II OSK 2646/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy specjalista Marek Szwed-Lipiński po rozpoznaniu w dniu 26 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. Spółka z o.o. z/s w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 283/17 w sprawie ze skargi E. Spółka z o.o. z/s w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 283/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E. Sp. z o.o. (skarżąca, Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka i w wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzuciła mu naruszenie: - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej "p.u.s.a." oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez zaniechanie rozpoznania istoty zarzutów przestawionych w skardze oraz zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji zaniechanie przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, to jest: a) brak merytorycznego rozpoznania zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; b) brak merytorycznego rozpoznania zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 zdanie 1 w zw. z art. 13 ust. 2 zdanie 2 lit. d Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, dalej "Dyrektywa 2009/28/WE", w zw. z punktem 40 Preambuły Dyrektywy 2009/28/WE poprzez zaniechanie przeprowadzenia odpowiedniej kontroli proporcjonalności w odniesieniu do art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust 1 oraz 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, dalej "ustawa odległościowa", w zakresie testu przydatności, konieczności i proporcjonalność sensu stricto, zaniechanie przedstawienia stosowych wyjaśnień prawnych w powyższych zakresie, a także zaniechanie odniesienia się do przytoczonej przez skarżącą argumentacji zawartej w wyroku TSUE z dnia 21 Iipca 2011 r., sygn. akt C- 2/10; c) brak merytorycznego rozpoznania zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 zdanie 2 lit. d Dyrektywy 2009/28/WE poprzez całkowite zaniechania odniesienia do postawionego przez skarżąca zarzuty naruszenia obiektywności, przejrzystości, neutralności technologicznej oraz zaniechanie przeprowadzenia kontroli w powyższym zakresie; d) brak merytorycznego rozpoznania zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 Dyrektywy 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, dalej "Dyrektywa 2015/1535", poprzez przedstawienie wyjaśnień uchylających się od kontroli meritum zagadnienia, w szczególności całkowite zaniechanie odniesienia się do przytoczonej przez skarżącą argumentacji zawartej w wyroku TSUE z dnia 19 Iipca 2012 r., sygn. akt: C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11; 2. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia w granicach sprawy i orzekanie jedynie w zakresie zarzutów skargi (i w ramach ich uzasadnienia) oraz jedynie w zakresie powołanej w skardze podstawy prawnej; 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji SKO mimo, że SKO naruszyło przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszyło art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zawarcia w decyzji odpowiednio podstawy faktycznej w postaci wskazania wszystkich faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także poprzez zaniechanie zawarcia w decyzji odpowiedniego uzasadnienia prawnego. - prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 13 ust. 1 zdanie 1 Dyrektywy 2009/28/WE w zw. z art. 13 ust. 2 zdanie 2 lit. d Dyrektywy 2009/28/WE w zw. z punktem 40 Preambuły Dyrektywy 2009/28/WE przez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że powołane przepisy Dyrektywy 2009/28/WE nie stoją na przeszkodzie istnieniu takiego uregulowania krajowego jak art. 15 ust. 3 ustawy odległościowej, z którego wynika zakaz lokalizacji elektrownie wiatrowych na obszarze zakreślonym przez art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy odległościowej bez jakiejkolwiek uprzedniej oceny indywidualnej w odniesieniu do skutków przedsięwzięcia na środowisko na tymże obszarze; 2. art. 13 ust. 1 zdanie 1 Dyrektywy 2009/28/WE w zw. z art. 13 ust. 2 zdanie 2 lit. d Dyrektywa 2009/28/WE w zw. z punktem 40 Preambuły Dyrektywy 2009/28/WE przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy odległościowej jako krajowe przepisy dotyczące procedur autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania, które są