II SAB/Kr 53/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta [...] dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. poprzez udostępnienie w terminie 14 dni w całości kopii umów zawartych pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Adwokacką P. K. w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 13 czerwca 2013 r.; III. przyznaje od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego K. W. sumę pieniężną w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych; IV. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego K. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] wniósł skarżący K. W., w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 13 czerwca 2013 roku - kopii umów zawartych w okresie od dnia 1 stycznia 2006 roku do dnia 13 czerwca 2013 roku pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Radcy Prawnego P. K., w części dotyczącej udostępnienia treści tych umów objętej zaczernieniami na kopiach umów przekazanyczdrój h skarżącemu wraz z pismem organu z dnia 29 stycznia 2016 roku. Wraz ze skargą na bezczynność organu administracji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta [...] do załatwienia w terminie wyznaczonym przez Sąd wniosku skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku w części dotyczącej udostępnienia informacji objętej zaczernieniami na kopiach umów przekazanych skarżącemu wraz z pismem organu z dnia 29 stycznia 2016 roku; 2) orzeczenie w oparciu o art.149 § 1 b p.p.s.a. o istnieniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej żądanej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku, obejmującej pełna treść umów o obsługę prawną zawartych przez Gminę [...] z Kancelarią Radcy Prawnego P. K.; 3) stwierdzenie, że bezczynność której dopuścił się organ w niniejszej sprawie i która trwa aż do dnia dzisiejszego, miała charakter rażącego naruszenia prawa; 4) wymierzenie Burmistrzowi Miasta [...] grzywny z tytułu rażącej bezczynności, ewentualnie, wedle uznania Sądu, przyznanie od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej określonej przez Sąd w trybie art.149 §2 p.p.s.a.; 5) zasądzenie od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego wywołanego skargą na bezczynność organu. Wnioskiem z dnia 13 czerwca 2013 roku skarżący wystąpił w oparciu o art. 2 ust. 1 oraz art.10 ust. 1 u.d.i.p. z żądaniem udostępnienia informacji publicznej - kopii wszystkich umów zawartych w okresie od dnia 1 stycznia 2006 roku do dnia 13 czerwca 2013 roku pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Radcy Prawnego P. K. W dniu 13 sierpnia 2013 roku Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję oznaczoną jako [...] odmawiającą udostępnienia skarżącemu przedmiotowej informacji publicznej w oparciu o art.5 ust.2 u.d.i.p., powołując się na rzekomą potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy - radcy prawnego P. K. świadczącego w oparciu o umowę cywilnoprawną kompleksową obsługę prawną dla organu jednostki samorządu terytorialnego. W wyniku wniesienia odwołania od tej decyzji przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) decyzją z dnia 16 października 2013 roku znak [...] uchyliło odmowę udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, wskazując przy tym że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. 2009 r. nr 157 poz. 1240 ze zm.) przesądza w zasadzie o jawności gospodarki finansowej w sferze publicznej, ograniczając ochronę tajemnicy przedsiębiorcy zawierającego umowy cywilnoprawne związane z gospodarowaniem finansami publicznymi, zwracając sprawę odmowy udostępnienia informacji publicznej do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po otrzymaniu w dniu 21 października 2013 roku w/w decyzji organu odwoławczego wraz z aktami sprawy, Burmistrz Miasta [...] nie rozpoznał ponownie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 13 czerwca 2013 roku zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji organu odwoławczego w terminie nakazanym art.13 ust. 1 u.d.i.p. (bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni), ale zamiast tego w dniu 19 listopada 2013 roku wydano w oparciu o art. 97 §1 pkt 4 (tekst jednolity Dz. U. 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a.) postanowienie znak [...] "o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej". Przesłanką dla zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej w ocenie organu miała być okoliczność, że zatrudniony przez magistrat radca prawny P. K., niezadowolony z decyzji organu odwoławczego wydanej w przedmiotowej sprawie, w dniu 18 listopada 2013 roku złożył za pośrednictwem Burmistrza Miasta [...] podanie o wznowienie postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji oraz uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego, a dodatkowo w tym samym dniu tj. 18 listopada 2013 roku wniósł o zawieszenie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obejmującej umowy o prowadzenie obsługi prawnej zawarte pomiędzy Gminą [...] jako zleceniodawcą a Kancelarią Radcy Prawnego P. K. jako zleceniobiorcą. W wyniku wniesienia skargi na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącego we wniosku z dnia 13 czerwca 2013 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA w Krakowie) wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 roku sygn. akt II SAB/Kr 316/13 zobowiązał Burmistrza Miasta [...] do załatwienia w terminie 7 dni przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej, stwierdzając przy tym, że dotychczasowa bezczynność Burmistrza Miasta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzając organowi grzywnę z tego tytułu. W wyroku tym Sąd w szczególności wskazał organowi, iż całkowicie bezpodstawne było zawieszenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, gdyż powołana przez organ argumentacja (zarzuty wykreowane przez radcę prawnego P. K. w stosunku do decyzji organu odwoławczego) nijak nie mogą uzasadniać zwłoki w załatwieniu sprawy udostępnienia informacji publicznej: "Oceniając na podstawie akt sprawy Sąd doszedł do przekonania, że w tej sprawie Burmistrz Miasta [...] nie podał żadnego uzasadnionego argumentu usprawiedliwiającego przedłużenie terminu załatwienia wniosku z dnia 13 czerwca 2013 r. Trafnie przy tym wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12, że podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Reasumując wskazać należy, że Burmistrz Miasta [...] pozostaje bezczynny w udostępnieniu informacji publicznej zawartej we wniosku skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 r. i stanu tejże bezczynności nie niweczy zawieszenie postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. postępowania w sprawie udostępnienia tejże informacji. Nie ma przy tym przeszkód, aby Burmistrz Miasta [...] dokonał z urzędu ponownej oceny zasadności zawieszenia tego postępowania i z urzędu podjął tak zawieszone postępowanie." Powyższy wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 roku sygn. akt II SAB/Kr 316/13 potwierdzający rażącą bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku, która to bezczynność miała miejsce w okresie od dnia 21 października 2013 roku do dnia 7 lutego 2014 roku, uprawomocnił się zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA) z dnia 12 czerwca 2015 roku sygn. akt I OSK 1408/14 oddalającym jako bezpodstawną skargę kasacyjną wniesioną przez Burmistrza Miasta [...], w której to skardze kasacyjnej Burmistrz Miasta [...] snuł wywody o rzekomej potrzebie ochrony praw przedsiębiorcy który zawarł umowę o obsługę prawną z jednostką samorządu terytorialnego i którego interesu prawnego miałoby dotykać żądanie udostępnienia informacji publicznej wyrażone przez skarżącego. W dniu 8 września 2014 roku Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję administracyjną oznaczoną jako [...] po raz kolejny odmawiającą udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej w całości. W decyzji tej powielono zasadniczo argumentację przedstawioną wcześniej w uchylonej przez organ odwoławczy decyzji z dnia 13 sierpnia 2013 roku znak [...], nie ukrywając nawet, iż dysponent informacji nie zamierza przejmować się wskazaniami organu odwoławczego co do okoliczności jakie należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy (ewentualna wartość gospodarcza żądanej informacji publicznej czy też ewentualne klauzule umowne gwarantujące przedsiębiorcy zachowanie informacji w tajemnicy), ani nawet orzecznictwem sądów administracyjnych w tym zakresie. Dysponent żądanej informacji publicznej wprost wskazał tym razem iż głównym motywem odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 13 czerwca 2013 roku była ochrona interesu przedsiębiorcy - pozycji rynkowej Kancelarii Radcy Prawnego P. K.: "Powyższe uprawnia, pomimo braku konieczności posiadania przez informację wartości gospodarczej, do stwierdzenia, że informacja (treść umów) posiada wartość gospodarcza, skoro może wpływać na pozycje rynkowa Wykonawcy." W tej sytuacji SKO decyzją z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...] uchyliło niezgodną z prawem odmowę udostępnienia informacji i umorzyło postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji, wskazując przy tym dysponentowi informacji w uzasadnieniu swojej decyzji, że taka treść decyzji organu odwoławczego oznacza, iż przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym Burmistrz Miasta [...] nie będzie już mógł powielać swoich pierwotnych wywodów o rzekomej potrzebie ochrony tajemnicy przedsiębiorcy wykonującego usługi na rzecz organu gminy, czy też pozycji rynkowej tegoż przedsiębiorcy, i będzie zobowiązany do udostępnienia tej informacji wnioskodawcy. Burmistrz Miasta [...] utrzymuje jednakże, że organ odwoławczy nie może zmuszać dysponenta informacji do udostępnienia posiadanej informacji publicznej i nie stosuje się do stanowiska organu odwoławczego przedstawionego w ostatecznej i prawomocnej decyzji SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...] uchylającej niezgodną z prawem odmowę udostępnienia informacji i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji. Jako, iż Burmistrz Miasta [...] po otrzymaniu w dniu 15 grudnia 2014 roku powyższej decyzji organu odwoławczego nie stosował się do stanowiska organu odwoławczego tylko podejmował działania pozornie tylko nakierowane na załatwienie przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej, skarżący w dniu 16 grudnia 2015 roku wystąpił ze skargą na przewlekłe działanie organu w tej sprawie. Wyrokiem z dnia 8 września 2015 roku sygn. akt II SAB/Kr 22/15 WSA w Krakowie potwierdził, iż organ proceduje w sposób rażąco przewlekły, podejmując działania nie zmierzające do efektywnego załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej i zobowiązując organ do załatwienia tej sprawy w terminie 14 dni. Burmistrz Miasta [...] nadal jednak nie załatwiał przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wiążącym ten organ stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w ostatecznej i prawomocnej decyzji SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...] uchylającej niezgodną z prawem odmowę udostępnienia informacji i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji, pozostając w całkowitej bezczynności, nawet po zapadnięciu w tej sprawie kolejnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 września 2015 roku sygn. akt II SAB/Kr 22/15. Zamiast bowiem załatwić przedmiotową sprawę udostępnienia informacji zgodnie ze stanowiskiem SKO wyrażonym w prawomocnej i ostatecznej decyzji tego organu odwoławczego z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...], Burmistrz Miasta [...] w dniu 30 września 2015 roku wydał kolejną decyzję o odmowie udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, tym razem utrzymując jakoby norma prawna kierowana do radców prawnych miała regulować działania organu administracji publicznej i uniemożliwiać temu organowi udostępnienie umowy o obsługę prawną zawartą przez Gminę [...] z Kancelarią Radcy Prawnego P. K. W ocenie skarżącego argumentacja przywołana przez Burmistrza Miasta [...] dla uzasadnienia decyzji z dnia 30 września 2015 roku znak [...] stanowiła jawną kpinę z obowiązującego porządku prawnego, w szczególności z zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej zapisanej w art. 8 k.p.a., gdyż Burmistrz Miasta [...] nie tylko przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym po raz kolejny wydał decyzję administracyjną rozstrzygającą postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, które to postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej zostało już przecież zakończone ostateczną i prawomocną decyzją SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku, znak [...], ale przywołał przy tym uzasadnienie które stało w rażącej sprzeczności z powoływanymi przez Burmistrza Miasta [...] przepisami prawnymi, które rzekomo miały uzasadniać kolejną odmowę udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej rażąco naruszającej prawo decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 30 września 2015 roku znak [...]. SKO decyzją z dnia 9 grudnia 2015 roku znak [...] potwierdziło, iż decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 30 września 2015 roku znak [...] wyrażająca po raz kolejny odmowę udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, była dotknięta wadą nieważności bezwzględnej z mocy art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. gdyż dotyczyła sprawy odmowy udostępnienia informacji publicznej rozstrzygniętej już wcześniej inną decyzją ostateczną - decyzją SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...]