IV SA/Po 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 maja 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego R. P. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] sierpnia 2016 r. do Starostwa Powiatowego w Poznaniu wpłynął wniosek R. P. (dalej jako Wnioskodawca, Strona, Skarżący) o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia w części, w kwocie 3.277,50 złotych oraz rozłożenie pozostałej należności, także w kwocie 3.277,50 zł, na 12 równych miesięcznych rat, płatnych od września 2016 r. Decyzją z [...] września 2016 r. nr [...] Starosta [...], wskazując na art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. d w związku z art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 z późn. zm., dalej jako u.p.z.i.r.p.) odmówił umorzenia w całości lub w części nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, w kwocie 6.555,00 zł brutto. Uzasadniając Starosta zaznaczył, że decyzją z [...] stycznia 2016 r. zobowiązał Wnioskodawcę do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, za okres od [...].02.2014 r. do [...].11.2014 r., w kwocie 6.555,00 zł. Rozpoznając odwołanie Wnioskodawcy, decyzją z [...] marca 2016 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie Wnioskodawca, pismem z [...] marca 2016 r. wystąpił o umorzenie w całości nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Starosta decyzją z [...] czerwca 2016 r. odmówił umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Rozpoznając odwołanie Wnioskodawcy, decyzją z [...] lipca 2016 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty. Uzasadniając odmowę Starosta napisał, że zgodnie z przepisami u.p.z.i.r.p. sprawa została przekazana "do rozpatrzenia" przez Powiatową Radę Rynku Pracy w [...], która [...] września 2016 r. na podstawie analizy dokumentów ustaliła, że nie może bez narażenia na straty Funduszu Pracy rozpatrzyć pozytywnie wniosku o umorzenie w części nienależnie pobranego świadczenia, gdyż nie występuje żadna z przesłanek, o których mowa wart. 76 ust. 7 pkt 1-4 u.p.z.i.r.p. do umorzenia w całości lub w części nienależnie pobranego świadczenia. Od opisanej decyzji z [...] września 2016 r. Wnioskodawca wniósł odwołanie. Napisał, że decyzja Starosty jest powierzchowna i niekompletna. Starosta oparł swoją decyzję na podstawie wskazania Powiatowej Rady Rynku Pracy, nie przedstawiając żadnych argumentów potwierdzających to wskazanie. Zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z 13 lutego 2013 r., III SA/Kr 423/12 (Lex) opinia powiatowej rady zatrudnienia, o której mowa w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p., nie ma charakteru wiążącego. Opinia negatywna nie ma wpływu na rozstrzygnięcie albowiem ustawodawca nie wskazał na konieczność zgody powiatowej rady zatrudnienia na umorzenie należności, a jedynie wskazał na obowiązek przedstawienia stanowiska tej rady przed wydaniem decyzji w przedmiocie umorzenia tych należności. Odwołujący się podkreślił, że Starosta nie może się posiłkować tylko opinią Powiatowej Rady Rynku Pracy, ale powinien uargumentować swoją decyzję o odmowie umorzenia pobranego zasiłku. Starosta tego nie uczynił. Nadto Odwołujący się zaznaczył, że Powiatowa Rada Rynku Pracy ustaliła, że nie może rozpatrzyć pozytywnie wniosku, gdyż nie występuje żadna przesłanka wymieniona z art 76 ust. 7 pkt 1-4 u.p.z.i.r.p., ale to twierdzenie nie jest poparte żadnym uzasadnieniem. Decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając obszernie zacytował treść przepisów dotyczących pobranych nienależnie świadczeń i wskazał, że organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oparł się podstawie prawnej jaką stanowi przepis art. 76 u.p.z.i.r.p., a także na opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy, która to na podstawie wnikliwej analizy zebranej w sprawie dokumentacji, negatywnie zaopiniowała wniosek Strony o umorzenie w całości lub w części pobranego świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. P., zastępowany przez zawodową pełnomocniczkę, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocniczka zarzuciła (1.) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art 76 ust 7 pkt 1-4 u.p.z.i.r.p., poprzez nieuwzględnienie przesłanek uprawniających skarżącego do umorzenia nienależnie pobranego zasiłku, (2.) naruszenie przepisów postępowania tj. art 107 § 3 K.p.a. poprzez niepełne i nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę pełnomocniczka napisała, że Wojewoda Wielkopolski nie uzasadnił w żaden sposób swojego stanowiska oraz nie przywołał merytorycznych argumentów potwierdzających jego tok rozumowania. Podzielił on jedynie twierdzenia organu I instancji, przywołując tę samą podstawę prawną decyzji odmownej, jaką przywołał Starosta. Ponadto Wojewoda w żadnym stopniu nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń podnoszonych w odwołaniu. Organ odwoławczy nie zawarł w uzasadnieniu decyzji elementów dla niego koniecznych, wymienionych w art. 107 § 3 K.p.a. Co do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, to pełnomocniczka powtórzyła zarzut zawarty w odwołaniu, że opinia Powiatowej Rady Rynku Pracy ma charakter niewiążący. Opinia negatywna nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem ustawodawca nie wskazał konieczności wyrażenia zgody Powiatowej Rady na umorzenie należności. Starosta nie mógł posiłkować się jedynie opinią, ale również powinien uargumentować decyzję własnymi rozważaniami. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, powtarzając wywody zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocniczka Skarżącego oświadczyła, że organy administracji nie wydały żadnej decyzji w kwestii rozłożenia na raty połowy należności, o co wnosił Skarżący we wniosku z [...] sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" P.p.s.a.). Nadto organ odwoławczy nie wyeliminował materialnoprawnego błędu organu I instancji, co spowodowało konieczność uchylenia także decyzji Starosty. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 K.p.a., stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507). Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 K.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 K.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 K.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234). Tym obowiązkom w niniejszej sprawie organ II instancji nie uczynił zadość. Wątpliwości budzi, czy Wojewoda Wielkopolski ponownie rozstrzygnął sprawę, skoro wadliwie określił przedmiot wniosku. Wniosek z [...] sierpnia 2016 r., to kolejny wniosek dotyczący obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Przedmiotowy wniosek dotyczy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia co do połowy świadczenia, oraz rozłożenie pozostałej należności na raty. Wprawdzie Wojewoda pierwszej części swojej decyzji, relacjonując szeroko rozumiany stan faktyczny, prawidłowo powtórzył treść wniosku, to jednak uzasadniając motywy rozstrzygnięcia napisał, że wniosek dotyczył umorzenia w całości lub w części pobranego świadczenia. Powyższe rodzi wątpliwość, czy Wojewoda, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji (decyzję wadliwą, o czym w dalszej części uzasadnienia) na pewno odnosił się do wniosku z [...] sierpnia 2016 r., przy czym szczupłość rozważań Wojewody nie pozwala wykluczyć tej wątpliwości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji składa się z tekstu całego art. 76 u.p.z.i.r.p., bez dookreślenia jednostek redakcyjnych znajdujących zastosowanie w sprawie, powtórzenia zarzutu odwołania o oparciu się Starosty na opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy, chociaż nie jest związany tą opinią, bezpodstawnego stwierdzenia Wojewody, że Starosta wydając swoją decyzję, oparł się także na art. 76 u.p.z.i.r.p. oraz niewynikającego z akt sprawy stwierdzenia Wojewody, że opinia Powiatowej Rady Rynku Pracy (co do której Starosta uznał, że jest nią związany), została wydana na podstawie wnikliwej analizy zebranej w sprawie dokumentacji. Sąd ocenia, że jedyny merytoryczny argument Wojewody o oparciu się przez organ I instancji na art. 76 u.p.z.i.r.p. a także na opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy, jest wadliwy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika bowiem jednoznacznie, że Starosta uznał, niezgodnie z prawem, że jest związany opinią Powiatowej Rady Rynku Pracy, rezygnując z własnych argumentów. Zaś Wojewoda zaakceptował wadliwą interpretację współdziałania przez Powiatową Radę Rynku Pracy, zaprezentowaną przez organ I instancji. Innymi słowy Wojewoda zaakceptował, że organ I instancji oparł swoją decyzję wyłącznie na opinii (w dodatku wadliwej), przygotowanej przez Powiatową Radę Rynku Pracy. Zgodnie z art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Powiatowa Rada Rynku Pracy wydaje jedynie opinię co