stosowane w odniesieniu do elektrowni wiatrowych jako elektrowni wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii są niezbędne i proporcjonalne; 3. art. 13 ust. 1 zdanie 2 lit. d Dyrektywy 2009/28/WE przez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że powołany przepis Dyrektywy 2009/28/WE nie stoi na przeszkodzie takim uregulowaniom jak art. 15 ust. 3 ustawy odległościowej, z którego wynika zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze zakreślonym przez art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy odległościowej bez jakiejkolwiek uprzedniej oceny indywidualnej w odniesieniu do skutków przedsięwzięcia na środowisko na tymże obszarze; 4. art. 13 ust. 1 zdanie 2 lit. d Dyrektywy 2009/28/WE przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy odległościowej jako krajowe przepisy dotyczące procedur autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania zapewniają obiektywność, przejrzystość, proporcjonalności i niedyskryminacyjny charakter zasad autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania oraz odpowiednio uwzględniają charakterystykę technologii energii odnawialnej wytwarzanej w elektrowniach wiatrowych; 5. art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy 2015/1535 w zw. z art. 1 ust. 1 lit. d Dyrektywy 2015/1535 przez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że przepisy krajowe takie jak art. 15 ust. 3 ustawy odległościowej, z którego wynika zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze zakreślonym przez art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy odległościowej, nie stanowią "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy 2015/1535, mimo iż stanowią one "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. d Dyrektywy 2015/1535, gdyż mogą powodować ograniczenie, a na nawet uniemożliwienie realizacji elektrowni wiatrowych, a tym samym wprowadzać warunki mogące mieć istotny wpływ na obrót produktami; 6. art. 1 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2015/1535 przez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że "produktem" w kontekście kwalifikacji przepisów ustawy odległościowej rozpatrywanych jako potencjalne przepisy technicznych może być jedynie energia produkowana przez elektrownie wiatrowe, podczas gdy produktem w powyższym kontekście mogą być wszystkie elementy i rzeczy, które są wykorzystywane do realizacji elektrowni wiatrowych; 7. art. 5 ust. 1 Dyrektywy 2015/1535 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że projekty przepisów ustawy odległościowej nie wymagały przekazania Komisji Europejskiej. W oparciu o przytoczone zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r., uchylenie w całości postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. odmawiającego, w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa farmy wiatrowej w rejonie miejscowości [...] w gminie [...], wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą" oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że WSA nie podzielił zarzutu skarżącej co do niezgodności ustawy odległościowej z Dyrektywą 2009/28/WE, a także odmówił zakwalifikowania przepisów ustawy odległościowej jako przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 2015/1535. Podniosła, że przeprowadzenie kontroli zgodności ustawy odległościowej z Dyrektywą 2009/28/WE oraz Dyrektywą 2015/1535 było wymagane, a obowiązek ten ciążył już na organach administracji publicznej a zatem niezrozumiałe jest jedynie zdawkowe odniesienie się do zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności poprzez arbitralne stwierdzenie, które nie zostało poparte w zasadzie żadnym uzasadnieniem prawnym. Ponadto w jej ocenie w uzasadnieniu decyzji brak jest odpowiednich ustaleń faktycznych, a w szczególności brak jest ustaleń faktycznych, które pozwalałby na przeprowadzenie poprawnego testu zgodności z zasadą proporcjonalności. Brak jest, w jej opinii, również odniesienia do kwestii zgodności przepisów ustawy odległościowej z prawem europejskim, gdyż za takie odniesienie nie można jej zdaniem uznać lakonicznego stwierdzenia, że zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy odległościowej "nie zatrzyma rozwoju farm wiatrowych w Polsce", a osiągnięty już w Polsce udział energii ze źródeł odnawialnych, "raczej nie stwarza ryzyka", że nałożony prawem Unii Europejskiej cel w postaci osiągnięcia określonego udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii w 2020 r. w przypadku Polski nie zostanie osiągnięty. Zwróciła uwagę, że nie na tym polega jednak analiza proporcjonalności, a powyższych wyjaśnień nie sposób w ogóle uznać za uzasadnienia wystarczające do uznania, że przepisy ustawy odległościowej są zgodne z zasadą proporcjonalności, zwłaszcza że organ nie wyjaśnił, na podstawie jakich ustaleń faktycznych doszedł do tych wniosków. