I OSK 2876/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia del. WSA Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 144/15 w sprawie ze skargi K. P. na rozkaz personalny Podlaskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na stanowisko służbowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. P. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 144/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę K. P. na decyzję Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na stanowisko służbowe. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] lutego 2011 r., Komendant Miejski Policji w B. odwołał skarżącego – podinspektora K. P. z zajmowanego wówczas stanowiska Komendanta Komisariatu III Policji w B. i z dniem [...] lutego 2011 r. przeniósł go do swojej dyspozycji. Po upływie 6 miesięcy, zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zaistniała konieczność ponownego ukształtowania stosunku służbowego skarżącego poprzez mianowanie na stanowisko służbowe. Komendant Miejski Policji w B. rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] września 2011 r., mianował skarżącego z dniem 1 października 2011 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w B.. Rozkaz ten został utrzymany w mocy rozkazem Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 grudnia 2011 r., nr [...], a skarga funkcjonariusza została oddalona wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt sprawie II SA/Bk 108/12. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w B. oraz opisane wyżej rozkazy personalne obu organów o mianowaniu skarżącego na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych. NSA stwierdził, że mianowanie skarżącego na wymienione wyżej stanowisko nastąpiło z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów prawa materialnego. Stanowisko, na które skarżący został mianowany, nie jest bowiem stanowiskiem równorzędnym z zajmowanym przed powołaniem do funkcji komendanta komisariatu. Sytuacja skarżącego została zrównana z sytuacją przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, objętą regulacją art. 32 i 38 ustawy o Policji. W konsekwencji, tryb przeniesienia na niższe stanowisko służbowe policjanta odwołanego ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania wymagał wykazania braku możliwości przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe względem zajmowanego przed powołaniem do funkcji komendanta komisariatu, gdyż na niższe stanowisko służbowe można przenieść policjanta z różnych przyczyn, gdy nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne. NSA stwierdził, że obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w wyroku. W okresie, gdy trwało opisane wyżej postępowanie sądowoadministracyjne (tj. po wyroku WSA w B., a przed rozpoznaniem przez NSA skargi kasacyjnej) skarżący, na własną prośbę wyrażoną raportem z dnia [...] maja 2012 r., rozkazem personalnym Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], został przeniesiony z dniem 16 lipca 2012 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł.. Komendant Miejski Policji w Ł. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], mianował przeniesionego na stanowisko eksperta Zespołu do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Ł.. W momencie przesłania przez sąd administracyjny do Komendy Miejskiej Policji w B. prawomocnego wyroku NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., co miało miejsce w dniu 30 października 2013 r., przełożonym skarżącego nie był już Komendant Miejski Policji w B. lecz Komendant Miejski Policji w Ł.. Rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] listopada 2014 r., Komendant Miejski Policji w B., powołując się na art. 105 § 1 K.p.a., umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej Policji w B.. Organ stwierdził, że skarżący nie jest już podwładnym Komendanta Miejskiego Policji w B., a organ ten nie posiada umocowania prawnego do wydawania decyzji personalnych wobec podinspektora K. P. Jednocześnie organ wskazał, że wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącego o dopuszczenie dowodu z akt postępowań administracyjnych Komendanta Głównego Policji i Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazów personalnych o przeniesieniu do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. i mianowaniu na stanowisko eksperta Zespołu do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Ł., jest wnioskiem niezasadnym, gdyż akta powyższych postępowań nie mają dla sprawy niniejszej znaczenia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów proceduralnych: art. 7, 8, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 oraz 75 § 1 w związku z art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. Rozkazem personalnym nr [...] r., z dnia [...] grudnia 2014 r., Podlaski Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ drugiej instancji scharakteryzował istotę bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i stwierdził, że w sprawie niniejszej taka bezprzedmiotowość zaistniała. Uznał, że Komendant Miejski Policji w B. utracił, z momentem przeniesienia skarżącego do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł., kompetencję prawną do kształtowania sytuacji służbowej funkcjonariusza podległego innemu przełożonemu. Organ drugiej instancji podkreślił, że niemożność merytorycznego rozpatrywania sprawy mianowania skarżącego na stanowisko służbowe czyniła zbytecznym gromadzenie materiałów dowodowych i podejmowanie czynności wyjaśniających. Z tych przyczyn trafnie organ pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącego o dopuszczenie dowodu z akt innych postępowań administracyjnych związanych z przeniesieniem skarżącego do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. i mianowaniem go na stanowisko służbowe w tej Komendzie. Dodał, że oba postępowania nadzwyczajne zakończyły się odmową stwierdzenia nieważności wyżej opisanych rozkazów personalnych. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 75 § 1 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. wobec uchybienia obowiązkowi wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez: - wydanie decyzji bez wcześniejszego zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania administracyjnego, znajdujących się w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. od dnia 4 listopada 2013 r., - nieuwzględnienie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztabu Policji KMP w B. z dniem 15 lipca 2012 r. i z dniem 16 lipca 2012 r. przeniesienia do dalszego pełnienia stanowiska w KMP w Ł., - nieuwzględnienie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego prowadzonego przez Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] lipca 2012 r.; 2. art. 7 K.p.a. w związku z art. 8 i 77 K.p.a. wobec: - przyjęcia, że postępowania administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności rozkazów personalnych nr [...] i [...] zakończyły się odmową stwierdzenia nieważności powyższych rozkazów, w sytuacji gdy postępowania te nadal trwają na skutek złożenia przez K. P. skargi do WSA w Warszawie, - uznania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i powinno być umorzone oraz, że brak możliwości zastosowania się przez organ I instancji do wyroku NSA w sytuacji, gdy to organ I instancji wydał wadliwą decyzje, którą powinien zmienić, a umorzenie postępowania powoduje, że organy próbują uchylić się od odwrócenia skutków faktycznych i prawnych spowodowanych uchyleniem decyzji, - uznania, że brak jest możliwości realizacji przez Komendanta Miejskiego Policji w B. wytycznych zawartych w wyroku NSA, przez co postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe pomimo, że wyrok NSA został wydany w dniu 27 sierpnia 2013 r. czyli wówczas, gdy skarżący był już przeniesiony na inne stanowisko służbowe w Ł., co potwierdza, że sąd administracyjny uchylając decyzję i wydając odpowiednie wytyczne miał na względzie obecną sytuację zawodową skarżącego, - dowolnego uznania, że przedmiotowe postępowanie jest bezprzedmiotowe pomimo, że organy zaniechały zgromadzenia i analizy materiałów dowodowych dotyczących akt osobowych skarżącego, w sytuacji gdy przepisy postępowania administracyjnego nakładają na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 3. art. 107 § 3 K.p.a. wobec braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji polegającego na niewskazaniu w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności braku wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych przemawiających za umorzeniem postępowania w niniejszej sprawie, 4. art. 37 § 2 K.p.a. wobec niewyjaśnienia przez organ II instancji przyczyn bezczynności organu I instancji w niniejszej sprawie, osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, wskazania środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, mimo że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych rozkazów personalnych obu organów i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Podlaski Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uznał, że skarga podlega oddaleniu. Sąd stwierdził, że przed wydaniem zaskarżonego obecnie orzeczenia o umorzeniu postępowania zaistniały dwa istotne fakty mające wpływ na bieg postępowania w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko dyżurnego. Przede wszystkim, z dniem 16 lipca 2012 r. doszło do zmiany przełożonego skarżącego, a zatem z tym dniem decyzje służbowe (personalne) wobec strony, zgodnie z art. 32 ust. 1 i art. 6f ustawy o Policji, mógł wykonywać wyłącznie Komendant Miejski Policji w Ł. a nie Komendant Miejski Policji w B. (skarżący przestał pełnić służbę na terenie działania tego ostatnio wskazanego organu Policji). Po wtóre, NSA w wyroku w sprawie I OSK 1736/12 nie wskazał na fakt, iż od ponad roku skarżący pełni służbę w Ł. a nie w B. Oznacza to, zdaniem Sądu, że sąd kasacyjny nie miał wiedzy na ten temat. Wskazane fakty miały swoje określone następstwa dla postępowania w sprawie mianowania na stanowisko w KMP w B., które, zdaniem Sądu, organy Policji orzekające w tej sprawie prawidłowo zrozumiały i wykorzystały. Organy trafnie ustaliły, że na skutek zmiany przełożonego skarżącego doszło do zmiany właściwości organu uprawnionego do podejmowania decyzji w jego sprawie, a tym samym, że Komendant Miejski Policji w B. przestał być uprawniony do dalszego prowadzenia sprawy skarżącego dotyczącej mianowania go na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydział Sztab Policji KMP w B. Tym samym postępowanie przed Komendantem Miejskim Policji w B. w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nieskuteczne pozostają wszystkie zarzuty skargi dotyczące nieuwzględniania przez organ i niezgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, w tym zarzuty o bezzasadnej odmowie dopuszczenia dowodu z materiałów postępowań nieważnościach toczących się z wniosków skarżącego, a dotyczących rozkazów personalnych o zwolnieniu go ze stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych i przeniesieniu do KMP w Ł. ( z dnia [...] lipca 2012 r.) oraz o mianowaniu na stanowisko