I SA/Wr 220/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 rok oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P." z/s w L. była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...].01.2017 r. (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...].10.2016 r. (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." (dalej powoływana także jako: podatnik, strona, strona skarżąca) złożyła w dniu 30.12.2015 r. w Dolnośląskim Urzędzie Skarbowym we W. korektę zeznania CIT-8 za 2009 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty w tym podatku w kwocie 15.391 zł. Dokonana przez ten podmiot korekta wynikała ze zmiany kwalifikacji poszczególnych pozycji kosztów i przychodów i miała związek z wykładnią pojęcia gospodarki zasobów mieszkaniowych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej w skrócie "u.p.d.o.p.") jaką zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyrokach z dnia 23.09.2015 r. o sygn. akt I SA/Wr 1123/15 i I SA/Wr 1124/15, orzekając w sprawach ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej "P." na indywidulane interpretacje podatkowe, jakie wydano na skutek zapytań podatnika o prawidłowość przyporządkowania określonych przychodów i kosztów podatkowych do innego obszaru niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. W złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty korekcie zeznania CIT-8 za 2009 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "P.", kierując się m.in. stanowiskiem zawartym w ww. orzeczeniach (uchylających indywidualne interpretacje podatkowe) dokonała przyporządkowania określonych przychodów i kosztów podatkowych do obszaru innego niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, co skutkowało wystąpieniem nadpłaty. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...].10.2016 r. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. odmówił Spółdzielni Mieszkaniowej "P." stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. uznając, że przedstawiona w korekcie zeznania CIT-8 za 2009 r. oraz we wniosku o stwierdzenie nadpłaty kwalifikacja przychodów jest nieprawidłowa, a w konsekwencji, nieprawidłowe jest również rozliczenie kosztów ich uzyskania, wobec czego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. W odwołaniu od tej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." podniosła zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. oraz art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej w skrócie "O.p.") wyrażając pogląd, że koszty obsługi kredytów (prowizje i odsetki); przychody i koszty związane ze sprawami sądowymi; koszty obsługi prawnej, koszty sądowe i koszty egzekucji, a także, przychody i koszty związane z wypłaconymi przez Spółdzielnię Mieszkaniową rentami, zadośćuczynieniem oraz odszkodowaniami nie mogą zostać przyporządkowane do obszaru zasobów gospodarki mieszkaniowej, albowiem, nie pozostają w bezpośrednim związku z utrzymaniem zasobu mieszkaniowego. Strona podkreśliła, że analogiczne stanowisko zajął w sprawie podatnika także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyrokach z dnia 23.09.2015 r., wydanych w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1123/15 i I SA/Wr 1124/15 i powołanych również we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. Wskazała przy tym, że z uwagi na termin złożenia korekty zeznania za 2009 r. i dochodzenie zwrotu ewentualnej nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych, została zmuszona dokonać określonego przyporządkowania przychodów i kosztów podatkowych jeszcze przed rozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych od ww. wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Po rozpoznaniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia [...].01.2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w u.p.d.o.p. brak jest definicji pojęcia gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Odwołując się do stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.07.2010 r. (sygn. akt II FSK 353/09, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA"), gdzie Sąd dokonując wykładni tego pojęcia odwołał się do dyrektyw języka potocznego, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w języku potocznym słowo "gospodarować" oznacza tyle, co "zarządzać czymś, kierować". Aprobując ten kierunek wykładni pojęcia gospodarki zasobami mieszkaniowymi Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, że w złożonej korekcie zeznania CIT-8 za 2009 r. strona dokonała błędnej kwalifikacji przychodów i kosztów podatkowych, wadliwie przyporządkowując je do działalności opodatkowanej (uznając, że objęte korektą koszty i przychody nie wykazują bezpośredniego związku z gospodarką zasobami mieszkaniowymi). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej we W., zarówno koszty jakie strona poniosła w związku z wypłatą rent na rzecz osób, które uległy wypadkom w obrębie administrowanych przez nią zasobów mieszkaniowych (na placu zabaw, w windzie), jak i zapłacone odsetki i prowizje od kredytów zaciągniętych na termomodernizację lokali mieszkalnych oraz uiszczone tytułem dochodzenia zaległych opłat eksploatacyjnych lokali mieszkalnych koszty sądowe i komornicze stanowią efekt prowadzonej przez spółdzielnię gospodarki zasobami mieszkaniowymi, a zatem, kształtują dochód spółdzielni z tego tytułu. Za związane z gospodarką zasobami mieszkaniowymi ocenił również organ odwoławczy odnotowany przez podatnika przychód z tytułu zwrotu przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P. III" (jako podmiot wydzielony) części kosztów przeznaczonych na renty za uszczerbek na zdrowiu, a nadto, zwrócone przez mieszkańców zalegających z płatnościami czynszowymi koszty postępowań sądowych i komorniczych. Wskazując na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, że zgłoszone przez stronę żądanie skorygowania rozliczenia w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. nie było uzasadnione oraz, że zadeklarowana nadpłata tego podatku nie wystąpiła w danym roku obrotowym. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. strona skarżąca domagała się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...].01.2017 r. w całości oraz zasądzenia poniesionych kosztów postępowania sądowego. Formułując zarzuty skargi strona skarżąca wskazała na naruszenie: 1) art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem rozszerzonych kryteriów kwalifikowania przychodów i kosztów podatkowych do obszaru gospodarki zasobami mieszkaniowymi w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.; 2) naruszenie art. 2a O.p. poprzez pominięcie okoliczności wskazujących na rozbieżności interpretacyjne przepisu art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." wyraziła pogląd, że dokonana przez nią korekta w zakresie kwalifikacji przychodów i kosztów podatkowych, przyporządkowanych na etapie składania wniosku o stwierdzenie nadpłaty do innego obszaru niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi jest prawidłowa. Podkreśliła, że zastosowana przez stronę korekta tej kwalifikacji w porównaniu z wcześniejszym przyporządkowaniem przychodów i kosztów podatkowych spółdzielni została oparta na stanowisku wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyrokach z dnia 23.09.2015 r. w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1123/15 i I SA/Wr 1124/15, wydanych w sprawach ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej "P." na indywidualne interpretacje podatkowe, jakie zostały wydane z wniosków strony skarżącej w odniesieniu do tożsamych kwestii jak te, stanowiące przedmiot sporu w niniejszej sprawie. Rozwijając zarzut naruszenia art. 2a O.p. strona skarżąca podniosła, że prawo powinno być dla podatnika jasne, precyzyjne, niesprzeczne i zrozumiałe, a w konsekwencji, istotne wątpliwości co do stanu prawnego lub faktycznego nie powinny być tłumaczone na niekorzyść podatnika. W uzupełnieniu tej argumentacji strona przywołała treść interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia [...].12.2015 r. (nr [...]) w sprawie stosowania art. 2a O.p. Wskazała również, ze skoro rozbieżności interpretacyjne w stosowaniu przepisu prawa podatkowego nie mogły stanowić przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych od wyroków wydanych w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1123/15 i I SA/Wr 1124/15 to