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazał, że Sąd zobligowany był do przeprowadzenia z urzędu kompleksowej kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem i nie był uprawniony do poprzestania na analizie zarzutów wskazanych w skardze, czy też bazowania jedynie na argumentacji w niej przedstawionej. Zatem nieuzasadnione było wskazanie, że to na skarżącej spoczywał obowiązek wskazania czy określone w ustawy odległościowej uwarunkowania lokalizacji elektrowni wiatrowych może potencjalnie wywołać zahamowanie rozwoju elektrowni wiatrowych. Podobne zarzuty skarżąca skierowała w odniesieniu do okoliczności faktycznych wynikających z uzasadnienia projektu ustawy odległościowej, gdyż opiera się ono zasadniczo na opinii prof. dr hab. G. P., która to opinia w zakresie, w którym posłużyła ustawodawcy przy formułowaniu kwestionowanego kryterium 10H, koncentrowała się wokół analizy tylko jednego z parametrów elektrowni wiatrowej, a mianowicie jej wysokości oraz wpływu tego parametru na zakres miotania lodem lub elementami, które mogą potencjalnie oderwać się od obracającego się rotora, pomijając natomiast pozostałe miarodajne czynniki oraz opiera się jednak na fałszywych założeniach zarówno odnośnie do wypadku w Korszach jak i oblodzenia turbin wiatrowych i niebezpieczeństwa związanego z oderwaniem się kawałków lodu. Skarżąca podniosła również, że WSA zaniechał odniesienia się do przedstawionej w skardze argumentacji stanowiącej uzasadnienie zarzutów, m.in. nie odniósł się do przywołanych wyroków TSUE z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt C-2/10, z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt: C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11. W jej ocenie pominął także całkowicie zarzut naruszenia art. 13 ust 1 zdanie 2 lit. d Dyrektywy 2009/28/WE, nie odnosząc się w ogóle do wymogu obiektywności, przejrzystości oraz neutralności technologicznej. Wskazała, że uzasadnienie wyroku nie zawiera jakichkolwiek wyjaśnień odnoszących się do przesłanek wskazanych art. 13 ust. 1 zdanie 2 lit. d Dyrektywy 2009/28/WE. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 zdanie 1 Dyrektywy 2009/28/WE w zw. z art. 13 ust. 2 zdanie 2 lit. d Dyrektywy 2009/28/WE w zw. z punktem 40 Preambuły Dyrektywy 2009/28/WE skarżąca wskazała, że regulacje zawarte ustawy odległościowej, w szczególności te, które zawarte w art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy odległościowej w połączeniu z bezwzględnym zakazem wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy odległościowej, stanowią rażące naruszenie zasady proporcjonalności. Wskazując na wyrok TSUE z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt C-2/10 zauważyła, że Trybunał Sprawiedliwości UE zakwestionował bezwzględny zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze 200 metrów od granic obszarów chronionych przyrodniczo i nakazał sądowi krajowemu zadającemu pytanie zbadanie proporcjonalności tego ograniczenia pod kątem art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2009/28/WE. Wyjaśniła, że analiza proporcjonalności wymaga przeprowadzenia testu, polegającego na udzieleniu odpowiedzi na trzy pytania dotyczące analizowanej normy, zatem ocena zarzutu naruszenia tej zasady musi być zawsze przeprowadzona na kilku płaszczyznach, dotyczących relacji między tym, jakiego uszczerbku na skutek określonej ingerencji doznaje chronione dobro, w które ingeruje ustawodawca, jakie są motywy i przesłanki tej ingerencji. Wymaga to analizy charakteru chronionego dobra oraz oceny tzw. ciężaru wkroczenia, a w konsekwencji odpowiedzi na pytanie, czy osiągnięcie celu, do którego dąży ustawodawca, rzeczywiście wymaga i uzasadnia zastosowanie środków, którymi się ustawodawca posłużył. Wskazała, że celem tej regulacji prawnej według ustawodawcy było zapewnienie