służbowe w KMP w Ł. (z dnia [...] lipca 2012 r.). Skoro bowiem Komendant Miejski Policji w B. przestał był organem właściwym w sprawie, bowiem w sytuacji prawnej skarżącego zaistniała zmiana terytorialnej podległości służbowej, to tenże Komendant nie mógł dalej postępowania prowadzić i dokonywać w nim czynności, w tym dowodowych. Z tych samych powodów bezzasadne pozostają zarzuty dotyczące niewykonania wytycznych zawartych w wyroku NSA w sprawie I OSK 1736/12, bowiem Komendant Miejski Policji w B. od dnia przeniesienia skarżącego do Ł. jako organ niewłaściwy nie mógł kontynuować postępowania zwróconego mu przez NSA po wyroku kasacyjnym i realizować wytycznych zawartych w tym wyroku. Sąd podkreślił, że NSA orzekał nie będąc świadomy zmian zaistniałych w stosunku służbowym skarżącego, bowiem nie został o nich poinformowany. Sąd kasacyjny formułował wytyczne tak, jakby skarżący nadal pozostawał w strukturach KMP w B. Zmiany w jego stosunku służbowym, jakie zaszły w lipcu 2012 r., musiały jednak zostać uwzględnione przez Komendanta Miejskiego Policji w B., co uzasadniało odstąpienie od związania oceną prawną sądu administracyjnego wynikającego z art. 153 P.p.s.a. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie i na sądzie, a może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy. Inaczej rzecz ujmując wiąże ona o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Skoro zatem ocena prawna NSA została wyrażona wobec innego stanu faktycznego i prawnego niż miał miejsce w dniu jego orzekania, co organy Policji w B. trafnie dostrzegły, to nie były nią związane w takim zakresie, jak zarzuca skarżący. Zdaniem Sądu, również niezasadne było, aby organy Policji orzekające w sprawie niniejszej zawieszały postępowanie w sprawie mianowania strony na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych do czasu zakończenia zainicjowanych przez niego postępowań nieważnościowych. Sąd nie stwierdził również, aby uzasadnienie zaskarżonej decyzji naruszało zasady sporządzania uzasadnień wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Kwestia bezczynności organu była zaś przedmiotem postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 101/14. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku K. P. zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez odmówienie skarżącemu K. P. prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd wobec uznania, iż Komendant Miejski Policji w B. przestał być uprawniony do dalszego prowadzenia sprawy skarżącego, a tym samym postępowanie w przedmiocie mianowania K. P. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji KMP w B. stało się bezprzedmiotowe. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 153 P.p.s.a. wobec uznania, że brak jest możliwości zastosowania wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego W sprawie I OSK 1736/12 pomimo, że przepisy prawa jednoznacznie wskazują, iż rozpoznając ponownie sprawę istnieje obowiązek zastosowania się do wszystkich wytycznych wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, 2. art. 106 § 3 P.p.s.a. wobec uznania za słuszne tego, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącego o dopuszczenie dowodu z akt postępowań administracyjnych dotyczących przeniesienia skarżącego do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. i mianowaniem go na stanowisko służbowe w tej Komendzie, a także akt osobowych skarżącego pomimo, że powyższy materiał dowodowy ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i potwierdza, że wniosek skarżącego o przeniesienie go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. był spowodowany wyłącznie faktem przymusowego przeniesienia K. P. na niższe stanowisko służbowe tj. dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztabu Policji Komendy Miejskiej Policji w B., 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., wobec pomięcia przez Sąd instancji uchybień organu pierwszej i drugiej instancji dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w przedmiocie oceny obowiązku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego właściwej oceny, 4. art. 1 oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nieodpowiadające wymogom z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na: - dowolnym uznaniu, że NSA wydając orzeczenie w sprawie I OSK 1736/12 orzekł nie będąc świadomy zmian zaistniałych w stosunku służbowym skarżącego pomimo, że przeniesienie K. P. do dalszego pełnienia Służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. nastąpiło w dniu 16 lipca 2012 r., a więc ponad rok przed wydaniem w przedmiotowej sprawie orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny i była to okoliczność podnoszona w toku postępowania, - braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej wszystkich podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów. Skarżący wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., nie zachodzą. W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 153 P.p.s.a. Związanie wynikające z tego przepisu nie ma charakteru absolutnego. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania są wiążące tylko o tyle, o ile odnoszą się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12, odnosił się do stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. Orzekając reformatoryjnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. dokonał kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z uwzględnieniem reguły badania zaskarżonego aktu według stanu faktycznego i prawnego z daty wydania tego aktu. Taki sposób kontroli sądowej, pomijając wyjątki które w niniejszej sprawie nie zachodzą, wynika z art. 1 § 2 P.u.s.