VII SA/Wa 2462/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań: Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" oraz W. J. - od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - pozwolenia na budowę zespołu budynków wielofunkcyjnych handlowo-usługowych, kultury oraz biurowych wraz z wielopoziomowym (4 kondygnacje podziemne) garażem, zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem drogowym, wjazdami i dojazdami na terenie nieruchomości wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...],[...] z obrębu [...], w rejonie ulicy [...] w [...] Dzielnicy [...] (sprostowanej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.), - uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi - "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] przy ul. [...]; dla inwestycji polegającej na: budowie zespołu budynków wielofunkcyjnych handlowo- usługowych, kultury oraz biurowych wraz z wielopoziomowym (4 kondygnacje podziemne) garażem, zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem drogowym, wjazdami i dojazdami na terenie nieruchomości wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...];[...] z obrębu [...], w rejonie ulicy [...] w [...] Dzielnicy [...]. Organ II instancji dokonując oceny prawnej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - pozwolenia na budowę zespołu budynków wielofunkcyjnych handlowo-usługowych, kultury oraz biurowych wraz z wielopoziomowym (4 kondygnacje podziemne) garażem, zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem drogowym, wjazdami i dojazdami na terenie nieruchomości wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...];[...] z obrębu [...], w rejonie ulicy [...] w [...] Dzielnicy [...] (sprostowanej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.), stwierdził, że nie odpowiada ona prawu. Organ II instancji zauważył, że art. 32 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu podmiotowi, który złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie obowiązywania decyzji o warunkach zabudowy, a decyzję taką należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Natomiast art. 34 Prawa budowlanego formułuje wyraźny wymóg, by projekt budowy spełniał warunki wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, a art. 35 Prawa budowlanego nakazuje organowi wydającemu pozwolenie na budowę dokładne sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z treścią i ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Według organu II instancji w kontrolowanym przez Wojewodę [...] postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta [...] niewątpliwie zabrakło kompleksowego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o warunkach zabudowy (sprostowanej Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r.); zmienionej decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. (w pkt 1.1.5 Geometria dachów). Organ II instancji uzasadniając swoją decyzję wskazał, że dokonana przez Wojewodę [...] analiza dokumentacji wykazała nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w związku z czym inwestor został wezwany do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez: 1) przedłożenie projektu budowlanego spełniającego wymogi pkt. 1.5. decyzji o warunkach zabudowy, tj. "na terenie własnej działki należy zapewnić miejsca postojowe w garażu podziemnym i naziemne, według wskaźników parkingowych"; 2) przedłożenie projektu budowlanego spełniającego wymogi pkt. 1.5. decyzji o warunkach zabudowy, tj. "planowana inwestycja nie może powodować zmniejszenia ilości ogólnodostępnych miejsc postojowych w pasach dróg publicznych na terenach przyległych do inwestycji". Organ II instancji podkreślił, iż obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości został przez inwestora wykonany, w ustalonym przez organ terminie. Organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z załączonym projektem budowlanym oraz wymaganiami wynikającymi z decyzji i uzgodnień zarządcy drogi dojazd na teren inwestycji planowany jest bezpośrednio z ulicy [...] (dla samochodów osobowych) oraz z ulicy [...] (dla samochodów dostawczych). Organ II instancji wskazał również, że projektant oświadczył (oświadczenie z dnia [...] lipca 2014 r.), że jedynie ulica [...] na terenie przyległym do inwestycji zawiera pas ogólnodostępnych niewydzielonych miejsc postojowych. Projekt budowlany nie powoduje zmniejszenia długości tego pasa i tym samym zmniejszenia miejsca dla postoju pojazdów. Nowoprojektowany zjazd z ulicy wewnętrznej do ulicy [...] jest w miejscu istniejącego zjazdu, ponadto projekt przewiduje likwidację istniejącego zjazdu do ulicy [...] na wysokości budynku dawnej siedziby Muzeum [...]