. Po otrzymaniu w dniu 15 grudnia 2015 roku powyższej decyzji organu zwierzchniego instancyjnie potwierdzającej, iż decyzja Burmistrza Miasta z dnia 30 września 2015 roku znak [...] była dotknięta wadą nieważności bezwzględnej z mocy prawa, zamiast załatwić wreszcie sprawę udostępnienia informacji publicznej wszczętą wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku zgodnie ze stanowiskiem organu odwoławczego przedstawionym w ostatecznej i prawomocnej decyzji SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [....], Burmistrz Miasta [...] kontestował decyzję organu zwierzchniego instancyjnie potwierdzającej nieważność odmowy udostępnienia informacji i twierdził, że nie może "wykonać" tej decyzji potwierdzającej nieważność odmowy z uwagi na okoliczność iż organ I instancji nie wie czy decyzja ta jest ostateczna i czy podlega wykonaniu. W dniu 18 stycznia 2016 roku skarżący wystąpił zatem do SKO z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż decyzja tego organu z dnia 9 grudnia 2015 roku znak [...] stwierdzająca nieważność rażąco naruszającej prawo decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 30 września 2015 roku znak jest ostateczna. SKO zaświadczeniem z dnia 1 lutego 2016 roku poświadczyło, iż decyzja tego organu z dnia 9 grudnia 2015 roku znak [...] stała się ostateczna z dniem 30 grudnia 2015 roku. W dniu 29 stycznia 2016 roku Burmistrz Miasta [...] wystosował do skarżącego pismo załączając do tego pisma kopie umów zawartych przez Gminę [...] z Kancelarią Radcy Prawnego P. K., które były objęte żądaniem udostępnienia informacji publicznej, jednakże większość treści tych umów została zaczerniona na kopiach umów przekazanych skarżącemu. Burmistrz Miasta [...] nie wydał przy tym decyzji o odmowie udostępnienia informacji objętej zaczernieniami. Skarżący w dniu 22 lutego 2016 roku udał się z osobistą interwencją w tej sprawie do Burmistrza Miasta [...] dopytując dlaczego organ dalej nie załatwia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej zgodnie z prawomocnymi i ostatecznymi decyzjami SKO - decyzją SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...] oraz decyzją SKO z dnia 9 grudnia 2015 roku, znak [...]. Burmistrz Miasta E. P. odpowiedziała skarżącemu że "wszystko jest w piśmie z dnia 29 stycznia 2015 roku". Skarżący złożył więc w tym samym dniu tj. 22 lutego 2016 roku kolejne pismo, wzywające Burmistrza Miasta [...] do niezwłocznego załatwienia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej, załączając do tego pisma zaświadczenie o ostateczności decyzji SKO stwierdzającej nieważność kolejnej odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia 13 czerwca 2013 roku. Burmistrz Miasta [...] w żaden sposób nie zareagował jednak również na to ostatnie wezwanie do załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącego Burmistrz Miasta [...] w sposób ostentacyjnie uporczywy i rażący ignoruje obowiązek załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej, wprost negując w szczególności jednoznaczną ocenę prawną wyrażoną w zapadłej wcześniej w tej sprawie ostatecznej i prawomocnej decyzji organu odwoławczego z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...] uchylającej niezgodną z prawem odmowę udostępnienia informacji i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji, gdzie organ odwoławczy wprost wskazał dysponentowi informacji w uzasadnieniu decyzji, że taka treść decyzji organu odwoławczego oznacza iż przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym Burmistrz Miasta [...] jest zobowiązany do udostępnienia informacji wnioskodawcy. Burmistrz Miasta [...] równie ostentacyjnie ignoruje zapadłe wcześniej w tej indywidualnej sprawie prawomocne wyroki sądowe - wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 roku sygn. akt II SAB/Kr 316/13 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 roku sygn. akt I OSK 1408/14, przesądzające iż w przedmiotowym postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku nie stosuje się przepisów ogólnych normujących jurysdykcyjne postępowanie administracyjne, a co za tym idzie, że nieuprawnionym jest stosowanie instytucji zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jak również że nieuprawnionym jest przyjmowanie jakoby stroną postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej miał być jakikolwiek inny podmiot poza wnioskodawcą żądającym udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, Burmistrz Miasta, celem niezałatwiania przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej, posługiwał się właśnie pretekstem zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, w dodatku opartego o okoliczność rzekomego pominięcia udziału w tym postępowaniu przedsiębiorcy, którego dotyczyła żądana informacja publiczna. Radca prawny P. K., współdziałając z Burmistrzem Miasta [...] w niezgodnym z prawem ukrywaniu informacji publicznej, składa bowiem kolejne wnioski zmierzające do wzruszenia prawomocnej i ostatecznej decyzji SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...] kończącej postępowanie odwoławcze w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, i nie zważając na zasady etyki korporacyjnej, brnie w coraz to bardziej kuriozalne próby podważenia wyniku postępowania którego nawet nie była stroną, a Burmistrz Miasta [...] korzystając z tych wniosków składanych przez radcę prawnego P. K., wywodzi o rzekomej potrzebie zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Tymczasem w powołanych wcześniej wyrokach, bezwzględnie wiążących organ przy załatwianiu przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej na mocy jednoznacznego brzmienia art.153 p.p.s.a., Sąd przedstawił swoje jednoznaczne stanowisko wskazując na brak podstaw prawnych dla stosowania przepisów normujących jurysdykcyjne postępowanie administracyjne przy załatwianiu sprawy wnioskowego udostępniania informacji publicznej. W ocenie skarżącego, Burmistrz Miasta [...] jest jednak przekonany, iż jego działania - a raczej bezczynność - które mają miejsce w okresie od zapadnięcia wyroku z dnia 8 września 2015 roku, sygn. akt II SAB/Kr 22/15 WSA w Krakowie rozstrzygającego skargę na przewlekłe działania organu w tej sprawie, aż do momentu rozpoznania przez NSA kolejnej całkowicie bezpodstawnej skargi kasacyjnej jaką Burmistrz Miasta [...] wniósł od tego wyroku wyłącznie w celu przedłużenia zwłoki w załatwieniu sprawy udostępnienia informacji, są całkowicie wyłączone spod kontroli sądów administracyjnych i dlatego też w sposób ostentacyjny ignoruje obowiązek załatwienia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej. Takie przekonanie organu wynika bowiem ze stanowiska Sądu wyrażonego w prawomocnym postanowieniu sądowym zapadłym wcześniej w tej samej sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej - postanowienia WSA w Krakowie z dnia 15 lipca 2014 roku, sygn. akt II SAB/Kr 149/14, gdzie Sąd przyjął stanowisko, zgodnie z którym niedopuszczalne jest wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu przed momentem prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się z poprzedniej skargi na bezczynność tego samego organu w tej samej sprawie administracyjnej. Skarżący podkreślił, iż sprawa bezczynności Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku, w której zapadł wyrok sygn. akt II SAB/Kr 316/13, dotyczyła innego okresu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, i została już prawomocnie zakończona. Sprawa, w której zapadł nieprawomocny wyrok II SAB/Kr 22/15 jest natomiast sprawą dotyczącą przewlekłego działania organu w przedmiocie załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku, a nie bezczynności organu, tak więc obecnie nie ma żadnych przeszkód formalnych dla rozpoznania niniejszej skargi na bezczynność organu. W szczególności przeszkody takiej nie można upatrywać w art. 58 §1 pkt 4 p.p.s.a. gdyż sprawa bezczynności wszczęta niniejszą skargą dotyczy wprawdzie bezczynności tego samego organu w przedmiocie załatwienia tej samej sprawy udostępnienia informacji publiczne, co