II SA/Łd 308/17

Dnia 20 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu wniosku J. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 d 3, art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 23 stycznia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] na wniosek Spółki A. Wójt Gminy i Miasta S. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego budowy elektrowni wiatrowej o mocy 2MW i wysokości całkowitej turbiny ok. 155 m wraz ze stacją transformatorową, kontenerową stacją pomiarową, odcinkiem sieci energetycznej w miejscowości S. na działkach nr ewid. 82, 81, 78, 64, 89 w gminie S. Pismem z dnia 28 listopada 2011 r. J. L. wskazując na zapis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Wnioskodawca zarzucił rażące naruszenie prawa, ponieważ organ błędnie zakwalifikował budowę elektrowni jako inwestycję celu publicznego, w rozumieniu art. 6 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podczas gdy elektrowni wiatrowych nie można zaliczyć do takich inwestycji. Nadto decyzja lokalizacyjna nie została podpisana przez umocowanego do takich czynności pracownika, nie załączono do decyzji dokumentu potwierdzającego takie umocowanie. Wnioskodawca dodał, iż inwestycja jest oddalono o około 160m i 400m od jego nieruchomości i negatywnie wypływa na zdrowie ludzi oraz prowadzone prace hodowlane. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. dochodząc do wniosku, że J. L. nie można przypisać statusu strony, co czyniło toczące się postępowanie bezprzedmiotowym. Opisana decyzja, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] została utrzymana w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że nieruchomości skarżącego będą podlegać negatywnemu oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji. Po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r. sygn.akt II SA/Łd 65/15, uchylił zaskarżone a opisanej wcześniej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] oraz z dnia [...] Sąd uzasadniając wyrok wskazał m.in., że analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji organ nie może ograniczyć się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Sąd wskazał, iż organ będzie zobowiązany zrewidować swoje stanowisko uznające za bezpodstawne twierdzenie wnioskodawcy, wedle którego posiada interes prawny związany z wydaniem kwestionowanej decyzji, ponieważ jest właścicielem działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Sąd nie podzielił zapatrywań organu, że przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące ochrony własności nie stanowią podstawy do orzekania przez organy administracji w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem ochrony przewidzianej w art. 140 i 144 k.c. określony podmiot może poszukiwać w postępowaniu przed sądem powszechnym. Ponownie rozpatrując wniosek J. L. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Wyjaśniając w uzasadnieniu zasady jakimi rządzi się tryb nadzwyczajny stwierdzenia nieważności organ, nie kwestionując przymiotu strony, podkreślił, iż nie sposób ocenić jako rażącego naruszenia prawa sytuacji, gdy w przedmiocie oceny możliwości stosowania i/lub wykładni określonej regulacji prawnej mają miejsce kontrowersje, spory i wątpliwości interpretacyjne. Wskazując na wnioski i zarzuty J. L. organ stwierdził, iż w dacie wydawania decyzji z [...] orzecznictwo nie wypowiadało się jednolicie czy elektrownie wiatrowe należy kwalifikować jako inwestycje celu publicznego. Owszem obecnie dominuje pogląd, iż elektrownie wiatrowe nie są objęte dyspozycją art. 6 pkt 2 ustawy, niemniej w dacie rozstrzygania przez organ gminy zarówno organy jak i sądy stały na stanowisku, że przedmiotowe inwestycje mieszczą się w katalogu inwestycji celu publicznego. Co jednak istotne brak było jednolitości co do wykładni art. 6 pkt 2 ustawy. Spór powstały na tym tle w doktrynie i orzecznictwie sądowym powoduje, iż wydanie w niniejszym stanie decyzji lokalizacyjnej nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Organ dodał, iż nie można podzielić zarzutu wnioskodawcy, że decyzja z [...] nie została poprzedzona wymaganymi badaniami. Takie postępowanie zostało przeprowadzone i zakończyło się wydaniem decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. w której ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym. Organ nie podzielił także zarzutu, iż decyzja lokalizacyjna została podpisana przez nieupoważnioną osobę, gdyż przeczy temu dokument pełnomocnictwa udzielonego przez Burmistrza w dniu 18 grudnia 2008 r. Nadto kwestionowana decyzja zawiera elementy określone w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym załącznik graficzny. Decyzja została wydana po przeprowadzeniu wymaganego postępowania uzgodnieniowego. