerwca 2016 r. W piśmie będącym odpowiedzią organu na ww. wezwanie organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Legitymację do złożenia skargi do sądu, zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. posiada jednostka, której prawa i obowiązki kształtuje bezpośrednio zaskarżony akt. W ocenie Sądu skarżący składając skargę wykazał również istnienie interesu prawnego. Należy bowiem stwierdzić, że zaskarżone zarządzenie o odwołaniu skarżącego ze stanowiska dyrektora dotyczy niewątpliwie bezpośrednio jego interesu prawnego. W sytuacji zatem, gdy skarżący podnosi, że w drodze zaskarżonego zarządzenia niezasadnie odwołano go ze stanowiska Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S., gdyż w jego przekonaniu nie było ku temu podstaw, należy przyjąć, że interes prawny skarżącego wynikający ze wskazanych wyżej norm został naruszony zaskarżonym zarządzeniem. Przechodząc z kolei do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Odwołanie dyrektora instytucji kultury jest uregulowane w art. 15 ustawy. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 7 tej ustawy w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 k.p. W orzecznictwie wskazuje się na szczególny charakterze przepisu art. 15 ustawy Art. 70 § 12 k.p. stanowi, że stosunek pracy z pracownikiem odwołanym ze stanowiska rozwiązuje się na zasadach określonych w przepisach niniejszego oddziału, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Na gruncie przepisów Kodeksu pracy możliwe jest odwołanie (równoznaczne z wypowiedzeniem) bez podawania przyczyny odwołania, jednak wskazanie w ustawie szczególnej przyczyn uzasadniających odwołanie niewątpliwie ma na celu zapewnienie wzmożonej trwałości terminowego stosunku pracy z powołania. ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I PK 200/12, OSNP 2014/2/19). Art. 15 ust. 6 ustawy zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn odwołania dyrektora instytucji kultury. W zarządzeniu odwołującym skarżącego ze stanowiska jako przyczynę odwołania wskazano chorobę trwale uniemożliwiającą wykonywanie obowiązków (art. 15 ust. 6 pkt 2 ustawy) oraz odstąpienie od realizacji uzgodnionego z organizatorem programu działania instytucji kultury (art. 15 ust. 6 pkt 4 ustawy). Weryfikując wskazane w zaskarżonym zarządzeniu przyczyny jego wydania Sąd doszedł do przekonania, że Burmistrz nie wykazał, by odwołanie skarżącego było uzasadnione i nie naruszało prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że istotą sądowej kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonego aktu według stanu z dnia jego podjęcia. Sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania kwestionowanego działania organu administracji publicznej, a wynikającego z akt sprawy. Stąd powoływane przez organ okoliczności faktyczne zaistniałe po dacie wydania zarządzenia nie mają znaczenia prawnego dla oceny zgodności z prawem tego aktu. Powołując jako przyczynę odwołania chorobę trwale uniemożliwiającą wykonywanie obowiązków organ wskazał, że dnia 6 czerwca 2016 r. skarżący przedstawił zwolnienie lekarskie, zgodnie z którym niezdolność do pracy miała trwać do dnia 24 czerwca 2016 r. W ocenie organu już sam ten okres nieobecności w związku z przygotowywaniem przez ośrodek kultury [...] rodził szereg trudności organizacyjnych. Wskazywano również na zbliżający się okres wakacyjny, który obfituje w liczne imprezy. Organ powoływał się również na otrzymaną od skarżącego wiadomość e- mail, z której wynikało, że zwolnienie lekarskie może być kontunuowanie. Podkreślono, że statut Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S. nie przewiduje w tej jednostce stanowiska zastępcy dyrektora. Jak wynika z akt sprawy zaskarżone zarządzenie zostało wydane po upływie 14 dni od zawiadomienia organu o chorobie skarżącego i związanej z tym absencji chorobowej. Z akt nie wynika by przedtem skarżący był na zwolnieniu lekarskim. Sąd stoi na stanowisku, że tak krótkotrwałej, jednorazowej absencji skarżącego spowodowanej chorobą nie można było uznać za taką, która w sposób trwały uniemożliwiła mu realizowanie celów, które legły u podstaw powołania go na stanowisko dyrektora ośrodka kultury. Zawarte w e-mailu stwierdzenie, z którego wynikało, że zwolnienie skarżącego być może zostanie przedłużone, nie mogło być brane pod uwagę przez organ, a w konsekwencji i Sąd - jako zdarzenie przyszłe i niepewne. Zatem na dzień wydania zarządzenia organ dysponował wiedzą, że skarżący jest na zwolnieniu lekarskim do dnia 24 czerwca 2016 r. Późniejsze pojawienie się okoliczności mogących usprawiedliwić odwołanie