I OSK 1156/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Sikorska /spr./ Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. R. i Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1168/16 w sprawie ze skargi Województwa Zachodniopomorskiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oddala skargę kasacyjną 2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1168/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Województwa Zachodniopomorskiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku); zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz Województwa Zachodniopomorskiego kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania ( pkt II wyroku). W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej k.p.a., w związku z art. 92, art. 93, art. 96, art. 97 i art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), dalej u.g.n., oraz uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "P." ([...]), dalej uchwała, po rozpatrzeniu wniosku działającego w imieniu Województwa Zachodniopomorskiego -Zachodniopomorskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. o ponowne rozparzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. znak [...]zatwierdzającej podział nieruchomości. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, po przeprowadzeniu na wniosek Województwa Zachodniopomorskiego - Zachodniopomorskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. postępowania odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w P., gmina P., stanowiącej współwłasność T. i Z. małż. R., dla której Sąd Rejonowy S. [...] w P. prowadził księgę wieczystą KW [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu P. numerem działki [...] na działki nr [...] i nr [...] zgodnie z załączoną mapą i wykazem zmian danych ewidencyjnych, stanowiącymi integralną część decyzji. Powyższego podziału organ dokonał pod warunkiem, że przy zbywaniu wydzielonych działek zostanie ustanowiona służebność drogowa przez działki nr [...], nr [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...]. Działka nr [...] została wydzielona z przeznaczeniem pod projektowaną drogę publiczną o funkcji drogi wojewódzkiej. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miejscowości P. oznaczona jest symbolem 6-1 KDG (ulica klasy głównej, projektowana kategoria drogi: wojewódzka). Od decyzji tej Województwo Zachodniopomorskie, działając przez pełnomocnika oraz Zachodniopomorski Zarząd Dróg Wojewódzkich w Koszalinie, wniosło odwołanie, wskazując na niedopuszczalność podziału w kształcie zaproponowanym przez wnioskodawców. Zdaniem odwołującego, wystąpienie skutku w postaci przejścia z mocy prawa na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa prawa własności działki wydzielonej pod drogę następuje, gdy podziału dokonuje się na wniosek właściciela, oraz droga jest drogą publiczną a jej przebieg przewiduje obowiązujący w dacie wydania decyzji plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem, skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje dla terenu objętego podziałem drogi publicznej, nie można zastosować art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pełnomocnik Województwa podkreślił także, że w planie miejscowym sporny obszar oznaczony został dla miejscowości P. symbolem 6-1 KDG - ulica klasy głównej, projektowana kategoria drogi: wojewódzka. Zapis "projektowana kategoria drogi: wojewódzka" jest zapisem intencyjnym, niezgodnym z art. 4 ust. 1 i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje ustalenie przeznaczenia terenu; zamiast tego nastąpiło domniemanie przeznaczenia terenu przez Radę Gminy P. w oderwaniu od zamierzeń Województwa Zachodniopomorskiego. Zdaniem pełnomocnika nie może być tak, że w konsekwencji województwo nabędzie z mocy prawa, za odszkodowaniem, nieruchomość, co do której istnieje jedynie domniemanie, że powstanie droga publiczna, ponieważ przebiegu tego typu drogi nie ma w wojewódzkim planie zagospodarowania przestrzennego. Wywiedziono nadto, że zarówno Plan zagospodarowania przestrzennego województwa zachodniopomorskiego (uchwala nr XXXII/334/02 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 26 czerwca 2002 r.), jak również Plan zagospodarowania przestrzennego Województwa Zachodniopomorskiego (uchwala nr XLV/530/10 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 19 października 2010 r.) nie przewiduje utworzenia obejścia miejscowości P. drogą kategorii wojewódzkiej, m.in. dlatego, że planowane przez Gminę P. obejście P. faktycznie znajduje się w ciągu drogi powiatowej nr [...]