w sprawie należało przyjąć optymalne dla podatnika rozwiązanie prawne spośród tych wariantów, jakie zarysowały się w trakcie wykładni przepisu prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie. Zaprezentowane w skardze stanowisko strona skarżąca podtrzymała w piśmie procesowym z dnia 28.03.2017 r., zarzucając organowi odwoławczemu, że wyrażone w sprawie stanowisko organ ten oparł jedynie na pośrednim związku zadeklarowanych przez skarżącą przychodów i kosztowych podatkowych z prowadzoną przez podatnika gospodarką zasobami mieszkaniowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kwestie sporne w sprawie jakkolwiek zasadniczo odnosiły się do oceny zgodności z prawem odmownego rozpoznania złożonego przez stronę skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., to w istocie koncentrowały się wokół prawidłowości przyjęcia przez stronę skarżącą na potrzeby złożonej przez nią korekty zeznania podatkowego (CIT-8) określonej kwalifikacji przychodów i kosztów podatkowych, a ściślej, ulokowania tych pozycji poza obszarem gospodarki zasobami mieszkaniowymi, z której dochód na warunkach określonych w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. (podmiotowo-przedmiotowych) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Z uwagi na fakt, że w powołanej regulacji ustawodawca zastosowanie zwolnienia podatkowego powiązał (przy zastrzeżeniu dodatkowych warunków z art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.) z dochodem uzyskanym z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, kwestie sporne w sprawie, odnoszące się do trafności dokonanego przez stronę przyporządkowania przychodów i kosztów podatkowych do obszaru spoza tej gospodarki, sprowadzały się w istocie do wykładni użytego w treści art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. zwrotu "gospodarki zasobami mieszkaniowymi". Mając na uwadze argumentację skargi, należy wnioskować, że pojęcie gospodarki zasobami mieszkaniowymi skarżąca, będąca spółdzielnią mieszkaniową, postrzega w sposób bardzo wąski, sprowadzający funkcję gospodarowania właściwie do samego tylko przyjmowania wpłat z tytułu czynszów. Z tego też powodu, objęte korektą przychody i koszty, niewątpliwie o nie czynszowym charakterze, strona skarżąca przyporządkowała do działalności opodatkowanej (nie związanej z gospodarką zasobami mieszkaniowymi). Nie podzielając argumentacji skarżącej spółdzielni w zakresie przyjętego przez nią rozliczenia przychodów i kosztów podatkowych Sąd za prawidłowe uznał stanowisko zaprezentowane w sprawie przez organ podatkowy, akcentujące, że przez gospodarkę zasobami mieszkaniowymi należy rozumieć całość działań odnoszących się do gospodarowania zasobem mieszkaniowym. Trafnie zwraca w swojej argumentacji uwagę organ odwoławczy na to, że w ustawie podatkowej brak jest definicji pojęcia gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Zgodnie z dyrektywami wykładni przepisów normujących zwolnienia podatkowe, milczenie ustawodawcy podatkowego w tym zakresie oznacza, że pojęcie "gospodarki zasobami mieszkaniowymi" należy rozumieć w sposób adekwatny do tego, jak to pojęcie należałoby rozumieć w języku potocznym. Uwzględniając powyższe należy wskazać, że, zgodnie ze słownikiem języka polskiego słowo, "gospodarka" oznacza to samo co "gospodarowanie, rozporządzanie, kierowanie czymś". Przez "gospodarować" należy z kolei rozumieć "rozporządzać, zarządzać czymś, kierować gospodarką przedsiębiorstwa, miasta itp.". Słowo "rozporządzać " oznacza zaś tyle co "czynić coś, zgodnie z prawem, dysponować, zarządzać". Słowo "kierować" oznacza to samo co "zarządzać czymś". "Zarządzać" z kolei to "kierować czymś, administrować, sprawować zarząd". Mając na uwadze przytoczone definicje słownikowe należy na potrzeby analizowanej sprawy uznać, że przez pojęcie gospodarki zasobami mieszkaniowymi sprawowanej przez spółdzielnię mieszkaniową trzeba rozumieć ogół działań (o charakterze faktycznym i prawnym) jakie spółdzielnia podejmuje w stosunku mienia o charakterze mieszkaniowym. Przez tego rodzaju aktywność spółdzielni należy rozumieć nie tylko czynności kojarzone z ogólnie pojętym administrowaniem, jak przykładowo – przyjmowanie czynszów, ale także, szeroko rozumiane czynności zarządcze. Przejawem tych ostatnich będą w szczególności działania podejmowane w celu dochodzenia zaległości czynszowych (także na drodze sądowej), zmierzające do pozyskania, a przez to i zapewnienia środków pieniężnych pozwalających na zachowanie substancji mieszkaniowej w stanie niepogorszonym, a także, działania podejmowane w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa w obrębie zasobów mieszkaniowych. Wszystkie wymienione czynności pozostają w bezpośrednim związku z gospodarką zasobami mieszkaniowymi skoro odnoszą się do tego zasobu, a jednocześnie wpisują się w zakres czynności do jakich uprawniona i zobowiązana jest spółdzielnia mieszkaniowa. Pozostając przy analizie treści art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. w zakresie do jakiego odnosi się istota sporu w sprawie, nie można jednocześnie tracić z pola widzenia tego, że na podstawie przedmiotowego przepisu, przy spełnieniu dodatkowych warunków w nim określonych, zwolnieniem podatkowym zostaje objęty "dochód", jaki spółdzielnia mieszkaniowa uzyskuje z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Pojęcie dochodu jest kategorią normatywną i oznacza nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania. Konsekwencją powyższego musi być uznanie, że w pojęciu gospodarki zasobami mieszkaniowymi jakim operuje ustawodawca w treści art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. muszą się zawierać zarówno otrzymane (należne) "aktywa" ze źródła jakim jest gospodarowanie zasobami mieszkaniowymi, jak i "pasywa" w znaczeniu obciążeń wynikających ze sposobu gospodarowania zasobem mieszkaniowym. Dochód o jakim mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. jest bowiem wypadkową tych dwóch wartości i powstaje w sytuacji nadwyżki przychodów nad kosztami ich uzyskania. Kierując się przedstawioną argumentacją za prawidłowe uznać należy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej we W., który zakwestionował wyłączenie przez stronę skarżącą z działalności objętej zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. wydatki odszkodowawcze spółdzielni (wypłacone w formie rent za uszczerbek na zdrowiu doznany wskutek wypadku na terenie przez nią administrowanym), opłacone przez nią koszty sądowe (w tym także, zastępstwa procesowego) i komornicze w związku z dochodzeniem zaległych płatności czynszowych, zapłacone odsetki i prowizje od kredytów zaciągniętych na termomodernizację zasobów mieszkaniowych, jak również, nie podzielił stanowiska skarżącej w zakresie zaliczenia do działalności opodatkowanej przychodów uzyskanych w postaci częściowego zwrotu wydatków na zasądzone renty oraz pochodzących ze zwrócenia przez mieszkańców zalegających z płatnościami czynszowymi kosztów postępowań sądowych i komorniczych, zainicjowanych celem doprowadzenia do spłaty zadłużenia za korzystanie z lokali. Wymienione przychody, jak i obciążenia pozostają – zdaniem Sądu – w niewątpliwym i bezpośrednim związku z wykonywaną przez spółdzielnię gospodarką zasobami mieszkaniowymi, a jako takie, powinny zostać uwzględnione przy wyliczeniu dochodu ze źródła, który przy zastrzeżeniu jego przeznaczenia na cele objęte preferencją podatkową, zgodnie z zamysłem ustawodawcy, korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. Jak to wcześniej już podniesiono, pojęcie gospodarki zasobami mieszkaniowymi odnosi się do ogółu działań z zakresu zarządzania zasobami mieszkaniowymi i skutków (konsekwencji) tych działań, niezależnie od ich charakteru. Skoro niewątpliwym przychodem z zarządzania zasobami mieszkaniowymi są opłaty czynszowe i nim podobne, to także wydatki na ich dochodzenie i przymusowe ściągnięcie lokować należy w ramach gospodarki zasobami mieszkaniowymi. W konsekwencji zwrot zasądzonych kosztów dochodzenia roszczeń z tytułu czynszu powiązać należy z tym samym źródłem. Nie inaczej przedstawia się kwestia kosztów z tytułu odsetek od kredytu zaciągniętego na termoizolację budynku wchodzącego w skład zasobów mieszkaniowych. Tego rodzaju modernizacja uskuteczniona dzięki środkom udostępnionym przez bank w ramach kredytu, mieści się w pojęciu