IV SA/Po 884/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oddala skargę UZASDANIENIE Dnia [...] października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga T. N. (zwanego dalej: skarżący), reprezentowanego przez radcę prawnego, na decyzję Wojewody (zwanego dalej: Wojewoda) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Starosta [...] (zwany dalej: Starosta) udzielił zezwolenia [...] Sp. z o.o. (zwanej dalej: Spółka) na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w K. oznaczonej numerem [...] o powierzchni zajęcia [...] ha (długości [...] mb i szerokości [...] mb; zwanej dalej: Działka) zgodnie z załącznikiem do decyzji, w celu założenia i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, w celu przebudowy istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV L. -G. - Ś. H.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł skarżący, domagając się jej uchylenia w całości oraz zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm., zwanej dalej: Ugn), poprzez zastosowanie wskazanej regulacji w odniesieniu do sytuacji, gdy w sprawie nie występują "ważny interes gospodarczy" ani "wyjątkowo ważny interes strony (Wnioskodawcy) uzasadniające zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności dla decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda przytoczył treść art. 124 ust. 1, art. 124 ust. 1a Ugn oraz art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwanej dalej: Kpa) i wywodził, że podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a Ugn poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana już wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela (użytkownika wieczystego bądź osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) do udostępnienia nieruchomości. Na tym tle organ stwierdził, że doszło do wydania pierwotnej decyzji z art. 124 ust. 1 Ugn ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości (decyzja Starosty z [...] lutego 2016 r. nr [...], utrzymana w mocy decyzją Wojewody z [...] sierpnia 2016 r. nr [...]). W konsekwencji ocenie podlega kwestia spełnienia przesłanek żart. 124 ust. 1a Ugn. Organ argumentował, że wnioskodawca uzasadniając potrzebę wydania zezwolenia na niezwłoczna zajęcie części nieruchomości, wyjaśnił, że "stan techniczny linii elektroenergetycznej 100 kV L. G. - Ś. Helenki - Ś. [...] wskazuje na pilną potrzebę przeprowadzenia prac modernizacyjnych, w celu zapewnienia bezpiecznego i niezakłóconego jej funkcjonowania. (...) Modernizacja ma na celu zwiększenie w stosunku do aktualnej, wytrzymałości konstrukcji słupów linii elektroenergetycznej (...). Należy wskazać jednocześnie o konieczności wymiany przewodu ochrony odgromowej, który jest nieprzerwanie eksploatowany. Obecny stan przewodu stwarza zagrożenie wystąpienia poważnych szkód, w tym m. in. pożaru i porażenia. W przypadku wystąpienia burz i nawałnic z wyładowaniami atmosferycznymi, niedostateczna ochrona odgromowa może spowodować długotrwałe przerwy w dostawie energii elektrycznej, co będzie miało negatywny wpływ na funkcjonowanie m. in. placówek użyteczności publicznej (...). Wyeksploatowane przewody robocze uniemożliwiają przesył energii o właściwym natężeniu, przez co istnieje ryzyko przeciążenia sieci, co będzie skutkować wystąpieniem poważnej awarii. (...) Jest oczywiste, że z uwagi na ponad czterdziestoletnie funkcjonowanie linii wiele jej elementów uległo znacznemu zużyciu. (...) Nie ulega wątpliwości, że od niezawodności działania urządzeń infrastruktury, takich jak linie energetyczne, zależy prawidłowe funkcjonowanie (...) gospodarstw domowych, przedsiębiorstw, placówek publicznych takich jak szkoły, przedszkola, urzędy, szpitale i inne placówki medyczne. (...) Ponadto skutki nieplanowanego wyłączenia linii powodują realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego, poprzez zakłócenia w funkcjonowaniu szpitali i innych placówek, uniemożliwiające im normalne funkcjonowanie i przeprowadzenia planowanych zabiegów, narażających poważnie życie i zdrowie pacjentów". Odnosząc się do powyższego Wojewoda stwierdził, że dokonując wszechstronnej oceny przedstawionych we wniosku argumentów doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Starosty, w związku z zaistnieniem ustawowych przesłanek z art. 124 ust. 1a Ugn, odpowiada prawu, a tym samym odwołanie wniesione przez skarżącego nie może odnieść zamierzonego skutku. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ argumentował, że modernizacja linii elektroenergetycznej związana z potrzebą zapewnienia bezpiecznego i niezakłóconego jej funkcjonowania oraz zapobieżenia nagłym awariom, które mogą generować zakłócenia w pracy przedsiębiorstw, instytucji publicznych i innych podmiotów (chociażby gospodarstw domowych), wyczerpują przesłankę ważnego interesu społecznego oraz jednocześnie stanowią o ważnym interesie gospodarczym. Należy także w ocenie organu zauważyć, że eliminacja zagrożenia związanego z eksploatacją infrastruktury elektroenergetycznej, która nie jest w sposób wystarczający chroniona (ochrona odgromowa) wypełnia przesłankę ochrony zdrowia i życia ludzkiego z art. 108 § Kpa. Jednocześnie organ podkreślił, że zagadnienia zaspokojenia potrzeb energetycznych i gospodarka zasobami energii w orzecznictwie są uznawane za wielce istotne. Energia potrzebna jest bowiem do bez mała każdej aktywności. Końcowo organ podniósł, że nie sposób zgodzić się z argumentacją skarżącego w zakresie części zagadnień związanych z materią regulowaną art. 124 ust. 1 Ugn, gdyż kwestia ta rozstrzygana jest w decyzji orzekającej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co wykracza poza ramy postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył skarżący zarzucając: rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1a Ugn poprzez zastosowanie wskazanej regulacji w odniesieniu do sytuacji, gdy w sprawie nie występują "ważny interes gospodarczy" ani "wyjątkowo ważny interes strony" (Uczestnika) uzasadniające zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności dla decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7 