do wniosku o umorzenie należności w całości albo w części. Jest to obowiązek współdziałania, nałożony przepisem prawa materialnego, w tym przypadku przez art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Wystąpienie o opinię oznacza wystąpienie o zajęcie stanowiska przez Powiatową Radę Rynku Pracy. Starosta nie jest jednak w żaden sposób związany opinią i samodzielnie wydaje decyzję co do wniosku, choćby była to decyzja sprzeczna z opinią. Tymczasem w niniejszej sprawie Starosta zachował się tak, jakby był związany opinią Powiatowej Rady Rynku Pracy i zrezygnował z samodzielnego uzasadnienia wydanej decyzji, powołując się wyłącznie na opinię. Jest to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" P.p.s.a.). Opisanego błędu organu I instancji nie wyeliminował Wojewoda Wielkopolski. Organ wyższego stopnia, mimo zgodnej z prawem argumentacji odwołania o niewiążącej roli opinii, w tym zacytowania wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 lutego 2013 r., III SA/Kr 423/12 (Lex), zaaprobował oparcie się organu I instancji wyłącznie na opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy, rezygnując z ww. obowiązków, nałożonych przepisami K.p.a. Tymczasem Sąd podkreśla, że z woli ustawodawcy organowi I instancji nie wolno uzależniać swojego rozstrzygnięcia od stanowiska Powiatowej Rady Rynku Pracy. Czym innym jest opiniowanie, a czym innym związanie stanowiskiem innego podmiotu. Kompetencja do rozpoznania wniosku o umorzenie należności w całości albo w części, na podstawie art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p., została przyznana Staroście, nie Powiatowej Radzie Rynku Pracy. Na marginesie Sąd ocenia, że kategoryczne stwierdzenia organów obu instancji o wnikliwej analizie zebranej w sprawie dokumentacji przez Powiatową Radę Rynku Pracy – są gołosłowne. Z akt administracyjnych załączonych do skargi wynika bowiem, że aktywność Powiatowej Rady Rynku Pracy związana z wnioskiem z [...] sierpnia 2016 r. ograniczyła się do zaakceptowania, w formie uchwały podpisanej przez przewodniczącego, negatywnej propozycji sformułowanej przez Zespół ds. opiniowania wniosków osób bezrobotnych. Sąd podkreśla, że w aktach sprawy nie ma uzasadnienia propozycji Zespołu, z którą zapoznała się Powiatowa Rada Rynku Pracy, uzasadnienie propozycji ta nie zostało nawet zreferowane przez Powiatową Radę Rynku Pracy. Sąd podkreśla i to, że także Powiatowa Rada Rynku Pracy wadliwie określiła, czego dotyczył wniosek, skoro zostało napisane w uchwale i w załączniku, że wniosek dotyczy umorzenia w całości lub w części nienależnie pobranego świadczenia. Zdaniem Sądu na podstawie akt sprawy nie sposób uznać, że Powiatowa Rada Rynku Pracy swoją opinię (negatywną) wydała po wnikliwym przeanalizowaniu dokumentacji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji rozstrzygnie wniosek w całości, wystąpiwszy wcześniej do Powiatowej Rady Rynku Pracy o opinię co do wniosku o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia w części, w kwocie 3.277,50 zł, oraz rozłożenie pozostałej należności, także w kwocie 3.277,50 zł, na 12 równych miesięcznych rat. Starosta powinien mieć na uwadze jednolite stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że użyty przez ustawodawcę w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. zwrot "starosta może" przesądza o tym, iż decyzja wydana na podstawie tej regulacji jest decyzją uznaniową (por. uzasadnienie wyroku WSA w Poznaniu z 08 marca 2017 r., IV SA/Po 949/16 i przywołane tam orzeczenia; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej NSA, dalej jako CBOSA), przy czym działanie w granicach tzw. uznania administracyjnego nie oznacza dowolności. Organy administracji powinny bowiem przestrzegać zasad postępowania administracyjnego ustanawiających obowiązek organów dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dokonania oceny zgromadzonych dowodów i wyjaśnienia w sposób logiczny i spójny, na podstawie ustalonych okoliczności, motywów podjętego rozstrzygnięcia. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" P.p.s.a. uchylił obie decyzje wydane w sprawie (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia: 1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. 2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. 3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł) oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł., łącznie – 497 zł.