tj. kolejnych zwolnień lekarskich i trwającej stale absencji chorobowej – z przyczyn wyżej wskazanych - nie jest w stanie zmienić tej oceny. Oceny tej nie może zmienić również okoliczność, że w związku z chorobą skarżącego pojawił się problem wykonania ciążących na nim określonych zadań i obowiązków, w sytuacji gdy nie było w ośrodku stanowiska zastępcy dyrektora. Należy bowiem zauważyć, że już w dniu 13 czerwca 2016 r., a więc przed wydaniem zaskarżonego aktu, Burmistrz wydał zarządzenie nr [...] w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S. ( vide pismo procesowe organu z dnia 24 października 2016 r.). Już zatem w tym momencie nie można było mówić o dezorganizacji pracy ośrodka, wynikającej z nieobecności i jej dyrektora i konieczności zastąpienia go przez inna osobę. Sąd zauważa również, że przyjmując w statucie Gminnego Ośrodka Kultury i Biblioteki Publicznej w S. taką organizację ośrodka, musiano przewidywać, że będzie on mógł sprawnie funkcjonować również pod nieobecność jego dyrektora. Należy bowiem wskazać, że poza absencją w pracy spowodowaną chorobą, dyrektor może być nieobecny w pracy np. w związku z przebywaniem na urlopie. Pracownikowi zatrudnionemu na podstawie powołania przysługuje bowiem prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, którego nie może się zrzec ( art. 152 w związku z art. 2 k.p.). Odwołując skarżącego z zajmowanego stanowiska organ zarzucił skarżącemu odstąpienie od realizacji uzgodnionego z organizatorem programu działania instytucji kultury. Również i w tym przypadku organ nie wykazał, by istniały przyczyny, o których mowa art. 15 ust. 6 pkt 4 ustawy. Przypomnieć należy, że chodzi o przyczyny wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. Organ zarzucił skarżącemu niewykonywanie obowiązków wynikających z umowy programowej poprzez odmowę podpisywania umów oraz dokumentacji finansowej związanej z nadchodzącym wydarzeniem kulturalnym, nie precyzując jakie konkretnie umowy i dokumentację miał na myśli. W piśmie będącym odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdzono, że skarżący w ramach realizacji imprezy [...] odstąpił od realizacji umowy poprzez wyraźną odmowę podpisania umów z wykonawcami (Kayah, Rezerwat i inne). Nie można było jego zdaniem mówić o uzależnieniu stopniowej realizacji umowy od zabezpieczenia środków finansowych, gdyż organizator wnosił o podpisanie dokumentów na kilka dni przed planowaną imprezą. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. skarżący stwierdził, że podpisał umowy na kwoty, którymi dysponował w danym momencie, wymieniając wykonawców: Kayah i zespół Rezerwat oraz na urządzenie tzw. Miasteczka Militarnego. Znajduje to potwierdzenie w znajdującym się w aktach sprawy Planie wydatków [...] sporządzonym w dniu 30 września 2016 r. Skarżący nie podpisywał kolejnych umów, gdyż nie było na nie środków. W pismach procesowych organ wskazywał dodatkowo, że w zakres organizacji [...] wchodziła konieczność pozyskania dofinansowania zewnętrznego, czego miał świadomość skarżący, a o co - do dnia pójścia na zwolnienie lekarskie – nie zadbał w należyty sposób i co powodowało, że organizacja imprezy była zagrożona. W tym miejscu należy zauważyć, że uzasadnienie odnoszące się do powołanej w art. 15 ust. 6 pkt 4 ustawy podstawie prawnej powstawało etapami, sukcesywnie, w zależności od kolejnego etapu kontroli podjętego zarządzenia. Co istotne, nie można uznać, że organ w treści niewiążącej strony odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może korygować lub uzupełniać inne, niż oczywiste błędy, czy omyłki pisarskie w wydanym akcie ( tak zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II GSK 948/12, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że organ nie wskazał w uzasadnieniu zarządzenia na istnienie okoliczności, które uzasadniałyby odwołanie skarżącego ze stanowiska dyrektora z powołaniem się na przesłankę wymienioną w art. art. 15 ust. 6 pkt 4 ustawy. Co warte zauważenia, postawione w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa konkretne zarzuty nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W końcu - powstała w instytucji sytuacja spowodowana absencją chorobową skarżącego nie może być utożsamiana z przesłanką odstąpienia od realizacji umowy programowej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone zarządzenie podjęte zostało niezgodnie z prawem tj. z naruszeniem art. 15 ust. 6 pkt 2 i 4 ustawy i naruszenie to należało uznać za istotne naruszenie prawa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 94 ust. 1 u.s.g. orzekł jak w sentencji wyroku.