ochrony zdrowia i życia ludzi zamieszkujących tereny sąsiadujące z elektrowniami wiatrowymi. Zdaniem ustawodawcy elektrownie wiatrowe mają zdecydowanie negatywny wpływ na zdrowie i komfort życia ludzi mieszkających w ich pobliżu co stanowiło uzasadnienie wprowadzenia kryterium odległościowego (10 H) w celu zapewnienie fizycznego bezpieczeństwa przybywających na terenach sąsiadujących z elektrowniami elektrycznymi ludzi. Kryterium to zaś zostało ustalone w oparciu o przewidywanie zakresu "miotania" odrywającymi lub urywającymi się elementami i posłużyło także do uzasadnienia ochrony innych aspektów zdrowia i życia ludzkiego. Zaś generalne kryterium 10H ustalone w oparciu o obliczenia dotyczące miotania nie mogą być uznane za proporcjonalne w kontekście ochrony przed pozostałymi immisjami, gdyż każdy z rodzajów immisji, na które wskazuje ustawodawca, i przed którymi stara się on rzekomo chronić życie i zdrowi ludzkie, charakteryzuje się innymi cechami, ma inny zasięg i w inny sposób oddziałuje na otoczenie, a tym samym wymaga indywidualnego zbadania i ustanowienia indywidualnych ograniczeń w akcie indywidualnym, tj. decyzji administracyjnej. Podkreśliła, że dla każdej immisji konieczne jest określenie innego rodzaju działań ochronnych, a niedopuszczalne jest uzasadnianie ich konieczności przez powołanie się na jedną immisję w celu uzasadnienia ochrony przed immisją innego rodzaju. W ocenie Spółki wynikający z art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy odległościowej zakaz wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest de iure niezbędna do zrealizowania inwestycji, stanowi zakaz o charakterze arbitralnym, generalnym i automatycznym. Uzasadniając kolejne zarzuty Spółka wskazała, że Dyrektywa 2009/28/WE nakazuje realizację zasady neutralności technologicznej, która polega na zapewnieniu przez państwo członkowskie wszystkim podmiotom uczestniczących w rynku równego dostępu do infrastruktury, możliwości jej budowania i świadczenia usług przy jej wykorzystaniu. Wymóg ten obejmuje zatem m.in. stworzenie możliwości stawiania urządzeń energetyki wiatrowej przy zastosowaniu proporcjonalnych i wyłącznie niezbędnych ograniczeń. Wyjaśniła, że w świetle art. 13 ust. 1 zdanie 2 lit. d Dyrektywy 2009/28/WE wszelkie ograniczenia rozwoju energetyki wiatrowej powinny być szczególnie mocno uzasadnione np. poważnymi katastrofami technicznymi, znacznym rozmiarem zniszczeń, wysoką liczbą osób rannych, wysoką liczbą osób, których zdrowie ucierpiało na skutek sąsiedztwa elektrowni wiatrowych, wskazaniem naukowych dowodów na wywoływanie przez elektrownie wiatrowe chorób u ludzi itd. Wskazań tych brak jest natomiast w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Przewiduje ona bowiem ograniczenia sprzeczne z wymogiem obiektywności i neutralności technologicznej, a w szczególności kryterium 10H jawnie dyskryminujące sektor energetyki wiatrowej poprzez nakładanie ograniczeń całkowicie nieproporcjonalnych w stosunku do deklarowanych celów, którym ta regulacja ma służyć. W jej ocenie dotyka ono wyłącznie podmioty z branży energetyki wiatrowej, podczas gdy wytwórcy energii z innych źródeł nie są dotknięci analogicznym zakazami, mimo iż stosowana przez nich technologia także stwarza określone ryzyko. Spółka wyjaśniła również, że przepis ustawy o inwestycjach w zakresie energii odnawialnej nie został notyfikowany Komisji Europejskiej. Natomiast Dyrektywa 2015/1535 nakłada w art. 5 ust. 1 na państwa członkowskie obowiązek notyfikowania określonych przepisów prawa krajowego, które stanowią przepisy techniczne w rozumieniu powołanej dyrektywy. Skutkiem braku notyfikowania przepisów technicznych powinna być zaś odmowa stosowania przepisów technicznych przez sądy państwa członkowskiego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie ustawa odległościowa zawiera przepisy, które są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy 2015/1535. Dotyczy to zwłaszcza art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 3 ustawy odległościowej, które w zakresie elektrowni wiatrowych stanowią "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy 2015/1535, ponieważ ustanawiają one warunki determinujące w sposób istoty obrót/sprzedaż produktu w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy 2015/1535. Zaznaczyła, że przepisy wprowadzające