VII SA/Wa 1019/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...], [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB") decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania K. D. ("skarżący") od części decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w [...] ("inwestor") pozwolenia na budowę, przebudowę i rozbudowę linii kolejowej na odcinku [...]- [...] – [...] ([...]) - stacja [...] w km 20,200 - 24,450 linii kolejowej nr [...] oraz budowanego odcinka linii kolejowej nr [...] - odcinek IIIa w ramach projektu POIiŚ 7.1 - 22.1 "Modernizacja linii kolejowej [...], etap I odcinek [...] – [...] – [...] ([...])" – utrzymał w mocy decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie odcinka ww. inwestycji w kilometrażu od km 23,000 do km 23,100, na działkach nr ew. [...], obręb [...], nr ew. [...], obręb [...], nr ew. [...],[...],[...] i [...], obręb [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 - "k.p.a."). 2. W uzasadnieniu decyzji GINB wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę, przebudowę i rozbudowę linii kolejowej na odcinku [...] – [...] – [...] ([...])-stacja [...] w km 20,200 - 24,450 linii kolejowej nr [...] oraz budowanego odcinka linii kolejowej nr [...] - odcinek IlIa w ramach projektu POIiŚ 7.1-22.1 "Modernizacja linii kolejowej [...], etap I odcinek [...] – [...] – [...] ([...])". Odwołanie od tej decyzji złożył K. D. 3. Po rozpoznaniu ww. odwołania, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. GINB stwierdził, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialność karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego). Na podstawie akt sprawy organ stwierdził, że inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenia z dnia [...] lutego 2015 r. o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na cele budowlane. Ponadto, przedłożony projekt budowlany, w części dotyczącej działek nr ew.[, [...], [...], [...], [...] i [...] w kilometrażu od km 23,000 do km 23,100, nie narusza warunków ustalonych w decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], zmieniającej – w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], ustalającą lokalizację przedmiotowej linii kolejowej. Inwestor uzyskał także decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] (ustalającą warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej [...] na odcinku [...] – [...] – [...] w granicach województwa [...] według wariantu 1+) oraz decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] (ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Modernizacja linii kolejowej [...], etap I. Odcinek [...] – [...] – [...] ([...]) według wariantu inwestycyjnego nr I"). Inwestor wystąpił też z wnioskiem o przeprowadzenie nowej oceny oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa, przebudowa i rozbudowa linii kolejowej na odcinku [...] – [...] – [...] – [...] ([...]) - stacja [...] w km 20,200 – 24,450 linii kolejowej nr [...] oraz budowanego odcinka linii kolejowej [...]-odcinek IIIa". Analiza projektu budowlanego przedmiotowego przedsięwzięcia, w części dotyczącej działek nr ew. [...], obręb [...], nr ew. [...], obręb [...], nr ew. [...],[...],[...] i [...], obręb [...], w kilometrażu od km 23,000 do km 23,100, wykazała, że nie przewiduje on rozwiązań naruszających ww. rozstrzygnięcia organu ochrony środowiska. Przedłożony projekt w analizowanym zakresie sporządzony został zgodnie wymaganiami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, dalej szczegółowo uregulowanymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 5 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012 r. poz. 462 z późn. zm.). Projekt zagospodarowania terenu w części dotyczącej działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] i [...] -w kilometrażu od km 23,000 do km 23,100, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 lutego 1996 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie (Dz. U. z 1996 r., Nr 33, poz. 144), rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 1998 r. Nr 151, poz. 987) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430, z późn. zm.). Zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia zgodnie z wymaganiami art.20 ust. 4 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto, do projektu budowlanego dołączono wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz w art 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i w związku z tym GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. GINB odniósł się również do zarzutów odwołania, wyjaśniając m.in., że decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. dla działki nr ew. [...] ustanowiono służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr ew. [...], zaś dla działki nr ew. [...] ustanowiono służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr ew. [...]. Działki nr ew. [...] i [...], z dniem w którym decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna, przeszły na własność Skarbu Państwa, zaś [...] S.A. nabyła prawo użytkowania wieczystego tych nieruchomości. W ocenie organu zarzut pozbawienia działki nr ew. [...] dostępu do drogi publicznej nie zasługiwał na uwzględnienie. Analiza akt sprawy wykazała,że powyższa nieruchomość ma zapewniony pośredni dostęp do drogi publicznej. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że w ramach przedmiotowej inwestycji przewidziano budowę zjazdu na działce nr ew. [...], łączącego z drogą publiczną – ul. [...] – działkę nr ew. [...]