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. Stan faktyczny po wydaniu zaskarżonej decyzji zmienił się. Skarżący nie był już funkcjonariuszem odwołanym ze stanowiska Komendanta Komisariatu III Policji w B. i przeniesionym do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w B. Wskazania co dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12, odnosiły się zaś do ewentualnego mianowania na stanowisko służbowe takiego przeniesionego do dyspozycji funkcjonariusza. Skonstatować jeszcze można, że niezastosowanie się do analizowanych wskazań mogłoby nastąpić, gdyby przeniesionego do dyspozycji skarżącego powołano, rozkazem wydanym w niniejszej sprawie, na stanowisko służbowe w sposób sprzeczny z oceną prawną przedstawioną w wyroku. Zaskarżona decyzja nie polega jednak na powołaniu na stanowisko służbowe. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a Przeniesienie skarżącego do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. i mianowanie go na stanowisko służbowe w tej Komendzie nie było okolicznością sporną. Przyczyny, dla których skarżący wystąpił z raportem z dnia [...] maja 2012 r., w następstwie którego doszło do przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł., nie mają wpływu na ocenę stanu faktycznego polegającego na zmianie jego statusu służbowego. Od tego przeniesienia nie był już funkcjonariuszem przeniesionym do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w B.. Wniosek dowodowy nie miał więc znaczenia w sprawie. Zarzut naruszenia art. 1 oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. został podniesiony w odniesieniu do dwóch okoliczności. Po pierwsze, naruszenie miało polegać na dowolnym przyjęciu, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał świadomości o zmianach w stosunku służbowym skarżącego. Zarzut ten, związany z obowiązkiem przedstawienia w uzasadnieniu stanu sprawy, może być oceniany z uwzględnieniem przesłanki wpływu uchybienia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Od razu zatem można wskazać, że jak wynika z powyższych rozważań, okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny formułował ocenę prawną w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. Los wskazań co do dalszego postępowania zależały zaś od tego, czy stan faktyczny do którego odnosiły się te wskazania trwał. Po drugie, naruszenie art. 141 § 4 P.ps.a. miało polegać na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej wszystkich podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów. W związku z tym należy zauważyć, że z art. 141 § 4 P.p.s.a. wynika obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze. Obowiązku tego nie można jednak odrywać od dyspozycji przedstawienia stanu sprawy oraz przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia. Przedstawienie zarzutów zawartych w skardze powinno być powiązane z przedstawieniem stanu sprawy w części faktycznej uzasadnienia. Natomiast przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (patrz: wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie nakłada więc na sąd obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut pominięcia określonych zarzutów, koniecznym jest precyzyjne ich wskazanie, a następnie powiązanie ich z uchybieniem stosownym normom prawnym oraz wykazanie wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, tzn. wykazanie, że gdyby Sąd ich nie pominął, rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne od kontrolowanego (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2532/14, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Odnotować należy, że wnoszący kasację nie wskazał, ani w opisie naruszenia, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które zarzuty podniesione w skardze zostały przez Sąd pierwszej instancji pominięte. Niezależnie od tej wadliwości zarzutu odnotować należy, że Sąd pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu faktycznym wszystkie zarzuty podniesione w skardze. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia odniósł się do kwestii prawnych wynikających z postawionych w skardze zarzutów. Wskazał, że w sytuacji zmiany statusu służbowego skarżącego, będącej efektem przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. oraz utraty właściwości przez Komendanta Miejskiego Policji B., nie miało znaczenia nieuwzględnienie materiału dowodowego, w tym dowodu z materiałów postępowań nieważnościowych. Sąd pierwszej instancji odniósł się także do zarzutu niewykonania wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Sąd obszernie przedstawił swoje stanowisko co do najistotniejszej kwestii w niniejszej sprawie, tj. bezprzedmiotowości postępowania w sprawie mianowania na stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej Policji w B.. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesiono się również do zarzutu naruszenia art. 37 § 2 K.p.a. Abstrahując w tym miejscu od trafności przyjętej podstawy prawnej, powtórzyć należy, że wnoszący kasację nie wykazał zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Nie doszło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. polegającego na pominięciu przez Sąd instancji uchybień organu pierwszej i drugiej instancji dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w przedmiocie oceny obowiązku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego właściwej oceny. Jak już zasygnalizowano w powyższych uwagach, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy zaistniały przesłanki bezprzedmiotowości kontrolowanego postępowania administracyjnego. W tym kontekście należy oceniać, czy wnioski dowodowe składane w trakcie tego postępowania miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym rozważenia wymaga, czy zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a. było uzasadnione. Od razu należy skonstatować, że dokonana przez organy i Sąd pierwszej instancji ocena o bezprzedmiotowości postępowania jest trafna. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było ponownym postępowaniem administracyjnym po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1736/12. Wyrokiem tym uchylono nie tylko zaskarżony wyrok WSA w B. z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 108/12, ale także rozkazy personalne w przedmiocie mianowania funkcjonariusza Policji na stanowisko służbowe. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego znosił zatem skutki mianowania K. P. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztabu Policji KMP w B. W obrocie prawnym pozostawały natomiast rozkazy personalne o odwołaniu tego funkcjonariusza ze stanowiska Komendanta oraz przeniesienia do dyspozycji. Jako funkcjonariusz pozostający w dyspozycji Komendanta, na podstawie art. 6e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), powinien być mianowany na stanowisko służbowe, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy. Takie mianowanie funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji było zatem przedmiotem postępowania administracyjnego po wyroku NSA. Skoro w obrocie prawnym pozostawał rozkaz personalny o przeniesieniu skarżącego do służby w KMP w Ł. i mianowaniu na stanowisko służbowe, to odpadła okoliczność warunkująca możliwość merytorycznego orzekania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji. W dacie wydania decyzji przez Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] (decyzja pierwszej instancji w niniejszej sprawie), K. P. nie był funkcjonariuszem Policji pozostającym w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w B.. Nie było podstawy prawnej, poprzednio wynikającej z art. 6e w związku z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, do wydania rozkazu personalnego o mianowaniu skarżącego na stanowisko służbowe. Bezprzedmiotowe było postępowanie w sprawie mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, skoro funkcjonariusz ten zajmował już stanowisko służbowe na podstawie pozostającego w obrocie prawnym rozkazu personalnego. Niezależnie od omówionej wyżej przyczyny umorzenia postępowania, dodać można, w ślad za organami oraz Sądem pierwszej instancji, że Komendant Miejski Policji w B. przestał być przełożonym skarżącego w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Brak było zatem kompetencji organu pierwszej instancji do wydania rozkazu o mianowaniu skarżącego na stanowisko służbowe. W konsekwencji należało, tak jak uczynił to Komendant Miejski Policji w B., umorzyć postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W takiej sytuacji procesowej nie można mówić o zarzucanym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. Bezpodstawny jest zarzut naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez odmówienie skarżącemu K. P. prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd. Najpierw przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Sąd pierwszej instancji orzekł w granicach sprawy. Granice te wyznaczają wydane w sprawie akty administracyjne. Skoro zatem wniesiona została skarga na decyzję umarzającą postępowanie administracyjne, to nie było możliwe wydanie orzeczenia sądowego orzekającego co do wszelkich wydanych wobec tego funkcjonariusza rozkazów personalnych (sytuacja materialno procesowa nie uprawniała do zastosowania dyspozycji z art. 135 P.p.s.a.). Skarżący uzyskał dostęp do ochrony sądowej, o której mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, obejmuje : 1) prawo dostępu do sądu (prawo uruchomienia procedury), 2) prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury (zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności), 3) prawo do wyroku sądowego (prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia) – patrz: wyrok TK z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, OTK-A 2006/3/27 – uzasadnienie prawne pkt 3. Wnoszący kasację nie wskazał, w jakim aspekcie zarzuca naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Niezależnie od tego należy zauważyć, że nie ma podstaw do przyjęcia, że rozpoznanie skargi na decyzję umarzającą postępowanie administracyjną jest formą ochrony niezgodną ze standardami wynikającymi z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym zarzutem przypomnieć warto, że poddanie kontroli sądowej aktu o charakterze formalnym dotyczy nie tylko decyzji podjętej na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W grę wchodzą także postanowienia oparte o art. 134 K.p.a., czy też postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu oraz zawieszenia postępowania. Dodać można, że formalny sposób zakończenia postępowania przewiduje nie tylko procedura administracyjna. Z obiektywnych powodów w ustawodawstwie funkcjonują instytucje procesowe umorzenia postępowania cywilnego, odrzucenia pozwu (wniosku), umorzenia postępowania karnego, umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, itp. Ich istnienie, co do zasady, nie zostało zakwestionowane z punktu widzenia zgodności z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 1 P.p.s.a.