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy J. L. zarzucił naruszenie przepisów postępowania i podkreślił, iż w jego ocenie elektrownie wiatrowe nie powinny być traktowane jak inwestycje celu publicznego, zarówno obecnie jak i w 2008 roku, kiedy wydawana była decyzja dotyczącą spornej inwestycji. Na poparcie swego stanowiska przywołał odpowiednie orzeczenia sądów administracyjnych. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po ponownym rozpoznaniu wniosku utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] Kolegium podtrzymało swą argumentację, podkreślając, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy sformułowanie danej normy prawnej nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i jest jednolicie wykładane. W niniejszej sprawie brak takiej jednolitości zatem nie można przesądzić, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. L. zarzucił naruszenie przepisów postępowania i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący powielił swoje dotychczasowe argumenty sprowadzające się do stwierdzenia, iż w ocenie skarżącego w dacie wydawania decyzji z [...] należało podzielić tę część judykatury, która nie zaliczała elektrowni wiatrowych do inwestycji celu publicznego, co za tym uzasadnione jest stwierdzenie, iż decyzja z [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Na wstępie przypomnieć trzeba, iż sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli tutejszego sądu, który wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r., sygn.akt II SA/Łd 65/15, uchylił zaskarżone przez J. L. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] oraz z dnia [...] Decyzje te wydane zostały w odpowiedzi na wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] Co jednak ważne dla obecnie kontrolowanego postępowania, wytyczne sądu sformułowane wówczas w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 2015 r. są wiążące dla organów ponownie rozpoznających wniosek strony o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji, jak również wiążące dla sądu ponownie analizującego sprawę. Stosownie bowiem do przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Niezastosowanie się organu administracji publicznej do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania traktować trzeba jako naruszenie normy prawa materialnego. Uznanie określonej okoliczności, jej sprecyzowanie, jako element oceny stanu faktycznego nie może naruszać art. 153 p.p.s.a., normującego zasadę związania organu administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu administracyjnego. Ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II GSK 104/05; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1401/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 347/13 – dostępne, jak i pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu, na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że ocena prawna wiąże nie tylko organy, ale i sąd ponownie rozpoznający sprawę. Związanie sądu, co wyraźnie akcentuje się nie tylko w orzecznictwie, ale i w piśmiennictwie, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W konsekwencji powyższego, jako przesądzone trzeba ocenić ustalenia sądu dokonane w ramach poprzedniej kontroli. W ocenie sądu lektura argumentów formułowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz analiza materiału dowodowego, uzasadnia stwierdzenie, iż organy administracji publicznej wywiązały się z wytycznych sądu. Tym samym nie doszło do naruszenia przywołanego przepisu art. 153 p.p.s.a. Jak wynika z uzasadnienia wyroku sądu z dnia 24 marca 2015 r. kolejnym krokiem po złożeniu przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej z 2008 roku wino być ustalenie legitymacji procesowej wnioskodawcy. Zaniechanie ustalenia tej legitymacji procesowej i umorzenie postępowania stanowiło podstawę wyeliminowania z obrotu prawnego ówczesnych rozstrzygnięć organów. Dodać trzeba, iż wyrok z dnia 24 marca 2015 r. był przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie który wyrokiem z dnia 6 września 2016 r., sygn.akt II OSK 1499/15, oddalił skargę kasacyjną. Istotne przy tym, iż w uzasadnieniu wyroku sąd powołując się na wyrok NSA w sprawie o sygn.akt II OSK 1005/13, oddalający skargę kasacyjną organu od wyroku WSA w Ł. z dnia 