. Również Studium wykonalności Zachodniego Drogowego Obejścia m. Szczecina ze stałą przeprawą P. nie obejmuje obejścia P. Pełnomocnik podkreślił nadto, że domniemanie, zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przeniesione następnie do treści zaskarżonej decyzji, po uzyskaniu pozytywnej opinii co do zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, nie może być podstawą do wydania decyzji zatwierdzającej podział ze wskazaniem, iż działka nr [...], jako wydzielona pod drogę publiczną – wojewódzką, przechodzi z mocy prawa na właściwą jednostkę - w tym przypadku Województwo Zachodniopomorskie. Zdaniem Zachodniopomorskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. wadliwość decyzji podziałowej wynika z faktu, iż projektowana kategoria drogi w miejscowości P. nie uzyskała statusu drogi wojewódzkiej przez podjęcie stosownej uchwały sejmiku województwa. W uzgodnieniach Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z Gminą P. wniesiono zastrzeżenie do wprowadzenia zmiany polegającej na wykreśleniu w planie kategorii drogi publicznej określonej symbolem projektu miejscowego planu 6-1KDG jako drogi wojewódzkiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie po rozpatrzeniu powyższych odwołań decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, stwierdzając, że przedmiotem skarżonej decyzji nie było stwierdzenie czy i na jaki podmiot przechodzi własność działki przeznaczonej pod drogę publiczną lecz ustalenie przez organ podziałowy czy powstanie działki o proponowanym przez wnioskodawcę kształcie pokrywa się z liniami rozgraniczającymi obszar przewidziany w planie pod drogę publiczną. Stwierdzenie przez organ zgodności propozycji podziału oraz zapisów planu obligowało go do zatwierdzenia podziału. Wyjaśniono, iż argumentacja skarżącej strony co do sprzeczności zapisów planu miejscowego gminy P. z Planem wojewódzkim nie może mieć znaczenia dla dopuszczalności skorzystania przez właściciela z jednego z podstawowych jego praw w postaci korzystania i rozporządzania posiadaną rzeczą (gruntem). Wskazano przy tym, iż jeśli - zdaniem Województwa – uchwała z uwagi na wytkniętą sprzeczność z Planem wojewódzkim jest wadliwa, winno ono było doprowadzić do poddania owej uchwały ocenie właściwego sądu, ewentualnie doprowadzić do jej zmiany. Do czasu ewentualnej zmiany względnie uchylenia czy też stwierdzenia nieważności uchwały korzysta ona z domniemania zgodności z prawem i jest wiążąca zarówno dla organu wykonawczego gminy, jak i organu odwoławczego w toku prowadzonego postępowania podziałowego. Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. I SA/Sz 244/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w Szczecinie), stwierdził nieważność § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "P.". W związku z powyższym Województwo Zachodniopomorskie reprezentowane przez Zachodniopomorski Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. pismem z dnia 7 grudnia 2015 r. wystąpiło do SKO z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. znak [...], zatwierdzającej podział nieruchomości, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie po przeprowadzeniu postępowania odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji, wskazując, że przedmiotowa decyzja o zatwierdzeniu projektu podziału została wydana po weryfikacji zgodności projektu podziału z zapisami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "P.". Do wniosku o podział została dołączona wymagana przepisami dokumentacja, a wydanie decyzji zostało poprzedzone wydaniem postanowienia potwierdzającego zgodność projektu podziału z planem miejscowym, które to postanowienie jest ostateczne i nie zostało dotychczas wzruszone. Jest ono zatem wiążące dla organów administracji. Na mocy wskazanego wyżej wyroku WSA prawomocnie stwierdzono nieważność § 5 pkt 124 uchwały ustanawiającej plan miejscowy. Pozostałe zapisy przedmiotowej uchwały nie zostały wzruszone. Skutkiem powyższego wyroku jest pozostawienie w obrocie prawnym uchwały, z wyjątkiem ustaleń szczegółowych planu dla terenu 6-1 KDG, ustalonych w formie karty terenu. W konsekwencji Kolegium uznało, że chybionym jest twierdzenie wnioskodawcy, iż w dacie orzekania przez organ brak było uchwały, z której treścią mogłaby być weryfikowana zgodność przedstawionej przez właściciela nieruchomości koncepcji podziału, przy czym jedynie dla terenu elementarnego 6-1 KDG brak było ustaleń szczegółowych sformułowanych w formie karty terenu, co nie wykluczało obowiązku weryfikowania propozycji podziału z innymi zapisami planu. Zachodniopomorski Zarząd Dróg Wojewódzkich zwróciła się do SKO z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że w jego ocenie wyeliminowanie z obrotu prawnego zapisu dotyczącego jednostki elementarnej terenu objętego planem skutkuje brakiem zapisów planistycznych dla tej jednostki. Oznacza to, że dla terenu oznaczonego symbolem 6-1-KDG o powierzchni 12,81 ha nie ma obecnie planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to również, że na przedmiotowym terenie zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, możliwa jest realizacja każdej inwestycji, o ile zainteresowany uzyska decyzję o warunkach zabudowy. Strona nadto podkreśliła, że organ z jednej strony stwierdził, że w dacie orzekania przez organ administracji § 5 pkt 124 uchwały był wadliwy, z drugiej zaś odwołał się do zapisów ogólnych planu, gdzie zdefiniowano skrót KDG, zapominając jednocześnie, że do przedmiotowego terenu i działek, ww. przepisu planu nie można stosować, albowiem oznaczenie KDG, po stwierdzeniu nieważności § 5 pkt 124 uchwały w żaden sposób nie jest związane z terenem, na którym znajduje się przedmiotowa działka. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Kolegium stwierdziło, że jego zdaniem bezspornym jest to, że orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały lub jej części ma skutek ex tunc, a co za tym idzie, powoduje taką sytuację prawną, jak gdyby uchwała lub jej część nie została podjęta. Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o postanowienia której została wydana decyzja, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy, jako wydanej bez podstawy prawnej. O ile zatem w przypadku stwierdzenia nieważności całej uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości co do możliwości (i konieczności) stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie takiego planu jako wydanej bez podstawy prawnej, o tyle nie można uznać, że takie same skutki wywołuje automatycznie stwierdzenie nieważności jednego zapisu uchwały, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W myśl art. 94 ust. 1 ww. ustawy, w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uwzględniając powyższe, Burmistrz P. decyzją z dnia [...] września 2012 r. orzekł o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonej w P. o numerze działki [...]. W chwili orzekania przez Burmistrza P. nadal obowiązują pozostałe zapisy uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "P.". W szczególności obowiązują zapisy: - § 1 ust. 3 i ust. 4, zgodnie z którym obszar planu obejmuje cały obręb geodezyjny P. o powierzchni 778,2167 ha. Granice tego obszaru zaznaczono na rysunkach planu: w skali 1 : 1000, stanowiących załączniki nr od 1 do 8, oraz w skali 1 : 2000 - stanowiących załączniki nr od 9 do 14 do uchwały; - § 1 ust. 5, zgodnie z którym integralną częścią uchwały są m.in, rysunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiące załączniki od nr 1 do 14 (w tym załącznik nr 3, który przedstawia w formie graficznej regulacje planu miejscowego dla obszaru obejmującego teren elementarny 6-1 KDG); - § 2 ust. 1, zgodnie z którym na rysunku planu (o którym mowa w § 1 ust. 5) zawarto następujące ustalenia: 1. granice planu, 2. linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, 3. linie podziału wewnętrznego o przebiegu ściśle określonym, 4. nieprzekraczalne linie zabudowy, 5. oznaczenia identyfikacyjne terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi - symbole cyfrowo-literowe, zawierające numer 6, symbol obrębu, numer kolejny terenu i symbole literowe zawierające symbol przeznaczenia podstawowego według klasyfikacji strefowej, 6. symbole graficzne oznaczające obowiązujące elementy zagospodarowania liniowe lub punktowe, których wydzielenie liniami rozgraniczającymi jest niecelowe, gdyż przebiegają w terenach przeznaczonych pod cele publiczne - np. przejścia piesze i rowerowe. Przebiegi elementów liniowych są orientacyjne, do sprecyzowania w ramach terenu elementarnego w projekcie zagospodarowania terenu, 7. granice stref i oznaczenia obiektów objętych ochroną oraz tereny i obiekty objęte ochroną na podstawie przepisów odrębnych. Kolegium nie zgodziło się ze stroną, że po stwierdzeniu nieważności przepisu § 5 pkt 124 uchwały, oznaczenie KDG nie jest w żaden sposób związane w terenem o obszarze 12,81 ha. Biorąc pod uwagę, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji, jak i obecnie, obowiązują załączniki od 1 do 16 (w szczególności załącznik nr 3, przedstawiający w formie graficznej regulacje planu miejscowego dla obszaru obejmującego teren elementarny 6 - 1 KDG), istniała możliwość zbadania zgodności przedstawionego przez wnioskodawcę planu podziału nieruchomości z istniejącym dla danego terenu planem zagospodarowania przestrzennego (brak było ustaleń szczegółowych sformułowanych w formie karty terenu, co jednak nie wykluczało obowiązku weryfikacji przez organ zgodności proponowanego podziału z pozostałymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). A zatem, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem istniała podstawa prawna do jej wydania. Powyższą decyzję ostateczną Województwo Zachodniopomorskie – Zachodniopomorski Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż decyzja Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. nie została wydana bez podstawy prawnej. Podnosząc powyższy zarzut strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że skarga jest zasadna. W ocenie tego Sądu niespornym jest, iż decyzja podziałowa Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r., której