II OSK 321/16

Dnia 7 czerwca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 561/15 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 października 2015r. sygn. akt II SA/Rz 561/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2015r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wyrok ten wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej PPIS) po rozpatrzeniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...], znak [...], nie stwierdził u Zofii Klatka choroby zawodowej w postaci - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, wymienionej w poz. 19 pkt 5 wykazu chorób określonych w załączniku do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r.,poz.1367; zwanej dalej rozporządzeniem). W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg pracy zawodowej strony, szczegółowo opisując okres pracy w ostatnim zakładzie pracy tj. [...] Sp. z. o. o. oddział w [...]. Wskazał, że Z. K. w okresie od dnia 11 sierpnia 1989 r. do dnia 8 marca 2010 r. pracowała w tej samej głównej hali produkcyjnej na stanowisku montera, zmianie zaś uległa tylko nazwa zakładu w którym pracowała. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] wydała orzeczenie lekarskie z dnia 23 sierpnia 2013 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u Z. K. choroby zawodowej. Na skutek wniosku o ponowne przeprowadzenie badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - Instytut Medycyny Pracy w [...] w dniu [...] 2013 r. wydał orzeczenie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Odpowiadając na pisma Z. K. - Instytut Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia [...] 2014 r. wyjaśnił, że orzeczenie lekarskie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. - utrzymał swoje stanowisko w sprawie choroby zawodowej strony. PPIS działając na podstawie dokonanej oceny narażenia zawodowego oraz orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uznał, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u Z. K. choroby zawodowej wymienionej w poz. 19/5 wykazu chorób w załączniku do rozporządzenia. Organ uznał, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 2351 ustawy Kodeks pracy, niezbędne do uznania choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Odwołanie od tej decyzji złożyła Z. K. wnosząc o jej zmianę przez jej unieważnienie i wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (dalej PPWIS) decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że znaczna cześć zarzutów odwołania dotyczy medycznego rozpoznania poczynionego przez biegłych, z którymi organ administracji nie ma prawa polemizować. W niniejszej sprawie wydano kilka orzeczeń lekarskich, a orzeczeniem ostatecznym jest wydane w dniu [...] 2015 r. orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny i Zdrowia Środowiskowego w [...]. W trakcie obserwacji klinicznej w instytucie analizie poddano dostępną, obszerną dokumentację medyczną zainteresowanej, analizowano również dane odnośnie warunków jej pracy zawodowej pod kątem obciążenia układu ruchu, przeprowadzono konsultację ortopedyczną. W ww. badaniu ortopedycznym stwierdzono cechy kliniczne przewlekłego zapalenia okołostawowego barku z przewagą po stronie prawej na skutek uszkodzenia stożka rotatorów i ciasnoty podbarkowej. Konsultujący ortopeda nie stwierdził zaś klinicznych cech zapalenia nadkłykci kości ramiennych. W związku z powyższym nie znaleziono podstaw do rozpoznania u Z. K. przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu, wywołanej sposobem wykonania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Z. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję PPWIS z dnia [...] 2015 r. wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie o jej zmianę i wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 6, 7 i 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 84 § 3, art. 8 oraz art. 107 § 3 K.p.a., 2) § 8 i § 6 rozporządzenia przez to, że wydano orzeczenie lekarskie bez przeprowadzenia badań pomocniczych tj. wprawdzie zrobiono badania, konsultacje specjalistyczną z zakresu ortopedii i traumatologii ale bez przeprowadzenia badań pomocniczych z wykorzystaniem nowoczesnego specjalistycznego sprzętu tj. USG, MRI- stawów łokciowych, które daje w 100 % pewność co do potwierdzenia lub nie schorzenia i cech objawów klinicznych z tym związanych, stopień zaawansowania choroby, co jest znacznie dokładniejszym badianem aniżeli badanie ręczne/palpacyjne, 3) § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia poprzez nie przeprowadzenie przez organ dowodu tj. nie wykonanie chronometrażu czynności na stanowiskach pracy skarżącej, 4) nie przeprowadzenie i nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, 5) pominięcie jako dowodu badań MRI, USG - stawów łokciowych wykonywanych przez skarżącą, a które potwierdzają schorzenie "przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej" oraz przyczynę powstania tego schorzenia którą była praca zawodowa skarżącej, 6) dowolną ocenę materiału dowodowego i nie przeprowadzenie pełnego wyczerpującego postępowania dowodowego, 7) sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym, błąd w ustalaniach faktycznych, dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału. W uzasadnieniu Z. K. podniosła, że nie trzeba stu procentowej pewności, aby orzec chorobę zawodową wywołaną narażeniem zawodowym, gdyż rzadko kiedy medycyna daje całkowitą pewność powstania choroby i przepisy tego nie wymagają, wskazując jednak na "wysokie prawdopodobieństwo". Skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie od prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego zależy ustalenie czy była ona narażona w środowisku pracy (tj. sposób wykonywania pracy obciążający kończyny górne) i ustalenie z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznane schorzenie zostało spowodowane sposobem wykonywania pracy. W odpowiedzi na skargę PPWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na zawiadomienie Sądu o zgłoszonym przez organ wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym - skarżąca pismem z 18 maja 2015 r. oświadczyła, że żąda przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga Z. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że skarżąca została poddana badaniom lekarskim w trzech jednostkach orzeczniczych: Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w[...]- orzeczenie lekarskie z [...] 2013 r. nr [...], Instytucie Medycyny Pracy w [...]- orzeczenie z [...] 2013 r. nr [...], Instytucie Medycyny i Zdrowia Środowiskowego w [...] - orzeczenie lekarskie z [...] 2015 r. nr [...]. We wszystkich tych trzech orzeczeniach lekarskich stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u Z. K. choroby zawodowej - przewlekłego zapalenie nadkłykcia kości ramiennej. Organy obu instancji kierując się treścią ww. orzeczeń lekarskich nie znalazły podstaw do rozpoznania u Z. K. ww. choroby zawodowej. W ocenie Sądu jednostki orzecznicze w sposób przekonywujący przedstawiły z jakich przyczyn rozpoznane u Z. K. schorzenie nie można uznać za chorobę zawodową, zaś organy w sposób wystarczający wyjaśniły dlaczego nie stwierdziły u niej choroby zawodowej. Sąd wyjaśnił również, że organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Z. K. zarzucając naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie w ocenie skarżącej miało istotny wpływ na wynika sprawy. Konkretyzując wskazała na zarzut: - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie pomimo, że doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 235 art., 235 1 i 235 2 Kodeksu pracy oraz § 6 ust 2 pkt. 5, § 8, § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, - naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i oddalenie skargi przez Sąd pomimo, że zaskarżona decyzja naruszała art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a. co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; - naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organ administracyjny niezgodnie z obowiązującą procedurą, z pominięciem wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego; - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracyjny przepisów o postępowaniu, tj. art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy, w szczególności przez: zaniechanie rozpatrzenia, roztrząśnięcia i odpowiedzi na wszystkie zarzuty postawione we wniesionej do WSA skardze tj. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 6, art. 7, art, 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 84 § 3 K.p.a., art. 8 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., - naruszenie § 8 i § 6 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przez to że wydano orzeczenie lekarskie bez przeprowadzenia badań pomocniczych z wykorzystaniem nowoczesnego specjalistycznego sprzętu, - naruszenie § 6 ust 2 pkt. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych poprzez nie przeprowadzenie przez organ dowodu wymaganego przez ten przepis tj. nie wykonanie chronometrażu czynności na stanowiskach prac skarżącej, - nie przeprowadzenie i nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, - pominięcie jako dowodów badań MRI, USG - stawów łokciowych wykonanych przez skarżącą. Na tej podstawie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powołując się na argumentację zawartą w treści wydanej przez niego decyzji, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze jednak pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Rozpatrując skargę kasacyjną w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutów procesowych. Za niezasadny należy uznać zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie w oparciu o art. 141 § 4 p.p.s.a. W treści uzasadnienia zawarto treść żądania, stan faktyczny i prawny sprawy, oceniono argumenty, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Sąd I. instancji uzasadnił także swoje stanowisko. Podkreślenia wymaga, że Sąd I. instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prawidłowo uznając, że pozwalał on na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Powołany w zarzucie skargi kasacyjnej przepis nie zawiera norm w zakresie dotyczącym sposobu prowadzenia postępowania przez organy, zatem zarzucając jego naruszenie nie można skutecznie podnosić argumentu niewyjaśnienia przez organy wszystkich okoliczności stanu faktycznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie organy administracji zgodnie z treścią art. 77 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W aktach sprawy znajdują się bowiem opinie jednostek orzeczniczych, tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], Instytutu Medycyny Pracy w [...], jak również dopuszczona na etapie postępowania odwoławczego opinia Instytutu Medycyny i Zdrowia Środowiskowego w [...]