VII SA/Wa 929/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę VII SA/Wa 929/16 UZASADNIENIE Minister Finansów decyzją z dnia [...] marca 2016r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania [...]od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty 50.000 zł z tytułu opłaty legalizacyjnej ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] z [...] listopada 2015r.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący przebieg postępowania: Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił dla [...]opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000,00 zł, w związku z przebudową, nadbudową i rozbudową budynku mieszkalnego położonego na działkach nr [...]we wsi [...], gmina [...]. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. znak: [...]utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Pismem z 21 listopada 2015 r. [...]zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o umorzenie ustalonej opłaty legalizacyjnej. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Wojewoda [...]odmówił umorzenia opłaty legalizacyjnej ustalonej w wysokości 50.000,00 zł. W dniu 20 stycznia 2016 r. [...]dokonał wpłaty ww. opłaty legalizacyjnej na rachunek Wydziału Finansów i Budżetu [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Jednocześnie pismem z 20 stycznia 2016 r. [...]wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409, ze zm.) do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Na podstawie art. 49c ust. 2 Prawa budowlanego złożenie wniosku, o którym mowa w art. 67a1 Ordynacji podatkowej, powoduje zawieszenie, do dnia rozstrzygnięcia wniosku, postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48, art. 49 i art. 49b (postępowania w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego). Przepis art. 49c został dodany na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 443), która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. Stworzenie potencjalnych możliwości stosowania ulg w spłacie opłat legalizacyjnych jednocześnie urealnia realizację zakładanego przez ustawodawcę w ustawie - Prawo budowlane prawa wyboru: legalizacja obiektu budowlanego albo jego rozbiórka. Zdaniem Ministra Finansów wprowadzona nowelizacją zmiana ustawy - Prawo budowlane nie zmienia charakteru opłaty legalizacyjnej. W przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w terminie nie podlega ona przymusowemu œściągnięciu, a właściwy organ wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego. Legalizacja samowoli budowlanej nie stanowi bowiem obowiązku, lecz jest alternatywą wobec nakazu rozbiórki. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem postępowania przed Wojewodą [...] oraz przed Ministrem Finansów było ustalenie zasadności umorzenia opłaty legalizacyjnej, a nie badanie prawidłowości jej ustalenia. Organ nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności". Zgodnie z jego treścią każda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego. Powyższe postanowienia nie będą jednak w żaden sposób naruszać prawa państwa do stosowania takich ustaw, jakie uzna za konieczne do uregulowania sposobu korzystania z własności zgodnie z interesem powszechnym lub w celu zabezpieczenia uiszczania podatków bądźŸ innych należności lub kar pieniężnych. Powyższy przepis odnosi się więc do ochrony własności, która w żaden sposób nie została naruszona przez wydanie decyzji w przedmiocie ulgi w spłacie należności (opłaty legalizacyjnej). Jednocześnie organ wyjaśnił, iż dział III Ordynacji podatkowej, zatytułowany ""Zobowiązania podatkowe", obejmuje przepisy od art. 21 do art. 119, w tym art. 67a, na podstawie którego organ podatkowy może zastosować ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Prawo budowlane nie zawiera żadnych regulacji dotyczących ewentualnych ulg w spłacie opłat legalizacyjnych, zatem materialnoprawną podstawę do rozstrzygania w tych sprawach stanowi, odpowiednio stosowany do opłaty legalizacyjnej, art. 67a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może miedzy innymi umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Możliwość udzielenia ulg w spłacie należności publicznoprawnej przewidziana w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej uzależniona jest od zaistnienia przesłanek w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Decyzja w przedmiocie ulgi ma charakter uznaniowy, tzn. pozostawia organowi stosującemu prawo pewien zakres luzu decyzyjnego, co nie