sprawa prawomocnie osądzona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 roku sygn. akt II SAB/Kr 316/13, jednakże dotyczy ona bezczynności organu w innym okresie czasu, która to bezczynność nastąpiła już po zapadnięciu wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 roku sygn. akt II SAB/Kr 316/13 i która to bezczynność do tej pory nie została poddana kontroli sądu administracyjnego. Jednocześnie pozostająca w toku sprawa przewlekłości, w ramach której zapadł nieprawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2015 roku sygn. akt II SAB/Kr 22/15 dotyczy zarówno innego okresu niż sprawa z niniejszej skargi (okres oceniany w sprawie ze skargi na przewlekłość kończył się w dniu rozpoznania tej skargi tj. w dniu 8 września 2015 roku), jak również innego przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego - bezczynności, a nie przewlekłego procedowania. Skarżący wniósł zatem o dokonanie przez Sąd oceny bezczynności Burmistrza Miasta [...] w okresie od dnia 8 września 2015 roku, kiedy to zapadł wyrok potwierdzający rażąco przewlekłe procedowanie organu przy załatwianiu sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku, aż do dnia rozpoznania niniejszej skargi na bezczynność przez Sąd. Oceniając bezczynność Burmistrza Miasta [...] w powyższym okresie, zdaniem skarżącego, należy w szczególności podkreślić, iż bezczynność ta trwa już od dnia 15 grudnia 2014 roku, kiedy to dysponentowi informacji doręczono decyzję organu odwoławczego uchylającą odmowę udostępnienia informacji publicznej i umarzającą postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia tej informacji. Tej uporczywej bezczynności nie przerwało wydanie przez Burmistrza Miasta [...] w dniu 30 września 2015 roku kolejnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji gdyż decyzja ta była z mocy prawa dotknięta wadą nieważności jako iż dotyczyła sprawy odmowy udostępnienia informacji publicznej rozstrzygniętej już wcześniej ostateczną decyzją SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...], ze skutkiem ex tunc. Burmistrz Miasta [...] powinien już był nabyć świadomość skutków takiego procedowania rażąco naruszającego obowiązek prawny, gdyż organ ten uczestniczył w szeregu innych postępowań sądowoadministracyjnych w analogicznych sprawach związanych z problematyką niezgodnego z prawem nieudostępniania informacji publicznej przez ten organ, gdzie WSA w Krakowie jednoznacznie podkreślał zarówno skutki wydania przez organ odwoławczy decyzji uchylającej odmowę udostępnienia informacji publicznej i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia tej informacji, jak też skutki późniejszego stwierdzenia nieważności kolejnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji wprost sprzecznej z ostateczną decyzją organu odwoławczego rozstrzygającą sprawę odmowy udostępnienia informacji publicznej: "Stan bezczynności trwa od otrzymania przez Burmistrza Miasta [...] decyzji SKO z dnia 26 września 2014r., a nie decyzji SKO z dnia 9 lipca 2015r. Ta druga decyzja miała bowiem skutek ex tunc, a zapadła po wydaniu ponownie przez Burmistrza Miasta [...] decyzji o odmowie udostępnienia informacji przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym i w efekcie powieleniu przez ten organ swoich pierwotnych wywodów o potrzebie ochrony prywatności osób będących właścicielami nieruchomości, których dotyczą rozstrzygnięcia podjęte przez Burmistrza Miasta [...] w wyniku uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd bezpodstawne jest odwoływanie się w odpowiedzi na skargę na kwestię ostateczności decyzji SKO z dnia 9 lipca 2015r. Powyższe świadczy o uporczywości i celowości działania mającego zmierzać do nie udostępnienia informacji, zatem bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa o czym orzeczono w pkt. III." (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2016 roku sygn. akt II SAB/Kr 201/15). W ocenie skarżącego, Burmistrz Miasta [...], po otrzymaniu zwrotu akt sprawy od organu odwoławczego, był zobligowany do ponownego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 czerwca 2013 roku i zasadniczo do udostępnienia w ramach rozpoznania tego wniosku przedmiotowej informacji publicznej, za wyjątkiem zupełnie wyjątkowej sytuacji gdyby po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy nastąpiła zasadnicza zmiana obowiązującego prawa lub stanu faktycznego Tym samym wydanie z rażącym naruszeniem prawa przez Burmistrza Miasta [...] w dniu 30 września 2015 roku decyzji, znak [...], o odmowie udostępnienia informacji publicznej należy ocenić w realiach niniejszej sprawy jako działanie świadomie naruszające obowiązujący porządek prawny i nakierowane wyłącznie na niezgodne z prawem przedłużenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego równie krytycznie należy ocenić procedowanie organu które nastąpiło już po otrzymaniu w dniu 15 grudnia 2015 roku decyzji SKO z dnia 9 grudnia 2015 roku znak [...] potwierdzającej nieważność powyższej rażąco naruszającej prawo decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 30 września 2015 roku znak [...] o odmowie udostępnienia informacji. Nie można bowiem przyjąć, aby całkowita bezczynność organu, która utrzymuje się po otrzymaniu decyzji potwierdzającej nieważność kolejnej odmowy udostępnienia informacji była spowodowana wyłącznie błędnym przekonaniem Burmistrza Miasta [...] o rzekomej konieczności oczekiwania na potwierdzenie przez SKO, iż decyzja organu zwierzchniego instancyjnie, potwierdzająca nieważność odmowy udostępnienia informacji wyrażoną przez Burmistrza Miasta [...], nacechowana jest przymiotem ostateczności. O całkowitej bezpodstawności takich wywodów Burmistrz Miasta [...] został już pouczony wyrokami WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2015 roku sygn. akt II SAB/Kr 148/15 oraz z dnia 8 stycznia 2016 roku sygn. akt II SAB/Kr 201/15, w analogicznych sprawach gdzie Burmistrz Miasta [...] również utrzymywał jakoby powodem niezałatwienia sprawy było oczekiwanie na deklarację SKO dotyczącą ostateczności decyzji tego ostatniego organu. Dodatkowo w wezwaniu z dnia 22 lutego 2016 roku do załatwienia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej, skarżący w sposób jednoznaczny oświadczył, iż nie wystąpił w zakreślonym prawem terminie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności rozstrzygniętej decyzją SKO z dnia 9 grudnia 2015 roku znak [...], a zatem decyzja ta zyskała walor ostateczności. Skarżący do tego wezwania dołączył dodatkowo oryginał zaświadczenia uzyskanego z SKO wprost potwierdzającego iż decyzja SKO z dnia 9 grudnia 2015 roku znak [...] jest ostateczna. Utrzymywanie w tej sytuacji przez Burmistrza Miasta [...], że rzekomo dalej oczekuje on na uzyskanie waloru ostateczności przez decyzję organu zwierzchniego instancyjnie potwierdzającą nieważność odmowy udostępnienia informacji wyrażonej przez Burmistrza Miasta [...], należy ocenić wyłącznie jako jawne i ostentacyjne ignorowanie obowiązującego porządku prawnego. Gdyby jednak organ nie zdecydował się na uwzględnienie skargi w całości w tzw. trybie autokontroli, skarżący wnosi nie tylko o zobowiązanie Burmistrza Miasta [...] w terminie określonym przez Sąd do