. W konsekwencji ilość ogólnodostępnych miejsc postojowych nie zmniejsza się". Organ II instancji przyjął, że wyjaśnienia inwestora w tym zakresie, za wystarczające. Według organu II instancji wbrew zarzutom Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, określonymi w ww. pkt 1.5. Organ II instancji zaznaczył, iż w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji inwestor uzyskał: 1) decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi gminnej ul. [...] zjazdu na działkę nr ew. [...] w obrębie [...]; 2) uzgodnienie Zarządu Dróg Miejskich (pismo z dnia [...] kwietnia 2012 r.) tj. uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego ul. [...] i ul. [...]; 3) opinię Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. do geometrii ul. [...] i [...] w rejonie zjazdów na ww. ulice; 4) uzgodnienie Zarządu Dzielnicy [...][...] (pismo znak [...] z dnia [...] maja 2012 r.) w zakresie zjazdu z ul. [...]; 5) uzgodnienie Zarządu Dróg Miejskich (pismo znak [...] z dnia [...] maja 2012 r.) w zakresie konstrukcji nawierzchni zjazdu z ul. [...]. Według organu II instancji w postępowaniu odwoławczym inwestor doprowadził projekt budowlany do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie naziemnych i podziemnych miejsc postojowych. Projekt budowlany zatwierdzony przez organ I instancji przewidywał 720 miejsc postojowych zaprojektowanych wyłącznie w podziemnej części budynku, w tym 19 stanowisk dla osób niepełnosprawnych. Na wezwanie organu wojewódzkiego do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy zaprojektowano jedno naziemne miejsce postojowe. Organ II instancji wskazał, ze zaprojektowane usytuowanie miejsca postojowego nie narusza przepisów § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Według organu II instancji określone w projekcie budowlanym wartości dla wskaźników parkingowych są zgodne ze wskaźnikami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Projekt zagospodarowania terenu, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz kompletny i wykonany przez uprawnione osoby projekt budowlany, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego; posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia zgodnie z wymaganiami art. 20 ust. 4 Prawo budowlane. Organ II instancji zaznaczył także, iż przedłożony projekt budowlany zawiera uzgodnienia z rzeczoznawcami w zakresie: - ochrony przeciwpożarowej, zaopiniowany przez rzeczoznawcę T. C., z dnia [...] października 2013 r.; - wymagań higieniczno-sanitarnych, zaopiniowany przez rzeczoznawcę H. N.-N., z dnia [...] października 2013 r.; - warunków bezpieczeństwa i higieny pracy, zaopiniowany przez rzeczoznawcę B. N. z dnia [...] października 2013 r. Do projektu budowlanego dołączono oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw: - energii elektroenergetycznej; warunki przyłączenia instalacji elektrycznej do sieci elektroenergetycznej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...],[...] O/zamienne/, wydane przez [...] S.A. w [...]; - wody i odbiór ścieków; warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej i sieci kanalizacyjnej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydane przez [...] w [...]; - energii cieplnej; warunki przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej oraz przebudowy sieci osiedlowej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...][...], wydane przez [...] S.A. w [...]; - gazu; warunki przyłączenia do miejskiej sieci, wynikające z umów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...],[...],[...]; oraz warunki przyłączenia obiektów do sieci telekomunikacyjnej, warunki nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wydane przez [...] Inwestycje Sp. z o.o. Ponadto inwestor przedłożył: - informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb ustawy Prawo budowlane; - decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego; - opinię Prezydenta [...] Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., pozytywnie opiniującą lokalizację sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, telekomunikacyjnej, gazowej i elektroenergetycznej; - analizę nasłonecznienia sporządzoną przez autorów projektu budowlanego; - dokumentację geologiczno-inżynierską sporządzoną w październiku 2012 r. przez K. T.; - projekt organizacji ruchu zaopiniowany przez Inżyniera Ruchu Biura Drogownictwa i Komunikacji [...] z dnia [...] maja 2012 r.; - inwentaryzację zieleni wraz z gospodarką zieleni, opracowaną przez A. K. w marcu 2012 r.; - ekspertyzę techniczną budynków znajdujących się na terenie dawnych zakładów [...], opracowaną w czerwcu 2012 r. przez zespół autorski: R. S., R. J., J. P., K. W., A. S., A. K. Według organu II instancji w przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego: "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Organ II instancji odnosząc się do zarzutu podnoszonych przez strony odwołujące się od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., iż projektowana inwestycja nie może być realizowana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ architektoniczno - budowlany, o czym stanowi art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 tej ustawy (Dz. U z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.). Według organu II instancji związanie to rodzi obowiązek po stronie organu architektoniczno - budowlanego, nie tylko do sprawdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z decyzją o warunkach zabudowy, ale powoduje również, że organ nie ma uprawnień do samodzielnego odstąpienia, czy kwestionowania jej warunków. Organu II instancji zaznaczył, iż organ wydający pozwolenie na budowę nie może zatem samodzielnie weryfikować decyzji o warunkach zabudowy. Organ II instancji stwierdził, powołując się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt IOPS 2/12, że jedynie skuteczne podważenie decyzji o warunkach zabudowy w trybie stwierdzenia nieważności decyzji mogłoby ewentualnie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji nie zgodził się również z zarzutem rzekomej niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (pkt 1.1.1., pkt. 1.1.3. i pkt. 1.1.4. decyzji). W punkcie 1.1.1. decyzji o warunkach zabudowy określono linie zabudowy: "z uwagi na niewielką szerokość chodnika w ulicy [...] zaleca się wycofanie linii zabudów)' kubatury planowanej na odległość 6m od krawędzi jezdni". W punkcie 1.1.3. określono natomiast szerokość elewacji frontowej, z zaznaczeniem, że "powyższe liczby są orientacyjne (...) do doprecyzowania na etapie projektu budowlanego". Według organu II instancji, powyższe zapisy stanowią wyłącznie zalecenia, zatem to co jest proponowane, sugerowane, wskazane. Organ II instancji podkreślił, że analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że zastosowano się do zalecenia wycofania linii zabudowy parterów. Organ II instancji stwierdził również, że został spełniony także obowiązek nałożony w pkt. 1.1.4 decyzji o warunkach zabudowy, określający wysokość krawędzi elewacji frontowej, zgodnie z którym "podstawowa wysokość projektowanego zespołu w zabudowie pierzejowej wynosić może max 32 m (max 5 kondygnacji powyżej budynków zabytkowych) - ze zwyżkami punktowymi o wysokości max 40m (max 7 kondygnacji j.w.) w ilości nieprzekraczającej pięciu obiektów." Organ II instancji wskazał, że postanowieniem Nr [...] Prezydent [...] wyjaśnił, iż "dopuszczalne jest rozumienie zwyżki zabudowy w postaci 6-tej kondygnacji wycofanej w sposób zapewniający czytelność wysokości pierzejowej od ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] oraz 7-mej kondygnacji w postaci zwyżek punktowych (o wysokości max 40m w ilości nieprzekraczającej pięciu obiektów". Biorąc powyższe według organu II instancji projekt budowlany jest zgodny z ww. ustaleniami. Również według organu II instancji wbrew twierdzeniu strony skarżącej, spełniony został także warunek wycofania linii zabudowy o m.in. 2,5 względem pierzei dla planowanych dwóch wejść od ul. [...] (pkt 1.1.6. decyzji o warunkach zabudowy). Organ II instancji zauważył, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż linia zabudowy została wycofana o 3 m, w stosunku do głównej linii zabudowy, przy wejściach od strony ul. [...]. Organ II instancji uznał za bezpodstawny zarzut braku analizy funkcjonalno-ruchowej możliwości obsługi działki. Według organu II instancji taka analiza została sporządzona pn. "Analiza warunków ruchu dla planowanej inwestycji (...) w rejonie ulic [...]". Opracowane również zostało jak podkreślił organ II instancji "Studium komunikacyjne zespołu wielofunkcyjnego biurowo-handlowego z częścią usługową". Dokumenty te stanowiły podstawę do uzyskania opinii Inżyniera Ruchu [...]. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor przedłożył kopie ww. dokumentów. Organ II instancji wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może uzależniać wydania decyzji od spełnienia przez inwestora warunku nie przewidzianego w art. 34 Prawa budowlanego, a dokumenty o których mowa powyżej nie są obligatoryjnym elementem projektu budowlanego. Organ II instancji nie zgodził się również z zarzutem Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej "[...]", że istnieje obowiązek ponownego sprawdzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Jak wskazał organ II instancji, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada obowiązek dokonania sprawdzeń również z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z póżn. zm.). Organ II instancji zauważył jednak, że przedmiotowa inwestycja nie jest realizowana w o oparciu o decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydenta [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, lecz na podstawie decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji (utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...]. Według organu II instancji w przedmiotowej decyzji (ust. IV) jednoznacznie orzeczono o braku konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ II instancji, ustalił zgodność przedmiotowego projektu budowlanego ze wskazanymi powyżej decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Wobec powyższego niniejszy zarzut należy uznał za bezzasadny. Organ II instancji za bezpodstawny zarzut uznał brak uzgodnienia projektu budowlanego z [...] Sp. z o.o. z uwagi, iż w projekcie budowlanym (tom 1 cz.2 załącznik nr 12.1.) znajduje się pismo [...] Sp. z o.o. z dnia 21 listopada 2011 r. - uzgodnienie projektu budowlanego. Według organu II instancji wbrew zarzutom w odwołaniu od zaskarżonej decyzji Prezydenta [...], wnioskowana inwestycja zaprojektowana została zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym warunkami wynikającymi z treści § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Również organ II instancji wbrew zarzutom pełnomocnika W. J. projektowane obiekty nie naruszają warunków naturalnego oświetlenia lokalu w elewacji południowej budynku przy ul. [...]. Wynika to wprost z analizy nasłonecznienia dołączonej do projektu budowlanego, opracowanej przez uprawniony zespół. W oparciu o tzw. "Linijkę słońca MT" ustalono, że dla wszystkich mieszkań spełnione są wymagania dotyczące nasłonecznienia w myśl § 60 ww. rozporządzenia. Organ II instancji stwierdził, że przedmiotowa analiza nasłonecznienia jest pełnym opracowaniem techniczno-analitycznym. Organ II instancji nie odmówił słuszności i prawidłowości sporządzenia analizy i jej wyniku. Według organu II instancji przedłożona opinia techniczna dała organowi możliwość dokonania oceny zgodności projektu budowlanego z treścią § 13 oraz § 60 ww. rozporządzenia. W ocenie organu II instancji przedłożone opracowanie jako rzetelne, a wnioski w nim zawarte są wyczerpujące. Organ II instancji wyjaśnił, że za przyjęte w projekcie budowlanym za rozwiązania projektowe odpowiedzialność ponosi projektant, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnień do podważania ich prawidłowości. Organ II instancji zauważył, że projektant złożył w tym zakresie oświadczenie, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. W przedmiotowej sprawie zespół projektowy również złożył takie oświadczenie. Według organu II instancji ocenie nie mógł podlegać także sposób wykonania zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, kontrola zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego (art. 84a ustawy Prawo budowlane). Natomiast organ II instancji wskazał, że ewentualnych roszczeń z tytułu poniesionej szkody można dochodzić na drodze sądowej. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego zwiększenia ruchu komunikacyjnego, nasilenia hałasu oraz pogorszenia widoku z okien budynku organ II instancji podniósł, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ II instancji wyjaśnił, że nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W. J. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: Przedmiotowej decyzji zarzucam, w szczególności: 1) Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wydanie wadliwej decyzji m.in. a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także dokonaniu dowolnej oceny zebranych dowodów bez rozważenia naruszenia decyzją interesów strony, b) art. 8 i 107 § 3 k.p.a. w zw .z art. 140 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez nic ustosunkowanie się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu, c) art. 139 k.p.a. przez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony odwołującej. 2) Naruszenie przepisów prawa materialnego m.in. a) art. 39 ustawy Prawo budowlane przez pominięcie zastrzeżeń strony zawartych w odwołaniu co do braku stanowiska konserwatora na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego w tym ekspertyz dotyczących niekorzystnego oddziaływania inwestycji m in. na obiekt zabytkowy przy ul [...] i ewentualnego zagrożenia dla jego integralności. b) par. 