IV SA/Wa 424/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "P." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także: wnioskodawca, inwestor) wystąpiło do Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powyżej przedsięwzięcia w postaci budowy kwatery składowania odpadów [...] planowanej na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, w miejscowości [...], gmina [...], na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z wykorzystaniem części działki o nr ew. [...] w pasie przylegającym bezpośrednio do działki o nr ew. [...] na wykonanie pasa zieleni izolacyjnej. Wójt Gminy obwieszczeniem z [...] kwietnia 2011 r. zawiadomił strony oraz społeczeństwo o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. Następnie postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Wójt stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 poz. 353, ze zm.; dalej: ustawa). Inwestor złożył powyższy raport, który następnie był kilkukrotnie uzupełniany. W dniu 30 marca 2012 r. złożył on w Urzędzie Gminy w [...] wniosek w sprawie zmiany treści wniosku złożonego 22 marca 2011 r. na nazwę przedsięwzięcia: "budowa kwatery składowania odpadów [...] planowanej na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, w miejscowości [...], gmina [...], na działkach o nr ewid. [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z wykorzystaniem części działki o nr ew. [...], w pasie przylegającym bezpośrednio do działki o nr ew. [...] na wykonanie pasa zieleni izolacyjnej". W związku z powyższą zmianą Wójt ponownie wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W toku postępowania uwagi do reportu składało m. in. Stowarzyszenie Zwykłe "[...]" w [...] (dalej: Stowarzyszenie, skarżący). Decyzją z [...] czerwca 2013 r. Wójt Gminy [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, o czym poinformował obwieszczeniem strony i społeczeństwo. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Stowarzyszenie. Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując iż raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga uzupełnienia w zakresie racjonalnego wariantu alternatywnego, a w decyzji nie odniesiono się do uwag i wniosków składanych w trakcie postępowania. Wójt Gminy wezwał inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie wskazanym przez Kolegium, a następnie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej RDOŚ) o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia oraz do Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: PPIS) o wydanie opinii w tej sprawie. PPIS [...] października 2013 r. zaopiniował pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z [...] listopada 2013 r. RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jej warunki. Wobec powyższego Wójt [...] grudnia 2013 r. wydał decyzję nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania ponownie złożonego przez Stowarzyszenie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 poz. 23, ze zm.; dalej: K.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji opisał zakładane warianty realizacji inwestycji wskazując, że jest ona zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Planowana kwatera składowania została tak zaprojektowana, aby nie zanieczyszczać wód gruntowych. Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia organ zaznaczył, że raport na temat oddziaływania na środowisko był w związku z kolejnymi wezwaniami organów, tj. RDOŚ oraz Wójta uzupełniany, w tym w odpowiedzi na uwagi zgłoszone przez organizacje ekologiczne. Jego ostateczna wersja podlegająca ocenie przed wydaniem zaskarżonej decyzji pochodziła z września 2013 r. Przed wydaniem decyzji Wójt zasięgnął opinii PPIS w [...] oraz uzgodnił z RDOŚ w [...] warunki realizacji przedsięwzięcia. Obydwa organy pozytywnie ustosunkowały się do realizacji planowanego przedsięwzięcia i jednocześnie określiły warunki tej realizacji. Organ I instancji odniósł się także to zarzutów Stowarzyszenia podniesionych w toku postępowania. Decyzja SKO w [...] stała się przedmiotem skargi Stowarzyszenia do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie, zarzucając błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i wniesionych zarzutów oraz naruszenia prawa poprzez pominięcie okoliczności wydania decyzji przez Wójta przed upływem zakreślonego terminu do wniesienia uwag i wniosków, co naruszyło interes skarżącego do udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1046/14 oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano, że przedstawiony przez wnioskodawcę raport zawierał charakterystykę środowiska objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz określił przewidywane oddziaływania na środowisko, jak również oddziaływanie na stan jakości powietrza, na wody powierzchniowe i podziemne. Przedstawione zostały działania minimalizujące wpływ przedsięwzięcia na środowisko i dokonano w nim analizy wpływu rekultywowanej kwatery na środowisko gruntowo – wodne. Sąd podkreślił, że RDOŚ wielokrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia raportu, którego ostateczna wersja pochodzi z września 2013 r. i zawiera wszelkie żądane przez organ informacje. Raport został sporządzony prawidłowo i odniósł się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy, uwzględniające jego specyfikę. W konsekwencji, skoro raport nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, pozostaje w zgodzie z wymogami