załatwienia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku, ale przede wszystkim o orzeczenie przez Sąd o obowiązku udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej. W ocenie skarżącego w przeciwnym przypadku powstaje ryzyko, iż organ dalej będzie ostentacyjnie ignorował jednoznaczne stanowisko organu odwoławczego wyrażone w ostatecznej i prawomocnej decyzji SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku znak [...] definitywnie kończącej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, jak również będzie ignorował kolejne wyroki sądowe rozstrzygające wyłącznie kwestię bezczynności, a nie rozstrzygające merytorycznie samej sprawy udostępnienia informacji publicznej. W takim przypadku tj. gdyby organ nie zdecydował się na uwzględnienie skargi w całości w tzw. trybie autokontroli, skarżący wniósł również o stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie załatwienia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości, jako sankcji za jawne i celowe bojkotowanie przez organ obowiązku zgodnego z prawem oraz ze stanowiskiem organu odwoławczego załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej. Nie można bowiem tolerować sytuacji gdy organ administracji publicznej w sposób jawny i ostentacyjny bojkotuje nie tylko obowiązki wynikające wprost z przepisów prawa, ale również lekceważy prawomocną i ostateczną decyzję organu odwoławczego wydaną wcześniej w tej indywidualnej sprawie administracyjnej, a zapadające w tej indywidualnej sprawie wyroki sądowe potwierdzające za każdym razem rażące naruszanie prawa jakiego dopuszcza się organ, traktuje wyłącznie jako pewnego rodzaju uciążliwość, nieodłącznie związaną ze specyfiką działalności organów administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom skarżącego, Burmistrz [...] udzielił mu odpowiedzi na jego pismo z dnia 22 lutego 2016 r. pismem z dnia 21 marca 2016 r., znak: [...] wysłanym do Skarżącego przed otrzymaniem jego skargi w dniu 21 marca 2016 r. Stanowisko zawarte w treści tego pisma stanowi równocześnie odpowiedź na skargę w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, Burmistrz [...] wskazał, że po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 grudnia 2014 r. znak: [...] uchylającej decyzję Burmistrza [...] w całości i umarzającej postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej (znak postępowania w organie l instancji: [...]), Burmistrz [...] mając na uwadze, zawarte w tej decyzji wskazanie, że "Umorzenie postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej oznacza więc, że z momentem doręczenia niniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ l instancji winien rozpatrzyć wniosek o udzielenie informacji, przy czym - przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i faktycznych - nie może odmówić wnioskodawcy udzielania informacji, powołując taką samą podstawę prawną, jak w skarżonej decyzji.", podjął decyzję z dnia 30 września 2015 r. powołując się na treść art. 5 ust. 1 u.d.i.p., a nie jak poprzednio na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wobec powyższego Burmistrz [...] zastosował się w pełni do przedmiotowego wskazania. Ponadto kierując się drugim wskazaniem "Jednocześnie tut. Kolegium podkreśla, iż organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie złożony wniosek odwołującej i udostępniając wnioskowaną informację nie jest zwolniony z przestrzegania przepisów obowiązującego prawa i pomimo zobowiązania go przez organ odwoławczy do udostępnienia informacji publicznej, której odmówiono zaskarżoną decyzją, czyli kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia złożenia wniosku pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Radcy Prawnego P. K., winien - uwzględniwszy informacje zawarte w tych umowach - odmówić udostępnienia tych informacji, których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa" Burmistrz [...] udostępnił Skarżącemu żądane umowy, a więc udostępnił informację publiczną i równocześnie biorąc pod uwagę treść art. 5 ust. l u.d.i.p. zanonimizował fragmenty umów, które objęte były tajemnicą zawodową. Tym samym Burmistrz [...] dostosował się i wykonał oba wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego, tj. odmówił udostępnienia tych informacji, których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa oraz wydał decyzję na innej podstawie prawnej niż uprzednio, tj. na podstawie art. 5 ust. l u.d.i.p. a nie jak uprzednio na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pomimo powyżej opisanego dostosowania się Burmistrza [...] do wyżej cytowanych wskazań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 grudnia 2015 r. znak: [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza [...] z dnia 30 września 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Co jednak charakterystyczne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we wskazanej wyżej decyzji w ogóle nie odniosło się do kwestii wynikającej z cytowanego wyżej wskazania, że "... organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie złożony wniosek odwołującej i udostępniając wnioskowaną informacją nie jest zwolniony z przestrzegania przepisów obowiązującego prawa i pomimo zobowiązania go przez organ odwoławczy do udostępnienia informacji publicznej, której odmówiono zaskarżoną decyzją winien - uwzględniwszy informacje zawarte w tych umowach - odmówić udostępnienia tych informacji, których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa.". Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze we wskazanej wyżej decyzji mylnie uznało, że Burmistrz [...] nie dostosował się do wskazania, że "Umorzenie postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej oznacza więc, że z momentem doręczenia niniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ l instancji winien rozpatrzyć wniosek o udzielenie informacji, przy czym - przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i fatycznych - nie może odmówić wnioskodawcy udzielania informacji, powołując taką samą podstawę prawną, jak w skarżonej decyzji...". Z treści tego wskazania wynika, że nie dopuszczalne jest wydanie ponownej decyzji administracyjnej tylko wtedy gdy będą występowały identyczne okoliczności prawne i faktyczne. W ocenie organu w każdym innym przypadku tj. gdy wystąpią: * inne okoliczności prawne, a okoliczności faktyczne będą nie zmienione, * inne okoliczności faktyczne, a okoliczności prawne będą nie zmienione, * inne okoliczności prawne i inne okoliczności faktyczne będzie możliwe wydanie ponownej decyzji administracyjnej. W takich warunkach Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało podstaw do uznania, że wydanie decyzji przez Burmistrza [...] na innej podstawie prawnej nie realizowało cytowanego wyżej wskazania. Zdaniem organu, wystąpienie innej okoliczności prawnej przy nie zmienionych okolicznościach faktycznych zgodnie ze wskazaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego umożliwiało wydanie ponownej decyzji. Zatem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza [...] sama złamała zasady, które zostały ustalone wcześniej przez samo Samorządowe Kolegium Odwoławczego. Mając na uwadze powyższe, Burmistrz [...] zobowiązany cytowanym wyżej wskazaniem