IV SA/Wa 187/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi W. J. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "Kolegium" lub "SKO") z [...] listopada 2016 r., znak: [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Na mocy tej decyzji Kolegium, po rozpoznaniu odwołania W. J. i A. J. (dalej: "skarżących"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. (dalej: "Burmistrz") z [...] czerwca 2016 r., znak [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na instalacji naziemnego zbiornika magazynowego na olej napędowy o pojemości ok. 100m3, budowie budynku socjalno-biurowego oraz miejsc parkingowych na terenie działek o nr ew. [...] i [...] w miejscowości P. gm. K.. II. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. II.1. Wnioskiem z [...] czerwca 2015 r. [...] sp. z o.o. (dalej "inwestor") wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko polegającego na instalacji naziemnego zbiornika magazynowego na olej napędowy o poj. ok. 100m3, budowie budynku socjalno-biurowego, miejsc parkingowych i zbiornika na nieczystości płynne na działkach ew. nr [...] i [...] w miejscowości P., gm. K.. Do wniosku dołączono kartę informacyjną o planowanym przedsięwzięciu oraz mapę ewidencyjną z naniesionym terenem inwestycji. Pismem z 29 czerwca 2015 r. Burmistrz K. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ww. przedsięwzięcia. Pismem z tej samej daty Burmistrz K. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wydanie opinii, co do konieczności przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określenie ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Pismem z 10 lipca 2015 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanej inwestycji. Podobnie też Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w opinii z [...] lipca 2015 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z [...] lipca 2015 r. Burmistrz K. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Burmistrz K. decyzją z [...] sierpnia 2015 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na instalacji naziemnego zbiornika magazynowego na olej napędowy o pojemości ok. 100m3, budowie budynku socjalno- biurowego oraz miejsc parkingowych na terenie działek o nr ew. [...] i [...] w miejscowości P. gm. K.. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2015 r., uchyliło w całości ww. decyzję Burmistrza K. z [...] sierpnia 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powodem wydania rzeczonej decyzji kasatoryjnej było niezapewnienie czynnego udziału wszystkich stron w postępowaniu. II.2. Burmistrz K. wskazaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2016 r. ponownie stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na instalacji naziemnego zbiornika magazynowego na olej napędowy o pojemości ok. 100m3, budowie budynku socjalno-biurowego oraz miejsc parkingowych na terenie działek o nr ew. [...] i [...] w miejscowości P. gm. K.. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z uchyleniem przez SKO decyzji z [...] sierpnia 2015 r. wszczął 3 lutego 2016 r. ponownie postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w celu wyjaśnienia i uzupełnienia kwestii stron postępowania wniesionych w decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z dostępnym rejestrem gruntów działka o nr ew. [...] nie posiada ustalonego właściciela, a Gmina K. posiada udział we władaniu na zasadach samoistnego posiadania. Gmina K. wystąpiła do Sądu Rejonowego w O. I Wydział Cywilny o wyznaczenie przedstawiciela dla osób nieznanych z miejsca pobytu będących właścicielami działek o nr ew. [...] obręb C., [...] obręb S. oraz [...] obręb P.. [...] marca 2016 r. wpłynął odpis Postanowienia Sądu Rejonowego w O. [...] Wydział Cywilny sygn. Akt [...] Ns [...], w którym Sąd oddalił wniosek, ze względu na brak strony, dla której ma zostać wyznaczony przedstawiciel, tzn. osoby te nie zostały spersonalizowane i wskazane przez wnioskodawcę. Sąd nie może ustanowić przedstawiciela dla osób nieznanych z imienia i nazwiska i wniosek podlega oddaleniu. W związku z powyższym organ I instancji wskazał, że Gmina [...] pozostaje jedynym znanym posiadaczem ww. działek. Interes prawny Gminy [...] wynika z tego iż działki te stanowią drogi, ważne ze względów komunikacyjnych w sołectwach gminy. Działki o nr ew. [...] obręb P. oraz [...] obręb S., zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Narodowej [...] z 1988 r., stanowią drogi gminne o nr [...] i [...]