III SA/Wa 177/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od grudnia 2006 r. do kwietnia 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Skarżąca, Spółka pod firmą P. Spółka Jawna wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (DIS) z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. (DUKS) z dnia [...] września 2015 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2006 r. do kwietnia 2008 r. Powyższe decyzje wydane zostały na skutek uchylenia przez tutejszy sąd wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2023/14 decyzji DIS z dnia [...] października 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji DUKS z dnia [...] marca 2011 r. określającej Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2006 r. do kwietnia 2008 r. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca podniosła m.in. zarzut naruszenia właściwości miejscowej, wyjaśniając, że wszczęcie kontroli podatkowej na podstawie upoważnienia z dnia 15 lipca 2008 r. nastąpiło z naruszeniem art. 13 ust. 6 u.k.s., ponieważ dokument ten został podpisany przez osobę do tego nieupoważnioną, tj. Radcę Ministra – P.W. . Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 6 u.k.s., upoważnienie do przeprowadzenia kontroli skarbowej jest wydawane tylko przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej lub Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej. Skarżąca wskazywała, że upoważnienie do prowadzenia kontroli podatkowej w rozumieniu ustawy o kontroli skarbowej mógł wydać Podsekretarz Stanu A.P. jako Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej. Jest to prerogatywa wyłączna GIKS, której wobec braku delegacji ustawowej organy kontroli skarbowej nie mogą cedować na innych pracowników, nawet tych, którzy bezpośrednio obsługują GIKS. Powyższe oznacza zdaniem Skarżącej, że Radca Ministra P.W. nie posiadał stosownego umocowania i kompetencji tak ustawowej jak i ustrojowej do podpisania upoważnienia do kontroli podatkowej u Skarżącej. Rozpoznając skargę opisanym wyżej wyrokiem tutejszy sąd zarzut naruszenia właściwości miejscowej uznał za niezasadny. Rozpoznając ponownie sprawę organy związane były stanowiskiem sądu z mocy art. 153 p.p.s.a. Oceną prawną związany jest również sąd obecnie rozpoznający sprawę. Należy mieć jednak na względzie fakt, że w dniu 22 listopada 2016 r. I FSK 478/15 1) Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przedstawić do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle przepisów obowiązującego prawa, a w szczególności art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej mógł udzielić Zastępcy Dyrektora Departamentu Kontroli Skarbowej w Ministerstwie Finansów upoważnienia do wyznaczenia dyrektora urzędu kontroli skarbowej właściwego do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania kontrolnego, także poza właściwością miejscową dyrektora urzędu kontroli skarbowej, na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 41 poz. 214 ze zm.)?" Z uzasadnienia powyższego pytania wynika, że pojawiły się wątpliwości czy art. 268a k.p.a. (i analogiczny art. 143 O.p.) na mocy którego organ może upoważnić obsługujących go pracowników do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń stanowi podstawę do upoważnienia pracownika do wyznaczenia DUKS właściwego do wszczęcia i prowadzenia postępowania kontrolnego, kontroli podatkowej lub prowadzenia innej czynności w sprawach z zakresu kontroli skarbowej także poza właściwością miejscową DUKS, skoro wskazana czynność wyznaczenia organu nie stanowi załatwienia sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a. Skład zwracający się z pytaniem prawnym podkreślił, że wyznaczenie jest wewnętrznym aktem władztwa GIKS zatem trudno uznać, iż jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 k.p.a. W uzasadnieniu podkreślono również, że powyższe wątpliwości pozostają również aktualne na tle art. 143 O.p., dla którego pierwowzorem był art. 268a k.p.a. Powracając do sprawy poddanej obecnie pod rozstrzygnięcie tutejszego sądu wskazać należy, że jak przyjmuje się w judykaturze, ocena prawna wyrażona w wyroku sądu traci swoją moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia: 28 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 670/11; 22 września 2011 r., sygn. akt II FSK 511/10, wyrok tutejszego sądu z dnia 8 listopada 2013 r. III SA/Wa 1551/13). Wobec powyższego, stanowisko wyrażone przez NSA w uchwale podjętej na skutek skierowania pytania prawnego w sprawie I FSK 478/15 może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie sądu prejudycjalność postępowania, o którym mowa w tym przepisie dotyczy także przypadku, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występujące w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład rozszerzony NSA (art. 15 § 1 pkt 2 i 3, art. 187, art. 269 p.p.s.a.). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, co oznacza, że zaistniały przesłanki do zawieszenia niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił o zawieszeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały na skutek pytania prawnego skierowanego w sprawie I FSK 478/15.