. We wszystkich trzech orzeczeniach lekarskich stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u Z. K. choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Jak wynika z karty wypisowej z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] w trakcie obserwacji klinicznej analizie poddano całość dokumentacji medycznej pacjentki, w tym uwzględniono wyniki badań MRI oraz USG, a nadto przeprowadzono konsultację ortopedyczną oraz przeanalizowano dane odnośnie warunków pracy zawodowej pod kątem obciążenia układu ruchu. Powyższy materiał dowodowy dawał zatem podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wbrew zatem zarzutom podniesionym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w zakresie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skarżącej jest wyczerpujący i należycie oceniony, co znalazło swoje odzwierciedlenie w prawidłowo podjętym rozstrzygnięciu, którego uzasadnienie spełnia normatywne wymogi. Brak jest zatem podstaw do zarzucenia Sądowi I instancji błędnej oceny w zakresie dochowania przez organy administracyjne wymogów wynikających z art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 8 i 107 § 3 k.p.a. Podstawa kasacyjna w zakresie w jakim opiera się na tych zarzutach nie jest zatem usprawiedliwiona. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. na wstępie stwierdzić należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej w takim zakresie, że organy nie mają prawa do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012r. sygn. akt II OSK 654/12, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, pub. CBOSA oraz wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt I SA 1801/00, Lex 77663). Natomiast organy orzekające w przedmiocie choroby zawodowej mają obowiązek skontrolować, czy wydane orzeczenie lekarskie wyjaśnia istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych oraz czy jest rzeczowo i przekonywająco uzasadnione. W warunkach niniejszej sprawy czynności takie przez organy zostały podjęte. Za bezzasadny należy uznać także zarzut skarżącej kasacyjnie w zakresie naruszenia prawa materialnego tj. art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy oraz § 6 i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z treścią art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji ( tekst jedn. Dz. U. z 2014r. poz. 1502 z późn. zm.), za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki tj. rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych jak również winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Nie każde zatem schorzenie, nawet gdy pozostaje w związku ze szkodliwymi warunkami pracy, może być zakwalifikowane jako choroba zawodowa. Nie zawsze także szkodliwe warunki pracy prowadzą do tego wyniku. Przedmiotem badania organu w sprawach z zakresu chorób zawodowych jest więc charakter schorzenia w kontekście jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych, warunki pracy w świetle narażenia na powstanie tej choroby oraz związek przyczynowy między chorobą zawodową, a tymi warunkami. Z kolei zgodnie z treścią art. 2352 Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Stosownie do treści § 8 ust. 1 Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz.1367) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Wedle § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Wskazać również należy, że postępowanie przed medycznymi jednostkami orzeczniczymi jest dwuinstancyjne. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1ww. rozporządzenia pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W świetle też § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Tak właśnie postąpiono w rozpoznawanej sprawie. Z uwagi na powstałe w toku postępowania administracyjnego wątpliwości wynikające z faktu przedłożenia przez skarżącą dodatkowej dokumentacji medycznej, organ orzekający w niniejszej sprawie zwracał się do Instytutu Medycyny Pracy w [...] o dodatkowe wyjaśnienia. Ośrodek ten kilkakrotnie pismami z dnia: 24 kwietnia 2014r (k.82), 24 czerwca 2014r. (k.102) oraz 25 sierpnia 2014r. (k.109), udzielał wyjaśnień, mających na celu rozwianie wszelkich zaistniałych wątpliwości w sprawie. Niezależnie od tego organ odwoławczy dopuścił dodatkowo kolejny dowód z opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]. Przy czym żadna z uprawnionych jednostek diagnostycznych nie uznała, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia u Z. K. choroby zawodowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia wskazać należy, że chronometrażem nazywa się technikę mierzenia czasu pracy za pomocą stopera (sekundomierza, chronometru) polegającą na dokładnym zarejestrowaniu czasu trwania i tempa wykonywania poszczególnych elementów operacji technologicznej. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy charakterystyki pracy skarżącej w [...] Sp. z o.o., czas trwania poszczególnych czynności wykonywanych przez skarżącą w miejscu jej pracy został zmierzony. Nadto dane te zostały poddane ocenie przez właściwe jednostki diagnostyczne przed wydaniem orzeczenia w zakresie dotyczącym choroby zawodowej. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie uznać należało z bezzasadny. Podobnie jako niezasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący nieprzeprowadzenia badań pomocniczych. Już w samej treści skargi kasacyjnej skarżąca potwierdza przeprowadzenie takich badań, jednakże kwestionuje ich zakres, wskazując na brak przeprowadzenia badań przy użyciu specjalistycznego sprzętu. Jednocześnie powołuje się na wyniki takich badań, przedkładając je do akt. Jak wynika z treści karty wypisowej z pobytu skarżącej w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] przedłożone przez nią wyniki badań MRI i USG zostały przez tę jednostkę diagnostyczną uwzględnione. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy - wobec jednoznacznych i zgodnych orzeczeń jednostek oraz złożonych w toku postępowania dodatkowych przez nie wyjaśnień - o braku podstaw do rozpoznania u Z. K. choroby zawodowej, rozstrzygnięcia organów obu instancji uznać należy za prawidłowe. Z przedstawionych powyżej względów, wobec braku wskazania takich podstaw skargi kasacyjnej, które pozwalałyby na jej uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.