30 stycznia 0213 r., sygn.akt II SA/Łd 871/12 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia wskazał, że dla uznania interesu prawnego wnioskodawcy wystarczające byłoby ustalenie, że nieruchomości stanowiące jego własność położone są w zasięgu oddziaływania inwestycji, niezależnie od tego czy określone normy hałasu zostały zachowane lub przekroczone. Istotne byłoby samo ustalenie, że planowana inwestycja może oddziaływać na nieruchomości wnioskodawcy w stopniu przewidującym określone uciążliwości. W uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 2015 r. sąd wskazał, iż organ ustalając legitymację procesową wnioskodawcy błędnie zawęził możliwość oceny posiadania statusu strony przez wnioskodawcę, ignorując jedocześnie przedstawione przez stronę okoliczności wskazujące na potrzebę uwzględnienia szerszego kontekstu prawnego, w szczególności przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale także prawa cywilnego i zasad konstytucyjnych. Nie budzi wątpliwości, iż obecnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zastosowało się do wytycznych tutejszego sądu, a w konsekwencji NSA, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim organ ponownie przystępując do czynności postępowania rozpatrzył merytorycznie wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej z [...] przyznając tym samym, iż wnioskodawca interes prawny, a tym samym legitymację procesową posiada. Oceny powyższej nie zmienia fakt, iż wniosku skarżącego organ nie uwzględnił, gdyż zasadność tej oceny organu jest przedmiotem obecnej kontroli sądowej. Przechodząc do tejże przypomnieć należy, iż postępowanie nadzwyczajne zainicjowane przez skarżącego poprzez wskazanie jako podstawy wniosku art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest postępowaniem dowolnym. Reguły związane ze stwierdzeniem nieważności decyzji oraz w wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim ustawodawca stworzył katalog przesłanek, których zaistnienie obliguje organ do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Ten restrykcyjny charakter postępowania nadzwyczajnego ma na celu ochronę decyzji ostatecznych, które korzystają z ochrony trwałości decyzji, określonej w art. 16 § 1 k.p.a. Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] skarżący wskazał na rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem strony Burmistrz błędnie zakwalifikował budowę elektrowni wiatrowej do inwestycji celu publicznego, w następstwie wydał decyzję o lokalizacji celu publicznego a winien wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy. Nadto strona zarzuciła, iż sporna decyzja została wydana bez wymaganych badań wpływu obiektów na środowisko i nie została podpisana przez osobę do tego upoważnioną. Dla jasności poniższych rozważań wyjaśnić trzeba, iż przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wymaga spełnienia łącznie trzech elementów, tj. oczywistości naruszenia prawa, uwzględnienia charakteru przepisu oraz skutków społeczno-gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. I co istotne w realiach niniejszej sprawy, jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy prawnej. Jeżeli przepis dopuszcza rozbieżną interpretację, nawet mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, jeżeli nawet później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako "rażące" naruszenie prawa (wyroki NSA: z dnia 21 lutego2 017 r., sygn.akt II OSK 1405/15; z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn.akt II OSK 2375/13; z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn.akt II GSK 1666/12 - dostępne, jak i pozostałe przywoływane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednolite w tym względnie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawia wątpliwości, iż powołanie się na rażące naruszenie prawa może dotyczyć tylko sytuacji wyjątkowych, gdzie takie naruszenie jest oczywiste i nie wynika z błędnej czy niejednolitej interpretacji przepisów. Również w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, iż rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (B. Adamiak, J. Jendrośka "Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym", PiP 1986, nr 1, s. 69 i n.