oznacza, że organ wydając rozstrzygnięcie może zachowywać się w sposób dowolny. Zadaniem organu jest wiec wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a co za tym idzie rozważenie istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w kontekście wniosku strony. Wykładnia przesłanki ważnego interesu podatnika nie powinna ograniczać się do konieczności zaistnienia zdarzeń nadzwyczajnych, losowych, niezależnych od woli strony, lecz należy ja rozumieć w kontekście wszelkich danych, które obrazują jej sytuację życiową. Dane te niewątpliwie musza obejmować informacje dotyczące majątku strony, możliwości płatniczych, Ÿźródeł uzyskiwania dochodów, realnych możliwości uzyskiwania tych dochodów, sytuacji rodzinnej, stanu zdrowia, a także skutków jakie dla tej strony może spowodować wykonanie obowiązków wynikających z ustalenia opłaty legalizacyjnej. Z kolei przy wykładni pojęcia interesu publicznego należy uwzględnić respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Jak wskazał organ [...]prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z oszczędności zgromadzonych podczas ponad 20-1etniego pobytu za granicą ([...]). Oszczędności zgodnie z przedłożonymi wyciągami bankowymi znajdują się na trzech rachunkach bankowych których salda na 24 lutego 2016 r. wynosiły odpowiednio: 8.773,01 PLN; 2.711,89 PLN oraz 12.497,72 USD. Zgodnie z zaświadczeniami Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]z [...] grudnia 2015 r. oraz z [...] lutego 2016 r. [...]w roku 2014 uzyskał dochód w kwocie 10.737,07 zł, a w roku 2015 w kwocie 1.616,41 zł. [...]jest podatnikiem podatku rolnego z gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,70 ha użytków rolnych, co stanowi 0,42 ha przeliczeniowe ,podlega na swój wniosek, ubezpieczeniu społecznemu rolników od 3 marca 2008 r., ale nie figuruje w kartotece emerytalno - rentowej i œświadczeń krótkoterminowych KRUS w [...]. Skarżący użytkuje samochód ciężarowy [...] (rok produkcji 1994) i osobowy [...] (rok produkcji 1997). Zgodnie z oświadczeniem roczne wydatki strony związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego wynoszą około 44.631,66 zł. [...]nie korzysta ze œświadczeń pomocy społecznej, natomiast cierpi na schorzenia kręgosłupa i tego tytułu ponosi wydatki na leczenie. Bezspornym jest, że udzielanie wszelkiego rodzaju ulg w spłacie należności publicznoprawnych stanowi wyjątek, albowiem powszechną zasadą jest ponoszenie ciężarów i œświadczeń publicznych przez obywateli. Organ wskazał, iż rozdział 7a Ordynacji podatkowej, regulujący problematykę udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych zawiera kilka rodzajów ulg, różniących się pod względem zakresu przyznanej ulgi w spłacie należności (umorzenie, odroczenie terminu płatności, rozłożenie zapłaty na raty). Ulga w postaci umorzenia należności jest najszerzej zakrojoną formą pomocy stronie, albowiem polega na całkowitym zwolnieniu strony z obowiązku œ czyli dochodzi do sytuacji, gdzie wierzyciel publiczny ostatecznie odstępuje od poboru należności. Umorzenie należności publicznoprawnej, jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą odstępstwo od powszechnej reguły ponoszenia ciężarów i œświadczeń publicznych przez podmioty prawa. Minister Finansów podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż ustalone w sprawie okoliczności nie stanowią dostatecznej i wystarczającej podstawy do podjęcia decyzji o umorzeniu ustalonej opłaty legalizacyjnej, zarówno mając na względzie przesłankę ważnego interesu podatnika, jak i przesłankę interesu publicznego. W ocenie Ministra Finansów, strona nie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, stąd też umorzenie należności stanowiłoby wyraz szczególnego uprzywilejowania, nie znajdującego racjonalnego uzasadnienia w ustalonej sytuacji finansowej. Poza tym nawet trudna sytuacja materialna sama w sobie nie może być utożsamiana z przesłanką ważnego interesu podatnika, gdyż w przeciwnym razie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Zdaniem Ministra Finansów, nie stanowią również wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosku takie okoliczności jak wskazywane przez stronę: stan zdrowia oraz wiek. Organ wyjaśnił, iż umorzenie należności publicznoprawnej nie stanowi przywileju samego w sobie, lecz jest formą pomocy stronie, by nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia społecznego i indywidualnego. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność prowadzenia przez stronę działalności charytatywnej i społecznej na rzecz lokalnej społeczności (organizacja Ruch Rozwoju Regionu). powyższy fakt nie może być dla strony generalnym usprawiedliwieniem, jeżeli chodzi o przestrzeganie przepisów prawa i ponoszenie, czasem bolesnych konsekwencji, wynikających z tych przepisów. Biorąc pod uwagę ogół występujących w sprawie okoliczności, w ocenie Ministra Finansów, ważny interes podatnika nie stanowi podstawy do umorzenia ustalonej opłaty legalizacyjnej. Zdaniem organu, za umorzeniem należności nie przemawia także interes publiczny, albowiem nie można utożsamiać przesłanki interesu publicznego z subiektywnym przekonaniem strony o konieczności umorzenia należności z uwagi na jej wysokość. Skargę na decyzję Ministra Finansów do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego wniósł [...]domagając się jej uchylenia i zarzucając organom brak zrozumienia sprawy, ochrony praw jednostki oraz lekceważenie ( brak własnoręcznego podpisu Ministra). Zdaniem skarżącego ograniczenie prawa własności i ewentualne represje finansowe Państwa w stosunku do obywatela za naruszenie tych ograniczeń powinny być proporcjonalne do szkodliwości danego naruszenia. Stąd tez skarżący zaproponował ustalenie opłaty legalizacyjnej w wysokości 18 % wartości kapitałowej wykonanych robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012 poz. 270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] marca 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty 50.000 zł z tytułu opłaty legalizacyjnej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosownie bowiem do 49c ust. 1 ustawy Prawo budowlane do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Jak wynika z treści ww. przepisu decyzja w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis prawa umożliwia organowi administracyjnemu dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia. Jednak treść rozstrzygnięcia decyzji zapadłej na podstawie uznania administracyjnego nie może być dowolna, ponieważ winna być poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ administracyjny winien więc dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przede wszystkim sytuację majątkową wnioskodawcy. Dopiero wówczas organ administracyjny może przystąpić do zbadania, czy w sprawie występuje ważny interes strony lub interes publiczny. Stosownie bowiem do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ocena ta powinna być poprzedzona wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniem i rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych. Obowiązek ten wynika z art. 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji państwowej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaznaczyć także należy, iż decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego-Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 494-495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Istotą uznania administracyjnego jest to, że wprowadzając pojęcie nieostre, niedookreślone przerzuca się na organ administracji publicznej konieczność wypełnienia hipotezy normy prawnej konkretną treścią. Organ jest zatem zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a co za tym idzie do rozważenia istnienia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" w kontekście wniosku stron. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, ustala czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ponadto przyjmuje się, że aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 517/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaś za "interes publiczny" należy uznać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W tak pojmowanym interesie mieści się dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa oraz możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. W tak pojmowanym interesie publiczny należy uznać taką sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych (w tym przypadku ustalonej opłaty legalizacyjnej) zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 90/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, iż organy rozpoznające sprawę dysponowały materiałem dowodowym obrazującym sytuację rodzinną, finansową i majątkową wnioskodawcy. Jak wskazał organ odwoławczy, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że [...] prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z oszczędności zgromadzonych podczas ponad 20-1etniego pobytu za granicą ([...]). Oszczędności