II FZ 266/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 61/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 4 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 27 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (I SA/Gl 61/17) odrzucił skargę W. S. – nazywanego dalej "Skarżącym", na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 4 listopada 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W motywach postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z 18 stycznia 2017 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł. Zarządzeni to zostało doręczone Skarżącemu 25 stycznia 2017 r. Do dnia 2 lutego 2017 r. Skarżący nie uiścił wpisu. W konsekwencji, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.; dalej P.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. Wprawdzie Skarżący 2 lutego 2017 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, niemniej jednak pismo to zostało wysłane za pośrednictwem operatora pocztowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zostało przekazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 9 lutego 2017 r. Tymczasem zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, strona zachowuje termin, jeżeli nada pismo w polskim urzędzie pocztowym kierując je do prawidłowego adresata (art. 83 § 3 P.p.s.a.). W zażaleniu z 17 marca 2017 r. Skarżący domagał się uchylenia powyższego postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią zarządzenia z 18 stycznia 2017 r. Skarżący został pouczony, że w przypadku nie uiszczenia wymaganego wpisu w przewidzianym terminie, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga zostanie odrzucona. Biorąc pod uwagę, że zarządzenie zostało doręczone Skarżącemu 25 stycznia 2017 r., termin do uiszczenia wpisu upłynął 2 lutego 2017 r. Odnosząc się do kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że został on złożony po upływie terminu wyznaczonego przez sąd do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. W konsekwencji wniosek ten był spóźniony i nie mógł odnieść przewidzianego przez stronę skutku. Wprawdzie Skarżący nadał 2 lutego 2017 r. za pośrednictwem poczty odpowiedni wniosek, niemniej jednak pismo zawierające ten wniosek skierował do niewłaściwego sądu. Z akt sprawy wynika, że wniosek Skarżącego został przesłany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 9 lutego 2017 r. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, wniesienie pisma w przewidzianym dla niego terminie wymaga, aby zostało ono złożone we właściwym sądzie. W tym wypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych Skarżący powinien złożyć przed upływem terminu do uiszczenia wpisu od skargi w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, który prowadził postępowanie w sprawie. Tym samym, skoro Skarżący nie uiścił wpisu w przewidzianym terminie, Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Podobny problem prawny był już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie jednolicie przyjęto, że w przypadku wniesienia pisma do innego sądu niż właściwy miejscowo, albo złożenia skargi bezpośrednio do sądu z pominięciem organu – sąd przekazuje pismo właściwemu sądowi lub organowi, występując przy tym jako pośrednik strony. O zachowaniu terminu do wniesienia pisma decyduje wówczas data jego nadania w urzędzie pocztowym (art. 83 § 3 P.p.s.a.; por. postanowienie NSA z: 21 lipca 2010 r., II FSK 1453/10; 11 kwietnia 2014 r., II OZ 351/14; 10 listopada 2011, II FZ 676/11). Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.