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zasadniczą bowiem kwestią stanowiącą podstawę odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji lokalizacyjnej było brak oczywistości przy rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 774 ze zm. – dalej jako: ustawa) wobec występujących w orzecznictwie odmiennych interpretacji tego przepisu. Wkładania przepisu art. 6 ust. 2 ustawy na moment wydania decyzji przez Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] była niejednolita. Znane były zarówno wyroki kwalifikujące elektrownie wiatrowe jako cel publiczny (vide: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 294/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1917/04; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 188/06) oraz odmawiające im tego przymiotu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 224/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2339/06 oraz wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 548/07). Takie stanowisko prezentowało także Ministerstwo Infrastruktury, które w piśmie z dnia 22 lutego 2008 r. nr BN6mI023-15/08/556 pt. "Zasady lokalizacji elektrowni wiatrowych" (LEX nr 17260) wskazywało wprost, że "za inwestycje celu publicznego należy uznać budowę turbin wiatrowych, które służą wprowadzaniu energii elektrycznej do publicznej sieci elektroenergetycznej". Zdaniem sądu, nie można przyjąć, że wybierając jedną z interpretacji organ w sposób rażący naruszył prawo. Niewątpliwie nie można mówić o oczywistym naruszeniu prawa, gdy przepis wymaga złożonej wykładni a jego interpretacja powoduje rozbieżności w orzecznictwie. Nie można także przyjąć, iż wykładnia dokonana przez organ gminy była oczywiście błędna i odbiegała od prawidłowego rozumienia przepisów w takim stopniu, że mogło ono być uznane za rażące naruszenie prawa. Wątpliwości interpretacyjne art. 6 ust. 2 ustawy znajdujące wyraz w braku jednolitego orzecznictwa w tym zakresie powodują, że brak jest podstaw do zarzucenia ostatecznej decyzji o ustanowieniu lokalizacji celu publicznego wady rażącego naruszenia prawa. Nie sposób jednoznacznie stwierdzić, iż decyzja lokalizacyjna wydana przez Burmistrza Gminy i Miasta S. w dniu [...] jest ewidentnie sprzeczna z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem art. 6 ust. 2 ustawy. Organ gminy zastosował jedną z możliwych i stosowanych wówczas interpretacji, która podobnie jak pogląd odmienny znajdowała w dacie wydania kwestionowanej decyzji oparcie w judykaturze. Na rozbieżności interpretacyjne przepisu art. 6 ust. 2 ustawy wskazywał w swych pismach sam skarżący. Nie dziwi przy tym, iż dążąc do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia, skarżący jako prawidłową wskazywał tę, według której elektrownie wiatrowe nie są inwestycjami celu publicznego, a tym samym nie było podstawy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i w konsekwencji, zdaniem skarżącego organ zobligowany jest w przedmiotowej sprawie do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Brak jednak jednolitości występujący w orzecznictwie na czas wydawania ocenianej decyzji wyklucza tak kategoryczne w skutkach rozstrzygnięcie. W świetle powyższego sąd w pełni podziela argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Podobnie jak i wyjaśnienie organu, iż nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa okoliczność, iż wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zostało poprzedzone badaniem wpływu obiektów na środowisko. Jak słusznie wskazało Kolegium ta kwestia nie jest badana na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, tylko przed jej wydaniem w trakcie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. A przy tym, dla potrzeb niniejszej inwestycji, postępowanie takie zostało już zakończone, decyzją Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] która jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym wiążąc organy administracji publicznej na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa także zarzut skarżącego, iż decyzja lokalizacyjna została podpisana przez osobę nieupoważnioną. Jak wynika ze znajdującego się w aktach pełnomocnictwa udzielonego przez Burmistrza Gminy i Miasta S. w dniu 18 grudnia 2008 r. osoba, która podpisała kwestionowaną decyzję została umocowana zarówno do wydawania jak i podpisania tego rodzaju rozstrzygnięć. Reasumując w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie sposób podzielić zarzutów skargi. Spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Okoliczność, iż skarżący przychyla się do innej niż organ wykładni przepisu art. 6 ust. 2 ustawy nie obliguje do wyeliminowania z obrotu prawnej decyzji wydanej przy zastosowania wykładni odmiennej, której skarżący nie akceptuje. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. AC