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dot. warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. c) art. 5 ust. 1 pkt 7,8,9 w zw. z art. 35 i 36 ustawy Prawo budowlane w zakresie ujemnego oddziaływania m.in. na nieruchomość przy [...] w [...] W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ II instancji rozpoznając powyższe odwołanie nie ustosunkował się do zgłoszonych zastrzeżeń i zarzutów odnosząc się ogólnie i lakonicznie do odwołania. Skarżąca podniosła, że nadal aktualne i pominięte przez organy obu instancji pozostają zastrzeżenia wskazane przez skarżącą w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. Według skarżącej z przejrzanych materiałów dokumentacji projektowej wynika bowiem, że inwestycja ta zagraża budynkom stron posadowionym przy ulicy [...] w [...] i może spowodować ich katastrofę budowlaną, tym bardziej, że obecnie budynki te są w stanie awaryjnym nie z winy skarżącej. Według skarżącej organ II jak i I instancji nie nakazał inwestorowi żadnych konkretnych rozwiązań mających zabezpieczyć zagrożone budynki przed katastrofą stwierdzając "że za przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe odpowiedzialność ponosi projektant, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnień do podważania ich prawidłowości. Skarżąca podnosi również, że zarówno organ I i II instancji całkowicie pominęły w uzasadnieniu do zaskarżonych decyzji okoliczność iż, budynek frontowy przy ul. [...] jest obiektem wpisanym do rejestru zabytków i w/w inwestycja stanowi poważne zagrożenie dla jego integralności i niniejsze postępowanie jako takie powinno pod tym kątem zawierać ocenę konserwatora zabytków na podstawie całokształtu zebranego materiału, w tym w/w ekspertyzy. Skarżąca nie zgadza się również z oceną dokonaną przez organ I i II instancji co do prawidłowości analizy nasłonecznienia zawartej w aktach sprawy. Według skarżącej inwestor nie wskazał bowiem na jakiej podstawie ocenił, iż wszystkie lokale w budynku przy ul. [...] mają zapewnione nasłonecznienie zgodnie z obowiązującymi normami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę inwestorowi - "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] przy ul. [...]; dla inwestycji polegającej na: budowie zespołu budynków wielofunkcyjnych handlowo- usługowych, kultury oraz biurowych wraz z wielopoziomowym (4 kondygnacje podziemne) garażem, zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem drogowym, wjazdami i dojazdami na terenie nieruchomości wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...];[...] z obrębu [...], w rejonie ulicy [...] w [...] Dzielnicy [...]. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] ustalił dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ architektoniczno-budowlany – Wojewoda [...] w celu doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do pełnej zgodności z warunkami powyższej decyzji zobowiązał , na etapie postępowania odwoławczego, inwestora do likwidacji niezgodności w zakresie pkt. 1.5. decyzji o warunkach zabudowy. Okolicznością niekwestionowaną jest, iż niezgodności te zostały w zakreślonym terminie usunięte, co pozwoliło organowi II instancji na wydanie decyzji reformatoryjnej. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż planowana inwestycja ze względu na przekroczenie powierzchni sprzedaży w części usługowej powyżej 2000 m2 nie może być zrealizowana w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bowiem wymaga wcześniejszego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego- należy uznać go za chybiony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się jednolity pogląd, podzielony przez skład orzekający, że skoro ustawodawca w art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ,stanowi, że w planie miejscowym określa się m.in. granice terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, a w art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy zobowiązuje do określenia obszarów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, to tworzy zintegrowaną regulację prawną lokalizowania ww. obiektów handlowych w aktach planistycznych gminy. Stosownie zatem do przepisów art. 15 ust. 3 pkt 4 i art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy lokalizacja wielkopowerzchniowych obiektów handlowych jest możliwa tylko wówczas, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczone zostaną granice terenów pod budowę takich obiektów. Innymi słowy, jeżeli gmina podejmie działania zmierzające do lokalizacji przedmiotowych obiektów handlowych na określonym obszarze to wówczas, wyznaczenie granic terenów pod budowę ww. obiektów staje się obligatoryjne. Lokalizowanie obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy może odbywać się wyłącznie na podstawie ustaleń planu wyznaczającego granice terenów pod budowę tego typu obiektów (wyroki NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r. - II OSK 698/06; z dnia 12 grudnia 2007 r. - II OSK 1699/06; z dnia 11 marca 2008 r. - II OSK 87/07, z 13 października 2009 r. - II OSK 1558/08; z dnia 26 października 2011 r. - II OSK 1531/10). Powyższe rozważania odnoszą się jednak do zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie pojedynczego obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży przekraczającej 2000 m2. Tymczasem projektowana inwestycja dotyczy zespołu obiektów i to wielofunkcyjnych z których żaden nie posiada powierzchni sprzedaży przekraczającej wartość 2000 m2. Każdy z obiektów wchodzących w skład zespołu stanowi samodzielna całość i podlega odrębnej analizie w zakresie przekroczenia progu powierzchni sprzedaży ponad 2000 m2. Tezę tę potwierdza w ocenie Sądu wykładnia art.2 pkt 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie definicji pojęcia " powierzchnia sprzedaży". Z tych względów , wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor , zgodnie z art. 32 ust 4 pkt 1 Prawa budowlanego, musiał przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę uzyskać ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie zaś, do treści art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor jest zobowiązany dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ustaleniu lokalizacji celu publicznego), jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czyli albo decyzja o warunkach zabudowy albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest wymagana w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy realizacji inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę (art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 tej ustawy). Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ustaleniu lokalizacji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uchwalony Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. ( opublikowany w Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...] lipca 2014r.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości przy ul. [...] i ulicy [...] nie obejmuje swoja treścią nieruchomości objęte inwestycją co czyni całkowicie nieuzasadnionym twierdzenie skarżącej o wygaśnięciu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] ustalającej dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie ulega także wątpliwości, iż organ udzielający pozwolenia na budowę związany jest treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody ( art. 71 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ). Ustalenia dokonane przez właściwy organ poprzedzający wydanie takiej decyzji nie mogą być w żaden sposób modyfikowane przez organ architektoniczno-budowlany. Przedmiotowa inwestycja realizowana jest w oparciu o decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, która jednoznacznie stwierdza brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W toku kontroli instancyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzja z dnia [...] sierpnia 2013r. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Nie budzi zastrzeżeń dokonana przez Wojewodę [...] pozytywna weryfikacja projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z decyzja z dnia [...] kwietnia 2013r. Inwestor decyzją z dnia [...] czerwca 2012r.Nr [...] wydaną przez [...] Konserwatora Zabytków uzyskał zgodę na realizacje robót budowlanych wynikających z dokumentacji projektowej, a wcześniej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r. Nr [...] organ konserwatorski dokonał uzgodnienia projektu budowlanego. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się także pismo Konserwatora z czerwca 2012r. w którym nie wnosi uwag w zakresie prac konserwatorskich wykonywanych w obiektach zabytkowych. W odniesieniu do zarzutów skargi należy podkreślić, iż budynek przy ul [...] nie znajduje się w obszarze objętym inwestycją , który obejmuje działki nr [...] i [...] a w konsekwencji należy uznać, iż brak było podstaw do objęcia tegoż budynku pozwoleniem konserwatorskim. Z tego względu za chybiony należy uznać zarzut, że organ udzielający pozwolenia na budowę nie wziął pod uwagę, iż budynek przy ul. [...] jest wpisany do rejestru zabytków i podlega ochronie konserwatorskiej . Okoliczność ta w ocenie Sądu pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Istotnym natomiast jest czy planowana inwestycja będzie miała wpływ na stan techniczny budynku przy ul [...] i czy przedsięwzięto środki mające na celu zabezpieczenie jego