ustawy, nie ma podstaw, by odmówić mu waloru wiarygodności. Natomiast skarżące Stowarzyszenie nie przedstawiło własnego kontrdowodu, mającego zakwestionować ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego. W skardze wspomniane zostały jedynie "badania środowiskowe, będące na ukończeniu". Za niezasadny uznano także zarzut uniemożliwienia składania uwag przez Stowarzyszenie, które w piśmie z 28 października 2013 r. wniosło uwagi i wnioski. Ponadto obwieszczeniem z [...] listopada 2013 r. Wójt zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowymi oraz wypowiedzenia się co do zabranych dowodów. W ocenie Sądu wydanie przez organ I instancji decyzji przed upływem wskazanego w obwieszczeniu terminu nie stanowiło naruszenia praw Skarżącego, gdyż brało ono aktywny udział w postępowaniu administracyjnym i nie przedstawiło na żadnym jego etapie żadnego dokumentu zawierającego wiadomości specjalne, który kwestionowałby dane zawarte w raporcie. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż raport zawiera opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, podczas gdy raport w powyższym zakresie zawiera istotne braki, bowiem pomija całkowicie w swym opisie skupiska gatunków ptaków chronionych w odległości 300 m od miejsca inwestycji; 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, że przedłożony przez inwestora w sprawie raport nie był rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. W szczególności pominięta została kwestia oddziaływania inwestycji na znajdujące się na przedmiotowym obszarze siedliska określonych gatunków ptaków, objętych szczególną ochroną na podstawie rozporządzenia z 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków NATURA 2000 (Dz. U. Nr 229, poz. 2313). Odnosząc się do tej kwestii, Stowarzyszenie podniosło, że na rozprawie 9 września 2014 r. złożyło do akt sprawy opracowanie pt. "Ptaki wyrobisk pokopalnianych k/[...]", sporządzone przez K. A. z [...] Towarzystwa Ornitologicznego. Sąd pierwszej instancji postanowił dopuścić dowód z tego opracowania na okoliczność występowania gatunków chronionych ptaków na obszarze objętym zaskarżoną decyzją. Jednakże w uzasadnieniu wyroku opracowanie to nie doczekało się oceny, a kwestie w nim zawarte zostały pominięte, co stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 listopada 2016 r. sygn. II OSK 512/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Sąd I instancji dopuścił się wskazanego w skardze kasacyjnej uchybienia art. 141 § 4 P.p.s.a. i pomimo dopuszczenia, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodu ze złożonego przez Skarżącego opracowania pt. "Ptaki wyrobisk pokopalnianych k/[...]", w uzasadnieniu swojego wyroku nie odniósł się w żaden sposób do jego treści i nie dokonał oceny środka dowodowego. W ocenie NSA, takie postępowanie, tj. dopuszczenie dowodu, a następnie pomięcie w uzasadnieniu wyroku oceny jego wpływu na wynik sprawy, stanowi naruszenie art. 106 § 5 P.p.s.a., w związku z art. 233 § 1 K.p.c. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. naruszenie to mogło mieć zdaniem sądu odwoławczego wpływ na wynik sprawy, albowiem opracowanie to zawierało informacje dotyczące elementów przyrodniczych środowiska, będących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zatem w istocie nie dokonano pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co mogło spowodować błędną oceną kompletności przedstawionego przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko, będącego - jak słusznie wskazano w toku postępowania - podstawowym dokumentem dla wydania zaskarżonej decyzji. W związku ze stwierdzonym naruszeniem NSA uchyliło zaskarżony wyrok i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Kompetencja kontrolna sądu administracyjnego sprowadza się zatem do oceny legalności działania organu administracji na trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych (por. A. Kabat, Prawo do sądu jako gwarancja ochrony praw człowieka w sprawach administracyjnych [w:] Podstawowe prawa jednostki i ich sądowa ochrona, Warszawa 1997, s. 231). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu, który uzasadniałby ich wyeliminowanie z obiegu prawnego. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. W myśl art. 71 ust. 2 u.i.o.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stanowiącym przepis szczególny, wydanym na podstawie art. 60 u.i.o.ś., wyszczególniono te dwa rodzaje przedsięwzięć. Dla nich, zgodnie z przepisami art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.i.o.ś., przeprowadza się ocenę oddziaływania w ramach postępowania prowadzącego do wydania środowiskowych uwarunkowaniach. W postępowaniu środowiskowym na inwestorze ciąży obowiązek przedstawienia dokumentu specjalistycznego (raportu), który podlega ocenie właściwego organu administracji. Jednocześnie w toku postępowania raport ten podlega uzgodnieniu przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska. Na podstawie posiadanych kompetencji i na podstawie uzgodnienia, właściwy w sprawie organ główny dokonuje samodzielnej oceny raportu i wydaje rozstrzygnięcie w sprawie. Podważenie raportu wymaga zatem od innych stron postępowania przedłożenia stosownych dowodów, które będą podlegały ocenie w toku postępowania administracyjnego. Strona nie może przenieść swoich obowiązków w tym zakresie na organ, np. przez złożenie wniosku o przeprowadzenie opinii z dowodu biegłego. Skuteczne