. Działki nr ew. [...] oraz nr ew. [...] graniczą ze sobą bezpośrednio oraz stanowią współwłasność skarżącego. A zatem działka nr ew. [...] ma dostęp do ul. [...] poprzez działkę nr ew. [...] oraz ww. zjazd publiczny. Z kolei z posiadanej dokumentacji wynika, że od strony zachodniej działka nr ew. [...] graniczy bezpośrednio z działką drogową dochodzącą do drogi publicznej – ul. [...]. Powyższe ustalenia korespondują z wymogami zawartymi w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla działki nr ew. [...], obręb [...] w [...]. Z przywołanego rozstrzygnięcia wynika jednoznacznie, że obsługa komunikacyjna działki nr ew. [...] za pośrednictwem zjazdu z ul. [...] jest możliwa do czasu podjęcia przebudowy przejazdu kolejowego na rozwiązanie bezkolizyjne, zaś obsługa docelowa winna być zapewniona za pośrednictwem drogi dojazdowej lub służebności przejścia i przejazdu doprowadzonej od ul. [...]. Zdaniem organu zatem dostęp do drogi publicznej, zapewniony dla działki o nr ew. [...] w sposób opisany wyżej, nie narusza ustaleń ww. decyzji Ministra. 4. Skargę na decyzję GINB z dnia [...] lutego 2016 r. złożył K. D., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie stwierdzenie, że decyzja ta narusza prawo; zarzucił, że decyzja narusza art. 7 i art. 77 kpa. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że w projekcie dotyczącym budowy bezkolizyjnego przejazdu przez projektowaną linię kolejową zaprojektowano mur oporowy wzdłuż drogi nr [...] (ul. [...]) przy granicy z działką nr [...], należącą do skarżącego i jego małżonki,który uniemożliwi wyjazd z tej działki dodrogi publicznej (ul. [...]) i całkowicie zablokuje dostęp tej nieruchomości do drogi publicznej. Skarżący podkreślił, że fakt, iż jest współwłaścicielem działki nr [...], na której przewidziano budowę zjazdu na drogę publiczną (ul. [...]) wcale nie świadczy o tym, że działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. GINB pominął fakt, że działki nr [...] i [...] stanowią odrębne, niezależne od siebie nieruchomości, co powoduje, że nie można twierdzić, że właściciel jednej z nich dla zapewnienia sobie dostępu do drogi publicznej może dowolnie korzystać z drugiej, w której ma tylko mniejszościowy udział. Skarżący i jego małżonka posiadają jedynie 1/3 udziałów w działce nr [...]. Pozostałe 2/3 należy do innej osoby, która posiadając większość udziałów w działce może nie zgodzić się na wykorzystywanie jej części jako drogi dojazdowej do działki nr [...] i może zażądać wynagrodzenia za takie korzystanie. Ponadto, w przypadku gdyby doszło do zniesienia współwłasności działki nr [...] może dojść do sytuacji, że cała działka przypadnie tej osobie,a skarżący otrzyma tylko spłatę – wówczas nie będzie miał żadnego tytułu prawnego do korzystania z działki nr [...] celem dojazdu do ul. [...]. To samo dotyczy sytuacji gdyby skarżący i jego małżonka zbyli swoje udziały w działce nr [...] . W takim wypadku skarżący nie będzie miał żadnego tytułu do korzystania z działki nr [...]. W ocenie skarżącego bezpodstawne i absurdalne jest powoływanie się przez organ na fakt, że działka granicząca od strony zachodniej z działką nr [...] (działka nr [...]) jest działką drogową, która może służyć za dojazd do drogi publicznej – ul. [...]. Skarżący posiada odpis księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr [...], z którego wynika, że działka ta nie jest działką drogową lecz stanowi "zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy". Skarżący podkreślił też, że stwierdzenie, że z uzasadnienia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nie sposób wywodzić, aby celem ustanowienia służebności było zapewnienie dostępu do drogi publicznej poprzez budowę na działce nr [...] zjazdu bezpośrednio z ul. [...] nie wnosi niczego i świadczy o nierozpoznaniu istoty sprawy przez organ drugiej instancji. Skarżący zwrócił uwagę na takie zaprojektowanie rozwiązań komunikacyjnych, żeby mógł działkę nr [...] wykorzystywać zgodnie z ustanowioną służebnością do dojazdu do ul. [...] bez konieczności przejeżdżania przez działkę nr [...] (w której posiada jedynie mniejszościowy udział) i bez konieczności przejeżdżania przez działkę od strony zachodniej. 5. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżoną decyzją GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie odcinka ww. inwestycji w kilometrażu od km 23,000 do km 23,100, na działkach nr ew. [...], obręb [...], nr ew. [...], obręb [...], nr ew. [...],[...],[...] i [...], obręb [...]. Sąd ocenił zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela również stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 8. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy – właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora. Dopiero niespełnienie któregokolwiek z nich uniemożliwia podjęcie decyzji pozytywnej. Oznacza to, że organ wydaje decyzję o charakterze związanym, a nie – decyzję uznaniową (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 559/16, LEX nr 2 151 068). Jak słusznie wskazał GINB, opierając się na zgromadzonych w sprawie aktach, inwestor spełnił warunki określone w art. 32, 33, 34 ust. 1-3 ustawy Prawo budowlane wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę, dołączając do wniosku m.in. projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagane uzgodnienia i opinie. Nie budzi również wątpliwości, jak stwierdził organ, że wszystkie ustawowe obowiązki, nałożone zarówno na organ, jak i na inwestora, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały spełnione. 