Kpa poprzez ich niezastosowanie co przejawiało się w braku zawieszenia przez organ odwoławczy postępowania administracyjnego wobec uzyskania wiedzy o prowadzonym przez Sąd Rejonowy w K. [...] Wydział Cywilny postępowania w sprawie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na nieruchomości Skarżącego, co wiąże się z istnieniem zagadnienia wstępnego stanowiącego podstawę do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego, naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez naruszenie przez organ odwoławczy obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa (poprzez jego zastosowanie) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ab initio Kpa (poprzez jego niezastosowanie) polegające na utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia w całości W związku z powyższymi zarzutami Skarżący domagał się uchylenia w całości decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że w znacznej mierze stanowią one polemikę ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, które Wojewoda w pełni podtrzymuje. Zdaniem organu odwoławczego naprowadzone przez wnioskodawcę okoliczności stanowiły o istnieniu w realiach niniejszej sprawy ważnego interesu społecznego, ważnego interesu gospodarczego oraz wypełniały przesłankę ochrony zdrowia i życia ludzkiego. W ocenie organu nie znajduje uzasadnionych podstaw twierdzenie jakoby dopuścił się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 czy też art. 107 § 3 Kpa. Zgromadzony w toku całego postępowania administracyjnego materiał dowodowy był, zdaniem organu, wystarczający do odtworzenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz jego kwalifikacji względem norm prawa materialnego. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7 Kpa Wojewoda wskazał, powołując się na orzecznictwo sądowe, że wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie służebności przesyłu w postępowaniu cywilnym nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 Ugn, a tym samym nie rzutuje ono na rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej w trybie art. 124 ust. 1a Ugn. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: Ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1Ppsa). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1Ppsa związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadniczo Sąd orzekający popiera rozważania i argumentację organów administracji przedstawione w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2016 r. wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a Ugn udzielającą Spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości (Działka) w celu założenia i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV L. -G. - Ś. H.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił art. 124 ust. 1a Ugn. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w przypadkach określonych w art. 108 Kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, na podstawie art. 124 ust. 1 Ugn. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Artykuł 108 § 1 Kpa stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Natomiast z treści art. 124 ust. 1 Ugn wynika, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 listopada 2016 r. (sygn. akt IV SA/Po 546/16) w analogicznej sprawie, i które to stanowisko Sąd w składzie niniejszym w całości podziela - mamy tu więc do czynienia z dwiema decyzjami – pierwotną (ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejną (pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. To niezwłoczne zajęcie musi być uzasadnione wystąpieniem przesłanek podanych w ww. przepisach. Podkreślić należy, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a Ugn jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 Ugn, tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Z brzmienia powołanych przepisów wynika bowiem, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości. Tak więc podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a Ugn poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela (lub użytkownika wieczystego bądź osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) do udostępnienia nieruchomości. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia, tj. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Innymi słowy decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a Ugn ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa unormowanej w art.124 ust.1 Ugn. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a Ugn (stanowiącej przykład decyzji związanej) skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124 ust. 1 Ugn. Pogląd taki ugruntowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. przykładowo: postanowienie NSA z dnia 03.02.2015r. o sygn. I OZ 8/15, publ. LEX nr 1628672; postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 12.06.2014r. o sygn. II SA/Bk 526/14, publ. LEX nr 1491176; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 05.06.2014r. o sygn. II SA/Ol 247/14, publ. LEX nr 1479364; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 08.05.2014r., sygn. II SA/Sz 1489/13, publ. LEX nr 1467940). Pierwszorzędnym i zasadniczym problemem podlegającym ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie było więc ustalenie, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, istniała decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Dopiero bowiem pozytywne ustalenie tegoż umożliwia dokonanie oceny, czy zaistniały przesłanki określone w art.124 ust.1a Ugn oraz art.108 Kpa. Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych wyżej przepisów Ugn. Starosta decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. (utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r.) orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości objętej zakresem niniejszego postępowania. Tym samym należało przyjąć, że w chwili wyrokowania, jak również wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, była w obrocie prawnym decyzja Starosty z dnia [...] lutego 2016 r. ograniczająca na podstawie art. 124 ust. 1 Ugn sposób korzystania z części nieruchomości (Działka). Wobec powyższego, w niniejszym postępowaniu ocenić należało jedynie, czy spełnione zostały przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a Ugn). Zwrócić przy tym należy uwagę, że to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 a Ugn przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w razie zaistnienia przesłanek określonych w art.124 ust.1a Ugn i art.108 Kpa. Podkreślić należy, że decyzja wydawana na podstawie art.124 ust.1a Ugn nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Wobec powyższego organ administracji w razie stwierdzenia istnienia ww. przesłanek ma obowiązek wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 Kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Sąd nie miał wątpliwości, że wnioskodawca w kontrolowanym przypadku realizował cel publiczny. Jak słusznie wskazały organy administracji realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów Ugn. Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Spośród przypadków określonych w art. 108 Kpa do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1 a Ugn (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 771/11, cbois). W niniejszej sprawie organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym. Jak wskazał bowiem inwestor, co przywołał organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gwoli przypomnienia należy wskazać, że stan techniczny linii elektroenergetycznej, której dotyczy niniejsze postępowanie, wskazuje na pilną potrzebę przeprowadzenia prac modernizacyjnych, w celu zapewnienia bezpiecznego i niezakłóconego jej funkcjonowania. Owa modernizacja ma zwiększyć wytrzymałość konstrukcji słupów linii elektroenergetycznej. Wymiany wymaga również nieprzerwanie eksploatowany przewód ochrony odgromowej, którego stan stwarza zagrożenie wystąpienia poważnych szkód, w tym m. in. pożaru i porażenia. Podkreślono, że w przypadku wystąpienia burz i nawałnic z wyładowaniami atmosferycznymi, niedostateczna ochrona odgromowa może spowodować długotrwałe przerwy w dostawie energii elektrycznej, co będzie miało negatywny wpływ na funkcjonowanie placówek użyteczności publicznej. Z kolei wyeksploatowane przewody robocze uniemożliwiają przesył energii o właściwym natężeniu, co powoduje istnienie ryzyka przeciążenia sieci, generującego z kolei możliwość wystąpieniem poważnej awarii. Inwestor i organ akcentowały jednocześnie, że ponad czterdziestoletnie funkcjonowanie linii, którego konsekwencją jest fakt, iż wiele jej elementów uległo znacznemu zużyciu. Tymczasem od niezawodności działania urządzeń infrastruktury, takich jak linie energetyczne, zależy prawidłowe funkcjonowanie m.in. gospodarstw domowych, przedsiębiorstw, placówek publicznych takich jak szkoły, przedszkola, urzędy, szpitale i inne placówki medyczne. W szczególności również skutki nieplanowanego wyłączenia linii spowodują realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego, poprzez zakłócenia w normalnym funkcjonowaniu szpitali i innych placówek, przykładowo przeprowadzenia planowanych zabiegów, narażających poważnie życie i zdrowie pacjentów. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego winien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości (tak : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 987/07, cbois). Stwierdzić zatem należy, że interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Rozumienia interesu społecznego nie można przy tym ograniczać jedynie do działań typu post factum, czyli np. do modernizacji linii energetycznej dopiero po wystąpieniu blackoutu. W ocenie Sądu dopuszczalne, a nawet wymagane w świetle przesłanek interesu społecznego jest stosowanie działań wyprzedzających i przyszłościowych. To znaczy jeżeli – jak w rozpatrywanym przypadku – przewidywana jest możliwość wystąpienia awarii wynikającej ze złego stanu technicznego to dopuszczalne, a nawet niezbędne, jest wcześniejsze wykonanie prac mających na celu założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej jednotorowej linii 110 kV L. -G. - Ś. H.. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organy – wbrew zarzutom skargi – zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "interesu społecznego", a przedstawiona przez organy argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu. Odnosząc się zatem właśnie do zarzutów skargi przypomnieć trzeba, że w niniejszej sprawie bada się istnienie dwóch przesłanek: 1) czy istnieje w obrocie prawnym (chociażby nieostateczna) decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, 2) a po drugie czy istnieje realne zagrożenie dóbr chronionych wymienionych w art. 108 § 1 Kpa i 124 ust.1 a Ugn. Obydwie powyższe przesłanki w niniejszym przypadku występują. Dlatego uznać należy, jak wykazano powyżej, że pierwsza przesłanka została spełniona. Po drugie - zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie złego stanu technicznego istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej, którego konsekwencje powodują realne zagrożenie ww. dóbr. W ocenie Sądu niezasadne okazały się także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. W oparciu o art. 107 § 3 Kpa w rozstrzygnięciu zawarto obszerne i szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Szczegółowo wyjaśniono dlaczego wydano taką właśnie decyzję i na podstawie jakich przesłanek. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wreszcie, zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego wobec powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. Jak prawidłowo wykazał organ w odpowiedzi na skargę i na takim stanowisku stoi orzecznictwo sądowe (por. chociażby wyroki powołane w odpowiedzi na skargę) rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie służebności przesyłu w postępowaniu cywilnym nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 Ugn. Jednocześnie ustawodawca nie uzależnił wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 od uprzedniego ustanowienia służebności przesyłu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 Ppsa oddalił skargę.