dotyczyło przedmiotowe postępowanie nieważnościowe, wydana została na podstawie art. 96 ust.1 w zw. z art. 93 ust.1, 3, 4, 5, art. 97 ust. 1a i 1b ust. 2 oraz art. 98 i 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami i z powołaniem się na zapis § 5 pkt 124 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości P., w którym dla przedmiotowego terenu nadano oznaczenie 6-1 KDG przewidując na nim realizację drogi publicznej o funkcji drogi wojewódzkiej. W szczególności rozwiązanie to wynikało z regulacji zawartej w § 5 pkt 124 ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta została utrzymana w mocy wydaną po rozpatrzeniu odwołania Województwa Zachodniopomorskiego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2013 r., stając się decyzją ostateczną. Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 244/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w Szczecinie, stwierdził nieważność § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszącego się do terenu elementarnego oznaczonego symbolem 6-1 KDG. W wyroku tym Sąd jednoznacznie stwierdził, iż Rada Miejska w P. nie była uprawniona do wprowadzania do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń dotyczących obwodnicy P. jako drogi publicznej o planowanej kategorii drogi wojewódzkiej, gdyż inwestycja ta nie była wymieniona w planie zagospodarowania województwa zachodniopomorskiego, jak też nie doszło do uzgodnienia między odpowiednimi organami terminu realizacji i warunków wprowadzenia tego rodzaju ustaleń do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem, regulację planu w tej kwestii pojęto z naruszeniem art. 44 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 778) określającego zasady i tryb sporządzania planu, co skutkowało stwierdzeniem nieważności uchwały planistycznej w tym zakresie. W wyniku opisanego wyżej wyroku Sądu wyeliminowany został ex tunc przepis prawa miejscowego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej decyzji podziałowej, co powoduje sytuację, iż decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności określonego przepisu prawa miejscowego oznacza, iż od samego początku nie mógł on kształtować stanu prawnego, zatem nigdy nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięć szczegółowych (decyzji). Zdaniem Sądu I instancji nie do zaakceptowania jest stanowisko Kolegium, iż jedynie stwierdzenie nieważności całej uchwały mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji podziałowej. Podstawą przedmiotowej decyzji podziałowej był konkretny, szczegółowy przepis planu, a mianowicie § 5 pkt 124 stanowiącej go uchwały. Przepisy ogólne planu, definiujące teren elementarny oznaczony 6-1 KDG, do którego odnosił się ww. wyeliminowany przez sąd przepis planu (karta terenu) nie stanowiły i nie mogły stanowić samodzielnej podstawy dokonania podziału nieruchomości i wydzielenia w jej wyniku działki drogowej z konsekwencjami wynikającymi z art. 98 ust. 3 u.g.n. Stanowisko SKO oparte na ocenie, iż skoro Sąd w wyroku z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 244/13 nie stwierdził nieważności całej uchwały ustanawiającej przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości P., to pozostały w obrocie prawnym przepisy części ogólnej planu odnoszące się do terenu elementarnego 6-1KDG, w tym w szczególności załącznik graficzny przedstawiający przebieg działki drogowej nr [...] i linii rozgraniczających ten teren, które to zapisy mogły stanowić podstawę decyzji podziałowej, jest w ocenie Sądu I instancji niezasadne. Załącznik graficzny nie ma bowiem samodzielnego bytu normatywnego. Stanowi on jedynie ilustrację doprecyzowującą rozwiązania planistyczne w konkretnym terenie i ściśle związany jest z zapisami normatywnymi, zawartymi w części tekstowej planu. Ich eliminacja, przez stwierdzenie nieważności, powoduje utratę mocy załącznika graficznego dla tego konkretnego przypadku. To samo można odnieść do zapisów części ogólnej planu. W skardze kasacyjnej T. R. i Z. R. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez niezasadne uznanie, iż następcze stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konkretnie § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "P.", stanowi przesłankę do uznania, iż decyzja Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie podziału nieruchomości położonej w P., gm. P., dla której Sąd Rejonowy S. w S. [...] prowadzi księgę wieczystą o nr KW: [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], została wydana bez podstawy prawnej uzasadniające stwierdzenie nieważności ww. decyzji podziałowej wydanej na podstawie tego planu miejscowego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2016 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w P., gm. P., dla której Sąd Rejonowy S. w [...] prowadzi księgę wieczystą o nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], w całości i