zakwestionowanie wniosków wynikających z raportu, wymagało wykazania przez skarżącego inicjatywy dowodowej i przedłożenia dowodu sporządzonego z uwzględnieniem wiedzy specjalnej. Taki pogląd, prezentowany w orzecznictwie przez NSA (por. np. wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1241/16, CBOSA), podziela skład orzekający w rozpatrywanej sprawie. Należy również podnieść, że Sąd administracyjny nie może w żadnym przypadku poddać merytorycznej ocenie ustaleń faktycznych raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 552/15, CBOSA). Tego rodzaju ocena wymaga bowiem wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowód z opinii biegłego nie jest dopuszczalny. Dlatego ocena raportu dotyczy zasadniczo jedynie jego strony formalnej, w szczególności kwestii, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny w świetle wymogów określonych w treści art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. (por. np. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 495/13; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 602/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 260/17, CBOSA). Zawęża to wływ dopuszczonego przez Sąd I instancji dowodu, w postępowaniu poprzedzającym wyrok z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1046/14, złożonego na rozprawie 9 września 2014 r. tj. opracowania pt. "Ptaki wyrobisk pokopalnianych k/[...]", sporządzonego przez K. A. z [...] Towarzystwa Ornitologicznego. W orzecznictwie podnosi się ponadto, że strony postępowania mogą przedstawiać własne raporty oddziaływania inwestycji na środowisko. Wówczas możliwe jest dokonanie ich merytorycznej oceny, z uwzględnieniem przyjętej metodologii badań. Raporty takie nie mogą natomiast ograniczać się do arbitralnej krytyki sporządzonego już raportu (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2018/07, CBOSA). Odnosząc się do dopuszczonego przez Sąd I instancji dowodu, w postępowaniu poprzedzającym wyrok z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1046/14, pt. "Ptaki wyrobisk pokopalnianych k/[...]", należy wskazać, że zawiera on (karta 55 i 56 akt sądowych) wskazanie działań, mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą nagatywnych oddziaływań na środowisko. Dotyczą one terminu wykonania prac (zakaz niszzenia legowisk jaskółek brzegówek w okresie rozrodu, tj. maj-lipiec) oraz zalecenia pozostawienia w ramach rekultywacji 50% terenu pozyskiwanego na tym etapie złoża do sukcesji wtórnej. Wskazano również na zminimalizowanie niewielkich konliktów społecznych poprze drukowanie ulotek edukacyjnych itp. Wskazać należy, że inwestora obowiązują regulacje prawne, które powinien był przestrzegać podczas realizacji inwestycji (w trakcie rozprawy dnia 19 czerwca 2017 r. pełnomocnik uczestnika postępowania owiadczył, że inwestycja jest prawie zakończona – protokół, karta 194 akt sądowych). Są to regulacje, które zawierają normy prawne obowiązujęce ex lege, niezależnie od treści raportu, a zatem dokumentu, który powinien być traktowany jako akt niezawężający stosowania innych przepisów, a tym samym niewyłaczający ich obowiązywania. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r., poz. 2183), podobnie jak poprzedzające je rozporządzenia wydane na podstawie art. 49 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134) zaliczają ten gatunek ptaków do objętych ochroną, co implikuje m.in. zakaz niszczenia ich gniazd. Działanie takie objęte jest również zakazem stypizowanym jako wykroczenie i sankcjonowanym w ustawie z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1094). Zgodnie bowiem z art. 164 tej ustawy kto wybiera jaja lub pisklęta, niszczy lęgowiska lub gniazda ptasie albo niszczy legowiska, nory lub mrowiska znajdujące się w lesie albo na nienależącym do niego gruncie rolnym, podlega karze grzywny albo karze nagany. Należy przy tym podkreślić, że w judykaturze przyjmuje się, że strona podmiotowa wykroczenia z art. 164 obejmuje umyślność i nieumyślność (por. M. Zbrojewska, Komentarz do art.164 Kodeksu wykroczeń, Lex). Nie sposób zatem uznać braku odniesienia się do zakazu niszczenia legowisk jaskółek brzegówek w okresie rozrodu, tj. maj-lipiec za mające istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, czy mające wpływ na wynik sprawy, o czym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Należy bowiem podkreślić, że z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut nie jakiegokolwiek naruszenia prawa, czy uchybienia, ale jedynie kwalilfikowanego, tj. jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy ("istotny wpływ" - w odniesieniu do przypadku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Podobnie wskazanie na zalecenie pozostawienia w ramach rekultywacji 50% terenu pozyskiwanego na tym etapie złoża do sukcesji wtórnej, oraz edukacje mieszkańców, biorąc pod uwagę precyzyjnie określone lilczne i szeroko zakreślone obowiązki inwestora w wielokrotnie uzupełnianym w toku postępowania administracyjnego raporcie, dostatecznie – w ocenie Sądu – spełniającym wymóg ochrony środowiska, nie mogą przesądzać o konieczności uchylenia zaskrżonego aktu w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy c P.p.s.a. Biorąc pod uwagę, że pozostałe aspekty sprawy zostały już ocenione, Sąd odniósł się do kwestii podniesionych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. II OSK 512/15, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.