I SA/Kr 1432/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 października 2016r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.D. zakwestionował postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 października 2016r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W skardze zawarto również wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu egzekucji na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a. który argumentowano tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tym niemniej należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r. o sygn. akt II FZ 882/05). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie takie jedynie wyraża stanowisko, co do zasadności zgłoszonych zarzutów, nie tworzy natomiast po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego, (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt II OZ 350/14). Zatem nie jest możliwe wstrzymanie takiego postanowienia, nie nosi ono bowiem znamion wykonalności. Postanowienie to nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie może być również wykonane w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Co więcej, samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie odmawia uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Tym samym wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest w tym przypadku możliwe, (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014r. o sygn. akt II OZ 1072/14; z dnia 24 kwietnia 2014r. o sygn. akt II FZ 470/14; z dnia 10 grudnia 2013r. o sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013r. o sygn. akt I SA/Gl 315/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2010r. o sygn. akt I SA/Lu 635/10). Na koniec dodać należy, że wstrzymania egzekucji, (czego domagał się skarżący) może dokonać organ egzekucyjny na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.). Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. Wobec powyższego wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, albowiem dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.