uznanie, iż zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy decyzja ta nie została obarczona wadą kwalifikowaną - w wyniku czego naruszono przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie skutkujące niewłaściwym przyjęciem, że uchylenie w całości lub w części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przypadku § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "P.", powoduje wygaśnięcie decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, tj. decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie podziału nieruchomości położonej w P., gm. P., dla której Sąd Rejonowy S. w S. [...] prowadzi księgę wieczystą - o nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], podczas gdy prawidłowe zastosowanie przytoczonego przepisu, zgodnie z jego wykładnią literalną, wskazuje, iż ww. decyzja nie utraciła swojej mocy wiążącej i zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych w dalszym ciągu znajduje się w obiegu prawnym; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy decyzja ta nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych, o których mowa w tym przepisie. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie skargi Województwa Zachodniopomorskiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Nadto wniesiono o zasądzenie od skarżącego Województwa Zachodniopomorskiego na rzecz uczestników postępowania kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że plan zagospodarowania przestrzennego nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału, gdyż taką podstawę stanowią cytowane na wstępie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób nie znajdujący akceptacji skarżącego skupił swoją argumentację głównie wokół analizy okoliczności uchylenia przepisu prawa miejscowego tj. § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z [...] lipca 2006 r nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "P.". Naruszenie ustaleń planu miejscowego przy zatwierdzeniu podziału nieruchomości może być bowiem rozpatrywane w kategorii ewentualnego naruszenia prawa, ale nie jako brak podstawy prawnej do wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, skoro przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dopuszczają także zatwierdzenie podziału w przypadku braku planu. Skarżący podnieśli nadto, że w orzecznictwie administracyjno-sądowym wyrażono pogląd, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązującego w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności, a nie w dacie orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Dlatego też późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub jego poszczególnego punktu) nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w oparciu o jego ustalenia, por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 613/11. Utrzymanie mocy obowiązującej decyzji administracyjnych w przypadku utraty mocy przepisów stanowiących ich podstawę prawną wynika między innymi z zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.) Zatem zmiana lub uchylenie podstawy prawnej nie ma, co do zasady, wpływu na dalszy byt decyzji administracyjnej. Reasumując, zaskarżona decyzja administracyjna podjęta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie w dniu [...] lipca 2016 r. była decyzją odpowiadającą prawu. Dalej skarżący podnieśli, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, powodujące jego eliminację z mocą wsteczną (ex tunc), skutkuje jedynie przyjęciem swoistej fikcji prawnej, że plan ten nigdy nie był aktem obowiązującym. W takim przypadku, gdy wprowadza się określoną fikcję prawną, nie można mówić o jednoznacznym naruszeniu określonego wzorca działalności albo rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią orzeczenia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Nadto podkreślili, że w przypadku braku planu miejscowego podziału nieruchomości można by było dokonać w oparciu o przepis art. 94 ust. 1 u.g.n. bądź też w trybie art. 95 u.g.n. Nawet w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości P. mogłaby zapaść taka sama decyzja zatwierdzająca podział przedmiotowej nieruchomości, gdyż nie sposób dopatrzyć się jej niezgodności z przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 94 ust. 1 pkt 1 u.g.n. Województwo Zachodniopomorskie - Zachodniopomorski Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarówno zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, następcze stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konkretnie w niniejszej sprawie § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "P.", stanowi przesłankę do uznania, że decyzja Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie podziału nieruchomości położonej w P., gm. P., dla której Sąd Rejonowy S. [...] prowadzi księgę wieczystą o nr KW: [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], została wydana bez podstawy prawnej, co