II GZ 866/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 391/17 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 391/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że [...] (dalej: skarżący) w dniu 12 stycznia 2017 r. nadał na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego - za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego - kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2016 r. Postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę, z uwagi na wniesienie jej po terminie. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 410/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. Pismem z dnia 16 lipca 2017 r. (uzupełnionym w dniu 21 sierpnia 2017 r.) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu podniósł, że nie ponosi winy za błąd daty doręczenia zaskarżonej decyzji wskazanej w dokumentach pocztowych, a na potwierdzeniu odbioru widnieje nie jego podpis. Wyjaśnił, że 12 grudnia 2016 r. nie mógł odebrać rzeczonej korespondencji, ponieważ nie było go tego dnia w firmie - wykonywał obowiązki służbowe poza jej siedzibą. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej: p.p.s.a), jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosowanie zaś do art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast w myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe WSA stwierdził, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest spóźniony, bowiem dniem, w którym skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jest dzień, w którym skarżący otrzymał postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające wniesioną przez niego skargę, tj. 6 kwietnia 2017 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 13 kwietnia 2017 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony dopiero w dniu 17 lipca 2017 r. (uzupełniony następnie w dniu 21 sierpnia 2017 r.), a zatem ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu. Z tego względu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie oraz rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Według skarżącego bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należałoby liczyć od daty doręczenia postanowienia NSA z dnia 14 czerwca 2017 r. – oddalającego zażalenia skarżącego na postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu skargi, tj. od dnia 10 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie ustawodawca w art. 88 p.p.s.a. postanowił, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędne jest stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi ustała z dniem 6 kwietnia 2017 r. tj. z dniem doręczenia skarżącemu nieprawomocnego postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu skargi, w sytuacji, gdy skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy rozróżnić sytuację, gdy strona przyjmuje bez zastrzeżenia ocenę Sądu co do uchybienia terminu i wnosi tylko wniosek o przywrócenie terminu od sytuacji, gdy strona nie zgadza się z takim stanowiskiem, a w konsekwencji wnosi zażalenie od postanowienia o odrzuceniu skargi. Wówczas nie jest zasadne przyjęcie, że początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznacza data doręczenia nieprawomocnego orzeczenia Sądu I instancji rozstrzygającego w przedmiocie uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1267/17). Zatem jeżeli od postanowienia o odrzuceniu skargi złożone zostało zażalenie, to termin 7-dniowy z art. art. 87 § 1 p.p.s.a., przewidziany na złożenie wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu zaczyna swój bieg od daty doręczenia postanowienia sądu drugiej instancji rozstrzygającego kwestię uchybienia terminu. Wobec powyższego rację ma strona skarżąca, że doręczenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2017 r. i prawomocne przesądzenie kwestii uchybienia terminu do złożenia skargi otwierało stronie termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wymaga podkreślenia, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a., jest aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia, czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął - czy też nie - przed jej dopełnieniem (por. postanowienia NSA z dnia: 23 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 207/17; 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1355/16; 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GZ 222/12). Wobec tego dopiero nieuwzględnienie zażalenia na odrzucenie skargi sprawia, że aktualny staje się interes strony w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu, o ile nie złożyła go wcześniej. W niniejszej sprawie kwestia uchybienia terminu do wniesienia skargi przez skarżącego została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. II GZ 410/17, doręczonym skarżącemu w dniu 10 lipca 2017 r. (k. 35 akt sądowych). W tej sytuacji siedmiodniowy termin, do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a. upływał w dniu 17 lipca 2017 r. Skoro zatem skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi w dniu 17 lipca 2017 r., to dokonał tego z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd I instancji bezzasadnie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, czym naruszył art. 88 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.