substancji. Przedłożona przy projekcie budowlanym ekspertyza techniczna Pracowni Architektoniczno-Konstrukcyjnej "[...]" J.i R. S. s.c zawiera miedzy innymi propozycje wzmocnień i zabezpieczeń obiektu . Autorzy opracowania wskazują na możliwość wystąpienia katastrofy budowlanej w budynku przy ul. [...] ale w sytuacji braku zastosowania jakiejkolwiek metody wzmocnienia tego budynku. Natomiast powyższe ekspertyza techniczna zawierająca wskazania co do zabezpieczeń budynku przy ul [...] stanowi załącznik do projektu budowlanego ( Tom 1 część 3 projektu) a decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014r, zatwierdzając powyższy projekt nakłada na inwestora obowiązek realizacji inwestycji zgodnie z tym projektem, w tym zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ekspertyzie technicznej. Wbrew obawom skarżącej nie może budzić wątpliwości, iż obowiązki te dotyczą adresata decyzji czyli inwestora. Sąd podziela także stanowisko organu o zgodności projektowanej inwestycji z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zwłaszcza w zakresie zgodności z § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z analizy nasłonecznienia dołączonej do projektu budowlanego, opracowanej przez uprawniony zespół wynika, że dla wszystkich mieszkań spełnione są wymagania dotyczące nasłonecznienia w myśl § 60 ww. rozporządzenia. Autorzy analizy założyli , na podstawie wymiarów budynku przy ul. [...], lokalizację okien w poszczególnych mieszkaniach, Kartę ewidencyjną zabytku architektury i budownictwa z [...].10.1992r., że zarówno po prawej jak i po lewej stronie przejazdu bramowego może znajdować się mieszkanie wielopokojowe. Analiza ta oceniona przez organ jako rzetelna nie została skonfrontowana z inną analizą sporządzoną na wniosek skarżącej przedstawiającą odmienne wnioski , która mogłaby dla organu stanowić kontr-dowód w tej kwestii. Z tych względów ocenę tego dowodu uznać należy za prawidłową. Za całkowicie nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi naruszenia art 139 kpa. Przewidziany w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji stwierdzenia wadliwości decyzji organu I instancji istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby prowadzenia postępowania w znacznym zakresie. Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z powyższych przepisów wynika, że w zasadzie organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie cytowanego wyżej art. 136 k.p.a. Brak należycie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego jest wadą postępowania, jednak należy zauważyć, że nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą stosowania art. 138 § 2 k.p.a. Treść przepisu jednoznacznie wskazuje, że zaskarżoną decyzję można uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Tylko zaistnienie tych warunków uzasadnia orzekanie kasacyjne. Skorzystanie z tej możliwości musi być wyjątkowe, gdyż istotą postępowania odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym jest orzekanie reformatoryjne. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. Zasada wyrażona w art. 139 kpa, znana również powszechnie innym procedurom, należy do podstawowych gwarancji procesowych prawa do obrony przysługującego stronie. Daje ona bowiem swobodę w realizowaniu przyznanego stronie prawa do odwoływania się od decyzji organu I instancji. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem sądowym, respektowanie zakazu reformationis in peius w postępowaniu odwoławczym jest uznawane za jedną z fundamentalnych zasad prawa procesowego w demokratycznym państwie prawa. Z tego powodu obowiązkiem sądu administracyjnego jest poddanie wnikliwej kontroli posługiwania się przez organy administracyjne przepisem zawartym w art. 139 k.p.a. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1993 r. sygn. akt III ARN 33/93 (Państwo i prawo 1994 r. Nr 9 s. 112). Należy jednak z cała mocą podkreślić, iż "niekorzyść", o której mowa w art. 139 k.p.a., to obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. W sprawie niniejszej sytuacja taka nie miała miejsca. Organ odwoławczy na podstawie art. 136 kpa dokonał uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie wydał decyzję zatwierdzający poprawiony projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę w zakresie tożsamym z decyzją organu instancji. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego w najmniejszym stopniu nie pogorszyła sytuacji prawnej W. J. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7,8, 77 i 107 § 3 kpa oraz ar t. 80 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne , rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).