uzasadnia stwierdzenie nieważności ww. decyzji podziałowej wydanej na podstawie tego planu miejscowego, albowiem w tej sytuacji zachodzi podstawa do przyjęcia, że decyzja ta obarczona jest wadą kwalifikowaną w postaci wydania jej bez podstawy prawnej, to jest wadą o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że decyzja podziałowa Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r., której dotyczyło prowadzone w sprawie postępowanie nieważnościowe, wydana została na podstawie art. 96 ust.1 w zw. z art. 93 ust.1, 3, 4, 5, art. 97 ust. 1a i 1b ust. 2 oraz art. 98 i art. 99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej u.g.n., i z powołaniem się na przepis § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości pn. "P.", w którym dla przedmiotowego terenu nadano oznaczenie 6-1 KDG, przewidując na nim realizację drogi publicznej o funkcji drogi wojewódzkiej. W szczególności rozwiązanie to wynikało z regulacji zawartej w § 5 pkt 124 ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta została utrzymana w mocy, wydaną po rozpatrzeniu odwołania Województwa Zachodniopomorskiego, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2013 r., stając się decyzją ostateczną. Z ustaleń tych wynika również, że wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 244/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w Szczecinie, stwierdził nieważność § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszącego się do terenu elementarnego oznaczonego symbolem 6-1 KDG. W wyroku tym Sąd jednoznacznie stwierdził, iż Rada Miejska w P. nie była uprawniona do wprowadzania do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń dotyczących obwodnicy P. jako drogi publicznej o planowanej kategorii drogi wojewódzkiej, gdyż inwestycja ta nie była wymieniona w planie zagospodarowania województwa zachodniopomorskiego, jak też nie doszło do uzgodnienia między odpowiednimi organami terminu realizacji i warunków wprowadzenia tego rodzaju ustaleń do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem, regulację planu w tej kwestii pojęto z naruszeniem art. 44 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778) określającego zasady i tryb sporządzania planu, co skutkowało stwierdzeniem nieważności uchwały planistycznej w tym zakresie. Z powyższego trafnie Sąd I instancji wywiódł, że skutek powyższego wyroku Sądu wyeliminowany został i to ex tunc przepis prawa miejscowego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej decyzji podziałowej. Powoduje to sytuację, iż decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności określonego przepisu prawa miejscowego oznacza, iż od samego początku nie mógł on kształtować stanu prawnego. Zatem nigdy nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięć szczegółowych (decyzji). Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Przepis ten w ust. 2 stanowi, że zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. W przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. (art. 94 ust. 1 u.g.n.). Przepis ten w ust. 3 stanowi, że jeżeli nie został uchwalony plan miejscowy dla obszarów objętych, na mocy przepisów odrębnych, obowiązkiem sporządzenia takiego planu, postępowanie w sprawie podziału nieruchomości zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu. Zgodnie z art. 97 ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. W myśl zaś art. 98 ust. 1 u.g.n., działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Wydzielenie zaś działki pod drogę publiczną określonej kategorii może nastąpić wyłącznie w sytuacji, jeżeli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść decyzji podziałowej orzekająca o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem na podstawie decyzji podziałowej określone działki przechodzą z mocy prawa na własność jednostek samorządu terytorialnego, a tym samym za te działki przysługuje ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012r., sygn. I OSK 986/11, lex nr 12117382). Z przepisu art. 98 ust. 1 u.g.n. nie można wyprowadzić wniosku, aby organ administracji dokonujący podziału nieruchomości sam mógł ustalać kategorię dróg wymienionych w tym przepisie. To właśnie treść planu zagospodarowania przestrzennego winna przesądzać kwestię kategorii planowanej drogi publicznej z uwagi na daleko idące skutki polegające na przejściu prawa własności działek drogowych na właściwe podmioty. Stwierdzenie zatem nieważności określonego przepisu prawa miejscowego, na podstawie którego dokonano podziału nieruchomości, oznacza, że od samego początku nie mógł on kształtować stanu prawnego. Orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność aktu prawa miejscowego musi rodzić skutki prawne przy ocenie aktów administracyjnych wydanych w oparciu o akt prawa miejscowego, którego nieważność stwierdzono. Tym samym decyzja podziałowa, której podstawą był konkretny, szczegółowy przepis planu - w