. Działka o nr ew. [...] jest z kolei traktowana jak droga wewnętrzna zapewniająca dojazd do gruntów rolnych. Organ wskazał, że mając na uwadze charakterystykę planowanego przedsięwzięcia oraz jego lokalizację można stwierdzić, że inwestycja nie wpłynie znacząco na cele i przedmiot ochrony obszarów Natura 2000 oraz na spójność sieci tych obszarów. Ponadto podczas realizacji inwestycji wystąpią oddziaływania, które będą miały charakter lokalny i ograniczą się do najbliższego obszaru realizacji przedsięwzięcia. Z uwagi na skalę i charakter przedsięwzięcia obowiązujące standardy jakości i środowiska będą dotrzymane. II.3. Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, wnieśli skarżący, wskazując, że nie zgadzają się na przedmiotową inwestycję. II.4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] czerwca 2016 r. II.4.1. W uzasadnieniu Kolegium wskazało m. in., że organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował wnioskowane przedsięwzięcie - stosownie do § 3 ust. 1 pkt 37 lit. b rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397, z późn. zm.) - do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Przepis ten kwalifikuje do takich przedsięwzięć instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych inne, inne niż wymienione w pkt 35 lub do naziemnego magazynowania gazu § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych. Wobec powyższego rozpatrywane przedsięwzięcie, stosownie do wyżej cytowanego przepisu art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm., dalej: "ustawa ocenowa"), może podlegać obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że dokonana przez organ pierwszej instancji, a także organy opiniujące - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego - analiza sposobu realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia wykazała, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie będzie polegało na instalacji naziemnego zbiornika magazynowego na olej napędowy o pojemności ok. 100 sm3, budowie budynku socjalno-biurowego o pow. ok. 90m2, budowie miejsc parkingowych, placów ciągów komunikacyjnych, dojść i dojazdów o pow. ok. 2550 m2, montażu separatora substancji ropopochodnych i budowie szczelnego zbiornika na ścieki o poj. ok. 8 m2. oraz miejsc parkingowych. Olej do zbiornika będzie dostarczany cysternami oraz ciągnikami z naczepą paliwową, a następnie wywożony do obiorców. Przeładunek będzie odbywał się w porze dziennej, od poniedziałku do piątku. Planowana częstotliwość dostaw i odbioru oleju napędowego to 4 pojazdy na dobę, przez 5 dni w tygodniu. Inwestycja będzie powiązana częściowo z pobliskimi drogami, jednak ze względu na jej charakter nie będzie ona powodować istotnych oddziaływań skumulowanych. Na etapie realizacji będzie występowało zapotrzebowanie na wodę, energię elektryczną i pali w ilości wynikającej z technologii robót, zaś na etapie eksploatacji zużywany będzie olej napędowy, woda i energia elektryczna. Podczas realizacji inwestycji źródłem zanieczyszczeń gazowych do atmosfery oraz hałasu będą maszyny i pojazdy transportujące materiały budowlane. Uciążliwości te będą przejściowe, ustąpią wraz z zakończeniem prac nie powodując trwałych, negatywnych zmian w środowisku. W czasie eksploatacji źródłem zanieczyszczeń do powietrza i hałasu będą pojazdy poruszające się po terenie zakładu oraz przeładunek oleju napędowego. Wg. przedłożonej dokumentacji na etapie eksploatacji dopuszczalne poziom hałasu na terenach chronionych akustycznie nie będą dotrzymane, a inwestycja nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji substancji do powietrza. Pobór wody będzie następował z miejskiej siei wodociągowej. Ścieki bytowe oraz wody roztopowe i opadowe z terenu inwestycji będą odprowadzane do szczelnego zbiornika, systematycznie opróżniane. Co istotne, wody z powierzchni utwardzonych będą przed odprowadzeniem podczyszczane w separatorze substancji ropopochodnych i osadniku. W celu zabezpieczenia przed zanieczyszczeniami środowiska gruntowo-wodnego zbiornik na olej będzie wyposażony w system monitoringu szczelności. Planowana inwestycja zaś nie będzie realizowana w miejscu występowania obszarów wodno-błotnych, na obszarach przylegających do jezior oraz obszarach objętych ochroną, w tym strefach ochronnych ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych. Przedsięwzięcie będzie zlokalizowane poza obszarami leśnymi i obszarami o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. W rejonie brak jest uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. W miejscu zaś planowanej inwestycji brak jest obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone. Inwestycja będzie realizowana poza obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Najbliżej położony obszar znajduje się ok. 800 m od granicy inwestycji. Inwestycja nie wpłynie znacząco na cele i