kryterium odległościowe są tak rygorystyczne, że faktycznie ponad 99% obszaru Polski nie spełnia wymogu odległościowego przewidzianego w ustawie, co istotnie ogranicza możliwość budowy nowych farm wiatrowych powodując wręcz załamanie się rozwoju nowych farm wiatrowych po wejścia w życie ustawy. Powyższe przesądza zatem o tym, że to ograniczenie stanowi przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 2015/1535. Podkreśliła, że niepoprawne rozumienie przepisów technicznych doprowadziło do wniosku, iż produktem w rozumieniu Dyrektywy 2015/1535 w kontekście ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych może być jedynie energia elektryczna produkowana przez elektrownie wiatrowe, zaś takie wyjaśnienie świadczy nie tylko o błędnym rozumieniu Dyrektywy 2015/1535, lecz przede wszystkim o błędnym rozumieniu całego dorobku orzeczniczego TSUE dotyczącego swobody przepływu towarów, które przyświecało przyjęciu Dyrektywy 2015/1535 (oraz poprzedzającej ją dyrektywy 98/34). Jest bowiem oczywiste, że wpływ na swobodny przepływ towarów mają nie tyko przepisy regulujące specyficznie dany produkt (jego parametry, czy też metody produkcji), lecz wpływ taki mają przede wszystkim przepisy regulujące otoczenie rynkowe, w którym dany produkt jest potrzebny i wykorzystywany. Zadaniem skarżącej sprowadzenie znaczenia przepisów technicznych wyłącznie do przepisów regulujących produkt w taki sposób, jak zostało to zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jest więc nieprawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać zarzut naruszenia w sprawie art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego Sądu oraz kontrolę instancyjną orzeczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, gdy skarżący wykaże, iż sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia: 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2243/11; 20 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 2230/13; 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I GSK 95/12; CBOSA). Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do kwestii ewentualnego naruszenia art. 13 ust. 1 zdanie 1 w zw. z art. 13 ust. 2 zdanie 2 lit. d (wskazać należy iż Dyrektywa nie zawiera ostatniej z wymienionych jednostek redakcyjnych) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/We w związku z punktem 40 Preambuły Dyrektywy 2009/28/WE poprzez zaniechanie przeprowadzenia odpowiedniej kontroli proporcjonalności w odniesieniu do art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy odległościowej oraz przedstawił merytoryczna argumentację w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 zdanie 2 Dyrektywy 2009/28/WE i art. 5 ust. 1 Dyrektywy 2015/1535. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie podziela powyższej argumentacji nie stanowi przesłanki do stwierdzenia naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz: wyrok NSA z dnia 27 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 628/04). Przyjmuje się, że zarzut skargi kasacyjnej oparty na tym przepisie jest skuteczny gdy sąd I instancji powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (patrz: wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1560/12). Natomiast z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku można wywnioskować, że Sąd I instancji ocenił w całości sprawę zarówno pod względem podmiotowym i przedmiotowym, a w konsekwencji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wskazać należy, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. W istocie z uzasadnienia tego wynika, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd, co jednak nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji nie dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej kontroli albo że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność działania organu administracji z prawem. Stwierdzić należy, że w istocie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się wprost do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zauważyć jednak należy. że formułując powyższy zarzut w skardze do Sądu I instancji Spółka wskazał, że wynika on z braku zawarcia w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego w zakresie zgodności ograniczenia wynikającego z art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy odległościowej z prawem