przedmiotowej sprawie § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. - którego nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie sygn. akt II SA/Sz 244/13, daje podstawę do przyjęcia, że decyzja podziałowa wydana została bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że ww. wyrokiem z dnia 22 maja 203 r. sygn. akt II SA/Sz 244/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził nieważność § 5 pkt 124 ww. uchwały Rady Miejskiej w P., a nie - jak twierdzi i podnosi autor skargi kasacyjnej – uchylił ów przepis prawa miejscowego. Mając powyższe na uwadze, nie można przyznać racji uczestnikom postępowania, którzy twierdzą, iż nawet w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości P. mogłaby zapaść taka sama decyzja zatwierdzająca podział przedmiotowej nieruchomości, gdyż nie sposób dopatrzyć się jej niezgodności z przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 94 ust. 1 pkt 1 u.g.n. Działka nr [...] została wydzielona jako działka gruntu pod projektowaną drogę publiczną o funkcji drogi wojewódzkiej. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przed stwierdzeniem nieważności jego przepisów, oznaczona była ona symbolem 6-1 KDG (ulica klasy głównej, projektowana kategoria drogi: wojewódzka). Wskazać należy, że o wydzieleniu działek pod drogi publiczne nie przesądza fakt, czy dany teren został uchwałą rady gminy zaliczony do kategorii dróg publicznych, ani też fakt, czy w pobliżu przebiega droga publiczna, ale przesądza o tym właśnie przeznaczenie danego terenu w planie zagospodarowania. Rzutuje ono na obowiązkowy w tym zakresie sposób przeprowadzenia podziału nieruchomości, ergo brak odpowiednich zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie wspominając już o nieistnieniu tego planu w ogolę, uniemożliwiałby wydanie decyzji w przedmiotowym kształcie. Tym samym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 56 § 1 pkt 2 k.p.a. uznać należy za chybiony. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie skutkujące niewłaściwym przyjęciem, że uchylenie w całości lub w części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przypadku § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "P.", powoduje wygaśnięcie decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, tj. decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie podziału nieruchomości położonej w P., gm. P., dla której Sąd Rejonowy S. [...] prowadzi księgę wieczystą - o nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], podczas gdy prawidłowe zastosowanie przytoczonego przepisu, zgodnie z jego wykładnią literalną, wskazuje, iż ww. decyzja nie utraciła swojej mocy wiążącej i zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych w dalszym ciągu znajduje się w obiegu prawnym. Zarzut ten uznać należy co najmniej za niezrozumiały w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Wskazać należy, że § 5 pkt 124 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "P." nie został przez Sąd uchylony, lecz Sąd ten stwierdził jego nieważność, w związku z czym nie doszło do wygaśnięcia decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie podziału działki nr [...]. Należy po raz kolejny podkreślić, że stwierdzenie nieważności postanowień uchwały Rady Miejskiej w P. w sprawie miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o które została wydana decyzja podziałowa, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej (analogicznie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2012r., II OSK 400/11). Trafnie podnosi Województwo Zachodniopomorskie w piśmie procesowym będącym odpowiedzią na skargę kasacyjną, że stwierdzenie nieważności jest swoistym, najdalej idącym rozstrzygnięciem, powodującym nie tylko eliminację uchwały z obrotu prawnego, ale eliminację z mocą wsteczną. Stwierdzenie nieważności, jako akt deklaratoryjny ma w swym założeniu prowadzić do zniesienia skutków prawnych nieważnej uchwały. W rezultacie stwierdzenie nieważności wywołuje skutki od chwili jego podjęcia, czyli z mocą ex tunc. W przypadku stwierdzenia nieważności planu miejscowego przyjmuje się fikcję prawną, że plan miejscowy nigdy nie obowiązywał. W konsekwencji nie znajduje w sprawie zastosowania norma art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zgodnie z którą utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym także należy uznać za chybiony. Zupełnie niezrozumiały jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez: "niezasadne stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy decyzja ta nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych, o których mowa w tym przepisie." Zauważyć bowiem należy, że zaskarżonym wyrokiem, przeciwko któremu skierowana jest skarga kasacyjna, Sąd I instancji nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji, lecz ją uchylił. Skoro zatem skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 16