przedmiot ochrony obszarów Natury 2000 oraz na spójność sieci tych obszarów. Centralne położenie w Polsce powoduje, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie na elementy przyrodnicze. Inwestycja nie spowoduje również oddziaływania o znacznej wielkości i złożoności, a podczas realizacji wystąpią oddziaływania lokalne i ograniczą się do najbliższego obszaru. Z uwagi na skalę i charakter przedsięwzięcia obowiązujące standardy jakości środowiska będą dotrzymane. Oddziaływania w trakcie realizacji będą miały charakter przejściowy i ustąpią po zakończeniu prac. Funkcjonowanie zaś samej inwestycji nie powoduje uciążliwości, które będą negatywnie wpływać na jakość środowiska. Organ podkreślił, że z przedłożonej dokumentacji wynika fakt, że zasięg przestrzenny oddziaływania inwestycji ograniczy się do jej najbliższego otoczenia. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że w sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że całość przeprowadzonego postępowania nie wykazała, aby w sprawie występowały zagrożenia, o których mowa jest w stanowisku odwołujących się. Zwrócić w szczególności należy uwagę, że wyspecjalizowane organy w sprawach ochrony sanitarnej i środowiska nie stwierdziły aby przedmiot planowanej inwestycji oraz jej skala powodował, aby w sprawie zaistniałe podniesione okoliczności związane z zanieczyszczeniem środowiska. Oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na środowisko wystąpi, jednak w ocenie składu orzekającego brak jest podstaw do przyjęcia aby miało to nastąpić w sposób i w skali wskazanej przez odwołujących się. Podniesione przez nich argumenty de facto sprowadzając się do zarzutów, które można podnieść do każdej działalności ekonomicznej, w której wykorzystywane są pojazdy o napędzie spalinowym. Nie świadczy to jednak, że taki sposób korzystania ze środowiska wymaga odpowiedniej ingerencji organów. Ingerencja taka, np. poprzez określenie środowiskowych uwarunkowań, musi być związana z przedmiotem i skalą planowanej działalności, która powodować będzie konieczność wyeliminowania lub zminimalizowania negatywnych skutków dla środowiska. Przedstawiony przez inwestora sposób korzystani ze środowiska oraz środki zapobiegawcze są wystarczające dla uznania, że w sprawie brak jest konieczności dokonania oceny oddziaływania na środowisko. Brak jest takich elementów inwestycji, które ze względu na rodzaj, skalę i zasięg wymagałyby sięgania do tego środka ochrony środowiska. Nadmienić przy tym należy, że kwestia spadku wartości nieruchomości sąsiednich nie jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, ani kryterium wg. którego dokonuje się oceny planowanej inwestycji. Kwestia ta więc nie ma wpływu na wynik sprawy. II.4.2. Organ II instancji podkreślił także, że w swej poprzedniej decyzji wskazał na konieczność ustalenia właścicieli działek ew. nr [...],[...] i [...], w celu zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu. W tym zakresie organ I instancji wyjaśnił, że Sąd Rejonowy O. oddali wniosek o wyznaczenie przedstawiciela dla nieznanych z miejsca pobytu właścicieli ww. działek wobec braku określenia dla kogo miałby zostać wyznaczony przedstawiciel. Organ wskazał, że nie posiada tych informacji. Dodatkowo działki [...] i [...] stanowią drogi gminę, a działka [...] jest wykorzystywana jako droga wewnętrzna, zapewniająca dojazd do gruntów rolnych. W ocenie SKO ww. działanie stanowi naruszenie przywołanych przepisów w zakresie zapewnienia czynnego udziału stron, jednak organ uznał że wada ta nie może spowodować konieczności uchylenia ponownie decyzji. Brak ustalenia właścicieli przedmiotowych działek nie może okazać się długotrwałą przeszkodą do zakończenia niniejszej sprawy. Stan taki oddziaływać będzie negatywnie na interes wnioskodawcy, uniemożliwiając mu przeprowadzenie planowanej inwestycji. Dodatkowo w wyniku przeprowadzenia postępowania np. w trybie ustawy z dnia z 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872, z późń. zm.) może dojść do ustalenia, że przedmiotowe działki stanowią w rzeczywistości własność Gminy K., co oznaczałoby, że nie zachodzi stan braku udziału strony, gdyż organ wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy reprezentuje w takiej sytuacji właściciela. III.1. Ze wskazaną wyżej decyzją Kolegium nie zgodzili się W. J. i A. J.. Podnieśli, że nie zgadzają się na inwestycję. W opinii skarżących inwestycja będzie ujemnie oddziaływać na ich ekologiczną produkcję rolną. Skarżący podkreślili, że takiego samego zdania jest jeden z radnych oraz mieszkańcy P.. III.2. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. IV.2. Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrolny charakter postępowania sądowoadministracyjnego oznacza m.in., że sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, tj. nie może co do zasady zastępować organu administracji publicznej i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w tej sprawie (por. np. J. Drachal, J. Jagielski, P. Gołaszewski, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3 wyd., Warszawa 2015, s. 17). Dokonywanie oceny pod kątem zgodności z prawem oznacza z kolei, że sąd administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości bada legalność, a nie celowość działalności administracji publicznej. Uzupełniająco należy podnieść, że sąd administracyjny dokonuje rzeczonej oceny legalności działania administracji publicznej na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Oznacza to w szczególności, że sąd zasadniczo nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a orzeka na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych (argumentum ex art. 106 § 3 p.p.s.a; por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, CBOSA). IV.3. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był m. in. art. 84 ust. 1 ustawy ocenowej. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W takim przypadku charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 ustawy ocenowej). Z punktu widzenia zarzutów podnoszonych przez skarżących wymagają podkreślenia przede wszystkim dwie kwestie. Po pierwsze, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją związaną, a nie decyzją uznaniową. Jeżeli zatem spełnione są warunki formalne określone przez ustawę ocenową, a także nie zachodzą wskazane w tej ustawie okoliczności wyłączające wydanie decyzji (np. sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej), organ zobowiązany jest taką decyzję wydać (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2015 r., II OSK 1566/13, CBOSA). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z przedsięwzięciem niewymagających przeprowadzania ceny oddziaływania na środowisko (a tym samym niewymagającym sporządzania przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko). W takim przypadku kluczowe znaczenie dla do oceny dopuszczalności danego przedsięwzięcia z punktu widzenia zasad ochrony środowiska mają karta informacyjna przedsięwzięcia oraz opinie wyspecjalizowanych organów, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (art. 64 ust. 1 – 3 ustawy ocenowej). Zarówno karta informacyjna, jak i przede wszystkim opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 14 lipca 2015 r., a także stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] lipca 2015 r., w żadnym zakresie nie potwierdzają obaw skarżących dotyczących zniszczenia lub skażenia środowiska, w tym w odniesieniu do prowadzonej przez skarżących produkcji rolnej. Godzi się podkreślić, że wskazane wyżej opinia i stanowisko zostały sporządzone po wnikliwej analizie karty informacyjna przedsięwzięcia przez organy dysponujące specjalistyczną wiedzę z zakresu ochrony środowiska. Dla skutecznego zakwestionowania tych ustaleń skarżący musieliby przedłożyć specjalistyczne opracowanie podważające w sposób jednoznaczny i przekonujący ustalenia tych organów. Dowodu takiego skarżący nie przedłożyli. Odpowiednie zastosowanie znajdzie tu utrwalony dorobek orzecznictwa dotyczących zasad kwestionowania ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko (por. np. por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2016 r., II OSK 1586/14 oraz 23 września 2016 r., II OSK 3134/14 - CBOSA). Po drugie, sam sprzeciw mieszkańców danej gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W szczególności przepisy ustawy ocenowej nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2031/13, oraz z 1 lipca 2016 r., II OSK 339/15 - CBOSA). W końcu należy podkreślić, że ustawowymi przeszkodami do wydania decyzji środowiskowej nie są również, podnoszone przez skarżących, obawy o spadek wartości ich nieruchomości w razie zrealizowania przedsięwzięcia. IV.4. Skarżący co prawda nie podnoszą tej kwestii, ale należy wskazać, że przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji nie może być brak uregulowania stanu prawnego (w aspekcie prawa własności) co do działek działki [...] i [...] (stanowiących drogi gminę), a także działki [...] (która stanowi drogę wewnętrzna zapewniająca dojazd do gruntów rolnych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, nie może być natomiast uwzględniana przez Sąd z urzędu (zamiast wielu zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2017 r., I OSK 1230/15 i cyt. tam orzeczenia NSA – CBOSA). IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.