II FSK 719/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA del. Cezary Koziński (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Op 47/17 w sprawie ze skargi E.S. i S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 11 października 2017 r. o sygn. akt I SA/Op 47/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę E.S. i S.S. (dalej: "skarżący") złożoną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynika, iż Burmistrz [...] decyzją z 15 czerwca 2012 r. ustalił skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2012 r. w wysokości 7.053 zł. W postępowaniu podatkowym ustalono, że w dniu 21 października 1999 r. skarżący nabyli od Gminy [...]w drodze umów kupna-sprzedaży nieruchomość zlokalizowaną w [...] , składającą się z działek: nr 14 obszaru 0,1499 ha, niezabudowaną, przeznaczoną pod budownictwo przemysłowe; nr 11 obszaru 0,0737 ha, zabudowaną budynkiem biurowo-socjalnym, dwukondygnacyjnym, niepodpiwniczonym, o powierzchni użytkowej 503,89 m² oraz nr 19 obszaru 0,3393 ha, zabudowaną budynkiem barakowym, parterowym, niepodpiwniczonym, o konstrukcji drewnianej, o powierzchni użytkowej 412,45 m². W związku z tym, że S.S. w 2012 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą [...] do opodatkowania przyjęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 4.892 m². Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez podatników, decyzją z dnia 11 grudnia 2012 r. utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza [...]. Wyrokiem z 21 czerwca 2013 r. o sygn. akt I SA/Op 158/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargi podatników wniesione na ww. decyzję Kolegium. Wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżących, wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 lipca 2014r. o sygn. akt II FSK 3188/13, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r., I SA/Op 675/14, uchylił decyzję SKO z dnia 11 grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 marca 2016r. - na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 poz. 613 z późn. zm.) – dalej: "O.p." - uchyliło w całości decyzję Burmistrza [...[ z dnia 15 czerwca 2012r. i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 4.705 zł. Organ odwoławczy podkreślił związanie wyrokiem WSA w Opolu z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Op 675/14, stwierdzając następnie, że ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka gruntu nr 11 ma powierzchnię 0,0737 ha, działka gruntu nr 14 ma powierzchnię 0,1499 ha, a działka gruntu nr 19 ma powierzchnię 0,3393 ha. Kolegium stwierdziło, że nieruchomości podatników (budynki i grunty), położone w [...], obejmujące działki gruntu nr 11, nr 14 i nr 19 k.m. nie były w 2012 r. związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w znaczeniu wynikającym z wiążącej ten organ wykładni zawartej w wyroku zapadłym w sprawie o sygn. akt I SA/Op 675/14, a w konsekwencji nie podlegają w 2012 r. opodatkowaniu stawką podatkową przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem tej działalności. W związku z powyższym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012 r., obliczona według stawek zgodnych z Uchwałą Nr X/104/11 Rady Miejskiej w [...] z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Opolskiego z 2011 r., Nr 143, poz. 1802), wynosi 4.705 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło też, że nie doszło do przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012 r., skoro przed upływem terminu wskazanego w art. 68 § 2 O.p. doręczono podatnikom decyzję organu I instancji ustalającą to zobowiązanie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucając przede wszystkim naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."); art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. – dalej: "P.g.k.") w powiazaniu z przepisami Konstytucji RP oraz szeregu przepisów regulujących postępowanie podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, podkreślając następnie związanie (na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") ocenami wyrażonymi w ww. wyroku w sprawie I SA/Op 675/14, w którym było już oceniane działanie organu w przedmiocie ustalenia podatnikom podatku od nieruchomości na 2012 r. w następstwie i w zakresie określonym wiążącą (z mocy art. 190 p.p.s.a.) oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 3188/13. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędne uznanie podatników za przedsiębiorcę, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż jest on bezzasadny. Sąd wyjaśnił, iż weryfikując w tym zakresie decyzję organu I instancji i kierując się wiążącą go z mocy art. 153 p.p.s.a. wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Burmistrza [...], że każdy grunt będący w posiadaniu osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy zebrane w sprawie materiały i dowody nie potwierdziły, aby przyjęte do opodatkowania przedmioty pozostawały w spornym roku podatkowym w jakikolwiek sposób faktycznie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podatników. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzja z dnia 19 maja 2006 r. Starosty [...], którą przypisano następujące rodzaje użytków gruntowych do poszczególnych działek: nr 11- tereny mieszkaniowe (B), nr 14 - zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp), nr 19 - inne tereny zabudowane (Bi), a które to dane zostały odzwierciedlone następnie w rejestrze gruntów, utrzymana następnie w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 28 lipca 2006 r., poddana została także kontroli WSA w Opolu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 564/06, oddalił skargę skarżących. Z treści uzasadnienia tego wyroku wynika, że skarżący kwestionowali w tym postępowaniu, dokonaną z urzędu, aktualizację operatu ewidencyjnego działek nr 14 k.m. (zurbanizowane tereny niezabudowane – Bp) i nr 19 (inne tereny zabudowane–Bi), domagając się przywrócenia im poprzedniego przeznaczenia (tereny mieszkalne – B). Sąd ten, oceniając prawidłowość zaskarżonego wówczas rozstrzygnięcia organów zapadłego w kwestii aktualizacji operatu ewidencyjnego, zauważył, iż przedmiotowe postępowanie administracyjne jest postępowaniem ewidencyjnym prowadzonym w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a to ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i służy ewidencji danych o gruntach. Zmian przedmiotowych i podmiotowych dokonuje się na podstawie odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej oraz prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych oraz innych aktów normatywnych, a nie z woli właściciela. Skład orzekający zaznaczył też, że w dacie wydania poddanej kontroli Sądu decyzji z dnia 30 marca 2016 r., postępowanie o zmianę danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia 12 maja 2014 r., nie zostało zakończone. Wyrokiem z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II SA/Op 34/15, WSA w Opolu, rozpatrując skargi skarżących na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia 17 listopada 2014 r., w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów, uchylił tą decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] z dnia 18 lipca 2014r. Jak podkreślił Sąd, składy orzekające uznały też za prawidłowe oparcie rozstrzygnięć podatkowych właśnie na danych z ewidencji gruntów i budynków. Odnośnie barku podstaw do uwzględnienia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego WSA w Opolu stwierdził, że stosownie do art. 70 § 6 pkt 2 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Na podstawie natomiast art. 70 § 7 pkt 2 O.p., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W ocenie Sądu, przyjmując już wyłącznie daty samych wyroków zapadłych w niniejszej sprawie , począwszy od wyroku z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 158/13 a skończywszy na wyroku z dnia 28 listopada 2014 r. I SA/Op 675/14, w tym czasie bieg terminu przedawnienia podlegał zawieszeniu. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając wyrokowi naruszenie: - art. 174 ust. 2 p.p.s.a., art. 69 § 3 O.p., gdyż wymiar podatku na 2012 r. nie został ustalony od faktycznego sposobu korzystania z nieruchomości przez stronę skarżącą i sposób korzystania nie został ustalony od prawa własności i praw rzeczowych w sposobie korzystania z gruntów i budynków wynikających z treści aktów notarialnych i z treści dokumentów urzędowych wpisanych do tych aktów; - art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3 i art. 217 Konstytucji, ponieważ strona skarżąca została bezprawnie i bez podstawy prawnej pozbawiona istoty prawa własności, jak również pozbawiona do określonego sposobu korzystania z nieruchomości; - art. 2 ust. 2 i art. 7a ust. 1 – 3 u.p.o.l. w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości (Dz.U. Nr 107, poz. 1138) i przyjęcie dla wymiaru podatku danych z ewidencji gruntów i budynków, ponieważ organy podatkowe nie zastosowały tych przepisów prawa oraz danych podmiotu i przedmiotu podatku z tej ewidencji z decyzji podatkowej z naruszeniem art. 217 Konstytucji; - art. 21 Konstytucji RP, gdyż organy podatkowe nie mogą poddawać weryfikacji stanu prawnego wynikającego z czynności prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych i prawomocnych orzeczeń sądu; - art. 174 ust. 1 p.p.s.a. z powodu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie, ponieważ nie został dokonany wymiar podatku na podstawie prawa własności i praw rzeczowych wynikających z treści aktów notarialnych; - art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji, ponieważ WSA w Opolu zaakceptował naruszenie prawa własności wraz z zakupionym prawem rzeczowym do sposobu korzystania z działek; - art. 21 i art. 64 ust. 2 Konstytucji w związku z art. 22 ust. 2 i art. 23 P.g.k., gdyż to organ ewidencyjny ma ustawowy obowiązek prawidłowo rejestrować stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy orzekające; prawa własności i prawo rzeczowe do wykorzystania gruntów i budynków zakupione aktami notarialnymi nigdy nie zostały zarejestrowane w ewidencji gruntów i budynków; w roku podatkowym 2012 nie został dokonany wymiar podatku na podstawie art. 7a u.p.o.l. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nie udzieliło odpowiedzi na wniesioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Kontroluje zatem zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych, a zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wyjaśnić należy, że nie jest też możliwym naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – jak wskazano to w skardze kasacyjnej - gdyż to unormowanie określa podstawy kasacyjne, element skargi kasacyjnej, czyli sposób wskazania podstaw kasacyjnych, który przesądza o zakresie, w jakim sąd drugiej instancji dokonuje oceny zaskarżonego orzeczenia. Sąd pierwszej instancji nie mógł też dopuścić się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP, gdyż żadne przepisy ustawy zasadniczej, ani zasady konstytucyjne nie były przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie organów podatkowych dotyczące przedmiotowego podatku było już poddane kontroli sądowej, wyrażonej w prawomocnych wyrokach zarówno przez sąd pierwszej, jak i drugiej instancji (I SA/Op 675/14 i II FSK 3188/13). W aspekcie procesowym taki stan rodzi skutki określone m.in. w art. 190 p.p.s.a., jak i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez sąd kasacyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a., nie może stosować postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., a w skardze kasacyjnej nie powinny być podnoszone zarzuty sformułowane w oparciu o odmienną wykładnię prawa, niż dokonał tego NSA w orzeczeniu uchylającym orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają bowiem zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., I FSK 1448/13; z dnia 20 września 2006 r. II OSK 1117/05; z dnia 20 listopada 2014 r., I OSK 2214/14; z dnia 3 listopada 2011 r., I OSK 1702/11; z dnia 20 września 2006 r., II OSK 1117/05 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ograniczenia w zakresie formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak i związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną przez NSA, wynikające z art. 190 p.p.s.a., są konsekwencją prawomocności orzeczeń NSA, tj. art. 168 oraz art. 170-171 p.p.s.a. W związku z tym merytorycznej ocenie podlegają jedynie te zarzuty skargi kasacyjnej, które dotyczą zawężonych po poprzednim wyroku NSA "granic sprawy". Zarzuty wykraczające poza kwestie będące przedmiotem rozważań NSA w poprzednim wyroku nie mogą być uwzględnione, nawet bez merytorycznej ich oceny (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2016 r., II FSK 905/14 – dostępny j.w.). Naczelny Sąd Administracyjny poddaje natomiast merytorycznej ocenie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zagadnień, w których nie wypowiedział się w poprzednim wyroku kasatoryjnym, jeżeli po jego wydaniu doszło do ustalenia nowych okoliczności faktycznych, wskutek czego powstała możliwość sformułowania zarzutów, jakich wcześniej (tj. po wydaniu pierwszego wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny) żadna ze stron postępowania sądowego nie mogła uwzględnić. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zasadnicze zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą przyjęcia przez organy podatkowe dla wymiaru podatku danych z ewidencji gruntów i budynków, a nie danych z aktów notarialnych dotyczących nieruchomość zlokalizowanych w [...], a składających się z działek: nr14, nr 11 i 19. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie orzekającym w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 20 czerwca 2018 r. o sygn. akt II FSK 3675/17 (dotyczącym podatku od nieruchomości skarżących za 2006 rok), gdzie również zarzuty skargi kasacyjnej, z szerokim odwołaniem się do norm konstytucyjnych, zostały nakierowane na ponowne podważenie ustaleń organów podatkowych w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków oraz przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości. Powtórzyć zatem należy, iż stosownie do treści art. 21 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Z kolei w przepisie art. 64 Konstytucji ustawodawca postanowił, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia (ust. 1). Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (ust. 2). Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (ust. 3). Autor skargi kasacyjnej powołując się na naruszenie tych przepisów podważył obowiązek organów respektowania przepisu art. 21 P.g.k., a dokładnie dokonywania wymiaru podatku w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie twierdzenie nie ma żadnego umocowania w powyższych przepisach, w żadnej mierze nie potwierdza też przejawu ograniczenia podatników w ich prawie własności. Podobnie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, dokonywanie przez organy podatkowe ustaleń w zakresie sposobu użytkowania budynków z wykorzystaniem danych tej ewidencji, nie może być odczytywane jako naruszenie art. 87 ust.1 i 217 Konstytucji RP. Zarówno przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i rozporządzenie o ewidencji gruntów i budynków, stanowią akty powszechnie obowiązującego prawa, wymienione w przepisie art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący nie dostarczyli też argumentów dlaczego wymiar podatku od nieruchomości miałby się odbywać w oparciu o inny akt prawny jak ustawa o podatkach i opłatach lokalnych i w czym upatrują naruszenia art. 217 Konstytucji RP. Wszelkie kwestie związane z eksponowanym ponownie w niniejszej skardze charakterem budynku i przeznaczeniem gruntów zostały przesądzone już w sprawie wyrokiem NSA z 17 lipca 2014 r. (II FSK 3188/13). Sąd ten stwierdził niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej w tym względzie i wskazał, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek położony w [...] na działce nr 19 nr ewid. [...] o pow. 412,416 m² (barak) ma charakter niemieszkalny. Z kolei działka nr 19 o pow. 0.3393 ha została oznaczona w tej ewidencji jako inne tereny zabudowane (Bi), a działkę 14 o pow. 0.1499 ha oznaczono jako zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp). W wyroku tym podkreślono również, że unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i e) u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 21 P.g.k. nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. Dysponując wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości niż wynikający z tej właśnie ewidencji. W kontekście powyższego dodać należy, że ten stan ewidencji na 2012 r. nie został w żadnej mierze w sposób formalny przez skarżących podważony. W przywołanym zaś wyroku NSA wskazał skarżącym, że jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą przeprowadzą skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości. Do czasu zmiany, obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków nie znajdują uzasadnienia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.