europejskim. Choć Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się wprost, z powołaniem na powyższy przepis, to jednak zarzut ten faktycznie został rozpoznany. Sąd I instancji podzielił bowiem wprost zapatrywania organu I instancji w tym zakresie. Podkreślić należy, że nie każde jednak naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed sądem I instancji. Przez "wpływ", należy zaś rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu środka prawnego, a wydanym w sprawie orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji. Skoro więc Sąd I instancji odniósł się do powyższego zarzutu i nie podzielił w tym względzie stanowiska strony skarżącej, to nie można uznać, że zachodzi podstawa do uwzględnienia tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej oraz zarzutu dotyczącego naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji SKO. Dodać także należy, że SKO zawarło rozważania dotyczące oceny zgodności przepisów ustawy odległościowej z Dyrektywą 2009/28/WE. W kontekście treści art. 6 k.p.a. w związku z faktem, że art. 13 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2009/28/WE stwierdzić należy, że wywody skargi kasacyjnej są niezasadne. Zwrócić należy, uwagę, że obowiązki określone w powyższych przepisach dyrektywy są jedynie obowiązkami o charakterze ogólnym i podlegają implementacji w drodze stanowienia aktów prawnych, a nie w drodze rozstrzygania indywidualnych spraw. Nie przyznają one określonych praw, które zgodnie z zasadą bezpośredniego skutku i pierwszeństwa norm prawa unijnego stanowiłyby podstawę wydania decyzji. Nie zasługuje na uwzględnianie także zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, to jest art. art. 13 ust. 1 zdanie 1 Dyrektywy 2009/28/WE w zw. z art. 13 ust. 2 zdanie 2 lit. d w związku z punktem 40 Preambuły przez niewłaściwą wykładnię polegająca na uznaniu, że powołane przepisy dyrektywy nie stoją na przeszkodzie istnieniu takiego uregulowania krajowego jak art. 15 ust. 3 ustawy odległościowej, z którego wynika zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze określonym przez art. 4 ust 1 i 2 ustawy odległościowej bez jakiejkolwiek uprzedniej oceny indywidualnej w odniesieniu do skutków przedsięwzięcia na środowisko na tym obszarze. Przypomnieć należy, że art. 13 ust. 1 zdanie 1 dyrektywy stanowi, że "Państwa członkowskie zapewniają, że wszelkie krajowe przepisy dotyczące procedur autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania, które są stosowane w elektrowniach wytwarzających energię elektryczną, energię ciepła lub chłodu z odnawialnych źródeł energii oraz związanej z nimi infrastruktury sieci przesyłowych i dystrybucyjnych oraz w procesie przekształcania biomasy w biopaliwa lub inne produkty energetyczne, są proporcjonalne i niezbędne". Brak jest natomiast przywołanej w skardze kasacyjnej jednostki redakcyjnej art. 13 ust. 2 zdanie 2 lit. d dyrektywy. Zgodnie zaś z punktem 40 Preambuły "przy stosowaniu przepisów w odniesieniu do szczegółowych projektów procedura stosowana przez organy administracji odpowiedzialne za nadzór nad autoryzacjami, certyfikację i licencjonowanie elektrowni wykorzystujących odnawialne źródła energii musi być obiektywna, przejrzysta, niedyskryminująca i proporcjonalna. W szczególności stosowne jest unikanie wszelkich zbędnych obciążeń, które mogłyby wynikać z zaklasyfikowania projektów w zakresie energii odnawialnej jako instalacji stwarzających duże zagrożenie dla zdrowia". W myśl zaś art. 15 ust. 3 ustawy odległościowej "jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4". Wymogi o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 to między innymi zachowanie odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej) od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa oraz od form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, 2244 i 2340), oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, o których mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2129 i 2161 oraz z 2019 r. poz. 83 i 125). Podkreślić więc ponownie należy, że obowiązki określone w powyższych przepisach dyrektywy są jedynie obowiązkami o charakterze ogólnym i podlegają implementacji w drodze stanowienia aktów prawnych, a nie w drodze rozstrzygania indywidualnych spraw. Skarżąca kasacyjne domaga się zaś indywidualnej oceny