zgodnie z przedłożonymi wyciągami bankowymi znajdują się na trzech rachunkach bankowych których salda na 24 lutego 2016 r. wynosiły odpowiednio: 8.773,01 PLN; 2.711,89 PLN oraz 12.497,72 USD. Jednocześnie salda z 2015r. wskazują na znacznie większe środki na kontach skarżącego, które zostały uszczuplone przede wszystkim przez dokonany w dniu 25 czerwca 2015r. zakup w [...]na kwotę 150.000 zł. Zaświadczeniami Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz z [...] lutego 2016 r. wykazują , iż [...]w roku 2014 uzyskał dochód w kwocie 10.737,07 zł, a w roku 2015 w kwocie 1.616,41 zł. [...]jest podatnikiem podatku rolnego z gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,70 ha użytków rolnych, co stanowi 0,42 ha przeliczeniowe ,podlega na swój wniosek, ubezpieczeniu społecznemu rolników od 3 marca 2008 r., ale nie figuruje w kartotece emerytalno - rentowej i œświadczeń krótkoterminowych KRUS w Zambrowie. Skarżący użytkuje samochód ciężarowy [...] (rok produkcji 1994) i osobowy [...] (rok produkcji 1997). Minister Finansów stwierdził, na podstawie powyższych informacji, iż z uwagi na dobrą sytuację materialną strony, brak jest uzasadnienia dla umorzenia opłaty legalizacyjnej. Konieczność ponoszenia zwykłych, bieżących kosztów i wydatków związanych z funkcjonowaniem gospodarstwa domowego nie stanowi wystarczającej podstawy do umorzenia należności. Dodał, że pomimo faktu, że strona cierpi na schorzenie kręgosłupa, uzyskiwane dochody oraz posiadane zasoby finansowe zapewniają stabilną egzystencję. W ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu organy nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia, czy zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego uzasadniająca zastosowanie wnioskowanej ulgi. Na tej podstawie prawidłowo oceniły, że w rozpoznawanym przypadku nie zachodzą okoliczności wypełniające przesłankę ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego, pozwalające na udzielenie ulgi wymienionej w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań podatkowych jest postępowaniem wszczynanym na wniosek samego zainteresowanego, zatem winien on współpracować z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy. W przypadku postępowania w sprawie umorzenia ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika. Sąd podziela również argumenty organów odnoszące się do oceny braku wystąpienia w sprawie przesłanki interesu publicznego. Uzyskanie ulgi jest odstępstwem od zasady równości, gdyż na mocy decyzji indywidulanej zobowiązany zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia wynikającego z ustawy. Gdy sytuacja finansowa strony, jest na tyle dobra, stabilna, że pozwala na poczynienie nawet pewnych oszczędności w środkach pieniężnych, nie powinno się przerzucać ponoszenia odpowiedzialności na budżet państwa. W interesie publicznym leży by ustalane przez organy administracji publicznej należności były realizowane, a uczestnicy procesu budowlanego nie byli pochopnie zwalniani z obowiązku ich zapłaty. Poza wyjątkowymi i szczególnymi wypadkami nie można dopuścić do powstania społecznego przekonania, że naruszenie przepisów Prawa budowlanego nie pociąga za sobą negatywnych skutków finansowych. Zauważyć także należy, że odmowa umorzenia opłaty legalizacyjnej nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia innego rodzaju ulgi w jego spłacie, np. rozłożenia płatności na raty, ale wymaga to złożenia stosownego wniosku. Nadto, w sprawach dotyczących przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych nie obowiązuje zasada powagi rzeczy osądzonej. A zatem, w przypadku zmiany sytuacji skarżącego, możliwe jest wystąpienie z ponownym wnioskiem o przyznanie ulgi. Adresatem takiego wniosku będzie organ podatkowy pierwszej instancji, który w takim przypadku zobowiązany będzie do ponownego przeanalizowania sytuacji strony pod kątem występowania przesłanek określonych w przepisach art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 790/14). Reasumując, stwierdzić należy, iż organy administracji dokonały prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydając swoje rozstrzygnięcia nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, iż organy w tym postępowaniu , a co za tym idzie także Sąd , nie mają kompetencji do oceny prawidłowości ustalonej wysokości opłaty legalizacyjnej, a więc postulaty skarżącego w tej materii nie maja wpływu na wynik niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.