9. Jak wyżej wskazano, przedmiotowa inwestycja dotyczyła działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Działki o nr ew. [...] oraz [...] z dniem, w którym decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna, przeszły na własność Skarbu Państwa, a inwestor stał się ich użytkownikiem wieczystym. W niniejszej sprawie skarżący K. D. jest właścicielem działki o nr ew. [...] oraz współwłaścicielem działki nr [...]. Na mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. dla działki nr [...] ustanowiono służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr ew. [...], a dla działki o nr ew. [...] – służebność przechodu i przejazdu przez działkę nr ew. [...]. Działki nr ew. [...] i [...] z dniem w którym decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna, przeszły na własność Skarbu Państwa, zaś [...] S.A. nabyła prawo użytkowania wieczystego tych nieruchomości. W ocenie skarżącego inwestycja oraz tak ukształtowana służebność dla jego działek pozbawia działkę o nr ew. [...] dostępu do drogi publicznej, wbrew twierdzeniom organu, że działka o nr ew. [...] ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) oraz przez zjazd publiczny, którego budowa, zgodnie z planami przedmiotowej inwestycji, została przewidziana na działce nr [...]. Ten zjazd publiczny miał połączyć działkę nr [...] (graniczącą bezpośrednio z działką nr [...]) z drogą publiczną, tj. ul. [...]. Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych przez skarżącego. Słusznie organ stwierdził, że ustalony w powyższy sposób pośredni dostęp do drogi publicznej dla działki nr [...] (a jednocześnie dla działki o nr [...]) jest prawidłowy i nie narusza ustaleń zawartych w decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. Ponadto, podkreślenia wymaga, że działka o nr [...], od strony zachodniej, graniczy bezpośrednio z działką drogową, która dochodzi do drogi publicznej (ul. [...]). Wszystko to pozostaje zaś w zgodzie z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2012 r., którą ustalono warunki zabudowy dla działki nr [...], obręb [...], w [...]. Z decyzji tej wynika, że obsługa komunikacyjna działki nr ew. [...] za pośrednictwem zjazdu z ul. [...] jest możliwa do czasu podjęcia przebudowy przejazdu kolejowego na rozwiązanie bezkolizyjne, zaś obsługa docelowa powinna być zapewniona za pośrednictwem drogi dojazdowej lub służebności przejścia i przejazdu doprowadzonej od ul. [...]. Wskazać trzeba, że przez dostęp do drogi publicznej nie można rozumieć wyłącznie bezpośredniego dostępu do drogi – w tym pojęciu mieści się również dostęp do drogi przez drogę wewnętrzną, jak i przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp ten musi być po prostu legalny, to jest prawo do korzystania z niego musi wprost wynikać z prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy też administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2015 r. II OSK 184/14, LEX nr 1 987 068). Zgodzić się także należało ze stwierdzeniem organu, że decyzja lokalizacyjna nie nakłada na inwestora obowiązku wykonania na działce nr ew. [...] zjazdu, który miałby zapewniać połączenie działki nr ew. [...] z ul. [...] — ustanawia ona jedynie służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest aktem kształtującym stan prawny nieruchomości, nie zmienia więc nic w tym zakresie– nie znosi ani nie zmienia zakresu praw i obowiązków obciążających daną nieruchomość. Z kolei kwestie odnoszące się do ewentualnych sporów związanych z korzystaniem z ww. służebności należą do kognicji sądów powszechnych, oraz nie mogą mieć wpływu na postępowanie administracyjne prowadzone w celu wydania pozwolenia na budowę. Jak słusznie stwierdził organ, z uzasadnienia decyzji Ministra Infrastruktury wynika, że ustanawiając służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr ew. [...] organ miał miał wiedzę o konieczności wykonania murów oporowych wzdłuż ul. [...] w związku z realizacją bezkolizyjnego (dwupoziomowego) skrzyżowania drogi z linią kolejową, co wynika z decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. Nie budzi również wątpliwości, iż z uzasadnienia decyzji lokalizacyjnej nie sposób wywodzić, aby celem ustanowienia tej służebności było zapewnienie dostępu do drogi publicznej poprzez budowę na działce nr ew. [...]zjazdu bezpośrednio z ul. [...]. 10. Sąd podzielił rozważania organu dotyczące zapewnienia nieruchomościom skarżącego dostępu do drogi publicznej, i przyjął jego argumentację. Trzeba jeszcze raz podkreślić, że uregulowany w ww. ustawie dostęp do drogi publicznej należy rozumieć szeroko, nie tylko jako dostęp o charakterze bezpośrednim.Dlatego warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się – zgodnie z prawem – z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma być to droga, ścieżka itp. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 września 2013 r. II SA/Rz 282/13, LEX nr 1 395 470). 11. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, wszystkie, istotne dla sprawy okoliczności, zostały przez organy obu instancji ustalone, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w szczególności wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, a zarzuty w niej podniesione uznał za niezasadne. 12. Mając powyższe na względzie, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.