zawartym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 grudnia 2014 r. znak: [...], że "... organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie złożony wniosek odwołującej i udostępniając wnioskowaną informację nie jest zwolniony z przestrzegania przepisów obowiązującego prawa i pomimo zobowiązania go przez organ odwoławczy do udostępnienia informacji publicznej, której odmówiono zaskarżoną decyzją, czyli kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia złożenia wniosku pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Radcy Prawnego P. K., winien - uwzględniwszy informacje zawarte w tej ugodzie - odmówić udostępnienia tych informacji, których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa", przesłał Skarżącemu za pismem z dnia 29 stycznia 2016 r. te informacje, które nie podlegały ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 pkt 1-4a § 2 p.p.s.a. Z przepisu art. 149 p.p.s.a. wynika, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Korzystając z tego uprawnienia, uznając, że charakter sprawy oraz jej stan faktyczny i prawny nie budzą uzasadnionych wątpliwości, Sąd dokonał całościowej kontroli przesłanych umów i doszedł do przekonania, że żądana we wniosku z dnia 13 czerwca 2013 roku informacja publiczna winna zostać udostępniona w całości. Nieudostępnione fragmenty umów dotyczące nie korzystają bowiem z ochrony przewidzianej w art. 5 § 1 i 2 ustawy. Zatem skarga została uwzględniona. Jak wynika z treści skargi, Skarżący wnosi o dokonanie przez Sąd oceny bezczynności Burmistrza Miasta [...] w okresie od dnia 8 września 2015 roku - kiedy to zapadł wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2015 roku, sygn. akt II SAB/Kr 22/15, dotyczący innego okresu niż sprawa z obecnej skargi, a potwierdzający rażąco przewlekłe procedowanie organu przy załatwianiu sprawy udostępnienia informacji publicznej wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 czerwca 2013 roku - aż do dnia rozpoznania niniejszej skargi na bezczynność przez Sąd, czyli do dnia 19 maja 2016 r. Trzeba w tym miejscu należy wyjaśnić, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, kiedy w ustawowym terminie organ nie załatwi sprawy. Nie chodzi zatem w tym przypadku o jakiekolwiek działania organu, tylko o takie które są jednoznaczne z działaniem posiadającym znamiona załatwienia sprawy mającym miejsce w ściśle określonym terminie. W sprawie kontrolowanej bezczynności trzeba zarazem mieć na uwadze, że organ/dysponent informacji był uprzednio w formie władczej zobowiązywany do działań, których nie wykonywał w sposób jakiego można by oczekiwać od organu administracji publicznej demokratycznego państwa prawnego, który powinien znać prawo a przede wszystkim powinien działać na podstawie i w ramach prawa. Oczywiście każdy ma prawo do błędu, w tym i organ administracyjny, i na to prawo organu do błędu jest nastawiona procedura i prawo materialne umożliwiając eliminację i zadośćuczynienie danego błędu, ale jednak naganne są te błędy, które posiadają znamiona pewnego uporczywego trzymania się przez dany organ stanowisk negowanych zgodnie z prawem przez organy wyższego stopnia i przez sąd administracyjny odpowiednio ostatecznymi i prawomocnymi rozstrzygnięciami. Oceniając bezczynność Burmistrza Miasta [...] w powyższym okresie, Sąd stwierdza, że bezczynność ta w okresie wskazanym przez skarżącego ma miejsce. Omawianej bezczynności nie przerwało bowiem wydanie przez Burmistrza Miasta [...] w dniu 30 września 2015 roku kolejnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji, gdyż decyzja ta była dotknięta wadą nieważności ze skutkiem ex tunc, gdyż dotyczyła sprawy odmowy udostępnienia informacji publicznej rozstrzygniętej już wcześniej ostateczną decyzją SKO z dnia 8 grudnia 2014 roku, znak [...]. Zdaniem Sądu, Burmistrz Miasta [...] powinien już był nabyć świadomość skutków takiego procedowania rażąco naruszającego obowiązek prawny, gdyż organ ten uczestniczył w szeregu innych postępowań sądowoadministracyjnych w analogicznych sprawach związanych z problematyką niezgodnego z prawem nieudostępniania informacji publicznej przez ten organ, gdzie WSA w Krakowie jednoznacznie podkreślał zarówno skutki wydania przez organ odwoławczy decyzji uchylającej odmowę udostępnienia informacji publicznej i umarzającej postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia tej informacji, jak też skutki późniejszego stwierdzenia nieważności kolejnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji wprost sprzecznej z ostateczną decyzją organu odwoławczego rozstrzygającą sprawę odmowy udostępnienia informacji publicznej: Przywołać tu można porównawczo (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2016 roku sygn. akt II SAB/Kr 201/15), zgodnie z którym "Stan bezczynności trwa od otrzymania przez Burmistrza Miasta [...] decyzji SKO z dnia 26 września 2014r., a nie decyzji SKO z dnia 9 lipca 2015r. Ta druga decyzja miała bowiem skutek ex tunc, a zapadła po wydaniu ponownie przez Burmistrza Miasta [...] decyzji o odmowie udostępnienia informacji przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym i w efekcie powieleniu przez ten organ swoich pierwotnych wywodów o potrzebie ochrony prywatności osób będących właścicielami nieruchomości, których dotyczą rozstrzygnięcia podjęte przez Burmistrza Miasta [...] w wyniku uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Dlatego też, zdaniem Sądu, bezpodstawne jest odwoływanie się w odpowiedzi na skargę przez organ dysponujący informacją na kwestię ostateczności decyzji SKO z dnia 9 lipca 2015 r. Powyższe świadczy o pewnej uporczywości i celowości działania mającego zmierzać do nie udostępnienia informacji, zatem rozważana i wskazana przez Sąd bezczynność Burmistrza Miasta [...] ma charakter rażącego naruszenia prawa (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2016 roku sygn. akt II SAB/Kr 201/15). W ocenie Sądu, Burmistrz Miasta [...], po otrzymaniu zwrotu akt sprawy od organu odwoławczego, był zobligowany do ponownego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 13 czerwca 2013 roku i zasadniczo do udostępnienia w ramach rozpoznania wniosku przedmiotowej informacji publicznej, przy uwzględnieniu ew. wyjątku polegającego na zasadniczej zmianie prawa lub stanu faktycznego mających miejsce po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, który jednak bezsprzecznie w sprawie nie nastąpił. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, w nawiązaniu do obowiązków organów administracji publicznej jako adresatów wniosku o udostępnienie informacji publicznej, że decyzja administracyjna nie stanowi formy udostępnienia informacji publicznej, gdyż na gruncie u.d.i.p. jest wyłącznie przedstawioną w sformalizowanej procesowej formie negatywną odpowiedzią na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Znaczenie formy decyzji w tej sytuacji koncentruje się na jej roli gwarancyjnej, gdyż daje możliwość złożenia odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Specyfika postępowania regulowanego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i samej decyzji kończącej to postępowanie w sytuacji negatywnego stanowiska w stosunku do wniosku o udzielenie informacji publicznej, wpływa również na rozumienie zasady dwuinstancyjności tego rodzaju postępowań. Niewątpliwie zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie została wyłączona w sprawach o udostępnienie informacji publicznej i każda nieostateczna decyzja wydana w tych sprawach (poza wyjątkami wymienionymi w ustawie) podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, nie oznacza to jednak, że organ drugiej instancji będzie mógł skorzystać ze wszystkich kompetencji przewidzianych w art. 138 k.p.a. Nie będąc dysponentem informacji publicznej nie będzie bowiem mógł np. uchylić zaskarżonej decyzji odmownej i podjąć rozstrzygnięcia merytorycznego, tj. udzielić informacji publicznej. Organ drugiej instancji w istocie bada kwestię zasadności odmowy udzielenia informacji publicznej i w sytuacji, gdy podziela stanowisko organu pierwszej instancji, to utrzymuje w mocy decyzję tego organu, a w sytuacji, gdy nie widzi podstaw do odmowy udzielenia informacji publicznej uchyla decyzję organu pierwszej instancji, a będąc związany treścią art. 138 kp.a. nie może poprzestać wyłącznie na uchyleniu decyzji (kp.a. nie przewiduje możliwości jedynie uchylenia decyzji pierwszej instancji), stąd - umarza postępowanie zakończone decyzją odmowną - traktując je jako bezprzedmiotowe. Trzeba jednak zdecydowanie podkreślić, że umorzenie postępowania nie oznacza w tym stanie rzeczy zakończenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, lecz wręcz przeciwnie eliminując decyzję odmowną otwiera ponownie drogę do zakończenia postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej." (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 105/10, CBOSA). Tym samym wydanie przez Burmistrza Miasta [...] w dniu 30 września 2015 roku decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej należy ocenić w realiach niniejszej sprawy jako działanie naruszające obowiązujący porządek prawny i nakierowane na niezgodne z prawem przedłużenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Równie krytycznie należy ocenić procedowanie organu, które nastąpiło już po otrzymaniu w dniu 15 grudnia 2015 roku decyzji SKO z dnia 9 grudnia 2015 roku znak [...] potwierdzającej nieważność powyższej rażąco naruszającej prawo decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 30 września 2015 roku znak [...] o odmowie udostępnienia informacji. Nie można bowiem przyjąć, aby całkowita bezczynność organu, która utrzymuje się po otrzymaniu decyzji potwierdzającej nieważność kolejnej odmowy udostępnienia informacji była spowodowana wyłącznie błędnym przekonaniem Burmistrza Miasta [...] o konieczności oczekiwania na potwierdzenie przez SKO, iż decyzja organu zwierzchniego instancyjnie, potwierdzająca nieważność odmowy udostępnienia informacji wyrażoną przez Burmistrza Miasta [..], nacechowana jest przymiotem ostateczności. O całkowitej bezpodstawności takich wywodów Burmistrz Miasta [...] został już pouczony wyrokami WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2015 roku sygn. akt II SAB/Kr 148/15 oraz z dnia 8 stycznia 2016 roku sygn. akt II SAB/Kr 201/15, w analogicznych sprawach gdzie Burmistrz Miasta [...] również utrzymywał jakoby powodem niezałatwienia sprawy było oczekiwanie na deklarację SKO dotyczącą ostateczności decyzji tego ostatniego organu. W sprawie następnie jest bezsprzeczne, że skarżącemu doręczono wraz z pismem z dnia 29 stycznia 2016 roku, znak [...], kopie przedmiotowych umów zawartych pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Radcy Prawnego P.K. z zaczernieniami obejmującymi większość treści tych umów. Jednocześnie Burmistrz Miasta [...], doręczając skarżącemu kopie żądanych umów z zaczernieniami, a więc pozbawiając go dostępu do części żądanej przez niego informacji publicznej, zaniechał wydania przewidzianej prawem w takich przypadkach decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej tymi zaczernieniami, pomimo tego, iż niewątpliwie z uwagi na prowadzone i opisane powyżej postępowania powinien mieć świadomość obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w każdym przypadku, oczywiście kiedy zgodnie z obowiązującymi przepisami należy odmówić udostępnienia informacji żądanej w trybie wnioskowym. Pismem z dnia 22 lutego 2016 r. skarżący wezwał Burmistrza Miasta [...] do niezwłocznego załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej z jego wniosku z dnia 13 czerwca 2013 roku dot. udostępnienia informacji publicznej obejmującej umowy zawarte między Gminą [...] a Kancelarią Radcy Prawnego P.K. Działanie to nie było obligatoryjne, gdyż kwestionowanie bezczynności w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej nie wymaga uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia. Zdaniem Sadu, fakt bezczynności Burmistrza [...] w badanym przedziale czasu jest oczywisty. W pierwszej kolejności organ załatwiając wniosek wydał decyzje, co do której organ II instancji stwierdził jej nieważność. Dopiero za pismem z dnia 29 stycznia 2016 roku, organ przesłał skarżącemu kserokopie umów zakreślając część ich treści i w tym zakresie nie wydał decyzji odmownej. Przystępując do załatwienia skargi, Sąd na podstawie art. 54 § 2 w zw. z art. 112 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwrócił się do Burmistrza [...] o przesłanie w terminie 3 dni - pod rygorem nałożenia grzywny wszystkich umów zawartych w okresie od dnia 5 lutego 2007 r. do dnia 3 stycznia 2013 r. pomiędzy Gminą [...] a kancelarią radcy prawnego P. K. - bez zaczernień - w zamkniętej kopercie z adnotacją "Proszę nie otwierać - bezpośrednio do rąk Przewodniczącego Wydziału". Pismem z dnia 5 maja Burmistrz [...] dostarczył do WSA w Krakowie poświadczone za zgodność z oryginałem kopie przedmiotowych umów z dnia: 5 lutego 2007; 4 stycznia 2008; 5 stycznia 2009; 6 stycznia 2010;3 stycznia 2011; 4 maja 2011; 12 października 2011; 2 stycznia 2012; 2 kwietnia 2012; 17 sierpnia 2012; 3 stycznia 2013. Po dogłębnym przeanalizowaniu treści każdej z ww. umów, czyli po indywidualnym rozpatrzeniu treści i formy każdej z nich Sąd doszedł do wniosku, że treść i forma przedmiotowych informacji spełnia przesłanki informacji publicznych a nadto treść przedmiotowej informacji nie podlega ograniczeniom z uwagi na powinność chronienia tajemnic prawem chronionych a to z tego powodu, że takie tajemnice w umowach tych nie występują. Jest bezsprzecznie, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Informację publiczną stanowią dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych w zakresie jakiegokolwiek dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub dokumentach urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Funkcjonariuszem publicznym niewątpliwie jest burmistrz miasta. Informację publiczną stanowią zatem umowy o obsługę prawną podpisane przez burmistrza. Jednocześnie gmina jako podmiot prawa jest jednostką sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych) i wiąże ją zasada jawności i transparentności finansów publicznych. Treść, rodzaj jak i zakres zawartych ww. umów wskazuje, że podpisane umowy są standardowymi umowami podpisywanymi w tego rodzaju sprawach. Nie sposób uznać, aby którekolwiek z postanowień miało dla strony umowy – radcy prawnego mgr P. K. wartość gospodarczą, która powinna podlegać szczególnej ochronie. Zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503). Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 powołanej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne. Przeszkody w udostępnieniu informacji publicznej nie może stanowić również tajemnica radcowska uregulowana w art. 3 ustawy o radcach prawnych, który stanowi, że "3. Radca prawny jest obowiązany zachować w tajemnicy wszystko, o czym dowiedział się w związku z udzieleniem pomocy prawnej.4. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej nie może być ograniczony w czasie.5. Radca prawny nie może być zwolniony z obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej co do faktów, o których dowiedział się udzielając pomocy prawnej lub prowadząc sprawę.6. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej nie dotyczy informacji udostępnianych na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2014 r. poz. 455 oraz z 2015 r. poz. 1223) - w zakresie określonym tymi przepisami". Zasadnicze znaczenie ma prawidłowe ustalenie zakresu tajemnicy zawodowej, tj. oddzielenie informacji, które radca prawny poufnie uzyskał w związku z udzielaniem porady prawnej, prowadzeniem sprawy, czy sporządzaniem opinii od innych którą taką ochroną nie są objęte. Umowy zawarte przez radcę prawnego mgr P. K. z Gminą [...] z dnia: 5 lutego 2007; 4 stycznia 2008; 5 stycznia 2009; 6 stycznia 2010;3 stycznia 2011; 4 maja 2011; 12 października 2011; 2 stycznia 2012; 2 kwietnia 2012; 17 sierpnia 2012; 3 stycznia 2013; nie zawierają treści, o których radca prawny dowiedział się udzielając pomocy prawnej. Samo wskazanie w umowie kategorii sprawy, w której radca prawny będzie reprezentował podmiot publiczny nie można uznać za informację zastrzeżoną, skoro czynności w tym postępowaniu w imieniu mocodawcy będą podejmowane przez pełnomocnika jawnie. Zdaniem sądu bezczynność Burmistrza Miasta [...] ma charakter rażący. Przekonanie organu, że udostępnienie treści umów, jakie miało miejsce w dniu 29 stycznia 2016 r. czyniło zadość żądaniu skarżącej, było z prawnego punktu widzenia bezpodstawne. Sąd z urzędu stwierdza, że nie była to pierwsza sytuacja odmowy udostępnienia umów zawartych przez Gminę [...] z kancelarią prawną obsługującą tę Gminę. Jako przykład można wskazać na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 316/13 utrzymany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1408/14, w których wprost wskazano, że umowy o świadczenie pomocy prawnej zawarte przez Gminę [...] z zewnętrzną kancelarią prawną stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione. Zgodnie z art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Korzystając z tego uprawnienia, uznając, że charakter sprawy oraz jej stan faktyczny i prawny nie budzą uzasadnionych wątpliwości, sąd dokonał całościowej kontroli przesłanych umów i doszedł do przekonania, że żądana we wniosku z dnia 14 marca 2014 r. informacja publiczna winna zostać udostępniona w całości. Nieudostępnione fragmenty umów dotyczące ich rodzaju, przedmiotu, zasad przekazywania wynagrodzenia oraz pozostałe postanowienia umowne nie korzystają z ochrony przewidzianej w art. 5 § 1 i 2 ustawy. Zawierając umowy z Gminą [...] - a zatem jednostką sektora finansów publicznych, gdy wynikające z umów zobowiązania są realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych - radca prawny P. K. musiał liczyć się z tym, że umowy takie mogą zostać udostępnione, Przebieg kontrolowanego obecnie postępowania wskazuje, że w ocenie organu informacja nie mogła zostać udostępniona z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko to nie było uzasadnione z przyczyn wskazanych powyżej. W tej sytuacji, mając na uwadze bezsprzeczny fakt, że wniosek o udostepnienie informacji publicznej został złożony w dniu 13 czerwca 2013 r. i do dnia rozpatrzenia obecnej skargi nie doczekał się prawidłowego, zgodnego z prawem załatwienia, Sąd skorzystał z możliwości przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w § 2 art. 149 p.p.s.a. Przywołany wyżej przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta - poza funkcją represyjną i prewencyjną polegającą na tym, że groźba konieczności wydatkowania tych kwot ze środków publicznych na rzecz stron postępowania, nie zaś przekazywania ich w ramach systemu finansów publicznych, będzie wzmacniała gwarancje terminowego załatwiana spraw - ma też znaczenie kompensacyjne. Inaczej mówiąc - ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwe działającej administracji publicznej. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk sejmowy nr 1633 i 2539 /VII Kadencja), instytucja ta została wzorowana na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U.2004.179.1843 ze zm.). Z tego względu powołać się można na dorobek orzeczniczy zarówno sądów administracyjnych jak i Sądu Najwyższego powstały na gruncie przywołanej ustawy. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w orzeczeniach o sygn. III SPP 163/05, III SPP 154/05, SPK 10/05, III SPP 10/15, kwota otrzymywana na tej podstawie ma zrekompensować negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z przewlekłością postępowania sądowego oraz z naruszeniem prawa (nie dobra osobistego) do rozpoznania sprawy sądowej bez zbędnej zwłoki. Przyznanie odpowiedniej sumy pieniężnej stanowi sankcję dla państwa za wadliwe zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości oraz rekompensatę dla skarżącego za krzywdę moralną spowodowaną przewlekłością postępowania. Następuje w wysokości proporcjonalnej do wielkości zwłoki, jej przyczyn oraz dotkliwości dla skarżącego. Odpowiednia suma pieniężna pełni rolę swoistego zadośćuczynienia za stres i frustrację, spowodowane przewlekłością postępowania sądowego. Podobnie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2012 r. sygn. III SA/Wa 2145/11, wskazano, że kwota wskazana w art. 12 ust. 4 ustawy z 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Inaczej mówiąc ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie skonstruowanego systemu wymiaru sprawiedliwości albo wadliwe działającego systemu wymiaru sprawiedliwości w praktyce. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. II OPP 23/13: "Określając wysokość sumy pieniężnej z tytułu przewlekłości postępowania, należy mieć na uwadze czas trwania postępowania, rodzaj sprawy, w której nastąpiła przewlekłość, jej znaczenie dla strony skarżącej". Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może przyznać sumę pieniężną od organu na rzecz skarżącego do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z tym przepisem, jest to kwota do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015 r. (M. P. z 2016 r. poz. 145), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3899,78 zł. zł. Oznacza to, że górna granica sumy pieniężnej, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 19 498, 50 zł. Zdaniem Sądu okoliczności niniejszej sprawy opisane powyżej sprawiają, że kwota 3 000,00 zł przyznana od organu na rzecz skarżącego jest odpowiednia do całokształtu okoliczności sprawy i funkcji jak kwota ta ma spełniać. O kosztach sąd orzekł w pkt. IV wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.