zarządzania zasobem mieszkaniowym, a więc i związane z tym nieodłącznie koszty odsetkowe należałoby umieścić w tych samych ramach. Analogicznie należało zakwalifikować wypłaty z tytułu odszkodowań za szkody powstałe podczas korzystania z urządzeń zaliczanych do zasobów mieszkaniowych (plac zabaw, winda w budynku mieszkalnym). Przy tym trafnie podnosi organ w odniesieniu do placu zabaw, że ta część infrastruktury spółdzielni miała niewątpliwie jako zadanie zaspokajanie potrzeb społecznych jej członków (mieszkańców) i w przeciwnym wypadku nie byłoby zasadne udostępnienie go komukolwiek. W konsekwencji zwrot wypłaconych odszkodowań zasadnie organ zaliczył to tej samej kategorii gospodarowania zasobami mieszkaniowymi. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Sąd nie podziela zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia przez organ podatkowy art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. poprzez "rozszerzenie kryteriów kwalifikowania przychodów i kosztów podatkowych do obszaru gospodarki zasobami mieszkaniowymi." W pełni aprobując przyjętą przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. podatkowoprawną ocenę stanu faktycznego sprawy Sąd nie stwierdził tym samym, by przedstawiona w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. wykraczała poza językowe granice wykładni użytego w tym przepisie sformułowania "gospodarki zasobami mieszkaniowymi", a tym samym, by prowadziła do rozszerzającej wykładni przepisu normującego zwolnienie podatkowe. Funkcjonujący w prawie podatkowym zakaz dokonywania wykładni rozszerzającej przy odkodowywaniu norm regulujących zwolnienia podatkowe odnosi się do sytuacji, gdy normie regulującej zwolnienie podatkowe przypisywana jest treść wykraczająca poza słowną (językową) warstwę przepisu prawnego. W analizowanym przypadku, takiego niebezpieczeństwa nie ma, skoro punktem wyjścia, a zarazem granicą wykładni zwrotu gospodarka zasobami mieszkaniowymi organ podatkowy uczynił potoczne (językowe) znaczenie słów składających się na ten zwrot normatywny. Za pozbawiony podstaw prawnych Sąd uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2a O.p., wyrażającego zasadę rozstrzygania na korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. W ocenie Sądu, powstałych na tle okoliczności faktycznych sprawy rozbieżności w zakresie sposobu rozumienia pojęcia gospodarki zasobami mieszkaniowymi nie można uznać za równoważne wątpliwościom o jakich mowa w treści art. 2a O.p. Różnice w sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego przez podatnika i organ podatkowy są zjawiskiem powszechnym, a ujawnienie tych rozbieżności nie w każdym przypadku uzasadnia powołanie się na przepis art. 2a O.p. Dodatkowo podkreślić trzeba, że w przepisie art. 2a O.p. chodzi o wątpliwości organu podatkowego, a nie wątpliwości podatnika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30.03.2017 r. o sygn. akt I SA/Gl 1509/16 (opublikowany w CBOSA). Tymczasem w sprawie, organ podatkowy nie miał wątpliwości, jak należy wykładać pojęcie gospodarki zasobami mieszkaniowymi, trafnie opierając się w tym względzie na dyrektywach wykładni językowej. Skarżąca błędnie również pojmuje istotę uregulowania z art. 2a O.p. wywodząc na jego podstawie o samoistnym prawie podatnika do wyboru takiej wykładni prawa, która w subiektywnym przekonaniu podatnika jest dla niego najkorzystniejsza na tle konkretnego stanu faktycznego. Nie znajduje również akceptacji Sądu stanowisko skarżącej domagającej się podzielenia jej argumentacji z uwagi na odmowę zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie do czasu rozpoznania skarg kasacyjnych od wyroków w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1123/15 i I SA/Wr 1124/15. Końcowo należy nadmienić, że Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawarł w wyrokach z dnia 23.09.2015 r. w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1123/15 i I SA/Wr 1124/15, a które strona powołała w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty złożonego, wraz z korektą zeznania podatkowego CIT-8 za 2009 r. Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wniesioną w sprawie skargę w całości oddalił.