przedsięwzięcia, które zamierza realizować i uznania, że w odniesieniu do tego przedsięwzięcia przepisy ustawy odległościowej nie powinny mieć zastosowania. Faktycznie domaga się więc oceny, że w odniesieniu do tego przypadku przepisy te są uchwalone z pominięciem zasady proporcjonalności. Tymczasem należy podzielić zapatrywanie Sądu I instancji, że powyższe przepisy odległościowej zostały uchwalone z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i niezbędności. Zauważyć należy, że zasadę proporcjonalności zalicza się do ogólnych zasad prawa unijnego. Zasada ta wymaga, aby środki przyjmowane przez państwa członkowskie nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy czym jeśli istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować te najmniej dotkliwe. Podkreślić należy, że TSUE w orzeczeniu z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt C-2/10 nie przesądził, że lokalizacja elektrowni wiatrowy w określonej odległości od granic terenów chronionych przyrodniczo narusza zasadę proporcjonalności. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej TSUE wyjaśnił, że Dyrektywę 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz dyrektywę 79/409 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, dyrektywę 2001/77 w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych i dyrektywę 2009/28 w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77 oraz 2003/30 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowań, które zakazują lokalizacji turbin wiatrowych nieprzeznaczonych do własnego użytku na obszarach należących do europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 bez jakiejkolwiek uprzedniej oceny skutków przedsięwzięcia dla środowiska na obszarze, na którym ma być ono realizowane, o ile przestrzegane są zasady niedyskryminacji i proporcjonalności. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w jego ocenie zasada proporcjonalności nie została naruszona. Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do powyższego poglądu i podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji. Za Sądem I instancji powtórzyć należy, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje przyjęte przez ustawodawcę kryterium odległości, którym posługuje się ustawa. Zwrócić należy uwagę, że art. 4 ust. 1 ustawy odległościowej, określa powyższą odległości jako minimalną. Przy ocenie proporcjonalności zastosowanego środka należy mieć na względzie dobro chronione, które było ważone przy ustalaniu tak przyjętego rozwiązania. Dobrem tym było miedzy innymi życie i zdrowie ludzi. Sąd I instancji dokonując powyższej oceny posłużył się między innymi treścią uzasadnienia do projektu ustawy odległościowej. Podkreślić należy, że uzasadnienie projektu ustawy może być narzędziem wykładni pomocnym w rozwiązywaniu problemów interpretacyjnych, w szczególności może stanowić źródło wiedzy o celu, któremu ustawa ma służyć (por. A. Bielska – Brodziak, Śladami prawodawcy faktycznego. Materiały legislacyjne jako narzędzie prawa, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 199 i 351). Przyjęta w ustawie odległość pomiędzy elektrownią wiatrową a zabudowaniami mieszkalnymi oraz obszarami szczególnie cennymi przyrodniczo wynosi co najmniej dziesięciokrotność całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej. Uzasadniają powyższą wielkość zwrócono uwagę na okoliczność, że zapewnia ona bezpieczeństwo fizyczne - bowiem 10-krotność wysokości środka wirnika jest odległością w jakiej najczęściej spadają elementy wyrzucone przez łopaty wirnika (np. zmrożony śnieg, lód) oraz urwane fragmenty łopaty. Przy czym jak wynika z powyższego zabezpieczenie to uzasadnione jest nie tylko z uwagi na warunki pogodowe panujące zimą, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej, ale także z uwagi na awarie, które mogą nastąpić w ciągu całego roku. Przy czym rozważania te wynikają z konkretnych obliczeń opartych o trajektorie lotu części oderwanej łopaty. Niezrozumiały więc jest zarzut skargi kasacyjnej, że projektodawca posługiwał się przy rozważaniu powyższych elementów opinia biegłego. Odmiennie natomiast stwierdzić należy, że mając na względzie zasadę proporcjonalności opinia ta była niezbędna do przyjęcia w jakich granicach należy zakreślić ramy ochrony życia i zdrowia ludzi, aby z drugiej strony nie nałożyć zbyt daleko