VII SA/Wa 913/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skarg J. M. i E. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargi Przedmiotem skargi J. M. i E. M. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] . Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołań E. M. oraz J. M. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., [...], znak: [...], odmawiającej, po wznowieniu postępowania na wniosek E. M. oraz J. M. , uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] , znak: [...] , utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] , znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. D. i oraz W. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, dwulokalowego, w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami, w tym: wewnętrzną instalacją wody, kanalizacji sanitarnej, gazu i wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...] (aktualnie działki o nr ewid. [...] oraz [...]), obręb 8, przy ul. [...] w [...], przeniesionej na rzecz K. P. decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], znak: [...] - w części obejmującej lokal mieszkalny "A", na działce nr ewid. [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]została wydana w postępowaniu wznowieniowym. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania (pismo z dnia [...] listopada 2008 r.), uzupełniony pismem z dnia [...] listopada 2008 r. oraz pismem z dnia [...] lutego 2009 r., wnieśli E. M. i J. M. , podając jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], znak: [...], wnioskodawcy wskazali istnienie powiązań rodzinnych pomiędzy inwestorami a pracownikami Starostwa Powiatowego w [...] ("żona M. D. jest siostrą W. L. , P. CZ. . Nadto, bliskie więzi rodzinne istnieją między P. CZ. i W. W.C. - Dyrektorem Administracji Architektoniczno-Budowlanej Starostwa [...]"). Skarżący wskazali, że o powyższej okoliczności dowiedzieli się w dniu [...] listopada 2008 r. Mając na uwadze, że ww. wniosek został wniesiony w ustawowym terminie o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], znak: [...], organ wojewódzki wznowił postępowanie administracyjne zakończone ww. ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeanalizował przepisy art. 24 § 1-3 i art. 24 oraz art. 25 § 1 k.p.a. i w konsekwencji nie stwierdził, aby w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do uznania, iż postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. W szczególności organ odwoławczy wskazał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] została podpisana przez M. D. M. - Starostę [...], wobec której nie były podnoszone zarzuty związane z wyłączeniem od rozpoznania przedmiotowej sprawy, z uwagi na istnienie powiązań rodzinnych z jednym z inwestorów. Natomiast P. CZ. podpisał jedynie zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z treści pisma Starosty [...] z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], AB. [...], wynika, że: "zgodnie z art. 24 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Pan wicestarosta P. CZ. oraz dyrektor Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej zostali wyłączeni z udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego zamierzenia". Organ odwoławczy uznał, że analiza akt sprawy nie doprowadziła do stwierdzenia, że sprawa zakończona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] dotyczy osób, o których mowa w art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyjaśnił, że podstawą do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. jest tylko udział w czynnościach decydujących, tj. w wydaniu decyzji przez pracownika (art. 24 k.p.a.) lub organ (art. 25 k.p.a.) podlegający wyłączeniu. W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w analizowanej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Zatem utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. Odnosząc się do zarzutu skarżących, dotyczącego błędnego przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie badanie przesłanki wznowieniowej może zachodzić jedynie w stosunku do postępowania przed tym organem (organem drugiej instancji), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że istotnie organ wojewódzki błędnie utożsamił ocenę przesłanki wznowieniowej w przedmiotowej sprawie z postępowaniem przed organem drugiej instancji. Postępowanie administracyjne z art. 145 k.p.a. wznawia się bowiem w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, która nie ogranicza się tylko do postępowania przed organem drugiej instancji. Organ odwoławczy może jednak korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1903/09). Zgodnie zaś zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wydaje decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji, gdy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jego rozstrzygnięcie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 640/10). Tym samym podniesiony zarzut nie mógł odnieść skutku pożądanego przez skarżących. Organ odwoławczy za niezasadne uznał również zarzuty naruszenia art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Odrębne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] wnieśli J. M. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 913/16) oraz E. M. (sygn. akt VII SA/Wa 914/16), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi J. M. podniósł, że wicestarosta P. CZ. jest bratem żony inwestora M. D. , a zatem występuje w sprawie stosunek pokrewieństwa z art. 24 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący podniósł, że ww. osoba wzięła udział w przedmiotowym postępowaniu z upoważnienia Starosty [...], co najmniej w jego początkowym etapie. Zdaniem skarżącego niczego w tym względzie nie zmienia samo podpisanie decyzji przez ówczesnego Starostę M. D. M, bo bez wątpienia to nie ta osoba prowadziła postępowanie od początku do końca z wyłączeniem innych osób, ani też formalne wyłączenie wicestarosty P. CZ. i dyrektora Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej B. W. CZ.. Natomiast, skarżąca E. M. zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 i § 2 i w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwej aplikacji (tj. braku zastosowania) wskutek przyjęcia, iż podstawą wznowienia postępowania może być li tylko okoliczność wydania decyzji administracyjnej przez pracownika podlegającego wyłączeniu i w konsekwencji 2) art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ww. ustawy przez przynajmniej przedwczesne zastosowanie tych przepisów. W uzasadnieniu skargi skarżąca E. M. wskazała, że za przesłankę wznowienia postępowania uznać należy takie sytuacje, w których doszło do wydania decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu, jak również przypadki w których pracownik podlegający wyłączeniu tylko (i zarazem z perspektywy obowiązujących przepisów prawa aż) brał udział w postępowaniu, które zakończone zostało wydaniem decyzji. W ocenie skarżącej poza wszelkim sporem w sprawie jest okoliczność, iż P. CZ. (którego to siostra — jest żoną M. D. - (współ)inwestora - na rzecz którego została wydana objęta wnioskiem o wznowienie postępowania decyzja o pozwoleniu na budowę), pełniąc funkcję Wicestarosty [...] , podpisał zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2008 r. ([...]) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Tak więc P. CZ. , będąc pracownikiem właściwego organu administracji publicznej (Starosty [...]), niewątpliwie przynajmniej we wspominanym zakresie brał udział w czynnościach przygotowawczych prowadzących do wydania objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji, przy tym - mając na względzie treść art. 24 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a. – winien on zostać wyłączony od udziału w postępowaniu w sprawie wydania spornego pozwolenia na budowę. Jednak wbrew temu co twierdzi w swoim rozstrzygnięciu GINB tak się nie stało. Podniosła, że wyłączenie organu/pracownika winno zostać dokonane w drodze postanowienia, którego brak w aktach sprawy. Zatem, zdaniem skarżącej, P. CZ. nie został wyłączony od udziału w sprawie. Te same uwagi odnoszą się do osoby B. W. CZ. pełniącej wówczas funkcję Dyrektora Wydziału Administracji Architektoniczno – Budowlanej. Zdaniem skarżącej zarówno P. CZ. , jak i B. W. CZ. podejmowali czynności procesowe, które miały bezpośredni wpływ na wynik (tj. rozstrzygnięcie) sprawy, które zakończyło się wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r., Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarządzić połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 913/16 ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 914/16, i dalej prowadzić sprawę pod wspólną sygn. akt VII SA/Wa 913/16. W odpowiedziach na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], znak: [...], odmawiającą, po wznowieniu postępowania na wniosek E. M. oraz J. M. , uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. D. oraz W. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, dwulokalowego, w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami, w tym: wewnętrzną instalacją wody, kanalizacji sanitarnej, gazu i wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...] (aktualnie działki o nr ewid. [...] oraz [...]), obręb [...], przy ul. [...] w [...], przeniesionej na rzecz K. P. decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], znak: [...] - w części obejmującej lokal mieszkalny "A", na działce nr ewid. [...]. Wnosząc o wznowienie postępowania w ww. sprawie E. M. i J. M. wskazali na przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. podnosząc, że Wicestarosta [...] - P. CZ. i B. W. CZ. - Dyrektor Administracji Architektoniczno-Budowlanej Starostwa [...] podlegali wyłączeniu od udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], z uwagi na treść art. 24 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. W kontekście tej przesłanki skarżący wskazali na istnienie powiązań rodzinnych pomiędzy inwestorami: M. D. i W. D. a pracownikami Starostwa Powiatowego w [...], bowiem żona M. D. jest siostrą P. CZ. . Nadto podali, że bliskie więzi rodzinne istnieją między P. CZ. i B. W. CZ. . W ocenie Sądu, rozpatrując wskazane żądanie, organy obu instancji przeprowadziły właściwe postępowanie, adekwatne do trybu; dokonały prawidłowej analizy okoliczności podniesionych we wniosku o wznowienie i właściwej wykładni w tym kontekście art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w efekcie - wydały prawidłowe rozstrzygnięcia. Rozwijając powyższe i mając na uwadze treść skarg wskazać przede wszystkim trzeba, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Nie jest więc to kolejna instancja zwykłego postępowania, a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi m. in. w art. 145 § 1 k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Co równie istotne, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także - czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zaznaczyć także trzeba, iż wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce i w celu ustalenia jej wpływu na wynik sprawy), stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowanie) nie wystąpiła, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną (a to – w granicach stwierdzonej podstawy wznowienia i w celu usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w sprawie zachowane, a ustalenia poczynione - uzasadniały zastosowanie w I instancji przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Rację mają bowiem organy orzekające, iż w sprawie nie wystąpiła przyczyna wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. I tak, zważyć należy, iż stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Stosownie do art. 24 § 1 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki; 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; 5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne; 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Zgodnie z § 2 ww. przepisu, powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3). Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (§ 3). Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron (§ 4 ww. przepisu). W myśl art. 25 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio (§ 2 ww. przepisu). Wskazać należy, że podobnie, jak w przypadku innych przesłanek umożliwiających wyeliminowanie ostatecznej decyzji z obrotu prawnego na skutek wznowienia postępowania, także przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. powinna być interpretowana w sposób wąski. W związku z tym w orzecznictwie i w doktrynie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym, skoro w tym przepisie mowa jest o "wydaniu decyzji" przez pracownika, zaś w art. 24 k.p.a. użyto sformułowania "udział w postępowaniu", to oczywistym jest, że ta pierwsza przesłanka jest znacznie węższa i ogranicza się w swojej istocie wyłącznie do udziału pracownika (lub organu) w sprawie w fazie jej rozstrzygania. Podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. dotyczy zatem włącznie sytuacji, gdy dany pracownik "wydawał" decyzję administracyjną, nie dotyczy zaś pracowników, którzy wprawdzie brali udział w podejmowaniu określonych czynności procesowych w toku postępowania, lecz nie podejmowali decyzji (B. Adamiak (w:) J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 522; M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 714; R. Stankiewicz (w:) M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, s. 851-852; cytowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 895/16, Lex nr 2187861). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] została wydana i podpisana przez Starostę [...]: M. D. M., której wyłączenia od rozpoznania przedmiotowej sprawy nie domagali się skarżący. Z akt sprawy wynika również, że P. CZ. podpisał jedynie zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Nie sposób przy tym pominąć, iż Starosta [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. skierowanym do J. M. potwierdził, że wicestarosta P. CZ. oraz B. W. CZ. - dyrektor Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej zostali wyłączeni od udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku, na podstawie art. 24 § 1 k.p.a. Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, iż rację mają organy orzekające w sprawie podnosząc, że okoliczności wskazywane przez skarżących nie wypełniają przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem kwestionowana decyzja Starosty [...] nie została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. Podkreślić raz jeszcze należy, że decyzję z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] wydał Starosta [...] - M. D. M. . Ponadto, wicestarosta P. CZ. oraz B. W. CZ. nie brali udziału w przedmiotowym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], bowiem zostali wyłączeni od udziału w postępowaniu w sprawie wydania ww. decyzji, co znajduje potwierdzenie w piśmie Starosta [...] z dnia [...] listopada 2008 r. skierowanym do J. M. . Odnosząc się zaś do podpisania przez P. CZ. zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, wskazać należy, że na podstawie art. 24 § 4 k.p.a., wyłączony pracownik może podjąć czynność niecierpiącą zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Ponadto, stwierdzić należy, że z przyjętej konstrukcji art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. wynika, iż udział pracownika w czynnościach procesowych nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 581-582; P. Przybysz [w:] P. Przybysz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 422). Z tych też przyczyn Sąd uznał, że kontrolowana decyzja jest prawidłowa. Odnośnie zarzutów podniesionych przez skarżących w skargach Sąd stwierdza, iż są one nieuzasadnione. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej E. M. , że za przesłankę wznowienia postępowania uznać należy sytuacje, w których doszło do wydania decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu, jak również przypadki, w których pracownik podlegający wyłączeniu tylko brał udział w postępowaniu, które zakończone zostało wydaniem decyzji. Podkreślić raz jeszcze należy, że podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. dotyczy włącznie sytuacji, gdy dany pracownik "wydawał" decyzję administracyjną, nie dotyczy zaś pracowników, którzy wprawdzie brali udział w podejmowaniu określonych czynności procesowych w toku postępowania, lecz nie podejmowali decyzji. Zważyć przy tym też trzeba, iż wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wypadkach kwalifikowanego naruszenia prawa; w sytuacji przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. – chodzi (nie o każde ale) o kwalifikowane naruszenie instytucji wyłączenia pracownika i organu. Stąd też, nadzwyczajny/wyjątkowy charakter tej sytuacji określony został sformułowaniem "decyzja została wydana", podczas gdy w art. 24 i 25 k.p.a. ustawodawca użył sformułowania "podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu". Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.