idących ograniczeń w lokalizowaniu elektorowi wiatrowych. Przy czym przyjmując minimalne kryterium odległości ustawodawca miał na względzie nie tylko kwestie awarii, ale także ochronę siedzib ludzkich przed: hałasem i ultradźwiękami, promieniowaniem elektromagnetycznym, drganiami i efektem migotania cienia i refleksów światła. Z powyższego wynika, że kryterium odległości nie jest jedynym kryterium przyjętym w ustawie odległościowej. Ponadto zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że kryterium odległości stosowane jest także w innych państwa członkowski, a przyjmowane w ustawach krajowych odległości są mniejsze, a czasami większe niż w ustawie odległościowej. Zwrócić należy uwagę, że w art. 13 ust. 1 lit. d dyrektywy 2009/28/WE państwa członkowskie zostały zobowiązane do podjęcia kroków niezbędnych do zapewnienia "obiektywności, przejrzystości, proporcjonalności i niedyskryminacyjnego charakteru zasady autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania oraz uwzględniania w nich charakterystyki poszczególnych technologii energii odnawialnej". Przepis ten nie jest jednak równoznaczny z nałożeniem na państwa członkowskie obowiązku udzielania zgody na podejmowanie przez wszystkie podmioty wszelkich indywidualnych działań o ile tylko zmierzają do umożliwienia lokalizowania elektrowni wiatrowych. Nie jest konsekwencją tego przepisu konieczność interpretowania wszelkich norm krajowych w taki sposób, by wymusić pozytywne opiniowanie wszelkich działań indywidualnych podmiotów zamierzających zlokalizować inwestycje dotyczącą elektorowi wiatrowej. Zauważyć należy, że podzielenie stanowiska skarżącej kasacyjnie w zasadzie wyłączałoby możliwość wydania negatywnych opinii w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowych, albowiem ogólna argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej może mieć zastosowanie do wszystkich wniosków odnoszących się do tych inwestycji. Ponadto podkreślenia wymaga, że wbrew stanowisku skarżącej kasacyjne ustawa odległościowa nie wprowadza całkowitego zakazu lokalizacji inwestycji dotyczących budowy elektrowni wiatrowych, ale wprowadza jedynie ograniczenie w ich lokalizowaniu z uwagi na ochronę środowiska, w tym zdrowie ludzkie. W związku z powyższym zarzuty dotyczące naruszenia art. 13 ust. 1 zdanie 1, art. 13 ust. 2 zdanie 2 dyrektywy 2009/28/WE należało uznać za niezasadne. Nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 1 ust. 1 lit. f dyrektywy 2015/1535 w zw. z art. 1 ust. 1 lit. d tej dyrektywy oraz art. 1 ust. 1 lit. a i art. 5 ust. 1 powyższej dyrektywy. W ocenie skarżącej kasacyjnie ustawa odległościowa zawiera przepisy, które są przepisami technicznymi. Nie można przyjąć jako zasadny argument skarżącej kasacyjnie, że w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt C-213/11 oraz C-217 przyjęto, że przepis polskiej ustawy o grach hazardowych przewidując zakaz zmiany, przedłużenia i wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest przepisem technicznym wymagającym notyfikacji. W powyższym wyroku TSUE stwierdził, że "Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego". Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. stwierdził, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustaw " Powołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. jest więc nieuprawnione. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 2015/1535. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f "przepisy techniczne" oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Produktem zaś jak stanowi art. 1 ust. 1 lit. a jest każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi. Zasadnie Sąd I instancji uznała, że art. 4 ust. 1 nie kwalifikują się do żadnej z grup przepisów technicznych w rozumieniu wskazanej dyrektywy 2015/1535 albowiem nie dotyczy produktu czy też usługi. Powyższy przepis ustawy odległościowej nie ustanawia żadnego rodzaju ograniczeń ilościowych dotyczących przepływu towarów oraz środków o skautkach równoważnych. Należy wyjaśnić, że określanie wysokości elektrowni wiatrowej w celu przeprowadzenia analizy dotyczącej minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej nie należy do grupy przepisów technicznych a jedynie do przepisów dotyczących lokalizowania elektrowni wiatrowych. Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.